Czasopismo Prawno-Historyczne
Not a member yet
3153 research outputs found
Sort by
Publiczne posługi transportowe w okresie Księstwa Warszawskiego w świetle postanowień dekretu z dnia 22 maja 1810 roku „względem koni i podwód dostarczonych pod transporty i wojskowych”
Celem niniejszych rozważań jest analiza zagadnień związanych z publicznymi posługami transportowymi w okresie istnienia Księstwa Warszawskiego (1807-1815). Wobec uciążliwości świadczenia tych posług przez ludność państwa, która to sięgała jeszcze czasów prawa feudalnego, zdecydowano się uregulować dostarczanie świadczeń tego rodzaju w drodze szczegółowej regulacji prawnej w formie dekretu z dnia 22 maja 1810 roku. Analiza postanowień tego dekretu stanowi główny cel rozważań, przy czym rozbiór ten dokonany został na tle porównawczym uwzględniającym postanowienia pruskiego regulaminu podwodowego z dnia 1 października 1793 roku, na którym wzorowano się przy tworzeniu regulacji polskiej. Autor prezentuje wpierw charakter powinności transportowych i komunikacyjnych w ich rozwoju dziejowym na tle regulacji dawnego prawa polskiego – przede wszystkim książęcego, zaś w dalszej części rozważań podejmuje się tytułem wprowadzenia do przedmiotowej analizy, zwięzłej charakterystyki genezy i istoty Księstwa Warszawskiego
Generał „Iwanow” – ostatni stalinowiec – o Polsce
Najpierw (2016) ukazała się wersja rosyjska książki. Obecnie tłumaczenie polskie: Tajemnice walizki generała Sierowa. Dzienniki pierwszego szefa KGB. 1939-1963. (Red. Aleksandr Hinsztejn, tłum. A. Janowski, J. Cichocki, wyd. REA-SJ sp. z o.o., Konstancin-Jeziorna 2019). Są to prowadzone na bieżąco przez niemal ćwierć wieku zapiski-pamiętniki szefa sowieckiej bezpieki, a później sowieckiego wywiadu wojskowego. Ogromny manuskrypt odkryty został po śmierci autora przez wnuczkę w schowku, podczas remontu domu. Jako jedyny w Związku Radzieckim Sierow był szefem zarówno „cywilnego” Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (KGB), jak i wojskowego Głównego Zarządu Wywiadu (GRU). Od chwili wybuchu drugiej wojny światowej aż do kryzysu kubańskiego w 1962 r. generał bezpieki Iwan Aleksandrowicz Sierow czynnie uczestniczył w absolutnie wszystkich najważniejszych wydarzeniach tych lat i to uczestniczył na najwyższym szczeblu decyzyjnym, pozostając w stałym kontakcie najpierw ze Stalinem, a później z Chruszczowem. W szczególności to Sierow przeprowadził zbrodniczą pacyfikację Polski. Karierę jego zakończyła afera superszpiega Olega Pieńkowskiego. Bogactwo prowadzonych na bieżąco dzienników Sierowa jest niebywałe, z pewnością będzie wykorzystywane w wielu pracach. Autor tych słów uważa, że jako źródło historyczne wartością swą pamiętniki Sierowa przewyższają rewelacyjne niegdyś Pawła Sudopłatowa Wspomnienia niewygodnego świadka. Sierow zdawał sobie sprawę, że uczestniczy w zbrodniach, wiarołomstwie, ale traktował to jako wykonywanie rozkazów – służenie Związkowi Radzieckiemu i partii komunistycznej w możliwie najskuteczniejszy sposób. Z uwagi na ogrom spraw, w tym miejscu autor przybliża jedynie sprawy polskie widziane oczami genialnego zbrodniarza
Amerykańska myśl polityczna, ekonomiczna i prawna – Zagadnienia wybrane, Tom I, red. M. Urbańczyk, Ł. Bartosik, M. Tomczak, 2018
Rosja po wojnie krymskiej w pierwszej dekadzie rządów Aleksandra II (do 1866 roku)
Wojna krymska (1853-1856) i śmierć imperatora Mikołaja I w 1855 roku wymusiły szereg reform zarządu państwem oraz reformę sądownictwa. Znakomita większość z nich przypadła na pierwszą dekadę panowania Aleksandra II. Spowodowały one modernizację Cesarstwa Rosyjskiego oraz fundamentalne zmiany społeczne w kraju, będące wynikiem przyznania włościanom wolności osobistej oraz wprowadzenia samorządu lokalnego (ziemstwa) i miejskiego. Reformy dotyczyły również szkolnictwa wyższego, które w ich wyniku uzyskało autonomię. Nieudany zamach na życie Aleksandra II z dnia 4 kwietnia 1866 roku spowodował wyhamowanie tempa zmian i wzrost roli sił konserwatywnych w jego otoczeniu
Anna Penkała, Przeciw prawu, tradycji i obyczajowi. Sprawy procesowe szlacheckich małżeństw w księgach sądów grodzkich z terenu województwa krakowskiego w czasach saskich, 2017
XVII Ogólnopolski Zjazd Katedr Doktryn Polityczno-Prawnych, Wrocław 13-15 listopada 2018 r.
Uchylanie się od obowiązku służby wojskowej w orzecznictwie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Białymstoku w latach 1944–1945 na przykładzie wybranych spraw
Artykuł dotyczy orzecznictwa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Białymstoku z lat 1944-1945 w stosunku do osób cywilnych uchylających się od obowiązku służby wojskowej. Analizie poddano dziewięć spraw sądowych, w których osoby pomimo ciążącego na nich obowiązku służby wojskowej, nie uczynili temu zadość, czym naruszyli przepisy artykułu 118 § 1 w związku z artykułem 117 § 1 i § 2 Kodeksu Karnego Wojska Polskiego z września 1944 roku. Oskarżeni na swoją obronę, jako przyczynę uchylania się od obowiązku służby wojskowej wskazywali głównie motywy rodzinne lub też konieczność pracy na gospodarstwie rolnym. Za popełnione przestępstwo przeciwko obowiązkowi wojskowemu byli skazywani przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Białymstoku na wieloletnie kary więzienia, kilka osób skierowano ponadto do oddziału karnego w którym mieli odbyć służbę wojskową
Prawne podstawy systemu ochrony przed pożarami w Królestwie Polskim (1815−1830)
Ogień stanowił w przeszłości jeden z żywiołów naturalnych szczególnie zagrażających człowiekowi. Pożary powodowały nie tylko bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia. Powodując zniszczenia zasobów materialnych, stwarzały również niebezpieczeństwo dla egzystencji biologicznej poszkodowanych. Wywoływały również negatywne skutki dla całego systemu społeczno-gospodarczego. Przedmiotem artykułu jest przedstawienie założeń polityki wewnętrznej władz Królestwa Polskiego (1815-1830) w zakresie ochrony przeciwpożarowego na podstawie obowiązującego prawodawstwa