Erasmus University Thesis Repository
Not a member yet
49263 research outputs found
Sort by
Bridging the emotional gap: Human and animal characters in conservation documentaries
No full textFor any living creature, a working ecosystem is what gives it the reassurance of life. Yet, the
world is facing an alarming biodiversity crisis. According to the WWF Living Planet Report (2024),
global wildlife populations have declined by 73% over the last fifty years (p.7). This rapid loss of
species not only disrupts ecosystems but directly impacts our clean water, food supply, and climate
resilience. WWF and other organizations call for urgent action from all levels of society, increasingly
using documentaries as a key tool in conservation storytelling. This thesis explores one of their most
persuasive tools: character identification. While many studies have examined how environmental
films influence attitudes, less is known about how viewers experience identification with different
types of protagonists. This qualitative research investigates how young adults identify with human
versus animal main characters in conservation documentaries. This study draws on Deictic Shift
Theory and the Extended Elaboration Likelihood Model (E-ELM), focusing specifically on character
identification as a central process within narrative persuasion. Through in-depth interviews with
fifteen young adults, participants watched two contrasting documentary fragments: one with an
animal protagonist (from Our Oceans) and one featuring a human protagonist (from My Octopus
Teacher). Thematic analysis revealed that identification with the human character was generally more
direct and emotionally accessible, particularly when demographic similarities were present. However,
the animal character still evoked identification, albeit in more cognitive and imaginative ways, often
supported by narrative and cinematic tools like music, voice-over, and anthropomorphism.
Identification was measured using five indicators drawn from the theoretical framework: empathy,
perspective-taking, homophily, liking, and wishful identification. While empathy and homophily
emerged as the strongest indicators, identification was rarely a linear process. Especially in the case of
the octopus, identification often required an extra imaginative step. All findings are structured around
five key themes: the emotional gap between viewer and animal, the power of narrative and cinematic
techniques in bridging this gap, the role of human presence and anthropomorphism, the importance of
perceived realism, and subtle shifts in conservation attitudes. This thesis offers practical insights for
NGOs, filmmakers, and science communicators who aim to craft emotionally resonant conservation
documentaries. In this, the study contributes to a deeper understanding of the emotional processes
behind storytelling and persuasion in conservation documentaries, and calls for more nuanced
character design to engage audiences in the fight to protect biodiversity
The embodied experience of Kazakh folk dance art: self-actualization through reconnecting to nomadic heritage in urban contexts
No full textThis master's thesis explores how the embodied practice of Kazakh folk dance fosters self-actualization by reconnecting individuals with their nomadic heritage in contemporary urban settings. At the core of the study lies a deep dive into the dance as a multilayered cultural practice, the value of which extends far beyond aesthetic appreciation. Each movement is seen as a vessel of intergenerational systems of thought and belief, capable not only of preserving tradition, but also of embodying and continuing it as a lived experience.
The research is structured around three interrelated dimensions. First, focusing on the affective and cognitive levels of engagement, it positions dance as a form of self-expression that cultivates bodily awareness and emotional resilience. Second, it explores cultural rediscovery by demonstrating how Kazakh folk dance, rooted in a nomadic worldview and lifestyle, serves as a visual manifestation of spiritual ancestral heritage, one that is comprehended by practitioners through physical practice. Third, in seeking to understand the interpretive dimensions of the practice, the study looks at the importance of the choreographer's role in mediating tradition through storytelling and movement.
Framed through the lens of living heritage, this thesis sees dance as a dynamic site for intersection of individual and collective, then and now, body and culture. It aligns with the Cultural Policy Concept of the Republic of Kazakhstan for 2023-2029, which highlights the relevance of various traditional forms of artistic expression, including folk dance, in strengthening national identity and cultivating creative capacity within society, thereby contributing to collective consciousness and well-being. Yet, despite its recognition as an important element of cultural heritage, the transformative social potential of Kazakh folk dance remains underexplored, particularly in relation to its practice as an amateur leisure activity. This study, therefore, seeks to bridge the gap by employing a human-centered approach.
As a further point, qualitative fieldwork involves participant observation and semi-structured interviews with three groups of Kazakh dance practitioners: amateurs, professional choreographers, and academic researchers. Based on this material, the study identifies eight key pathways through which self-actualization through dance is, indeed, realized: (1) Identity and self-expression, (2) Immersive engagement and transformation of perception, (3) Spirituality, (4) Cultural awakening, (5) Kazakh dance as an embodied expression of ancestral knowledge, (6) Music and attire, (7) Choreographer as storyteller: dance as destiny and mission, (8) Dance as the heritage of the future.
For participants of various ethnic backgrounds, dance becomes a space where personal experience, the desire to better understand oneself and one's roots, and a longing to belong, particularly within the hybrid identity shaped by Kazakhstan's multiethnic history, form a strong motivation to engage with the dance. In this process, the combination of symbolic depth and physical intensity becomes a tool for exploring questions that have not yet been verbalized. Several participants described a strong internal pull toward culture in all its forms, while professional practitioners and scholars emphasized their deeper mission to facilitate the process of initiating others into it. In this vein, it becomes evident that the nation is undergoing a process of cultural reimagination, as it moves away from inherited frameworks of imperial and Soviet thinking. Within this process, dance is instrumental, and spirituality, although interpreted differently by each individual, emerges as a central theme.
In this context, the research revealed a broader understanding of spirituality, which was initially associated with harmony with nature. This harmony is not simply a return to nature as a separate realm, but rather an experience of integration with the world as it is lived day to day. In this sense, self-actualization occurs not only through connection with heritage, but through the creation of a dialogue with its many facets, which allows individuals to draw from it what resonates most with them. This underscores the importance of the human factor and subjective judgements.
The study also revealed a deep sense of responsibility and a strong desire to preserve this artistic tradition for future generations, as well as to exercise agency in shaping its development while maintaining its core values and concepts. Although this question goes beyond the scope of the present research, it offers significant potential for future inquiry. As a result, the findings offer new insights for scholars, demonstrate the contemporary relevance of the topic, and lay the groundwork for more detailed future research on this embodied cultural practice
Woonwagenbewoners in de media
No full textHoewel woonwagenbewoners al decennialang onderwerp zijn van maatschappelijke en politieke discussies, is er weinig bekend over hoe zij zelf betekenis geven aan hun collectieve identiteit binnen een publieke sfeer die hen doorgaans stigmatiseert. Dit onderzoek analyseert de mediabeeldvorming van Nederlandse woonwagenbewoners in de periode 2004-2018, aan de hand van een framinganalyse van landelijke krantenartikelen en een thematische analyse van zelfrepresentatie in het woonwagenblad Het Wiel - een eigen medium van de gemeenschap. De resultaten tonen aan dat landelijke media dominante frames hanteren van criminaliteit, overlast en onaangepastheid, waarin woonwagenbewoners als passieve objecten van beleid worden gepresenteerd. Het Wiel fungeert daarentegen als een zogenoemde counterpublic: een alternatieve publieke sfeer waarin gemarginaliseerde groepen hun eigen narratieven en identiteiten construeren, in tegenstelling tot dominante publieke discoursen. De studie laat zien hoe woonwagenbewoners strategieën ontwikkelen om negatieve framing tegen te gaan. Dit onderzoek draagt daarmee bij aan theorievorming over framing, counterpublics
en narratieve identiteit. De resultaten tonen aan dat krantenberichten woonwagenbewoners overwegend framen als onaangepast, crimineel en problematisch, vaak zonder eigen stem of context. Deze negatieve representaties zijn hardnekkig, maar vanaf 2015 is een verschuiving zichtbaar richting juridische en mensenrechtenkaders. Daartegenover biedt Het Wiel een oppositioneel tegenframe, waarin woonwagenbewoners zichzelf presenteren als cultureel waardevolle gemeenschap die via activisme en juridische strijd opkomt voor erkenning, erfgoed en gelijke behandeling. Het blad fungeert daarbij als counterpublic waarin collectieve identiteit wordt geconstrueerd en dominante beeldvorming actief wordt weersproken.
Dit onderzoek laat zien dat media niet slechts informatie overdragen, maar actief bijdragen aan sociale positionering en uitsluiting van gemarginaliseerde groepen. Tegelijkertijd benadrukt het de waarde van zelfrepresentatie via alternatieve media als bron van agency en emancipatie. De scriptie draagt bij aan een onderbelicht veld binnen mediastudies door een gemeenschap centraal te stellen die in representatieonderzoek tot nu toe grotendeels genegeerd is
Fake it 'till you make it?
No full textABSTRACT
De opkomst van generatieve Artificial Intelligence (GenAI) heeft een grote impact op de toeristische public relations (pr) industrie. Het verandert fundamenteel hoe informatie wordt gecreëerd, verspreid en geconsumeerd. In een sector waarin visuele content een essentiële rol speelt bij het beïnvloeden van consumentengedrag en het wekken van reisinspiratie, biedt GenAI kansen voor efficiënte communicatie en nieuwe mogelijkheden voor contentcreatie. Echter, roept het ook nieuwe vragen op over de authenticiteit, transparantie en betrouwbaarheid van de content. Binnen de context van toeristische pr, waar promotiecontent een directe invloed heeft op de boekintentie, staat het vertrouwen in GenAI-content door de consument centraal. Dit onderzoek richt zich op de vraag: ''Hoe wordt het vertrouwen in GenAI-content in de toeristische pr-industrie ervaren door de consument?'' Om deze vraag te beantwoorden zijn twee deelvragen opgesteld: (1) ''Welke consumentenkenmerken hebben invloed op het vertrouwen in GenAI-content binnen de toeristische pr-industrie?'' en (2) ''In hoeverre beïnvloedt blootstelling aan GenAI-content (vs. authentieke content) het vertrouwen en uiteindelijk de boekintentie van consumenten?'' Voor het beantwoorden van deze vragen is een kwantitatief embedded survey-experiment uitgevoerd onder 179 respondenten. Binnen het between-subject design zijn de respondenten willekeurig blootgesteld aan een van drie condities: (1) GenAI-content, (2) GenAI-gelabelde content en (3) authentieke content. Aan de hand van een vragenlijst, opgesteld met Qualtrics, zijn variabelen als vertrouwen, misleiding en boekintentie gemeten. Daarnaast zijn consumentenkenmerken als generatie, houding tegenover GenAI, kennis over GenAI en ervaren gebruiksgemak van GenAI meegenomen. De resultaten lieten zien dat consumenten authentieke content significant meer vertrouwen dan GenAI-content. Dit effect was groot, wat benadrukt dat visuele geloofwaardigheid een cruciale rol speelt in het vertrouwen in GenAI-content bij consumenten. De transparantie via een GenAI-label bleek echter niet effectief in het verhogen van vertrouwen of de boekintentie en leidde ook niet tot een lager gevoel van misleiding. Het type content (GenAI vs. authentiek) bevestigde, via een seriële mediatie-analyse, wel dat misleiding en vertrouwen de relatie tussen contenttype en boekintentie mediëren. Opvallend is dat geen van de consumentenkenmerken een significante invloed had op vertrouwen in GenAI-content. Dit wijst op het beperkte verklarende vermogen van de theorie achter traditionele modellen binnen deze visuele context. De bevindingen benadrukken het belang van waargenomen authenticiteit in toeristische communicatie en suggereren dat vertrouwen vooral gevormd wordt door inhoudelijke percepties, niet door persoonlijke kenmerken. Voor de praktijk betekent dit dat organisaties niet alleen efficiënt transparant moeten zijn, maar ook vooral content moeten produceren die geloofwaardig en realistisch overkomt bij de consument, zeker in een tijdperk waarin technologieën als GenAI zich in sneltreinvaart ontwikkelen
The Impact of ESG Factors on Financial Outcomes and the Moderating Effect of Ownership Concentration and Firm Size on Commercial Real Estate in Europe
No full textLinking servant leadership to in-role employee performance: The role of leader-member exchange, psychological empowerment and political skill
No full text
Exploring the Interplay between Organizational Identity and Stakeholder Theory: A CSR Perspective
No full text
