Дигитални репозиторијум Института за књижевност и уметност
Not a member yet
1542 research outputs found
Sort by
Prikaz: Triptih o savremenoj srpskoj prozi (Marko Nedić, „Poetički izazovi i drugi ogledi”, Novi Sad: Akademska knjiga, 2023, 306 str; Marko Nedić, „Kritički opisi: ogledi o srpskoj prozi”, Novi Sad: Akademska knjiga, 2020, 249 str; Marko Nedić, „Povratak priči: ogledi o savremenoj srpskoj prozi”, Novi Sad: Akademska knjiga, 2017, 260 str.)
No full textTripartitna podela erosa u pripovetkama srpskog romantizma i realizma kao predlog jednog erotološkog modela
No full textThe erotological model presented in the paper was shaped by relying on the folklore context of the stories of Serbian romanticism and realism. The given model consists of three types of eros: procreative, medial and abstinent eros. Procreative eros (passion directed towards birth) is recognized through the cult of ancestors and the family hearth. Paradigmatic examples of short stories in which the eros of procreation is present are analyzed in the stories of Janko Veselinović. Medial eros (the passion that mediates between the heavenly and the earthly) is interpreted as a transitional erotological category. It is read through stories based on folk ballads in which the death of a lovers can be interpreted as a type of sacrifice that brings a certain benefit to the community (an analogy with sacrificial rites in the agricultural cult). Such examples are “Crni Mijailo” by Jovan Subotić and “Gorde, or how a Montenegrin woman loves” by Stjepan Mitrov Ljubiša. Abstinence eros will be found in the stories of Serbian romantics and will mean a passion directed towards the heavenly and eternal. The cult basis of abstinence eros will be reflected in the Kosovo myth, that is, in the pattern of the heroic cult (feat, suffering, the otherworldly realm of eternal life)
Srpskovizantijsko nasleđe u esejima srpskih pesnika druge polovine 20. veka (Miodrag Pavlović, Jovan Hristić, Ivan V. Lalić)
No full textPosleratni modernisti, poput Miodraga Pavlovića, Jovana Hristića i Ivana V. Lalića, proučavali su srednjovekovno nasleđe pre svega kroz razmatranje njegovog potencijalnog značaja za stvaralaštvo savremenih pesnika, ali i za samorazumevanje srpske kulture uopšte. Takvi pogledi odlikovali su se autopoetičkim pristupom zato što su kroz prezentaciju književne prošlosti istovremeno ukazivali na odgovarajuće poetičke probleme savremenosti. Miodrag Pavlović napisao je najviše eseja posvećenih srednjovekovnim autorima i poetičkim fenomenima, dok su Jovan Hristić i Ivan V. Lalić pisali o ovoj epohi povodom njene veze sa odgovarajućim poetičkim preokupacijama savremene poezije – Hristić u predgovoru Lalićevim „Izabranim i novim pesmama” (1969), a Lalić u tekstu „Jefimijin duh i četiri pesme (poezija kao molitva)“. Ispitaćemo koje su sve filološke, poetičke i kulturološke probleme ovi pesnici pokretali u razmatranju srpskovizantijskog nasleđa i njegove uloge u srpskoj kulturi i književnosti
Aforizam i/ili (auto)poetičke nelagodnosti fragmentarnog pisma
No full textU radu su izdvojene žanrovske, poetičke osnove aforističkog oblika, te potonja dinamika raz/graničenja s diskursom fragmentarnog pisma. Idući za imanentnom dramatičnošću odnosa istine i aforističkog diskursa, u genetičkom luku od projekta jenskih romantičara do Morisa Blanšoa, aforizam gubi terminološko preimućstvo unutar diskursa kratkih formi, a pojmovnu prevagu odnosi njegov konkurentni pojam fragment. Uzevši u obzir dvadesetovekovna filozofska i književnoteorijska razmatranja fragmentarnih praksi pisanja i aforističkog iskaza (Ž. Derida, M. Blanšo, Ž. Bodrijar, F. Suzini-Anastopulos, F. More, B. Grant), drugi deo rada posvećen je autopoetičkim stavovima I. Andrića u Znakovima pored puta. Na temelju andrićevske misli o aforizmu kao zaslepljujućem bljesku otvoreno je pitanje retorsko-ontološke hegemoničnosti njegovog diskursa u odnosu prema istini i zahtevu fragmentarnog pisanja kao zahtevu modernističke književnosti
Blessed Are the Meek: Divine Justice and Rebellion in Grigorij Tsamblak’s Vita of Stefan Dečanski
Get PDFSrpski kulturni obrazac u poeziji Vaska Pope : pesničke knjige „Uspravna zemlja” i „Vučja so”
No full textPesničke knjige „Uspravna zemlja” (1972) i „Vučja so” (1975) Vaska Pope iščitavamo kao poetsko-simbolički sažetak glavnih identitetskih svojstava jedna istorijske zajednice, a što je u našem slučaju srpski kulturni obrazac. Analitičko-hermeneutičku pažnju usmeravamo ka mitopoetskim narativima u kojima pesnik konceptualizuje srpski kulturni prostor od Hilandara do Sentandreje, ukršta prehrišćanske i hrišćanske slojeve tradicije i generiše reminiscenciju na zlatnu prošlost. Prema poetskoj projekciji u knjizi „Uspravna zemlja” u jezgru srpskog kulturnog obrasca, na pamćenju utemeljenom, stoji Svetosavski i Kosovski zavet koji je u knjizi „Vučja so” dopunjen zaboravljenim zavetom hromoga vuka, kao paradigmom iskonske, univerzalne čovečnosti
