University of Humanistic Studies OAI Repository
Not a member yet
11294 research outputs found
Sort by
How Military Chaplains Strengthen the Moral Resilience of Soldiers and Veterans:Results From a Case Studies Project in the Netherlands
No full text
Gaia and Religious Pluralism in Bruno Latour's New Materialism
Get PDFIn his works on ecological philosophy, Bruno Latour develops an interesting perspective on religion and pluralism. He proposes a new worldview, in which religion is reinterpreted in viewof a Gaian philosophy. He extends ‘pluralism’ beyond the anthropocentrism that dominates modern humanism. In his book Facing Gaia Latour includes nonhuman beings in a larger community andworks towards a larger concept of eco-humanism. In this paper, I try to reconstruct his position by showing that the philosophical foundation for his interpretation of religion could be called ‘terrarism’ and is to be classified as a form of new materialism. This new interpretation of materialism haspostmodernist origins (inspired by Gilles Deleuze), but it is not identical to it, because Latour distances himself from ‘postmodernism’. He wants to positively contribute to a new ontology. My point is that Latour’s ‘terrarist’ grounding of religious pluralism obstructs any foundation of transcendenceand, finally, congests a really pluralistic ecumene because he still adheres to the postmodernist idea that we should renounce to a unitary principle of being. His ideas on eco-humanism and pluralistic ecumene could gain momentum if we opened ourselves to a more holistic and spiritual way of thinking, retaking Lovelock’s conception of Gaia. However, Latour’s new-materialistic interpretationof ‘animism’ can be seen as a positive contribution to a new perspective of the world that definitively sets ‘materialism’ aside
Ripple-effects of harm and repair after historical institutional abuse by Dutch Catholic clergy
No full textEnhancing the integration of chaplains within the healthcare team.:A qualitative analysis of a survey study among healthcare chaplains.
No full textIemand zijn: bespreking van het magnum opus van Joep Dohmen.
No full textAls je de moeite neemt om Dohmens lijvige magnum opus Iemand zijn (813 pagina’s!) van a tot z te lezen en te herlezen, dan zullen er momenten komen waarin je het gevoel krijgt dat Joep Dohmen jou de maat zit te nemen en als ik hier voor mijzelf mag spreken, dan moet ik zeggen dat dit in zekere zin terecht is. Altijd heb ik verkondigd dat autonomie een centrale humanistische waarde is en nu dwingt Dohmen mij om dieper over deze waarde na te denken. Maar los van de bewondering die ik voor zijn heldere, goed geschreven en erudiete overzichtswerk over opvoeding en persoonlijke vorming heb, zijn er elementen in de oproep van Dohmen die het verdienen om kritisch tegen het licht gehouden te worden. Mijn bezwaar tegen zijn oproep om iemand te zijn is dat hij ons hiermee zo weinig keuzevrijheid geeft. Je wordt iemand of je blijft niemand. Alles wat hier tussen in ligt, lijkt geen bestaansrecht te hebben. Voor Dohmen is het van levensbelang dat je je kritisch bezint op je actorschap –’het regisseren van je wensen en het bepalen van je wil’ (p. 466)-. Dit klinkt echter zeer individualistisch. Ik maak mij meer zorgen over de almaar toenemende sociaal-economische ongelijkheid die ertoe leidt dat de cohesie in de samenleving steeds verder onder druk komt te staan. Ook Dohmen maakt zich zorgen over de grote maatschappelijke en ecologischeproblemen van onze tijd, maar hij legt de verantwoordelijkheid uiteindelijk toch bij individuen. Voor mij speelt eerder het verlangen om te begrijpen hoe het individu deel uitmaakt van en verbonden is met maatschappelijke netwerken en ecosystemen. Ook voor mij is autonomie een belangrijke humanistische waarde, maar ik heb juist van oorspronkelijke Bildungshumanisten als Goethe, Herder, Von Humboldt en Hegel geleerd dat onze verbondenheid met de natuur en onze verwikkeling in de wereld vooraf gaan aan de ontwikkeling van onze autonomie. Hoewel ik net als Dohmen van mening ben dat wij autonomie in relationele zin moeten begrijpen, geloof ik niet dat zelf kennis en zelf bepaling vooraf moeten gaan aan de verbindingen die wij met anderen en de wereld aangaan. Onze autonomie ontdekken en ontwikkelen wij achteraf. Ik geloof dat wij veel hechter met elkaar en met de wereld zijn verbonden dan Dohmen suggereert
The resilience of Jewish communities living in the diaspora:A scoping review
Get PDFIntroduction: Throughout history, Jewish communities have been exposed to collectively experienced traumatic events. Little is known about the role that the community plays in the impact of these traumatic events on Jewish diaspora people. This scoping review aims to map the concepts of the resilience of Jewish communities in the diaspora and to identify factors that influence this resilience.Methods: We followed the Joanna Briggs Institute (JBI) methodology. Database searches yielded 2,564 articles. Sixteen met all inclusion criteria. The analysis was guided by eight review questions.Results: Community resilience of the Jewish diaspora was often described in terms of coping with disaster and struggling with acculturation. A clear definition of community resilience of the Jewish diaspora was lacking. Social and religious factors, strong organizations, education, and communication increased community resilience. Barriers to the resilience of Jewish communities in the diaspora included the interaction with the hosting country and other communities, characteristics of the community itself, and psychological and cultural issues.Discussion: Key gaps in the literature included the absence of quantitative measures of community resilience and the lack of descriptions of how community resilience affects individuals’ health-related quality of life. Future studies on the interaction between community resilience and health-related individual resilience are warranted
