Kasetsart University
Thai Agricultural Research Repository (เครือข่ายสารสนเทศงานวิจัยเกษตรไทย)Not a member yet
3752 research outputs found
Sort by
Influences of planting times on growth performance and seed yield of soybeans grown in the south Thailand
No full textA surveying and collection on certain important fruit crops and plantation crops of south Thailand
No full textUtilization of sequence tagged site (STS) markers for durable resistance to bacterial blight disease in Thai rice breeding program
No full textBacterial blight (BB), caused by Xanthomonas oryzae pv. oryzae (Xoo), is one of the most serious diseases of rice in all major rice-growing areas of Thailand. The most effective approach to control BB is the use of resistant varieties which is economically feasible, an environmental-friendly control method and easy for farmers to handle. However, the selection pressure from the usage of resistant cultivars may result in mutation of the pathogen population to overcome the resistance genes. A feasible method to solve this problem is by pyramiding the effective and board spectrum of multiple resistance genes into susceptible rice varieties. The aim of this research was to identify the effectiveness and board spectrum of BB resistance genes and better understanding of the pathogen diversity. Thus selection of molecular markers closely linked to BB resistance genes and pyramiding xa5, Xa7, xa13 and Xa21 genes into KDML105 are expected to confer durable resistance to BB. In this study, 84 Xoo isolates from 4 locations in Northeast, Thailand, 2014 were differentiated into 5 groups based on pathogenicity reaction of 11 rice near-isogenic lines (NILs) carrying different resistance genes.xa5 and Xa7 genes were identified as the most effective and board spectrum genes resisted to 84 Xoo isolates. The STS markers closely linked to BB resistance genes were tested. Four STS makers, including PASAxa5_5F1/R1 and PASAxa5_5F2/R2 is a functional marker for xa5 gene and STSBB7_6F/R, STSBB13_8F/R and STSBB21_11F/R, which are linked to Xa7, xa13 and Xa21 genes, respectively were evaluated. PASAxa5_5F1/R1 and PASAxa5_5F2/R2, STSBB13_8F/R and STSBB21_11F/R were used for pyramiding xa5, xa13 and Xa21 genes into KDML105 background through marker-assisted selection (MAS).โรคขอบใบแห้ง (Bacterial blight) เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas oryzae pv. oryzae (Xoo) จัดเป็นโรคที่สำคัญมากโรคหนึ่งเนื่องจากการระบาดรุนแรงและทำความเสียหายในแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญทุกภาคของประเทศไทย การใช้พันธุ์ต้านทานโรคขอบใบแห้ง เป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพสูงสุด ซึ่งนอกจากจะลดมลภาวะเนื่องจากการใช้สารเคมีในการควบคุมโรคแล้ว ยังเป็นวิธีที่ง่ายในการนำไปใช้ของเกษตรกร อย่างไรก็ตามพันธุ์ต้านทานอาจเปลี่ยนแปลงไปเป็นพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรคได้ เนื่องจากเชื้อสาเหตุโรคสามารถพัฒนาตัวเองให้ได้สายพันธุ์เชื้อใหม่ๆ ที่สามารถเข้าทำลายข้าวที่มียีนต้านทานโรคขอบใบแห้งได้ การผนวกยีนต้านทานต่อโรคขอบใบแห้งที่มีประสิทธิภาพแบบกว้างขวางหลายๆ ยีนเข้าไปพันธุ์ข้าวจะช่วยแก้ปัญหานี้ได้ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจำแนกหายีนต้านทานต่อโรคขอบใบแห้งที่มีประสิทธิภาพสูงและเป็นยีนต้านทานแบบกว้างขวาง และมีความเข้าใจเรื่องของความหลากหลายของเชื้อแบคทีเรียสาเหตุโรคดังกล่าว อีกทั้งเพื่อทดสอบหาเครื่องหมายโมเลกุลชนิด STS ที่มีตำแหน่งอยู่ใกล้ยีนต้านทานที่มีประสิทธิภาพดังกล่าวมาใช้ในการปรับปรุงพันธุ์ข้าวไทยให้ต้านทานต่อโรคขอบใบแห้งแบบคงทนถาวร
งานวิจัยนี้ได้ดำเนินการจำแนกหายีนต้านทานต่อโรคขอบใบแห้งที่มีประสิทธิภาพแบบกว้างขวางและศึกษาถึงความหลากหลายทางพันธุกรรมของเชื้อแบคทีเรียสาเหตุโรคขอบใบแห้งจำนวน 84 ไอโซเลท จากตัวอย่างใบข้าวที่แสดงอาการของโรคขอบใบแห้ง ที่เก็บมาจาก 4 จังหวัด ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2557 มาทดสอบปฏิกิริยาการเกิดโรคบนสายพันธุ์ข้าว NILs ที่มียีนต้านทานเดียว จำนวน 11 สายพันธุ์ พบยีน xa5 และ Xa7 มีประสิทธิภาพสูงสุดและมีความต้านทานแบบกว้างขวาง ส่วนการศึกษาความหลากหลายทางพันธุกรรมพบว่าสามารถจัดกลุ่มเชื้อตามปฏิกิริยาการเกิดโรคได้ 5 กลุ่ม และการทดสอบหาเครื่องหมายโมเลกุลชนิด STSs ที่มีตำแหน่งอยู่ใกล้ยีนต้านทานมาช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการคัดเลือกลักษณะความต้านทานโรคขอบใบแห้งในพันธุ์ข้าวไทย พบเครื่องหมายโมเลกุลจำนวน 4 เครื่องหมายโมเลกุล คือ PASAxa5_5F1/R1 และ PASAxa5_5F2/R2, STSBB7_6F/R, STSBB13_8F/R และ STSBB21_11F/R ที่เป็นเครื่องหมายโมเลกุลที่สัมพันธ์กับยีนต้านทาน xa5, Xa7, xa13 และ Xa21 ตามลำดับ นอกจากนี้ยังได้มีการนำเอาเครื่องหมายโมเลกุล PASAxa5_5F1/5R1, PASAxa5_5F2/5R2, STSBB13_8F/R และ STSBB21-11F/R มาช่วยในการติดตามและคัดเลือกลักษณะต้านทานโรคขอบใบแห้งในการผนวกยีนต้านทาน xa5, xa13 และ Xa21 ในข้าวหอมพันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 อีกด้ว
Genome-wide association study of root anatomical traits in rice (Oryza sativa L.)
No full textRoot anatomical traits, which include cortical area, aerenchyma area, and xylem features, influence the absorption and translocation of water and nutrients, oxygen transport and the mechanical strength of the root system. While a number of studies have shown promising functional benefits of anatomical root traits in conferring resource acquisition efficiency, very little is known about the genetic mechanisms underlying natural phenotypic variation of these traits. In this study, we evaluated 336 Oryza sativa accessions selected from the rice diversity panel for 4 root anatomical traits including, root cross-section area, aerenchyma, and xylem features in well-controlled greenhouse environment. Considerable phenotypic variation was observed in all root traits measured among accessions and sub-populations. Broad-sense heritability estimates were relatively high for all traits, suggesting that these traits are under strong genetic control. Genome wide association (GWA) analysis was performed using a set of 44,100 single nucleotide polymorphisms (SNPs) to identify significant loci controlling root anatomical traits. A total of 13 loci significantly associated with anatomical root traits were identified. These identified loci for anatomical root traits may be useful for improving resource acquisition efficiency of rice by marker assisted selection (MAS).ลักษณะทางกายวิภาคของราก ได้แก่ พื้นที่ตัดขวางของราก (Root Cross-section Area, RXSA) พื้นที่แอเรงคิมา (Aerenchyma Area, AA) จำนวนท่อลำเลียงน้ำ (Number of Meta-xylem Vessels, MXV) และขนาดของท่อลำเลียงน้ำ (Meta-xylem Vessels Area, MXA) พบว่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับ ความสามารถในการลำเลียงน้ำและธาตุอาหาร การส่งผ่านออกซิเจน และความแข็งแรงของราก เมื่อไม่นานมานี้ มีการรายงานผลการวิจัยเกี่ยวกับความหลากหลายทางพันธุกรรมและความสำคัญของลักษณะทางกายวิภาคของรากข้าวในการเพิ่มประสิทธิภาพการลำเลียงน้ำและธาตุอาหาร อย่างไรก็ตามงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและรายงานการค้นพบยีนหรือกลไกทางพันธุกรรมที่ควบคุมลักษณะเหล่านี้ยังมีอยู่น้อยมาก งานวิจัยนี้ได้ประเมินลักษณะทางกายวิภาคของรากข้าวที่สำคัญ 4 ลักษณะ ได้แก่ พื้นที่ตัดขวางของราก พื้นที่แอเรงคิมา จำนวนท่อลำเลียงน้ำ และขนาดของท่อลำเลียงน้ำ โดยใช้กลุ่มประชากรข้าว ที่เป็นตัวแทนความหลากหลายทางพันธุกรรมของข้าวปลูก (Oryza sativa L.) จำนวนทั้งสิ้น 336 พันธุ์ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าข้าวปลูก มีความหลากหลายทางพันธุกรรมของลักษณะทางกายวิภาคของรากสูง ค่าอัตราพันธุกรรมอย่างกว้าง (Broad-sense Heritability, hB2) อยู่ในเกณฑ์สูง โดยมีค่าอยู่ระหว่างร้อยละ 70-90 แสดงให้เห็นว่าลักษณะเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากยีนโดยตรง การวิเคราะห์รูปแบบความเชื่อมโยงในจีโนมโดยใช้ฐานข้อมูลสนิป จำนวน 44,100 ตำแหน่ง พบว่าสนิปจำนวนทั้งสิ้น 13 ตำแหน่ง มีความสัมพันธ์กับความผันแปรของลักษณะทางกายวิภาคของรากข้าว ความสำเร็จของงานวิจัยนี้จะนำไปสู่การพัฒนาชุดเครื่องหมายดีเอ็นเอเพื่อใช้เป็นเครื่องมือช่วยในการคัดเลือกพันธุ์ (Marker-assisted Selection, MAS) ต่อไ
Methods for screening rice roots
No full textRice plants with more roots are better at acquiring water and nutrients from the soil. But to study rice root system in the soil is time consuming and labour intensive, making screening for root traits in breeding programs difficult. The objective of this study was to compare root growth of two rice varieties with different rooting habits, Bue Bang and KDML105, in 8 rooting media, in order to develop a simple and rapid means for screening. The rooting media were T1, Sansai soil; T2, black loam soil; T3, 1:1 mixture (by weight) of black loam soil and fine sand; T4, 2:1 mixture of black loam
soil and fine sand; T5, 1:1 mixture of black loam soil and coarse sand; T6, 2:1 mixture of black loam soil and coarse sand; T7, complete nutrient solution and T8, aerated complete nutrient solution. Two rice plants were grown in each PVC pipes (6.3 cm diameter, 50 cm height) containing the rooting media, with the soil in treatments 1-6 watered to field capacity. After 45 days Bue Bang had significantly higher total root dry weight and deeper roots than KDML105 in all rooting media except
T8, with clearly differentiated root dry weight at lower depth. However, KDML105 had more roots than Bue Bang in T8 which was to simulate aerobic rooting environment. The differences in root dry weight between the two rice varieties were not reflected in their shoot dry weight, except in T8 in which KDML105 had higher shoot dry weight than Bue Bang. Root systems of Bue Bang and KDML105 can be differentiated in Sansai soil and black loam, but their difference in non-aerated nutrient solution should be further investigated as it is much easier system to study rice roots and more
convenient for screening
Survey of population and damage assessments of rice caused by rats in Nakhonnayok province
No full textRat population in rice field and damage assessments of rice caused by rats were
surveyed at Dong Lakhon, Nakhon Nayok Province. Tracking tiles, active burrows counts and traps success were used to access rat species and population. The results showed that the tracking tiles found highest footprints in pre-harvesting stage were 12.60 % in the dry seasons and 18.40 % in the wet seasons. The active burrows counts found highest number of freshly reopened entrances in pre-harvesting stage were 35.05 % in the dry seasons and 40.79 % in the wet seasons. Trap success, the number of rats caught during the dry season and the wet seasons found highest that in the pre-harvesting stage and the tillering stage were 3.97 % (an average rat population of 11.90 rats/night/100 cages) and 7.94 % (an average rat population of
23.81 rats/night/100 cages), respectively. The majority of rats species from rice field were Rattus argentiventer, Bandicota indica and Mus caroli, respectively. More adult males were captured than females and the highest percentage of pregnant female in pre-harvesting stage was 83.33 % in the wet season. The uterus has 2 - 13 embryos and 1 - 18 scars. An annual fluctuations in rat populations, a higher number of rats were observed in the wet season than in the dry season, with peaks occurring at the tillering-booting-pre-harvesting stage. Damage assessments of rice, the level of rat damage was usually highest in the middle of the crop and percentage of damage in rice crops in booting and pre-harvesting stages were 0.51 and 0.48 %, respectively.ทำการสำรวจชนิดและประชากรหนูในนาข้าว และการประเมินความเสียหายของข้าวที่เกิดจากการ
ทำลายของหนู ใช้พื้นที่แปลงนา ตำบลดงละคร อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก โดยใช้วิธีการตรวจนับรอยตีนหนูบนแผ่นกระเบื้องยาง นับจำนวนรูหนูที่ยังมีหนูอาศัยอยู่ และวิธีนับจำนวนหนูที่ดักได้โดยตรงจากกรงดักผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าร้อยละรอยตีนหนูสูงสุดในระยะก่อนเก็บเกี่ยว ร้อยละ 12.60 ในช่วงฤดูแล้ง และ ร้อยละ18.40 ในช่วงฤดูฝน การใช้วิธีการตรวจนับจำนวนรูหนูที่ยังมีหนูอาศัยอยู่ พบจำนวนรูหนูที่เปิดสูงที่สุดในระยะก่อนเก็บเกี่ยว โดยในช่วงฤดูแล้ง มีจำนวนรูหนูที่เปิดร้อยละ 35.05 ในช่วงฤดูฝน มีจำนวนรูหนูที่เปิด ร้อยละ40.79 การใช้วิธีนับจำนวนหนูที่ดักได้โดยตรงจากกรงดัก ในช่วงฤดูแล้ง พบว่า มีจำนวนหนูสูงสุดในระยะก่อน เก็บเกี่ยว คิดเป็นร้อยละ 3.97 โดยจำนวนประชากรหนูเฉลี่ยเท่ากับ 11.90 ตัวต่อ 100 กรงดักต่อคืน ในช่วงฤดูฝน พบว่า มีจำนวนหนูสูงสุดในระยะแตกกอ คิดเป็นร้อยละ 7.94 โดยจำนวนประชากรหนูเฉลี่ยเท่ากับ 23.81 ตัวต่อ 100 กรงดักต่อคืน สำหรับชนิดของหนูที่พบมากที่สุดคือ หนูนาใหญ่ หนูพุกใหญ่ และหนูหริ่งนา
หางยาว ตามลำดับ จำนวนหนูเพศผู้มากกว่าหนูเพศเมีย หนูเพศเมียตั้งท้องสูงสุดในช่วงฤดูฝน ระยะก่อนเก็บ เกี่ยว มีร้อยละ การตั้งท้องร้อยละ 83.33 จำนวนตัวอ่อนที่มดลูก 2 - 13 ตัว จุดที่ปีกมดลูก 1 - 18 จุด ด้านความผันแปรของประชากรหนูตลอดทั้งปี พบว่า หนูมีการเพิ่มจำนวนขึ้น ในระยะแตกกอสูงสุด ระยะตั้งท้อง จนถึงระยะก่อนเก็บเกี่ยว และประชากรหนูในช่วงฤดูฝนมีจำนวนสูงกว่าในช่วงฤดูแล้ง ด้านการประเมินความเสียหายของข้าวที่เกิดจากการทำลายของหนู พบว่า ความเสียหายส่วนมากพบบริเวณกลางแปลง โดยมีร้อยละ ความเสียหายเฉลี่ยในระยะตั้งท้อง และระยะก่อนเก็บเกี่ยว เฉลี่ยทั้งพื้นที่ร้อยละ 0.51 และ 0.48 ตามลำดั
Population dynamic of golden apple snails related in rice planting phase at Chiang Rai Provinces
No full textPopulation dynamic of golden apple snails related in rice planting phase at Chiang Rai provinces was conducted at irrigated rice field and rainfed rice field in Pan District from January 2012 – November 2014. The objective of this research is to determine the dynamics of golden apple snail population, which snails (applied removal sampling method) were randomly sampled consecutively by Quadrat sampling (1x1 m) at two-week interval. The results showed that the highest snails - density at irrigated rice field was in after harvesting phase but at rainfed rice field the highest density was in booting stage. Snail density showed slightly correlated with water level in rainfed rice field (rs = 0.517, P = 0.011, n = 23) but there was no correlation observed at irrigated rice field. The snail population depended on rice cultivation phases, field flooding and water regime in the paddy field, farmer practices, domestic ducks predation and molluscicide application. The domestic ducks appears to be a good biological control agent for golden apple snail because of ducks decreased the snail’s population 52.69 – 81.48%.ความสัมพันธ์ระหว่างระยะการเจริญเติบโตของข้าวกับการเปลี่ยนแปลงประชากรหอยเชอรี่ (Pomacea sp.) ดำเนินการในพื้นที่นาชลประทาน และนาน้ำฝน อำเภอพาน ช่วงเดือน มกราคม 2555- พฤศจิกายน 2557 เพื่อหาปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงประชากรหอยเชอรี่ตลอดระยะการเจริญเติบโตของข้าวในนาชลประทานและนาน้ำฝน สุ่มนับประชากรหอยเชอรี่ โดยใช้วิธีสุ่มจับสัตว์บางส่วนออก และสุ่มนับจำนวนหอยเชอรี่ และกลุ่มไข่ ในกรอบพีวีซี ขนาด 1x1 เมตร จำนวน 20 จุด สุ่มนับทุกๆ 2 สัปดาห์ ผลการศึกษาพบว่า ในนาข้าวชลประทาน ฤดูปลูกที่ 1-3 พบประชากรหอยเชอรี่สูงสุด ช่วงระยะหลังการเก็บเกี่ยว ฤดูปลูกที่ 4 และ 5 พบประชากรหอยเชอรี่สูงสุดช่วงก่อนปักดำข้าว และระยะกล้า ตามลำดับ ในนาน้ำฝน ทั้ง 3 ฤดูปลูก พบประชากรหอยเชอรี่สูงสุด ช่วงระยะข้าวตั้งท้อง โดยเป็นประชากรหอยที่จำศีลอยู่ในนาจากฤดูปลูกก่อนหน้า และจากแหล่งกักเก็บน้ำบริเวณใกล้แปลงนา ระดับน้ำในแปลงนาน้ำฝนมีความสัมพันธ์ ในระดับปานกลางกับความหนาแน่นของหอยเชอรี่ แต่ในพื้นที่นาชลประทานพบว่าไม่มีความสัมพันธ์กัน ซึ่งสามารถสรุปได้ว่า การเปลี่ยนแปลงประชากรหอยเชอรี่ ขึ้นอยู่กับระยะการเจริญเติบโตของข้าว การผันน้ำเข้านา การปล่อยเป็ดไล่ทุ่ง การใช้สารเคมีกำจัดหอย ของเกษตรกร และการปฏิบัติของเกษตรกรในช่วงหลังการเก็บเกี่ยวและช่วงเตรียมแปลง สำหรับการปล่อยเป็ดไล่ทุ่งลงในแปลงนาในช่วงหลังการเก็บเกี่ยว หรือช่วงเตรียมแปลงนา มีบทบาท สำคัญในการลด ประชากรหอยเชอรี่ก่อนปลูกข้าวฤดูถัดไป โดยทำให้ปริมาณประชากรหอยเชอรี่ลดลงจากช่วงก่อนหน้า ร้อยละ 52.69 – 81.4