ΒΚΠ ΕΚΠΑ :: Σύστημα Ηλεκτρονικής Εκδοτικής (e-Pub)
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
D. Katsonopoulou and E. Partida (eds), ΦΙΛΕΛΛΗΝ. Essays presented to Stephen G. Miller (The Helike Society, Athens 2016)
No full textBook Review "D. Katsonopoulou and E. Partida (eds), ΦΙΛΕΛΛΗΝ. Essays presented to Stephen G. Miller (The Helike Society, Athens 2016)
Μία λανθάνουσα χαλκογραφία του Γύζη. Συμβολή στη μελέτη της ελληνικής χαρακτικής του ΙΘ αι.
No full textKnown by his painting and drawings, Nikolas Gyzis (1842–1901) also engaged in prints. Α latent etching by Gyzis has been included as a photogravure in a monograph devoted to his works. The print was published in 1902 in a series of monographs for artists, edited by the painter and art historian Hermann Knackfuß (1848–1915) for the publishing house Velhagen & Klasing based in Bielefeld and Leipzig. Worked as an etching, the copper plate may be dated ca. 1899, if we accept that it depicts the young son of the painter Telemachos. Srtangely enough, this etching did not appear in later publications on Gyzis. Is it possible that both its copper plate and any etchings produced from it were lost, left lying in the home of the painter and his two daughters in Munich during World War II?Known by his painting and drawings, Nikolas Gyzis (1842–1901) also engaged in prints. Α latent etching by Gyzis has been included as a photogravure in a monograph devoted to his works. The print was published in 1902 in a series of monographs for artists, edited by the painter and art historian Hermann Knackfuß (1848–1915) for the publishing house Velhagen & Klasing based in Bielefeld and Leipzig. Worked as an etching, the copper plate may be dated ca. 1899, if we accept that it depicts the young son of the painter Telemachos. Srtangely enough, this etching did not appear in later publications on Gyzis. Is it possible that both its copper plate and any etchings produced from it were lost, left lying in the home of the painter and his two daughters in Munich during World War II
Victor Hugo, poète romantique au service de la guerre d' indépendance grecque : quelques réflexions sur le poème « L'Enfant »
Get PDFΎστερα από μια σύντομη αναφορά στο φιλελληνικό κίνημα που παρουσιάστηκε στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στη Γαλλία, γύρω στο 1820 και ενέπνευσε τα κείμενα των ρομαντικών συγγραφέων για τους οποίους γίνεται εκτενής μνεία, η μελέτη αυτή αφορά κυρίως την κυρίαρχη φυσιογνωμία της Ρομαντικής Σχολής, τον Βίκτωρα Ουγκώ. Στρατευμένος διανοούμενος ήδη από τη νεαρή του ηλικία, ο Ουγκώ χειρίστηκε με μαεστρία την πένα του για να εκφράσει τις απόψεις του σχετικά με φλέγοντα πολιτικά ή κοινωνικά θέματα της εποχής του. Όπως διαφαίνεται από τη μελέτη μας, ο αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους δεν τον άφησε αδιάφορο. Εκτενής αναφορά γίνεται στα κείμενα (ποιήματα, άρθρα) που μαρτυρούν το ενδιαφέρον του, ενώ παρουσιάζεται και η ποιητική του συλλογή Τα Ανατολίτικα (Les Orientales) καθώς έξη ποιήματά της είναι αποκλειστικά αφιερωμένα στο μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός. Το άρθρο μας ολοκληρώνεται με την υφολογική και σημασιολογική προσέγγιση του ιδιαίτερα γνωστού ποιήματος «Το Ελληνόπουλο» (« L'Enfant ») το οποίο θεωρείται ως ένα από τα δημοφιλέστερα κείμενα του Βίκτωρος Ουγκώ.ABSTRACTAfter a short reference at the Philhellenism, which appeared in Europe, and especially in France, at about 1820, and inspired the romantic authors texts, this study concerns most of all the leading figure of the Romantic School, Victor Hugo. As an engaged writer, Hugo tried, since his youth, to express with his talented writing his point of view about political and social issues of his time. As this article is pointing out, the greek struggle for independence stimulated his interest as some of his texts, that we mention here, prove.We present especially his poetic collection Les Orientales six poems of which are inspired from this great historical event. Our study is completed with a stylistic and semantic approach of the well-known poem “The Child” which is considered as one of the most popular Hugos poem
Το Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο πόλεμος του 1940-1941: Η ζωή και ο θάνατος του καθηγητή Ξενοφώντος Κο- ντιάδη (Μασσαλία 1903 - Ιωάννινα 1941)
No full textΑυτό το άρθρο είναι απόπειρα απόδοσης φόρου τιμής στο έργο και τη μνήμη του καθηγητή Χειρουργικής Προπαιδευτικής και Χειρουργικής Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ξενοφώντος Ι. Κοντιάδη, πεσόντος κατά τον β´ παγκόσμιο πόλεμο κατά την εκτέλεση του πατριωτικού και του επιστημονικού του καθήκοντος. Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στη Γαλλία. Είχε αρχίσει ήδη εκεί μια πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία ως χειρουργός, πριν έρθει στην Ελλάδα το 1935.Τον Ιούνιο του 1940 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Παρότι επιστρατεύτηκε αμέσως ως αξιωματικός του υγειονομικού σώματος, ζητούσε επίμονα να υπηρετήσει την πατρίδα του στο μέτωπο. Τον Ιανουάριο του 1941 μετατέθηκε στο 2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, πολύ κοντά στα πεδία των μαχών. Όταν οι Ναζί πλησίαζαν στην πόλη τον Απρίλιο του 1941, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τους τραυματίες στρατιώτες για να σωθεί, όπως και πολλοί άλλοι από το προσωπικό του νοσοκομείου. Συνέχιζε να χειρουργεί κατά τον εναέριο βομβαρδισμό της πόλης, στις 20 Απριλίου 1941, όταν τρεις βόμβες που στόχευσαν το νοσοκομείο σκότωσαν αυτόν και το άλλο προσωπικό που βρισκόταν στο χειρουργείο. ABSTRACTThis article is an attempt to pay tribute to the memory of Xenophon J. Kontiades (Marseille 1903 - Ioannina 1941), Professor of Surgical Pathology of the University of Athens, who was killed during World War II, performing his patriotic and scientific duty. He was born, grew up and studied sciences and medicine in France. He had already begun a very promising career abroad as a surgeon, before moving to Greece in 1935.He became a professor of Surgery at the University of Athens in June 1940, just before the outbreak of World War II. Although he was immediately called up as a medical officer, he also persistently sought to serve his country at the front line. In January 1941 he was transferred to 2nd Military Hospital of Ioannina, very close to the battlefield. When the Nazis were about to invade the city, in April 1941, himself and the other doctors and nurses of the hospital, refused to abandon the wounded soldiers and run for their lives. When Ionnina was bombarded, on April 20th, he was still operating the wounded, till three bombs, aimed the hospital, killed him and the other staff in the operating-room
Η τέχνη της γαστρονομίας στο πλαίσιο της οράτειας σάτιρας
No full textΣκοπός του άρθρου είναι να αναδείξει τις επιδράσεις που έχει δεχτεί η σάτιρα του Ορατίου από τη fabula palliata και ιδιαίτερα από τις κωμωδίες του Πλαύτου και του Τερεντίου, τόσο μέσα από τον τρόπο που αξιοποιεί ο Οράτιος τον locus communis του συμποσίου και του φαγητού, όσο και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζονται οι τυπικοί χαρακτήρες της ρωμαϊκής κωμωδίας στην ορατιανή σάτιρα. Μελετώντας τις σάτιρες 2.4 και 2.8 του δευτέρου βιβλίου των Σατιρών του, διαπιστώνουμε εντέλει ότι οι χαρακτήρες αυτοί αποτελούν σατιρικές φωνές-personae πίσω από τις οποίες βρίσκεται ο ίδιος ο ποιητής, με στόχο αφενός να στηλιτεύσει πολλές καταστάσεις της εποχής του και αφετέρου να αυτοσαρκαστεί, αλλά και να νουθετήσει τους αναγνώστες του σχετικά με διάφορες πτυχές της καθημερινής τους ζωής.ABSTRACTThe aim of this article is to present the effects that the Horatian satire has accepted from the fabula palliata, not only through the way that Horace develops the locus communis of the symposium and food in general, but also through the way in which the common characters of the Roman comedy appear in Horaces satire. By focusing on Sat. 2.4 and 2.8, we realise that these characters constitute satirical voices-personae behind whom lies the poet himself, in order to laugh at himself, but also in order to offer advice to his readers concerning various aspects of their daily life
The emergence of the greek definite article
Get PDFΤο άρθρο εξετάζει την κατανομή, τη σημασιολογία και το γραμματικό καθεστώς του οριστικού άρθρου στην ελληνική. Υποστηρίζεται ότι το οριστικό άρθρο της νέας ελληνικής είναι ένα άρθρο δευτέρου σταδίου (σύμφωνα με την τυπολογία του Greenberg 1978), το οποίο όμως έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά άρθρου τρίτου σταδίου.Η σύγκριση του νεοελληνικού οριστικού άρθρου με τα αντίστοιχα άλλων ευρωπαϊκών γλωσσών δείχνει ότι αυτό παρουσιάζει σοβαρές διαφορές από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Το οριστικό άρθρο στη νέα ελληνική εμφανίζει εκτεταμένη υποχρεωτικότητα, η οποία δεν εμφανίζεται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Π.χ. είναι υποχρεωτικό πριν από τα κύρια ονόματα, όταν αυτά βρίσκονται σε θέση υποκειμένου.Μετά την εισαγωγή από τον Greenberg (1978) της τυπολογίας των τριών σταδίων για τα οριστικά άρθρα και του παρεπόμενου «κύκλου του οριστικού άρθρου», αρκετές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η εξέλιξη των δεικτικών στοιχείων σε οριστικά άρθρα είναι μια τεκμηριωμένη περίπτωση γραμματικοποίησης. Ο στόχος της παρούσας εξέτασης είναι να συζητήσει την εξέλιξη του ελληνικού οριστικού άρθρου και να περιγράψει το συγχρονικό του καθεστώς σε συνάρτηση με το διαχρονικό του «ταξίδι».Ερευνώνται σώματα κειμένων από όλες τις περιόδους της ελληνικής (κλασική, ελληνιστική, μεσαιωνική, νέα ελληνική).ABSTRACTThis paper examines the distribution, semantics and grammatical status of the definite article in Modern Greek. It argues that the definite article in Greek is an article of the Second Stage (following the typology of Greenberg 1978), which has started to acquire features of a Third Stage article.If we compare it with definite articles in other European languages (e.g. in Italian, in English) we can easily discern differences in their distribution.Definite articles in Modern Greek present an extended obligatoriness, which is not observed in other European languages, e.g. the definite article in Modern Greek is obligatory before proper names, when they are used in subject position.Since Greenberg (1978) introduced the typology of the Three Stages for definite articles and of the cycle of the definite article, several studies have shown that the evolution of deictic elements in definite articles is a well-attested case of grammaticalization. The purpose of the present investigation is to discuss the evolution of the Greek definite article and to describe its synchronic status in relation to its diachronic journey.The investigation examines corpora of texts from every period of the Greek language (Classical Greek, Hellenistic Greek, Medieval Greek, Modern Greek)
Cilicia and Pamphylia during the Early Iron Age: Hiyawa, Mopsos and the Foundation of the Greek Poleis
Get PDFVarious Greek authors from the Archaic to the Roman period refer to a migration of population groups from the Aegean and West Anatolia to Pamphylia and Cilicia in the aftermath of the Trojan War. The meagre archaeological evidence, as well as the Arcadocypriot and Mycenaean elements in the Pamphylian dialect, fits with this narrative. Furthermore, from (at least) the end of the 10th to the late 8th centuries a kingdom, which was called Hiyawa in Luwian and Qw or ‘mq ’dn in Phoenician inscriptions, controlled Cilicia and possibly also a part of Pamphylia. Its subjects were called Hiyawa in Luwian and dnnym in Phoenician. The term Hiyawa stems from the Hittite geographic term Ahhiyawa, which referred to one of the Mycenaean kingdoms in the Aegean during the LBA; both Ahhiyawa and Hiyawa derive from the ethnonym 'Achaean'. At least one of the rulers of the Kingdom of Hiyawa considered himself to be a descendant of Muksas/mpš, which shows that the later stories about Mopsos were not entirely fictitious. The Achaean settlers in Cilicia gradually fused with the Luwian population. Herodotus later called them Hypachaeans, which implies that they were neither Achaeans or Greeks, nor Luwians or Cilicians. Further waves of Aegean migrants continued to arrive mainly in Pamphylia and Cilicia Tracheia at least until the 7th century. These later migrants were also gradually amalgamated with the indigenous population and their vernacular became heavily influenced by the local Luwian dialects
Chalkidice. The religious topography of the region during antiquity
Get PDFΧαλκιδική. Η θρησκευτική τοπογραφία της περιοχής κατά την αρχαιότηταΣτόχος αυτού του άρθρου είναι η συλλογή και ερμηνεία μαρτυριών για τα ιερά της Χαλκιδικής, περιοχής με πολυσυλλεκτικό πληθυσμό. Η μελέτη βασίστηκε σε αρχαίες πηγές και στα πορίσματα της παλαιότερης και νεότερης αρχαιολογικής έρευνας, χωρίς χρονολογικό περιορισμό, όπως ισχύει για τη μελέτη των λατρειών κάθε περιοχής. Σημαντικά ιερά, όπως του Ποσειδώνα στο Ποσείδι, του Διονύσου και των Νυμφών και αργότερα του Άμμωνα Δία στην Άφυτι, ο ναός αυτοκρατορικής λατρείας στα Καλίνδοια της Βοττικής, το ιερό της Άρτεμης στη Σάνη της Παλλήνης και του Απόλλωνος-Ηλίου στην Ουρανούπολη αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφικής έρευνας, ενώ άλλα ιχνηλατούνται με βάση τις πληροφορίες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και επιγραφών. Παρουσιάζονται και σχολιάζονται επίσης κινητά ευρήματα, ως επί το πλείστον επιγραφές και γλυπτά, από θέσεις ιερών ή που μπορεί να συσχετιστούν με αυτές. Στο πλαίσιο αυτό συνδυάζονται κυρίως επιγραφικές μαρτυρίες που παρέχουν θρησκευτικού χαρακτήρα πληροφορίες με τους σύγχρονους χώρους εύρεσής τους. Σκοπός είναι να δοθεί μία όσο το δυνατό πληρέστερη εικόνα της θρησκευτικής ταυτότητας της περιοχής.The collection and interpretation of information about the sanctuaries of Chalkidice during antiquity, which comprise the aims of this study, are based on the sources as well as the results of previous and recent archaeological research, without hard-and-fast chronological limits. The most important sites-cities of Chalkidice, where different populations lived, are discussed in light of historical course and development wherever this is possible. A number of important sanctuaries including those of Poseidon at Poseidi and Potidaea, of Dionysus and the Nymphs and later, Zeus Ammon at Aphytis, the imperial cult building complex at Kalindoia in Bottike, the sanctuary of Artemis at Sane in Pallene, and that of Apollo-Helios at Ouranopolis, were discovered during excavations, while others are attested in the ancient sources and inscriptions. We offer a presentation and commentary on portable finds, most of which are inscriptions and sculpture from sanctuary sites or which can be associated with such sites. We also endeavour to correlate ancient sites/cities with (primarily) epigraphic evidence coming from modern settlements/locations and providing religious information. We thus attempt to offer a comprehensive and diachronic assessment of the religious identity of Chalkidice