Argo (Greece)
rFASPER - Repository of the Faculty of Special Education and RehabilitationNot a member yet
5766 research outputs found
Sort by
Socioemocionalne kompetencije, emocionalna angažovanost i zadovoljstvo životom kod beogradskih srednjoškolaca
Get PDFIstraživači učestalo potvrđuju povezanost socioemocionalnih kompetencija i emocionalne angažovanosti učenika sa pozitivnim razvojnim ishodima i boljim postignućem. Ređe se postavlja pitanje jesu li socioemocionalno kompetentniji učenici i srećniji, kao i koja je uloga emocionalne angažovanosti s tim u vezi. Cilj ovog rada predstavlja sagledavanje povezanosti socioemocionalnih veština i emocionalne angažovanosti učenika beogradskih srednjih škola sa zadovoljstvom životom. Ukupno 860 učenika (40.4% učenika muškog pola) popunilo je: 1) Skalu socioemocionalnih veština učenika (Delaware School Climate Survey – Student SEL Skills Scale) kojom se procenjuju odgovornost, socijalna svesnost, samoregulacija i veštine uspostavljanja i održavanja odnosa sa drugima; 2) Skalu emocionalne angažovanosti učenika (Delaware School Climate Survey – Student Emotional Engagement Scale) koja daje opštu meru emocionalne angažovanosti; i 3) Kratku višedimenzionalnu skalu zadovoljstva životom (Brief Multidimensional Students’ Life Scale). Rezultati istraživanja ukazuju na to da socioemocionalne kompetencije i emocionalna angažovanost kao set prediktorskih varijabli objašnjavaju oko 38% varijanse zadovoljstva životom kod učenika (R = .61, R2 = .38, F (6649.19) = 62.12, p < .001), pri čemu se kao značajni pojedinačni prediktori izdvajaju veštine uspostavljanja i održavanja odnosa (β = .30; p < .001) i socijalna svesnost (β = -.14; p < .001). Dodatno, utvrđeno je da emocionalna angažovanost predstavlja značajan medijator u objašnjenju povezanosti većine ispitivanih socioemocionalnih veština učenika (veštine uspostavljanja i održavanja odnosa (z = 6.733, p < .001); socijalne svesnosti (z = 5.640, p < .001) i samoregulacije (z = 4.629, p < .001) sa zadovoljstvom životom. Rezultati ukazuju na važnost stimulisanja emocionalne angažovanosti učenika u školama, kako bi se stekli uslovi za ostvarivanje ličnih potencijala i dobrobiti učenika
Knowledge of persons with visual impairment and typically developing persons about sexually transmitted diseases
Get PDFUvod: Polno prenosive bolesti predstavljaju javno-zdravstveni, medicinski i socijalni problem. Nalaze se među pet najčešćih bolesti u svetu. Znanje o polno prenosivim bolestima, kao i zaštiti od njih predstavlja jednu od najznačajnijih metoda prevencije i zaštite seksualno-reproduktivnog zdravlja. Ciljevi: Glavni cilj rada bio je utvrđivanje znanja osoba sa oštećenjem vida o polno prenosivim bolestima. Ostali ciljevi su utvrđivanje razlika u znanju o polno prenosivim bolestima između osoba sa oštećenjem i bez oštećenja vida, kao i između ispitanika različitog pola, uzrasta i stepena obrazovanja. Metode: Istraživanjem je obuhvaćeno 50 ispitanika sa oštećenjem vida i 50 ispitanika bez oštećenja, ujednačenih prema polu, uzrastu i stepenu obrazovanja. Podaci su prikupljeni onlajn putem tokom maja 2020. godine i za te potrebe korišćen je Ilustrativni upitnik za ispitanike – anketa za mlade. Rezultati: Dobijeni rezultati pokazali su da postoji statistički značajna razlika između osoba sa oštećenjem i bez oštećenja vida u znanju o vrstama polno prenosivih bolesti. U poduzorku ispitanika sa oštećenjem vida postoje statistički značajne razlike u zavisnosti od pola ispitanika, ali ne postoje razlike u zavisnosti od uzrasta i stepena obrazovanja. Zaključak: Potrebno je posvetiti više pažnje osobama sa oštećenjem vida u području seksualno-reproduktivnog zdravlja kroz organizovanje edukacija i radionica radi povećanja znanja o ovoj temi.Introduction. Sexually transmitted diseases are a public health, medical and social problem. They are among the five most common diseases in the world. Knowledge about sexually transmitted infections and protection from them is one of the most important methods of prevention and protection of sexual and reproductive health. Objectives. The main aim of this paper was to determine the knowledge of persons with visual impairments about sexually transmitted diseases. Other objectives included determining the differences between knowledge of persons with and without visual impairments about sexually transmitted diseases and determining gender, age, and educational differences. Methods. The study included 50 participants with visual impairment and 50 participants without visual impairment, equal in gender, age, and level of education. Data were collected online in May 2020. The Illustrative Questionnaire for InterviewSurveys with Young People was used for this purpose. Results. The main results showed a statistically significant difference between persons with and those without visual impairment in terms of knowledge about the types of sexually transmitted diseases. In the subsample of participants with visual impairment, there were statistically significant differences related to gender, but no age and educational differences. Conclusion. It is necessary to pay more attention to people with visual impairment with regard to sexual and reproductive health through the organization of training and workshops in order to increase knowledge on this topic
Attitudes of typically developing students toward inclusive education in the Republic of Srpska
Get PDFUvod: Stavovi učenika tipičnog razvoja, te njihova priprema za prihvatanje i saradnju sa vršnjacima s ometenošću, važan su faktor za realizaciju i uspjeh inkluzivnog obrazovanja. Cilj: Cilj istraživanja je da se utvrde stavovi učenika tipičnog razvoja prema inkluzivnom obrazovanju i njihova povezanost sa stavovima prema osobama s ometenošću, učestalošću kontakta, klimom u odjeljenju, polom i razredom. Metode: Uzorak čini 331 učenik od trećeg do petog razreda redovne osnovne škole. Podjeljen je na dva poduzorka: ispitanike koji pohađaju inkluzivna i neinkluzivna odjeljenja. Za procjenu su korišteni: Skala za procjenu stavova vršnjaka prema osobama sa hendikepom, Čedok‒Mekmasterova skala za procjenu stavova prema osobama sa hendikepom, Skala za procjenu kontakta sa osobama s ometenošću i Inventar moga odjeljenja. Rezultati: Rezultati pokazuju da su stavovi učenika prema inkluzivnom obrazovanju vršnjaka s ometenošću pretežno negativni. Kao značajni prediktori ovih stavova izdvojili su se: učestalost kontakta, nesuglasice, kompetitivnost i razred koji učenici pohađaju. S druge strane, pohađanje odjeljenja zajedno sa vršnjacima s ometenošću, stavovi prema osobama s ometenošću, zadovoljstvo odjeljenjem i pol nisu bili značajni prediktori. Zaključak: Rezultati ukazuju na potrebu za ranom pripremom učenika tipičnog razvoja za zajedničko obrazovanje sa vršnjacima s ometenošću kroz kontakt i njegovanje saradničke klime u odjeljenju.Introduction. Attitudes of typically developing students, their preparation for acceptance, and cooperation with peers with disabilities are important factors for the realization and success of inclusive education. Objective. The aim of the research was to determine the attitudes of typically developing students toward inclusive education and their relation to the attitudes toward people with disabilities, frequency of contact, classroom climate, gender, and class. Methods. The sample included 331 students from 3rd to 5th grade of regular primary school. The sample was divided into two subsamples: participants attending inclusive and non-inclusive classes. The following scales were used for evaluation: Peer Attitude Toward the Handicapped Scale, Chedoke‒McMaster Attitudes Towards Children with Handicaps Scale, The Contact with Disabled Persons Scale, and My Class Inventory. Results. The results show that students’ attitudes toward inclusive education of peers with disabilities are mostly negative. The most important predictors of their attitudes were: frequency of contact, disagreements, competitiveness, and grade. On the other hand, attending classes with peers with disabilities, attitudes toward them, satisfaction with the class, and gender were not the predictors of importance. Conclusion. The results indicate the need for early preparation of students with typical development for joint education with peers with disabilities through contact and nurturing a collaborative climate in the classroom
Dravet sindrom u COVID-19 eri
Get PDFDravet sindrom (DS; šifra 8A61.11 prema ICD-11) je retka razvojna i epileptička
encefalopatija koju karakterišu farmakorezistentna epilepsija i duboko oštećenje
neurokognitivnog funkcionisanja, sa spektrom kognitivnih, jezičkih i motoričkih
poremećaja, kao i poremećaja ponašanja. Ovi ispadi počinju u prvoj godini života i često
evoluiraju u epileptički status. Deca sa DS su pod visokim rizikom od smrti, posebno od
iznenadne neočekivane smrti u epilepsiji. Ponavljanje napada i indirektni efekti koji se
odnose na njihove komorbiditete čini decu sa DS i njihove porodice ranjivom
populacijom kada su zdravstveni sistemi ugroženi, kao što je to slučaj tokom pandemije
COVID-19. Infekcije i febrilnost često pogoršavaju stanje i izazivaju napade i epileptički
status kod dece sa DS.
Rani podaci pokazuju različite neurološke manifestacije kod značajnog dela
pacijenata sa SARS-CoV-2 infekcijom, iako postoji malo dokumentacije o efektima na
osobe sa epilepsijom. Kod 50% osoba sa DS kod kojih su se razvili mogući ili verovatni
simptomi COVID-19, prijavljeno je pogoršanje napada, u smislu učestalosti ili trajanja
napada ili oboje, ali nisu opisane epizode epileptičkog statusa ili druge komplikacije.
Nekoliko porodica opisalo je sličan obrazac rasplamsavanja napada kao i tokom bilo koje
istovremene respiratorne infekcije. Nisu prijavljene druge post-infektivne komplikacije.
Iako nije bilo razlike u godinama osoba s DS koje su imale simptome kompatibilne sa
COVID-19, izdvaja se zapažanje da su većina onih kojima je potrebna medicinska pomoć
bila deca (uglavnom mlađa od 12 godina). Studije sa oprezom zaključuju da DS možda
neće uzrokovati povećan rizik od teških ishoda COVID-19 u poređenju sa drugim
zdravstvenim stanjima, pod pretpostavkom da postoji zaštita, prevencija i kontrola
infekcije. Svakako, važna je procena komorbiditeta koji mogu povećati rizik od teških
ishoda. Vakcinacija za sada izgleda kao strategija koja najviše obećava zaštitu od teških
ishoda COVID-19 kod DS. Iako je vakcinacija često faktor koji izaziva napad kod DS,
sada postoje utvrđeni dokazi da raniji napad povezan sa vakcinacijom ne menja tok stanja
kod DS.
Uticaj COVID-19 na epilepsiju još nije u potpunosti utvrđen, jer postoji samo
nekoliko retrospektivnih studija koje izveštavaju o neurološkim simptomima, koji ne
uključuju uvek napade, u kontekstu teškog akutnog respiratornog sindroma usled
COVID-19. U tom slučaju, nedostatak prospektivnih studija predstavlja glavno
ograničenje za pripisivanje uzročnosti
Educators’ attitudes towards inclusive education
Get PDFUvod: Stav prosvetnih radnika prema inkluziji predstavlja značajan faktor uspešne edukacije učenika sa teškoćama u razvoju. Ciljevi: Ciljevi istraživanja bili su da se procene stavovi prosvetnih radnika prema inkluziji, kao i da se utvrde razlike u stavovima između nastavnika razredne nastave, nastavnika predmetne nastave u osnovnim i nastavnika predmetne nastave u srednjim školama. Posebni ciljevi odnosili su se na utvrđivanje razlika u stavovima nastavnika u odnosu na životno doba i iskustvo u radu sa učenicima sa teškoćama u razvoju. Metode: Istraživanje je sprovedeno na prigodnom uzorku od 101 nastavnika razredne nastave i nastavnika predmetne nastave osnovnih i srednjih škola, oba pola (67.3% ženskog i 32.7% muškog), starosti od 24 do 53 godine. Nastavnici razredne nastave čine 38.6% uzorka, 33.8% su predmetni nastavnici iz osnovnih škola i 27.6% predmetni nastavnici iz srednjih škola. Manje od polovine ispitanika (43.6%) imalo je iskustva u nastavnom radu sa učenicima sa teškoćama u razvoju. Primenjena je revidirana Skala mišljenja o inkluziji učenika sa teškoćama. Rezultati: Dobijeni rezultati ukazuju da najveći broj nastavnika razredne nastave ima negativan stav, dok se prosečni skorovi nastavnika predmetne nastave u osnovnim i srednjim školama grupišu u zoni neutralnih stavova prema inkluzivnom obrazovanju. Mlađi nastavnici razredne nastave, bez iskustva u inkluzivnoj nastavi, smatraju da je inkluzija značajna za učenike sa teškoćama u razvoju. Stariji nastavnici razredne nastave uviđaju probleme inkluzivnog obrazovanja. Zaključak: Na osnovu dobijenih podataka smatramo da je prosvetnim radnicima neophodno obezbediti kvalitetnu kontinuiranu defektološku podršku, sticanje neformalnog iskustva, značajno smanjiti broj učenika u odeljenju, kao i obezbediti materijalne resurse tokom realizacije inkluzivne nastave.Introduction. The attitudes of educators towards inclusive education are a significant
factor in successful education of students with disabilities. Objectives. The objectives
of this research were to assess the attitudes of educators towards inclusion as well as to
determine the differences in the attitudes between class teachers, primary school teachers
and secondary school teachers. The specific objectives were to identify the differences
in attitudes of teachers in relation to age and experience in working with students with
disabilities. Methods. The survey was conducted on a convenient sample of 101 teachers,
of both sexes (female 67.3% and 32.7% male), 24 to 53 years of age. Class teachers made
up 38.6% of the sample, 33.8% were primary school teachers and 27.6% were secondary
school teachers. Less than half of the respondents (43.6%) had experience in educating
students with disabilities. A revised Opinions Relative to Integration of Students with
Disabilities was applied. Results. The results indicate that most class teachers had a
negative attitude, while the average scores of teachers in primary and secondary schools
were grouped around neutral attitudes towards inclusive education. Younger teachers
without experience in inclusive teaching believed that inclusive education was important
for students with disabilities. Senior teachers recognized the problems of inclusive
education. Conclusion. Based on the obtained data, we think that it is necessary to
provide teachers with quality and continuous support of special educators in order to
acquire informal experience, significantly reduce the number of students in classes, and
provide material resources during inclusive teaching
The relationship between externalizing behavior and school, family, and community bonding
Get PDFExternalizing behavior, when present in adolescence, is a strong risk factor for more severe problems in adulthood, such as involvement in crime and addiction behaviors. Social bonding is recognized within the leading theoretical and practical prevention frameworks as a central protective factor that affects externalizing behavior in children and young people. Guided with the premises that positive social bonding to family, school and community reduces the risk of developing externalizing behavior, a study was conducted during first half of the 2020/2021 school year with an aim of exploring the predictive strength of positive social bonding on externalizing behavior of elementary school students. Research data were collected on a sample of 637 students (51% of boys) aged 12 to 15 (M = 13.16, SD = 1) from six Belgrade primary schools. The Communities That Care – CTC Youth Survey (Arthur et al., 2002) was used to examine positive social bonding in the family, school and community domain. Scale for Externalizing problems (combined scales Behavior Problems and Hyperactivity) was taken from the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ-Srp), version for adolescents' self-assessment (S 11-16). The results of the research show that, in the regression model, positive social bonding explains 23% of the variance of externalizing behavior (F = 57.38, df1 = 3, df2 = 584, p <.001, R² = .23), with strongest individual contribution from school bonding (β = .27, p = .000), followed with positive social bonding to family (β = .23, p = .000), while bonding to the community did not prove to be a significant predictor of externalizing behavior in students (β = .07, p = .12). Based on the research findings, it can be concluded that there are confirmations of protective effects of bonding in family and school, but they lack in the community domain. Based on the obtained results, general preventive efforts should be aimed at fostering positive family and school social bonding. Research data also suggests that other factors should be taken into account, considering that family and school bonding covers for 23% of the variance of externalizing behavior in students, leaving room for working on a number of other factors in efforts to prevent externalizing behavior
A snapshot of illicit firearm-trafficking and gun violence in Serbia
Get PDFThe uncontrolled spread and misuse of firearms challenges and threatens both State
and human security. According to the Small Arms Survey estimates, there are more
than one billion firearms in the world, the vast majority of which are in the possession
of civilians.1 Although Serbia is among the top-ranked countries according to the
estimated rate of civilian firearm holdings,2 the country is not characterised by high
levels of conventional crime or violence with firearms. As suggested by the Small Arms
and Light Weapons (SALW) survey, the period 2012–2016 saw a 34% decrease in criminal
offences committed with the use of firearms.3 In the period from 2010 to 2015,
approximately 260 deaths in Serbia annually resulted from firearms4 which include
approximately 52 firearm homicides annually (an annual average of 0.73 firearm
homicides per 100,000 population).
On the other hand, the problem of trafficking in and illicit possession of firearms is
also present in Serbia: most cases of homicide and other violent crimes are committed
using illicit firearms. However, apart from some studies of small arms and light
weapons (SALW) and domestic violence,5 no specific studies have been undertaken to
analyse the impact of illicit firearm-trafficking – particularly as a form of organised
crime – on gun violence in Serbia in general. Consequently, little is known about the
scope and dynamics of the impact of illicit firearm-trafficking on gun violence. Taking
that as a starting point, the objective of the present study is to analyse the impact of
illicit firearm-trafficking on gun violence in Serbia. The study has three main aims:
• to analyse the scope and nature of gun violence in Serbia;
• to analyse the characteristics of firearms used in gun violence in Serbia, and
• to map out existing policy and practice related to collecting and recording data in
this area, preventing gun violence, combating illicit firearm-trafficking and
limiting the impact of illicit firearm-trafficking on gun violence
Evaluacija efekata logopedskog tretmana kod dece sa govorno-jezičkim poremećajima
No full textГоворно-језички поремећаји код деце настају када усвајање говора делимично или потпуно заостаје; могу се јавити у било којој фази говорно-језичког развоја, манифестују се као неправилност у изговарању и могу да захвате све модалитете говора и гласа: структуру језика, артикулацију, али и читање и писање. Говорно-језички поремећаји могу да настану под утицајем средине и/или патолошких промена у говорном систему (Владисављевић, 1987).
Циљеви овог истраживања су утврђивање ефеката логопедског третмана код деце са говорно- -језичким поремећајима и утврђивање разлика успешности третмана код различитих говорно- -језичких поремећаја.
Узорак је чинило петнаесторо деце (15) подељених у две групе: седам испитаника са артикулационим поремећајима (Ф80.0), и осам испитаника са специфичним језичким поремећајем-развојном дисфазијом (Ф80.1, Ф80.2).
У истраживању су коришћени следећи тестови: Тест за испитивање говорне развијености, Глобални артикулациони тест, Тест за испитивање разликовања фонема и Граматика малишана.
Резултати истраживања показују боља постигигнућа деце из обе групе након ретестирања, тј. тромесечног логопедског третмана него пре логопедског третмана.Speech-language disorders in children occur when the acquisition of speech is partially or completely delayed; they can occur at any stage of speech-language development, manifest as an irregularity in pronunciation and can affect all modalities of speech and voice, language structure, articulation, but also reading and writing. Speech and language disorders can arise under the influence of the environment and/or pathological changes in the speech system (Vladisavljevic, 1987).
The goals of this research are: to determine the effect of speech therapy treatment in children with speech-language disorders and to determine differences in the success of treatment in different speech-language disorders.
The sample consisted of fifteen children (15) divided into three groups: seven subjects with articulation disorders (F80.0), and eight subjects with specific language impairment, developmental dysphasia (F80.1, F80.2).
The following tests were used in the research: Test for examining speech development, Global Articulation Test, Test for examining phoneme distinction and Grammar of Children.
The research results show better achievements of children from both groups after the retest, ie. three- month speech therapy treatment than before speech therapy treatment
Procena psihofizioloških sposobnosti kod dece predškolskog uzrasta
No full textУвод: Психомоторни развој подразумева синхронизовани тријас сазревања, моторно, интелектуално и емоционално сазревање. Ове три димензије су међусобно повезане и у укупном сазревању чине нераздвојиву целину. Кретање је основа сваког
функционисања живог бића. Развој моторике је основа целокупног психомоторног развоја.
Емоционални и интелектуални развој су условљени базичним моторним развојем, али је и сам моторни развој директно завистан од степена емоционалне зрелости и кавалитета когнитивног функционисања појединца
Циљ: Циљ овог истраживања је процена психофизиолошких способности код деце предшколског узраста у односу на контролне варијабле (пол,образовање мајке, образовање оца).
Метод: У истраживању је учествовало тридесеторо деце узраста од 6 година и 2 месеца до 7 година и 1 месец која су у тренутку испитивања похађала предшколски програм. Узорак је био добровољачки и уједначен по полу. Учествовало је петнаест дечака и петнаест девојчица. Користили смо се Скалом за процену психофизиолошких способности детета од 0 до 7 година, која је подељена у три супскале: говор, сензомоторни развој, социо- емоционално понашање.
Резултати: Циљ нашег истраживања био је испитивање психофизиолошких способности деце предшколског узраста. Утврђено је у којој мери су развијене психофизиолошке способности деце сагледавањем разлика различитих група испитаника.
На основу приказаних резултатa и применом одговарајућих статистичких метода постављене хипотезе су или прихваћене или одбачене.
Закључак: На основу нашег научно-истраживачког рада можемо закњучити да су психофизиолошке способности деце предшколског узраста из нашег узорка развијене у складу са узрасним параметрима, као и да нема статистички значајних разлика у односу на пол, образовање мајке и оца.Introduction: Psychomotor development implies a synchronized triad of maturation, motor, intellectual and emotional maturation. These three dimensions are interconnected and form an inseparable whole in overall maturation. Movement is the basis of every functioning living being and motor development is the basis of all psychomotor development. Emotional and intellectual development are conditioned by basic motor development, but motor development itself is directly dependent on the degree of emotional maturity and cognitive functioning of the individual.
Objective: Тhe objective of this research is to assess the psychophyiological abilities of preschool children in relation to control variables (gender, mother’s education, father’s education).
Method: Тhirty children between the ages of 6 years and 2 months to 7 years and 1 month who attended the preschool program at the time of the study participated in the research. The sample was voluntary and gender balanced. Fifteen boys and fifteen girls participated. We used the Scale for assessing psychophysiological abilities of children aged 0 to 7, which is divided into three subscales: speech, sensorimotor development, socio-emotional behavior.
Results: The goal of our research was to examine the psychophysiological abilities of preschool children. It was determined to what extent children's psychophysiological abilities were developed by looking at the differences between different groups of respondents. Based on the presented results and the application of appropriate statistical methods, the hypotheses were either accepted or rejected.
Conclusion: Based on our scientific research work, we can conclude that the psychophysiological abilities of preschool children from our sample are developed in accordance with age parameters, as well as that there are no statistically significant differences in relation to gender, mother's and father's education
Kvalitet odnosa među vršnjacima tipične populacije i vršnjaka sa smetnjama u razvoju u školskom okruženju
No full textДете са сметњама у развоју има право на школовање као и његови вршњаци типичне популације. С тим у вези, због све чешћег упијања модела инклузије долази се до питања какав је друштвени однос деце типичне популације и деце са сметњама у развоју. Из тог разлога,
поставља се питање на какве изазове наилазе деца са сметњама у развоју кроз своје школовање. Циљ овог рада јесте да пружи обједињен преглед истраживања која су се бавила овим питањем.
У овом мастер раду примењен је метод теоријске анализе. Он за тему има приказ и анализу научних радова и релевантних истраживања која се баве квалитетом односа вршњака типичне популације и вршњака са сметњама у развоју. Такође, у раду је представљен појам инклузије, које су њене карактериситике, проблеми са којима се инклузија сусреће, али и начини на који се ти проблеми могу превазићи.
Прегледом релевантних истраживања на тему квалитета односа вршњака типичне популације и вршњака са сметњама у развоју долази се до сазнања да укључивањем деце са сметњама у развоју у одељење редовне школе наилазимо на низ изазова које дете са сметњама у развоју треба да превазиђе. Ипак, како ће дете бити прихваћено, не зависи само од дететове дијагнозе, већ и од припремљености школског особља за рад са децом са сметњама, информисаности деце типичне популације и њихових родитеља, али поред свега тога у великој мери на прихваћеност деце утичу и породични односи који прате дете још из детињства.
У даљем тексту истакнута је и улога васпитача и наставника у развоју емпатије деце типичне популације према деци са сметњама у развоју. Такође, представљене су и препоруке и стратегије за унапређивање вршњачког односа ове деце.A child with developmental disabilities has the same right to education as his peers in the typical population. In this regard, due to the increasingly frequent absorption of the inclusion model, the question arises as to what is the social relationship between children of the typical population and children with developmental disabilities. For this reason, the question arises as to what challenges children with developmental disabilities encounter during their education. The aim of this paper is to provide a unified overview of research that has dealt with this issue.
In this master thesis, the method of theoretical analysis was applied. His topic is the presentation and analysis of scientific works and relevant research that deal with the quality of relationships between peers of the typical population and peers with developmental disabilities. Also, the paper presents the concept of inclusion, what are its characteristics, the problems with which inclusion is encountered, but also the ways in which these problems can be overcome.
A review of relevant research on the quality of the relationship between peers of the typical population and peers with disabilities leads to the knowledge that the inclusion of children with disabilities in a regular school class presents a series of challenges that a child with disabilities must overcome. However, how a child will be accepted depends not only on the child's diagnosis, but also on the preparation of the school staff to work with children with disabilities, the information of children of the typical population and their parents, but in addition to all that, the acceptance of children is largely influenced by family relationships which accompany the child since childhood.
In the following document, the role of educators and teachers in the development of empathy of children of the typical population towards children with developmental disabilities is highlighted.
Recommendations and strategies for improving the peer relationship of these children are also presented