Argo (Greece)
rFASPER - Repository of the Faculty of Special Education and RehabilitationNot a member yet
5766 research outputs found
Sort by
Uticaj obrazovanja na kvalitet života laringektomisanih bolesnika pre i posle vokalne rehabilitacije
Get PDFIntroduction. Larynx carcinoma is one of the most common malignant tumors of the upper aerodigestive tract that causes the change in normal anatomical relationships in the neck, which leads to communication and social interaction disorders. The aim of the paper is to examine the impact of education on the quality of life of laryngectomized patients. Methods.The study included 50 laryngectomized patients, aged 51 to 83 years. The subjective voice assessment was carried out using the Voice Handicap Index (VHI) and the University of Michigan Head & Neck Quality of Life Instrument (HNQOL). The patients filled in the questionnaires before and after vocal rehabilitation. Results. The comparison of average scores of all examined laryngectomized patients before and after vocal rehabilitiation showed a statistically significant difference in the total score on VHI scale (107.20 ± 8.46 vs. 21.32 ± 13.29; p lt 0.001), HNQO scale (52.50 ± 17.71 vs. 93.57 ± 6.36; p lt 0.001), as well as on all subscales. Prior to vocal rehabilitation, there was no statistically significant difference between the scores on these two scales in patients with different level of education. After vocal rehabilitation, there was a statistically significant difference between the patients with secondary education and the ones with tertiary education in the scores on all VHI subscales, and total VHI score (23.60 ± 13.54 vs. 18.83 ± 11.59; p = 0.012), as well as in the scores for individual domains and the total score of HNQOL instrument (88.90 ± 6.58 vs. 99.80 ± 4.25; p = 0.048). Conclusion. Vocal rehabilitation after total laryngectomy had a positive effect on patients' quality of life, and patients with higher education showed a tendency towards better quality of life compared to the ones with lower education.Uvod. Karcinom larinksa je jedan od najčešćih malignih tumora gornjeg aerodigestivnog trakta, koji dovodi do promene normalnih anatomskih odnosa u vratu, što izaziva poremećaj komunikacije i socijalne interakcije. Cilj rada je ispitati uticaj obrazovanja na kvalitet života laringektomisanih bolesnika. Metode. Istraživanje je obuhvatilo 50 bolesnika kojima je urađena totalna laringektomija, starosne dobi od 51 do 83 godine. Sprovedena je subjektivna procena glasa instrumentima Indeks glasovnog oštećenja (Voice Handicap Index - VHI) i Kvalitet života pacijenata sa karcinomom glave i vrata Univerziteta u Michigan-u (University of Michigan Head & Neck Quality of Life instrument-HNQOL). Pacijenti su upitnike popunjavali pre i posle vokalne rehabilitacije. Rezultati. Poređenje prosečnih vrednosti skorova svih ispitivanih laringektomisanih bolesnika pre i posle vokalne rehabilitacije pokazalo je značajnu razliku u ukupnom skoru na VHI skali (107,20 ± 8,46 vs. 21,32 ± 13,29; p lt 0,001) i na HNQO skali (52,50 ± 17,71 vs. 93,57 ± 6,36; p lt 0,001) kao i na svim subskalama. Između skorova dobijenih pomoću obe skale kod bolesnika sa različitim stepenom obrazovanja nije bilo razlike pre vokalne rehabilitacije. Posle vokalne rehabilatacije dokazana je statistički značajna razlika između bolesnika sa srednjim u odnosu na one sa višim/visokim obrazovanjem kako u skrovim svih VHI subskala i ukupnom VHI skoru (23,60 ± 13,54 vs. 18,83 ± 11,59; p = 0,012), tako i u skorovima pojedinih domena i ukupnom skoru HNQOL instrumenta (88,90 ± 6,58 vs. 99,80 ± 4,25; p= 0,048). Zaključak. Vokalna rehabilitacija nakon totalne laringektomije pozitivno je uticala na kvalitet života bolesnika, a bolesnici sa višim obrazovanjem imali su tendenciju ka boljem kvalitetu života u odnosu na one sa nižim obrazovanjem
Prevencija zloupotrebe alkohola i ilegalnih psihoaktivnih supstanci u studentskoj populaciji
Get PDFApstrakt. Integrišući različite teorijske i metodske pravce.
multisistemska terapija predstavlja intenzivnu i sveobuhvatnu formu tretmana,
namenjenu mladima sa ozbiljnim prestupničkim ponašanjem i njihovim
porodicama.
Fokus rada jeste na analizi doprinosa tradicionalnih teorija društvene
devijantnosti na koncipiranje postulata multisistemske terapije, poput
Saderlendove teorije diferencijalnih asocijacija, Hiršijeve teorije socijalne
kontrole i teorija devijantnih supkultura. Sa druge strane, postulati
Bronfenbrenerove socijalno - ekološke teorije, sistemske porodične
(strukturalne i strategijske) terapije i kognitivno-bihejvioralnih tehnika čine
jedan deo osnove multisistemske terapije.
Cilj rada jeste da se kroz prizmu tradicionalnih i savremenih teorijskih
postavki, empirijskih studija etiologije prestupništva mladih i metodskih
pravaca koji se koriste u radu sa ciljnom grupom analizira značaj primene
multisistemskih intervencija u radu sa mladima sa ozbiljnim prestupničkim
ponašanjem.
S obzirom na to da postoji bogata empirijska potpora efektivnosti
multisistemske terapije, završni deo rada jeste usmeren na pregled ključnih
longitudinalnih studija efektivnosti multisistemske terapije (kroz
komparaciju sa drugim vidovima tretmana) u smislu redukcije ponovnog hapšenja,
redukcije zloupotrebe psihoaktivnih supstanci i redukcije izvršenja nasilnih
delikata mladih koji su bili uključeni u multisistemsku terapij
Communication-pragmatic abilities in persons with intellectual disability and associated psychiatric disorders – a research review
Get PDFIntelektualna ometenost je neretko praćena pridruženim psihijatrijskim poremećajima. Prisustvo psihijatrijske simptomatologije nepovoljno utiče na
svakodnevno funkcionisanje osoba sa intelektualnom U skladu sa navedenim nalazima, a u cilju planiranja adekvatnog komunikaciono-pragmatskog tretmana, neophodno je uzeti u obzir sve specifčnosti
osoba sa intelektualnom ometenošću, uključujući i njihovu sklonost ka ispoljavanju određenih psihijatrijskih stanja..
Pragmatska sposobnost je sačinjena od nekoliko različitih veština koje omogućavaju osobi da integriše informacije tokom konverzacije, kao i da prati
mentalna stanja sagovornika.
Cilj ovog rada je da se pregledom literature izdvoje i analiziraju studije u
kojima su izučavane komunikaciono-pragmatske sposobnosti osoba sa intelektualnom ometenošću i pridruženim psihijatrijskim smetnjama.
Pri pregledu literature korišćen je servis Konzorcijuma biblioteka Srbije za
objedinjenu nabavku – KOBSON, kao i Google Scholar Advanced Search.
Dobijeni rezultati pokazuju da osobe sa intelektuanom ometenošću i pridruženim psihijatrijskim stanjima ispoljavaju izraženije defcite u lingvističkim,
paralingvističkim, kao i konverzacionim aspektima pragmatike u poređenju
sa osobama sa intelektualnom ometenošću bez pridruženih smetnji.Intellectual disability is ofen accompanied by associated psychiatric
disorders. Te presence of psychiatric symptomatology adversely afects daily
functioning of persons with intellectual disability.
Te pragmatic ability is composed of several diferent skills that enable a
person to integrate information during the conversation, as well as to monitor
the mental state of the interlocutor.
Te aim of this paper is to review and analyze the studies in which the
communication-pragmatic abilities of persons with intellectual disability and
associated psychiatric disorders have been surveyed.
Te Serbian Library Consortium for Coordinated Acquisition – KoBSON,
as well as Google Scholar Advanced Search were used when reviewing the
literature.
Te results obtained show that people with intellectual disability and
associated psychiatric conditions exhibit more pronounced defcits in linguistic,
paralinguistic, and conversational aspects of pragmatic compared to those with
intellectual disabilities without associated disorders.
In accordance with the above fndings, and in order to plan an adequate
communication-pragmatic treatment, it is necessary to take into account all the
specifcities of persons with intellectual disability, including their tendency to
manifest certain psychiatric conditions
Motor development of children with hearing disability
Get PDFMotorički razvoj je ključni aspekt dečijeg celokupnog razvoja i blagostanja.
Deca sa oštećenjem sluha, pored teškoća u razvoju govora ili teškoća u socijalnom
razvoju, često imaju i usporen motorički razvoj. Cilj rada je bio da se
utvrdi nivo motoričkog razvoja dece sa oštećenjem sluha.
Uzorak istraživanja činilo je ukupno 45 dece sa oštećenjem sluha, uzrasta
7-15 godina (AS = 10,67 SD = 3,34), oba pola (64,4% dečaka). Svi
ispitanici su u trenutku testiranja bili uključeni u vaspitno-obrazovni proces.
Za procenu nivoa motoričkog razvoja primenjena je baterija testova
The Bruininks-Oseretsky Test of Motor Proficiency, 2nd edition (BOT-2,
Bruininks & Bruininks, 2005). Metode deskriptivne statistike, T-test nezavisnih
uzoraka i χ2 test korišćeni su u statističkoj obradi dobijenih podataka.
Rezultati istraživanja su pokazali da se u odnosu na norme predviđene za
određeni uzrast, ispitanici sa oštećenjem sluha nalaze u proseku, ispod i
znatno ispod proseka kada je u pitanju motorički razvoj. Dobijeni rezultati
mogu poslužiti u kreiranju adekvatnih i stimulativnih programa motoričkog
razvoja za decu sa oštećenjem sluha.Motor development is a key aspect of children’s overall development and
well-being. In addition to speech or social development difficulties, children
with hearing disability often have slow motor development. The aim of the
study was to determine the level of motor development of children with hearing
disability.
The study sample consisted of a total of 45 children with hearing disability,
aged 7-15 years (M = 10.67, SD = 3.34), both sexes (64.4% boys). At the
time of testing, all participants were included in the educational proces. A
battery of The Bruininks-Oseretsky Test of Motor Proficiency, 2nd edition
(BOT-2; Bruininks & Bruininks, 2005) was used to assess the level of motor
development. Descriptive statistics methods, independent sample T-test and χ2
test were used in the statistical processing of the obtained data.
The results showed that compared to standards designed for specific age,
children with hearing disability are on average, below average and well-below
average when it comes to motor development. The obtained results can serve
to create adequate and stimulating motor development programs for children
with hearing disability
On sensory information and their significance in motor Behavior system – theoretical considerations
Get PDFU ovom radu razmatrana je problematika prijema i obrade senzornih informacija
u kontekstu organizacije motoričkog ponašanja. U uvodnom delu
rada dat je pregled nekih shvatanja o ulozi senzorne informacije u organizaciji
motorčkog ponašanja, a zatim je izvršena teorijska elaboracija problema
kognitivne obrade senzornih informacija. Nakon toga, napravljen je kratak
osvrt na dosadašnja istraživanja u oblasti integracije senzornih informacija
kod dece sa smetnjama u razvoju. Na samom kraju, naglašen je značaj istraživanja
uticaja senzorne informacije na organizaciju motoričkog ponašanja
dece sa smetnjama u razvoju.This paper discusses the problem of receiving and processing sensory
information in the context of the organization of motor behaviour. The
introductory part of the paper gives an overview of some understanding of the
role of sensory information in the organization of motor behaviour, followed
by a theoretical elaboration of the problem of cognitive processing of sensory
information. Subsequently, a brief review of previous research in the field of
sensory information integration in children with disabilities has been presented.
Finally, the importance of research on the impact that sensory information
have on the organization of motor behaviour in children with disabilities was
highlighted
UTICAJ VEROVANJA O UZROCIMA INTELEKTUALNE OMETENOSTI KOD OSOBA OPŠTE POPULACIJE NA SOCIJALNU DISTANCU PREMA OSOBAMA SA INTELEKTUALNOM OMETENOŠĆU
No full textX međunarodna naučno-stručna konferencija Unapređenje kvalitete života djece i mladih, Istanbul, Tursk
Psychosocial support of adequate attachment development in children reared in institutions
Get PDFCilj rada je analiziranje literature o afektivnoj vezanosti dece koja odrastaju u
institucijama i davanje preporuka za podršku adekvatnom razvoju afektivne vezanosti
kod te dece. Deca koja odrastaju u institucijama doživljavaju kašnjenje
u fizičkom, saznajnom i emocionalnom razvoju. Neadekvatan razvoj afektivne
vezanosti, odnosno emocionalne veze između deteta i osobe koja o njemu brine,
često se pokazuje kao posrednik između institucionalnog konteksta i razvojnih
ishoda kod ove dece. U radu je izvršen pregled istraživanja o karakteristikama
afektivne vezanosti kod dece koja rastu u institucijama, o faktorima koji utiču na
razvoj njihove afektivne vezanosti i pružene su preoporuke u vezi sa podrškom
razvoju adekvatne afektivne vezanosti ove dece. Istraživanja iz različitih zemalja
pokazuju da je sigurna afektivna vezanost ređa, dok su nesigurni i dezorganizovani
stil afektivne vezanosti češći kod dece koja odrastaju u institucijama u
poređenju sa drugom decom. Dalje, neki autori sugerišu da deca koja odrastaju
u institucijama ne razvijaju u potpunosti oblikovane stilove afektivne vezanosti.
Odrastanje u institucijama, usled velikog broja dece u odnosu na broj osoba koja
se o njima staraju, čestih promena osoblja, ili prelazaka dece u različite grupe,
većinom uskraćuje deci mogućnost da stvore neprekinuti odnos sa osetljivim negovateljem
koji je preduslov za adekvatan razvoj afektivne vezanosti. Pokazuje
se da razvoju adekvatne afektivne vezanosti kod dece koja rastu u institucijama
pogoduju sledeće osobine stručnih osoba koje o njima brinu: topao emocionalni
ton, interakcija sa detetom koja je u skladu sa detetovim uzrastom, osetljivost na
dečje potrebe i odgovaranje na njih. Proporuke su da se za rad u institucijama
za decu bez roditeljskog staranja vrši pažljivi odabir stručnjaka koji su motivisani
za taj rad, da se institucije organizuju na načine koji stvaraju uslove za stvaranje
dugotrajnog odnosa između deteta i osobe koja o njemu brine, i da se osoblju u
tim institucijama pruži obrazovanje u vezi sa načinima interakcije sa decom koji
povoljno doprinose razvoju afektivne vezanosti dece.The aim of the paper is to analyze the literature on attachment in children reared in
institutions and to provide recommendations regarding support of adequate attachment
development in these children. Children reared in institutions experience delays in physical,
cognitive and emotional development. Inadequate development of attachment, i.e. of an
affectionate tie between a child and a caregiver, has often been shown to mediate the
relationship between institutional context and developmental outcomes in these children.
In the present paper we review studies on the characteristics of the attachment in children
reared in institutions, on the factors which influence the development of attachment in
these children, and we provide recommendations for supporting their adequate attachment
development. Studies from various countries show that secure attachment is less frequent,
whereas insecure and disorganized styles of attachment are more frequent in institutionalized
children in comparison to other children. Furthermore, there are suggestions that
institutionalized children might not develop fully formed attachments. Institutional rearing,
due to high children per caregiver ratio, frequent turnovers of staff, or transfers of a child to
numerous groups, often deprives children of the possibility to form a continuous relationship
with a sensitive caregiver which is a prerequisite for adequate attachment development.
The characteristics of a professional caregiver which have been shown to be beneficial for
attachment development are warm emotional tone, age-appropriate interaction with a child,and sensitivity and responsiveness to child’s needs. It is recommendable to carefully select
professionals who are motivated for the work in institutions for children without parental
care, to organize an institution in manners which enable longstanding relationships between
children and particular caregivers, and to provide staff with education referring to ways of
interacting with children which are beneficial for the development of attachment
Comparison of the executive functions in patients with traumatic brain injury and in patients with stroke: preliminary insights
No full textBimodal bilingualism in deaf and hard of hearing children of preschool age
Get PDFBimodalni bilingvizam gluve i nagluve dece podrazumeva poznavanje i redovnu
upotrebu znakovnog jezika, koji koristi zajednica gluvih i govornog jezika
koji koristi čujuća većina. Bilingvizam čujućih se razlikuje od bilingvizma gluvih.
Bilingvalna čujuća deca, uče dva jezika kao i gluvi. Razlika je u tome što
drugi jezik uče auditivnim putem, u istom modalitetu kao i prvi jezik. Gluva
deca uče dva jezika, u dva modaliteta, što je znatno složenije. Znakovni i govorni
jezici uključuju različite perceptivne i produktivne sisteme. Dok, govorni
jezici uključuju mehanizme auditivne obrade i govorne produkcije, znakovni
jezici se percipiraju vizuelno i njihova artikulacija uključuje sistematsko korišćenje
delova tela i prostora. Primerena i efikasna rana komunikacija bez obzira
u okviru kog jezičkog modaliteta se odvija (znakovni ili govorni), zajedno
sa prihvatanjem deteta i njegovog oštećenja je osnova uspešnog kognitivnog
razvoja i razvoja ličnosti deteta, što predstavlja osnovu komunikacije i izgradnje
jezičkih veština. Na predškolskom uzrastu, zadatak vrtića je omogućiti deci
da nastave da usvajaju jezik koji su počela da usvajaju u porodici (znakovni ili
govorni). Deca će najbolje usvojiti oba jezička modaliteta kroz interakcije sa
drugim fluentnim govornicima (odraslima i decom). Gluva deca gluvih roditelja
su u svakodnevnim situacijama okružena svojim prvim (primarnim) jezikom
u porodici, za razliku od gluve dece, čujućih roditelja. Kod gluve dece, čujućih
roditelja, vaspitno-obrazovna ustanova je odgovorna za afirmaciju znakovnog
jezika, kulture i identiteta gluvih i važna je za povezivanje porodice sa zajednicom
gluvih.Bimodal bilingualism of deaf and hard of hearing children implies the knowledge and
regular use of sign language, which is used by the community of the deaf, and the spoken
language, which is used by the majority who can hear. Bilingualism of the hearing is different
from the bilingualism of the deaf. Bilingual hearing children, as well as deaf children, learn
two languages. The difference is that hearing children learn a second language through
auditory means, in the same modality as a first language. Deaf children learn two languages
in two modalities, which is considerably more complex. Sign and spoken languages include
various perceptual and productive systems. While spoken languages include mechanisms
of auditory processing and speech production, sign languages are perceived visually, and their articulation involves the systematic use of parts of the body and space. Appropriate
and effective early communication, regardless of within which linguistic modality (sign or
spoken) it takes place, together with the acceptance of the child and its impairment is the
basis of successful cognitive development and the development of the child’s personality,
which is the basis of communication and of building language skills. At preschool age, the
task of a kindergarten is to enable children to continue to learn the language which they
started learning in the family (sign or spoken language). Children will learn both linguistic
modalities best through the interaction with other fluent speakers (adults and children).
The deaf children of deaf parents are, in everyday situations, surrounded with their first
(primary) language in the family, unlike the deaf children of hearing parents. In the deaf
children of hearing parents, the educational institution is responsible for the affirmation of
sign language, the culture and identity of the deaf, and it is important for connecting the
family with the deaf community