Ufuk Universitesi Akademik Acikerisim Sistemi
Not a member yet
2287 research outputs found
Sort by
Cystatin C can be affected by nonrenal factors: a preliminary study on leukemia
Full text linkObjective: The ann of this study was to evaluate the influence of malignancy and the impact of nephrotoxic drugs used in bone marrow transplantation (BMT) on the circulating levels of cystatin C in leukemia. Methods: We studied nineteen patients (eleven men and eight women; mean age 30.1 +/- 11.2, 27.9 +/- 7.1 years) with acute lymphoblastic leukemia, acute myeloid leukemia and chronic myeloid leukemia. Cystatin C, Urea, creatinine and creatinine clearance (CrCl) were measured 24 h before BMT 1 week after BMT, 2 weeks after BMT and 3 weeks after BMT. The control group consisted of twenty healthy adults, and the mean age was 29.1 +/- 8.9. Results: At the pretransplantation period, values of cystatin C were significantly higher than in the control group (P < 0.05). Urea, creatinine and CrCl values were not statistically different from the controls. One week after BMT, the level of cystatin C was significantly low as compared to the levels measured 24 It before BMT, but was still significantly higher than the controls (P < 0.05), whereas the levels of urea, creatinine and CrCl were in accordance with the levels of the controls. Two and three weeks after BMT, cystatin C values maintained the significant increase (P < 0.05), whereas the values of urea, creatinine and CrCl still corresponded with those of the controls in both group. Conclusions: Our preliminary data expose that cystatin C is not a reliable GFR marker in patients during leukemia or for monitoring nephrotoxic drugs used in BMT, but we can not reach definitive conclusion due to no gold standard for comparing the diagnostic accuracy of cystatin C. Further study is needed to elucidate the precise mechanism underlying this observation. (c) 2005 The Canadian Society of Clinical Chemists. All rights reserved
Koloktomi açık ve laparoskopi: İlk sonuçlarımız
No full textAmaç: Laparoskopik cerrahide kullanılan aletlerin çoğunu ithal eden ülkelerde yüksek maliyetler laparoskopinin kolorektal cerrahide kullanımını kısıtlamaktadır. Bu çalışma yeniden kullanılan aletlerle yapılmış laparoskopik kolektomilerin açık teknikle erken dönem sonuçları ve maliyet analizi açısından karşılaştırılmasının yapıldığı olgu-kontrol çalışmasıdır. Yöntem: Kasım 1999 ve Aralık 2001 tarihleri arasında 17 laparoskopik kolon rezeksiyonu uygulandı. Yaş, cins, preoperatif ASA skoru ve lezyonun histopatolojisi açısından uygun, aynı zaman aralığında açık kolon rezeksiyonu geçirmiş hastalardan bir kontrol grubu oluşturuldu. Bu iki grup ameliyat süresi, hastanede kalış süresi, postoperatif komplikasyonlar, çıkarılan dokulardaki lenf nodu sayıları ve maliyet analizi açısından karşılaştırıldı. Bulgular: Ortalama hastanede kalış süresi laparoskopik grupta 7.2 ± 1.5 gün iken açık grupta 10.9 ± 2,6 gündü. Diseke edilen lenf nodu sayıları (11.3 ± 3 / 13.7 ±2.4) ve maliyet analizi (1594.9 ± 500.6 $ / 2304.4 ± 647.7) açısından laparoskopik ve açık gruplarda istatiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı. Sonuç:Sonuç olarak Türkiye’de yeniden kullanılabilen aletlerle laparoskopik kolektomilerin yapılması mevcut fiyatlandırma politikalarıyla güvenli, uygun ve tasarruflu bir yöntemdir.Aim: In countries, which import most of the surgical equipments, high costs further restrict the use of laparoscopy in colorectal surgery. In this study, the short term results and the cost analysis of laparoscopic colectomies in which the re-usable equipment had been used was compared with the open technique, in a case-control study. Methods: Between November 1999 and December 2001, 17 laparoscopic colon resections were performed, each laparoscopic case was matched for age, gender, pre-operative ASA score and the histopathology of the lesion with control patients undergoing the equivalent open procedure in the same period. Operation times, length of hospital stay, post-operative complications, number of lymph nodes in harvested specimens and cost analysis were compared between these two groups. Results: Mean hospitalization period was 7.2+/-1.5 days in the laparoscopy group and 10.9 +/- 2.6 days in the open group. No statistically significant differences were found in regard of dissected lymph node numbers, 11.3+/-3 vs 13.7+/-2.4 and cost analysis, 1594.9+/-500.6 US dollars vs 2304.4+/-674.7 US dollars between the laparoscopic and the open groups. Conclusion: It is concluded, on condition that using the re-usable equipment, it is safe, feasible and cost effective to perform laparoscopic colectomies in Turkey with the current pricing policy
Myocardial perfusion scintigraphy
No full textGelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin çoğunda en sık ölüm nedeni kardiyovasküler hastalıklardır. Miyokard perfüzyon sintigrafisi (MPS) koroner arter hastalığı tanı ve prognoz belirlenmesinde, viabilite tanımlanmasında ve revaskülarizasyon sonrası iyileşmenin değerlendirilmesinde günümüzde nükleer kardiyolojide en sık uygulanan işlemdir. Bu yazıda MPS’nin tekniği, miyokardial radyofarmasötik ajanlar, stres protokolleri, yorumu etkileyen faktörler ve MPS’nin prognostik değeri incelenmiştir.Cardiovascular diseases remain the principal cause of death in the majority of developed and in developing countries. Myocardial perfusion scintigraphy (MPS) is currently most performed procedure in nuclear cardiology for diagnosis and prognosis of coronary artery disease, the characterisation of viability and the assessment of potential recovery after coronary revascularisation. This manuscript reviews the technique of MPS, myocardial radiopharmaceutical agents, stress protocols, the factors influencing the interpretation and the prognostic value of MPS
Antrokoanal polip: 18 vakanın analizi
No full textAmaç: Bu çalışmada antrokoanal polip vakalarının endoskopik sinüs cerrahisi ile tedavisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Endoskopik sinüs cerrahisi uygulanan 18 antrokoanal polipli vakanın sonuçları sunulmuştur. Materyal ve Method: 2002 ve 2004 yılları arasında antrokoanal polip nedeniyle kliniğimizde endoskopik sinüs cerrahisi uygulanan dokuz erkek ve dokuz bayan toplam 18 hasta değerlendirilmiştir. Tüm hastalar preoperatif ve postoperatif diagnostik nazal endoskopi ve paranasal sinüs tomografisi ile incelenmiştir. Sonuçlar: Etyolojik incelemede vakaların altısında allerji, üç vakada kronik sinüzit saptandı. Endoskopik sinus cerrahisi ile tedavi edilen 18 antrokoanal polip vakasının sadece birinde postoperatif altıncı ayda nüks saptandı ve revizyon endoskopik sinüs cerrahisi ve sinoskopi uygulandı. Tüm hastalar uygulanan cerrahi tedaviden sonra bir buçuk yıl takip edildi ve nüks saptanmadı. Tartışma: Endoskopik sinüs cerrahisi antrokoanal polip tedavisinde efektif ve uygun bir tedavi metodudur. Postoperatif nüks oranı Caldwell-luc gibi cerrahi yöntemlere oranla daha düşüktür. Endoskopik sinüs cerrahisinin çocukluk çağındaki antrokoanal poliplerin tedavisinde de etkili bir yöntem olması ayrıca bir avantaj sağlamaktadır.Purpose: The purpose of this study was to evaluate the management of antrochoanal polyps with endoscopic sinus surgery. 18 antrochoanal polyps cases treated with endoscopic sinus surgery are presented. Material and Methods: Nine male and nine female antrochoanal polyp patients treated with endoscopic sinus surgery between the years 2002 and 2004 are reviewed. All of the patients were evaluated with preoperative and postoperative diagnostic nasal endoscopy and paranasal sinus computed tomography. Results: Etiologic investigation revealed allergy in six cases and chronic sinusitis in three cases. Among 18 cases treated with endoscopic sinus surgery, only one patient was found to have recurrent disease six months postoperatively and treated with revision endoscopic sinus surgery and sinoscopy. All the patients including the revision case were followed for 1.5 years postoperatively and no recurrence was seen. Conclusion: Endoscopic sinus surgery is an effective and reliable method for the treatment of antrochoanal polyps. Postoperative recurrence is lower than other surgical techniques such as Caldwell-luc operation. Endoscopic sinus surgery is also a reliable treatment for childhood antrochoanal polyps, which provides a major advantage
A new measurement method for the radiographic assessment of the proximal femur: The center-trochanter distance
No full textAmaç: Proksimal femurun radyografik değerlendirmesi için geliştirdiğimiz yeni bir yöntem femur başı merkezi ile trokanter uç noktası arasındaki dik uzaklığın ölçülmesi tanımlanarak sunuldu. Çalışma planı: "Merkez-trokanter uzaklığı" (MTU), femur diyafiz aksına dik çizilen ve femur başı merkezi (M) ve büyük trokanterin üst ucundan (T) geçen iki paralel çizgi arasında milimetre olarak ölçülür. Eğer M noktası T noktasına göre üstte ya da altta ise ölçülen uzaklık sırasıyla pozitif ya da negatif değer olarak ifade edilir. Bu yöntemi uygulamak amacıyla, kemiksel olgunlaşmasını tamamlamamış 200 kalçanın ve tamamlamış 600 kalçanın normal olarak değerlendirilen ön-arka direkt pelvis radyografileri üzerinde ölçümler yapıldı. Elde edilen aritmetik ortalamanın bir standart sapma (SS) altı ya da üstünde kalan değerler "normal", aritmetik ortalamanın iki SS altı ya da üstünde kalan değerler "patolojik" olarak kabul edildi. Yöntemin güvenirliği gelişimsel kalça displazisi nedeniyle ameliyat edilen ve uzun dönem izlemi olan 43 kalçada sınandı. Sonuçlar: Kemiksel olgunlaşmasını tamamlamamış proksimal femurda -5 mm altı ve 15 mm üzeri, kemiksel olgunlaşmasını tamamlamış proksimal femurda -17 mm altı ve 7 mm üzerindeki MTU değerleri patolojik olarak değerlendirildi. Yöntemin gözlemci (kappa katsayısı 0.92 ve 0.81) ve gözlemciler (kappa katsayısı 0.88) arası güvenirliği mükemmel düzeyde bulundu. Çıkarımlar: Merkez-trokanter uzaklığı, gelişimsel kalça displazisi ve Legg-Calve-Perthes hastalığı gibi kalça patolojilerinde proksimal femurun radyografik değerlendirmesinde kullanılabilir.Objectives: We developed a new method -measuring the perpendicular distance between the center of the femur head and the tip of the trochanter- for radiographic assessment of the proximal femur. Methods: The &#8220;center-trochanter distance&#8221; (CTD) refers to the perpendicular line drawn to the femoral shaft axis between two parallel lines that pass through the center of the femoral head (C) and the tip of the greater trochanter (T). The measured distance in millimeters is expressed as a positive or negative value depending on the location of the point C, that is, above or below the point T, respectively. Measurements were made on anteroposterior plain radiographs of 200 skeletally immature and 600 skeletally mature hips, all of which had been assessed as normal. Values that were found to be below or above the standard deviation of 1 and 2 of the mathematical means were regarded as &#8220;normal&#8221; and &#8220;pathological&#8221;, respectively. The reliability of the method was tested in 43 hips that had been surgically treated for developmental dysplasia of the hip and had a long-term follow-up. Results: The center-trochanter distance measured below -5 mm and above 15 mm in the skeletally immature proximal femora, and below -17 mm and above 7 mm in the skeletally mature proximal femora were regarded as &#8220;pathologic&#8221;. The intraobserver (kappa coefficient, 0.92 and 0.81) and interobserver (kappa coefficient 0.88) reliability of the method was found to be excellent. Conclusion: The center-trochanter distance may prove to be useful in radiographic assessment of the proximal femur in several hip disorders such as developmental dysplasia of the hip and Legg-Calvé-Perthes disease
The effects of arthrographically detected femoral head lateralization and soft tissue interposition during closed reduction of developmental dislocation of the hip on mid-term results
No full textAmaç: Bu prospektif randomize olmayan çalışmada, 18 ay ve altı yaşlarda, gelişimsel kalça çıkığı nedeniyle genel anestezi altında eklem kapsülü açılmadan yapılan redüksiyon sırasında artrografik olarak saptanan asetabüler labrum'altında femur başı lateralizasyonu ve yumuşak doku interpozisyonunun orta dönem radyografik sonuçlar üzerine etkisi incelendi. Çalışma planı: Çalışmaya ortalama yaşı 12 ay (dağılım 4-18 ay) olan 21 çocuğun 31 instabil kalçası alındı. Medial girişimle iliopsoas ve adduktor longus tendonlan kesildikten sonra artrografi yapıldı. Tüm olgularda Tönnis grade 2 artrografık redüksiyon saptandı; ancak eklem kapsülü açılmadı. Ortalama izlem süresi 6.5 yıl (dağılım 3-9.5 yıl) idi. Sonuçlar: Femur başı avasküler nekrozu (AVN), yeniden çıkık ve ikinci ameliyat oranları sırasıyla %42, %19 ve %29 bulundu. Femur başı avasküler nekrozu saptanan kalçaların yaklaşık yarısında büyüme plağı tutulumu da vardı. Bir yaşın altında ameliyat edilen kalçalarda daha az oranda AVN görüldü. Artrografide birden fazla eklem içi yumuşak doku engeli saptanan kalçalarda komplikasyon daha fazla görüldü. Artrografide 7 mm üzerinde göllenme görülen kalçalarda AVN ve yeniden çıkık oranları, 3-7 mm arasında göllenme olan kalçalara oranla daha yüksek bulundu. Çıkarımlar: Orta dönemli komplikasyon oranlan, eklem açılma-dan yapılan redüksiyon sonrası artrografıde femur başı lateralizasyonu, yumuşak doku interpozisyonu ve medialde kontrast madde göllenmesi saptandığında, eklemin açılması ve redüksiyona engel olan yapılar ortadan kaldırılarak anatomik redüksiyonun sağlanması gerektiğini göstermektedir.Objectives: In a prospective, non-randomized evaluation of patients who underwent surgery under general anesthesia for developmental dislocation of the hip (DDH) at or below 18 months of age, we assessed the midterm effects of arthrographically documented femoral head lateralization and soft tissue interposition under the acetabular labrum during reduction without opening the hip joint capsule. Methods: The study included 31 unstable hips of 21 children (mean age 12 months; range 4 to 18 months). After the iliopsoas and adductor longus tendons were sectioned by a medial approach, hip joint arthrography was performed. According to the criteria of Tönnis, all the patients had grade 2 arthrographic reduction and the hip joint capsule was left intact. The mean follow-up was 6.5 years (range 3 to 9.5 years). Results: Avascular necrosis of the femoral head (AVN), redislocation, and secondary operation were seen in 42%, 19%, and 29%, respectively. The physeal plate was involved in nearly half of the hips with AVN. The occurrence of AVN was less in hips treated at the age of below one year. Complications were more frequent in cases in which more than one intraarticular soft tissue obstacles had been documented by arthrography. Avascular necrosis and redislocation were more commonly encountered in hips in which the medial pool size of contrast material exceeded 7 mm than those with sizes between 3 to 7 mm. Conclusion: Our midterm complication rates suggest that the hip joint capsule be opened in order to achieve an anatomical reduction through eliminating intraarticular obstacles when arthrography shows lateralization of the femoral head, soft tissue interposition, and medial pooling of the contrast material ; following closed reduction of DDH
The Independence of Judiciary
No full textYargı bağımsızlığı, hukukun üstünlüğüne bağlı bir devlette temel ilkelerden birisidir. Kuvvetler ayrılığı ilkesine tabi bir demokraside yargının yasama ve yürütme erklerine karşı bağımsız olması gerekiyor. Türk anayasası bu gerçeği tanıyarak 138. maddesinde yargının bağımsız olduğunu açıklıkla belirtmiştir. Anayasa ayrıca bağımsızlığı güvence altına almak için hâkim ve savcıların atanmalarını ve meslekte yükselmelerini bağımsız bir hâkimler ve savcılar yüksek kuruluna bırakmıştır. Bu kurulun başkanı Adalet Bakanı, Adalet Bakanlığı müsteşarı da yasal üyesidir. Kalan beş üye ise Yargıtay ve Danıştay 'dan seçilen yüksek hâkimlerdir. Türkiye 'de uzun yıllardan beri Adalet Bakanlığı 'nın bu kuruldaki pozisyonu yoğun tartışmalara konu olmaktadır. Bu çerçevede yargının siyasi baskı altında olduğu iddia edilmektedir. Bu nedenle Adalet Bakanı ve müsteşarın kuruldan çıkarılarak yerlerini hâkimlere bırakmaları önerilmektedir. Yazar bu incelemesinde diğer demokratik ülkelerden örnekler vererek Adalet Bakanının kuruldaki konumunu haklı göstermeye çalışmaktadır.Bu bağlamda bakanın kurulda yer almasının kurula demokratik meşruiyet kazandırdığını ifade etmektedir.The independence of judiciary is one of the basic principles of a state governed by the rule of law. In a democracy basing on the notion of the "separation of powers" the judiciary must be separated from the other powers, i.e. executive and legislature. Recognizing this fact the Article 2 of the Turkish Constitution defines the Republic as a democratic social and secular state governed by the rule of law. As to the independence of the judiciary Article 138 states that "Judges shall be independent in the discharge of their duties..." In order to secure the independence of the judiciary, the Constitution entrusts the initial appointments of judges and public prosecutors and their subsequent promotions to the Supreme Council of Judges and Public Persecutor. The Chairman of the Council is the Minister of Justice. The Undersecretary of the Ministry of Justice is also an ex-officio member of the Council. The remaining five members, constituting the majority of the Council are the members of the High Court for Appeal or the Council of State. In Turkey there is a long debate for years about the position of the Justice Minister as the President of the Council. It is claimed that the administration of Justice is under political pressure. Therefore, the Minister of Justice and the Undersecretary of the Ministry should be removed from the Council and replaced by the Judges. The author apposes to these kinds of criticisms and tries by hand of examples in other democratic countries to justify the position of the Justice Minister as its chairmanship. He considers among others the presence of the Minister as a democratic element with regard to the structure of the Council