OpenMETU (Middle East Technical University)
Not a member yet
110280 research outputs found
Sort by
Erken Çocukluk Eğitimi Öğretmenlerinin Dayanıklılığı ve İş Becerikliliği Arasındaki İlişkinin İncelenmesi
No full textThis study investigates the levels of resilience and job crafting among early childhood education teachers in Türkiye, examining their interrelation and how they vary across demographic factors such as age, gender, work experience, educational background, and school type. The research employs a quantitative, cross-sectional design with a sample of 302 teachers from Şanlıurfa. Data were collected using the Multidimensional Teacher Resilience Scale and the Job Crafting Scale, both of which were adapted to Turkish through rigorous procedures ensuring validity and reliability. Relevant descriptive and inferential statistical analyses were conducted to examine group differences and relationships between variables. Findings revealed that teachers exhibited moderate levels of both resilience and job crafting in terms of scale scores. A strong positive correlation was identified between the two, indicating that teachers with higher resilience are more likely to engage in proactive job crafting behaviors. Although demographic variables such as age, gender, and work experience did not yield statistically significant differences, educational attainment emerged as a distinguishing factor—suggesting that higher education levels may enhance adaptive and proactive competencies in teaching. This research contributes to the limited body of literature on the intersection of resilience and job crafting within early childhood education. By focusing on a culturally and geographically distinct context, the study offers valuable insights for education policymakers, school administrators, and teacher education programs aiming to foster teacher well-being and professional growth through structural and contextual supports.Bu çalışma, Türkiye'deki okul öncesi öğretmenleri arasında dayanıklılık ve iş becerikliliği düzeylerini araştırmakta, aralarındaki ilişkiyi ve yaş, cinsiyet, iş deneyimi, eğitim geçmişi ve okul türü gibi demografik faktörlere göre nasıl değiştiklerini incelemektedir. Bu araştırma, Şanlıurfa'dan 302 öğretmenden oluşan bir örneklem ile nicel, kesitsel bir tasarım kullanmaktadır. Veriler, her ikisi de geçerlilik ve güvenilirlik sağlayan titiz prosedürlerle Türkçeye uyarlanan Çok Boyutlu Öğretmen Dayanıklılığı Ölçeği ve İş Becerikliliği Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Grup farklılıklarını ve değişkenler arasındaki ilişkileri incelemek için ilgili tanımlayıcı ve çıkarımsal istatistiksel analizler yapılmıştır. Bulgular, öğretmenlerin dayanıklılık ve iş becerikliliği düzeylerinin orta düzeyde olduğunu ortaya koymuştur. İkisi arasında güçlü bir pozitif korelasyon tespit edilmiştir; bu da daha yüksek dayanıklılığa sahip öğretmenlerin proaktif iş kurma davranışlarında bulunma olasılıklarının daha yüksek olduğunu göstermektedir. Yaş, cinsiyet ve iş deneyimi gibi demografik değişkenler istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar göstermese de, eğitim düzeyi ayırt edici bir faktör olarak ortaya çıkmıştır; bu da yüksek eğitim düzeylerinin öğretimde uyarlanabilir ve proaktif yetkinlikleri artırabileceğini düşündürmektedir. Bu araştırma, erken çocukluk eğitiminde dayanıklılık ve iş becerikliliği kesişimi üzerinde literatüre katkıda bulunmaktadır. Kültürel ve coğrafi olarak farklı bir bağlama odaklanan çalışma, eğitim politikacıları, okul yöneticileri ve yapısal ve bağlamsal destekler yoluyla öğretmenlerin refahını ve mesleki gelişimini teşvik etmeyi amaçlayan öğretmen eğitimi programları için değerli bilgiler sunmaktadır.M.S. - Master of Scienc
ÖZEL GEREKSİNİMLİ KÜÇÜK ÇOCUKLARIN EĞİTSEL TANI VE DEĞERLENDİRME SÜRECİ: REHBERLİK VE ARAŞTIRMA MERKEZİNDE ÇALIŞAN PERSONELİN GÖRÜŞLERİ
No full textThe study aims to investigate the views of special education teachers and guidance counselors working in Guidance and Research Centers (GRCs) regarding the educational diagnosis and evaluation processes of young children. The participants were three special education teachers and three guidance counselors employed in GRCs in Ankara. The study was conducted as a multiple-case study within the scope of qualitative research, and data were collected through semi-structured interviews. The findings revealed that special education teachers and guidance counselors consider the role of GRCs to be crucial in early childhood special education; however, GRCs alone are not very effective in meeting the requirements of children with special needs and influencing their development. Participants emphasized the need for collaboration among GRCs and other stakeholders, including schools, teachers, families, and the health sector. However, it was noted that GRCs face challenges, including teachers' inadequate knowledge and skills in early childhood special education, families' lack of openness to collaboration, low levels of awareness, and a lack of consensus between healthcare institutions where medical diagnoses are made, which negatively impacts collaboration. Furthermore, it was noted that when parents have high awareness, are open to collaboration, and teachers identify children's developmental needs and recognize the risks, many children with special needs reach a level where they are virtually unaffected by their special needs. Likewise, the need for improved early diagnosis and intervention programs was emphasized. Additionally, family education, increasing teacher competence, raising societal awareness, reorganizing the system from the outset, activating supervisory mechanisms, and addressing issues such as workload, density, and staff shortages in GRCs were presented as suggestions to mitigate the difficulties encountered.Bu çalışmanın amacı, Rehberlik ve Araştırma Merkezlerinde çalışan özel eğitim öğretmenleri ve rehber öğretmenlerin, küçük çocukların eğitsel tanılama ve değerlendirme süreçlerine ilişkin görüşlerini incelemektir. Katılımcılar, Ankara'daki Rehberlik ve Araştırma Merkezlerinde (RAM) çalışan üç özel eğitim öğretmeni ve üç rehberlik danışmanıdır. Çalışma, nitel araştırma kapsamında çoklu vaka çalışması olarak yürütülmüş ve veriler yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmıştır. Bulgular, özel eğitim öğretmenleri ve rehberlik danışmanlarının, erken çocukluk özel eğitiminde RAM’ların rolünün çok önemli olduğunu düşündüklerini; ancak bu kurumların tek başına özel gereksinimli çocukların gereksinimlerini karşılamada çok etkili olmadığını ortaya koymuştur. Ayrıca katılımcılar, RAM, öğretmenler, aileler ve sağlık sektörü gibi diğer paydaşlar arasında iş birliğinin gerekliliğini vurgulamışlardır. Ancak RAM’ların, öğretmenlerin yetersiz bilgi ve becerileri, ailelerin iş birliğine açık olmaması, farkındalık düzeylerinin düşük olması ve sağlık kuruluşları arasında fikir birliği eksikliği gibi iş birliğini olumsuz etkileyen sorunlarla karşılaştığı belirtilmiştir. Ayrıca, ebeveynlerin farkındalığı yüksek, iş birliğine açık ve öğretmenlerin çocukların gelişimsel ihtiyaçlarını belirleyip riskleri fark ettiklerinde, birçok özel gereksinimli çocuğun özel gereksinimlerinden neredeyse hiç etkilenmediği bir düzeye ulaştığı belirtilmiştir. Benzer şekilde, erken tanı ve müdahale programlarının iyileştirilmesinin gerekliliği vurgulanmıştır. Ayrıca, aile eğitimi, öğretmen yeterliliğinin artırılması, toplumsal farkındalığın artırılması, sistemin yeniden düzenlenmesi, denetim mekanizmalarının etkinleştirilmesi ve iş yükü, yoğunluk ve personel eksikliği gibi sorunların ele alınması, karşılaşılan zorluklarla başa çıkmak için öneriler olarak sunulmuştur.M.S. - Master of Scienc
Çok düzeyli afet sonrası enkaz yönetim sisteminin tasarımı ve işletimi
No full textDisasters profoundly disrupt daily life and damage infrastructure, often generating massive volumes of waste, commonly referred to as debris, which must be managed swiftly to restore safety and daily functioning in affected areas. This study addresses the post-disaster debris management problem by modeling it as a three-level debris flow system, encompassing debris collection, separation, processing, and disposal activities. To address this problem, two distinct but structurally related multi-level models are proposed: (i) the Integrated Debris Management Model and (ii) the Hierarchical Debris Management Model. The second model is derived from the first by decomposing its integrated decision structure into separate levels, allowing for a more detailed and structured analysis of the debris management decisions. Both models are formulated as Mixed-Integer Linear Programming (MILP) problems, providing a comprehensive framework for making strategic decisions (e.g., facility location and capacity design) and operational decisions (e.g., vehicle allocation and debris routing), aiming to minimize comprehensive costs, including financial, environmental, and psychosocial factors. The Hierarchical Debris Management Model further employs a regret-based robust network design model to handle uncertainty in debris volume and composition across multiple disaster scenarios, ensuring resilient outcomes. The proposed models are applied to a real-life case study involving the 2023 Maraş Earthquakes in Türkiye, demonstrating their practical relevance and highlighting the value of integrated, robust, and hierarchical decision-making in post-disaster debris management systems.Afetler, günlük yaşamı derinden sekteye uğratan ve altyapılarda ciddi hasarlara yol açan olaylardır. Bu tür olayların ardından, genellikle "enkaz" olarak adlandırılan fazla miktarda atık ortaya çıkar ve bu atığın hızlı bir şekilde yönetilmesi, etkilenen bölgelerde güvenliğin ve günlük işleyişin yeniden sağlanabilmesi açısından kritik öneme sahiptir. Bu çalışma, afet sonrası enkaz yönetimi problemini, enkaz toplama, ayrıştırma, işleme ve bertaraf etme faaliyetlerini kapsayan üç seviyeli bir enkaz akış sistemi olarak modellemektedir. Bu kapsamda, probleme çözüm üretmek amacıyla, biri bütünleşik, diğeri ise bu bütünleşik yapının karar seviyelerine ayrıştırılmasıyla oluşturulan iki çok düzeyli model önerilmektedir: (i) Bütünleşik Enkaz Yönetimi Modeli ve (ii) Hiyerarşik Enkaz Yönetimi Modeli. İkinci model, ilk modelin karar yapısını hiyerarşik düzeylerde ayrıştırarak daha detaylı bir enkaz yönetimi karar analizine olanak tanımaktadır. Her iki model de Karma Tamsayılı Doğrusal Programlama (MILP) formülasyonuna sahiptir ve tesis yeri seçimi ile kapasite planlaması gibi stratejik kararlar ile araç tahsisi ve enkaz akışı gibi operasyonel kararları bütüncül bir şekilde ele alarak, finansal, çevresel ve psikososyal maliyetleri en aza indirmeyi amaçlamaktadırlar. Hiyerarşik Enkaz Yönetimi Modeli ayrıca, çoklu afet senaryolarında enkaz miktarı ve enkaz bileşimi belirsizliklerini dikkate alabilmek adına pişmanlık temelli sağlam (robust) bir ağ tasarım modeli içermektedir ve böylece farklı enkaz senaryolarına karşı sağlam sonuçlar sağlamayı hedeflemektedir. Önerilen modellerin uygulanabilirliği, 2023 Türkiye Maraş Depremleri'ni temel alan gerçek verilerle yapılan bir vaka çalışması ile test edilmiştir. Sonuçlar, afet sonrası enkaz yönetiminde entegre, sağlam ve çok düzeyli planlamanın etkinlik ve dayanıklılığı artırmadaki önemini ortaya koymaktadır.M.S. - Master of Scienc
Ti̇pi̇ korumak: Türki̇ye'deki̇ modern arkeoloji müzeleri̇ i̇çi̇n değer odaklı bi̇r çerçeve
No full textAmong the various challenges facing the conservation of modern heritage in Türkiye, buildings designed as type-projects constitute perhaps the most overlooked and vulnerable category. Their standardized and repetitive designs are often perceived as lacking architectural uniqueness or value, making them especially susceptible to neglect, modification, or demolition.
This thesis focuses on a specific group of modern type-project museums: Yalvaç Museum, Alanya Museum, Erzurum Museum, Gaziantep Museum, Kayseri Museum, Sinop Museum, and Edirne Museum. These buildings, designed by İhsan Kıygı – working as an architect in the Ministry of Education – and constructed between 1966 and 1971, exemplify the architectural and museological practices of their time. Beginning in the 2010s, shifts in contemporary museology—including the evolving role of museums as public spaces, changes in spatial organization and curatorial approaches, and broader transformations in cultural policy—have had a significant impact on these buildings.
As a distinct building type and form of modern heritage, these museums represent more than their physical structures; they serve as places of memory within their urban contexts and in the collective memory of their communities. Their architectural, material, and construction values, along with their role as reflections of state-led cultural policies, underline their historical and cultural significance. Furthermore, they illustrate broader state strategies concerning the standardization and dissemination of public architecture during the mid-20th century.
Given their shared origin in a common architectural, museological, and policy framework, these museum buildings should not be conserved through isolated, individual efforts. Instead, they must be approached holistically, as components of an integrated heritage system. Their heritage values as modern archaeology museums constructed as type-projects can only be preserved by treating them as parts of a unified whole. This thesis aims to propose a value-based conservation framework for these buildings, focusing on their shared values and addressing the specific challenges of conserving type-project architecture.Türkiye’de modern mirasın korunmasına yönelik çeşitli zorluklar arasında, tip proje olarak tasarlanmış yapılar, belki de en fazla göz ardı edilen kategori olarak öne çıkmaktadır. Standartlaştırılmış ve tekrarlayan tasarımları, genellikle mimari özgünlükten veya değerden yoksun olarak algılanmakta; bu algı da tip proje olarak tasarlanmış yapıların ihmal edilmesine, kültürel miras olarak benimsenmemesine ve kimi zaman yıkılmasına yol açmaktadır.
Bu tez, Yalvaç Müzesi, Alanya Müzesi, Erzurum Müzesi, Gaziantep Müzesi, Kayseri Müzesi, Sinop Müzesi ve Edirne Müzesi’nden oluşan belirli bir modern tip proje arkeoloji müzesi grubuna odaklanmaktadır. 1966 ile 1971 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığı’nda mimar olarak çalışan İhsan Kıygı tarafından tasarlanıp inşa edilen bu yapılar, dönemin mimari ve müzecilik yaklaşımlarını yansıtmaktadır. 2010’lu yıllardan itibaren, müzelerin kent içindeki kamusal rollerinin yeniden tanımlanması, mekânsal düzenlemeler ve sergileme yaklaşımlarındaki dönüşümler ile kültür politikalarındaki değişiklikler gibi çağdaş müzecilikte yaşanan gelişmeler, bu yapılarda önemli etkiler yaratmıştır.
Modern mirasın özgün bir yapı türü olarak bu müzeler, yalnızca fiziksel varlıklarıyla değil; bulundukları kent bağlamında ve toplulukların kolektif hafızasında birer bellek mekânı olarak da önemli rol oynamaktadır. Mimari, malzeme ve yapım teknolojisi açısından taşıdıkları değerlerin yanı sıra, devlet eliyle şekillenen kültür politikalarının, mimarlık ve müzecilik uygulamalarının belgeleri olmaları yönüyle de tarihsel ve kültürel açıdan önemlidirler. Ayrıca, 20. yüzyıl ortalarında kamu mimarisinin standartlaştırılması ve yaygınlaştırılmasına yönelik devlet stratejisini de yansıtmaktadırlar.
Ortak bir mimari tasarım, müzecilik yaklaşım ve politik bağlamda ortaya çıkmış bu müze yapıları, tekil ve parçalı koruma yaklaşımlarıyla değil; bütüncül bir sistem içinde, birbirleriyle ilişkili yapılar olarak ele alınmalıdır. Bu yapılara ancak böyle bir bütünlükte yaklaşıldığında taşıdıkları kültürel miras değerleri korunabilir. Bu tez, tip projeyle tasarlanmış modern arkeoloji müzelerinin ortak değerlerine odaklanarak, tip projelerin korunmasına ilişkin sorunlara yanıt veren değer odaklı bir koruma çerçevesi önermeyi amaçlamaktadır.Ph.D. - Doctoral Progra
An Anisotropic Neutron Collimating System for Proton Accelerator-Generated Secondary Particles
Get PDFProton-stainless steel interactions occurring at the first collimator of the Middle East Technical University Defocusing Beamline generate high-energy secondary particles like neutrons (<= 23 MeV), gamma rays (<= 14 MeV), and electrons and positrons (UNCT_A_24624747.0 MeV) with particle fluxes between 10(7) to 10(9) particles/(cm(2)center dot s). A neutron collimating system aiming to reduce most of these secondaries and obtain a moderate flux of fast neutrons was designed and constructed. The collimating structure consists of a moderating unit aiming to shield the outside of the system, a neutron funnel to redirect the neutrons to the desired beam geometry, and a testing station. This system funnels neutrons into a 10-cm-diameter nonuniform beam and directs them to a testing area capable of hosting up to six samples of 7.3-cm diameter and up to 3.0-cm thickness. Simulation results show neutrons with energies up to 5.0 MeV and a flux of 10(6) neutrons/(cm(2)center dot s) at the testing unit, while the experimental result gives a neutron dose rate of about 22 mSv/h
Psychometric properties of the Turkish version of the eating pathology symptoms inventory (EPSI-T)
Get PDFThe purpose of this study was to examine the factor structure and psychometric properties of the Turkish version of the Eating Pathology Symptoms Inventory (EPSI‑T), and to explore gender differences in eating disorder symptoms. Participants were 473 university students in Türkiye (342 women, 113 men) who completed the EPSI‑T, along with the Modified Weight Bias Internalization Scale (WBIS‑M), Addiction‑like Eating Behaviour Scale (AEBS), Muscularity‑Oriented Eating Test (MOET), and Depression Anxiety and Stress Scales (DASS‑21). Confirmatory factor analysis supported the original eight‑factor, 45‑item structure [χ2(914) = 1994.57, χ2/df = 2.18, CFI = 0.90, RMSEA = 0.05 (0.05–0.06), SRMR = 0.07]. Women scored significantly higher on most subscales, except for Excessive Exercise, Muscle Building, and Negative Attitudes toward Obesity, where men scored higher (p < 0.005). Reliability was strong, with Cronbach’s α ranging from 0.72 to 0.90 and McDonald’s ω from 0.75 to 0.90. Convergent and discriminant validity were also supported. Overall, findings suggest that the EPSI‑T is a reliable and valid measure of eating disorder symptoms in Turkish‑speaking populations and may facilitate cross‑cultural research by providing a tool structurally consistent with the original English version
Mimar ve Kent Tasarımcısı Ayça Bilsel ve Prof. Dr. S. Güven Bilsel ile 1960-1980 Döneminde Mersin Kenti Planlaması Üzerine Söyleşi
No full textCode-switching and cognitive control: a review of current trends and future directions
Get PDFBilinguals frequently switch between their languages, a phenomenon known as code-switching (CS). CS is supposed to interact with cognitive control, making theories of cognitive control crucial for understanding bilinguals' CS behavior. This article reviews four prominent frameworks of cognitive control as they pertain to CS. We critically assess each framework and examine empirical studies that test their predictions. In doing so, we highlight the strengths and limitations of these models, ultimately discussing their compatibility. We conclude by proposing avenues for future research and suggesting potential pathways toward developing a comprehensive framework of cognitive control in CS