Panteion University
Πάνδημος Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών ΕπιστημώνNot a member yet
23027 research outputs found
Sort by
Family policies in post-war capitalist Europe. A comparative study of the cases of Greece, Sweden and the United Kingdom
No full textΣτην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζεται η διαμόρφωση των πολιτικών για την οικογένεια στην καπιταλιστική Ευρώπη από το τέλος του Β΄Π.Π μέχρι και σήμερα. Η εστίαση είναι σε τρεις χώρες, την Ελλάδα, την Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες εντάσσονται σε διαφορετικά μοντέλα κρατών ευημερίας: Μεσογειακό, Σοσιαλδημοκρατικό και Φιλελεύθερο αντίστοιχα. Μετά τον Β΄Π.Π στην Ευρώπη καταγράφεται μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και εδραίωση του κοινωνικού κράτους από το 1945 έως το 1973, γνωστή ως «χρυσή τριακονταετία». Στις δεκαετίες αυτές το κράτος αναπτύσσεται και ισχυροποιείται οικονομικά και κοινωνικά. Στο επίπεδο της οικογένειας έχουμε αλλαγές που αφορούν τόσο την δομή και την σύνθεση όσο και τις έμφυλες και διαγενεακές σχέσεις. Στις περισσότερες χώρες στο αστικό πλαίσιο έχουμε την κυριαρχία της πυρηνικής οικογένειας αλλά και την ανάδυση νέων οικογενειακών σχημάτων, μονογονεϊκές, ανασυσταμένες, συμβίωσης. Από το 1973 και μετά η επίκληση της οικονομικής κρίσης και η επικράτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών οδηγούν σε αμφισβήτηση και συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Παράλληλα η κοινωνική πολιτική διαμορφώνεται με βάση διαφορετικές στοχεύσεις απορρέουσες από νεοεμφανιζόμενες προκλήσεις. Η μαζική έξοδος των γυναικών στην αγορά εργασίας εγείρει ζητήματα φροντίδας εντός της οικογένειας, καθώς παραδοσιακά ασκούνταν και ασκούνται από τις γυναίκες. Οι κρατικές παρεμβάσεις στοχεύουν στην αποδέσμευση των γυναικών από τον ρόλο φροντίδας και στη σταθεροποίηση της θέσης τους στην αγορά εργασίας. Η εμφάνιση νέων εναλλακτικών οικογενειακών σχηματισμών επίσης εγείρει τη συζήτηση για θεσμικές αλλαγές με στόχο τη μεγαλύτερη ισότητα κρατικής προστασίας στις διαφορετικές μορφές οικογένειας, και ανάλογα με τις διαφορετικές ανάγκες τους ως φορείς φροντίδας. Οι πολιτικές για την οικογένεια καλούνται να ανταποκριθούν σε νέες προκλήσεις, προσδιοριζόμενες από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κρατών και των καθεστώτων ευημερίας στα οποία εντάσσονται, εξελίσσονται με διαφορετικούς τρόπους στις χώρες της Ευρώπης. Με αυτή την έννοια εξετάζουμε τις περιπτώσεις της Ελλάδας, της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου αναζητώντας τις διαφοροποιήσεις που σχετίζονται τόσο με τα ιδιαίτερα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά όσο και με την ένταξή τους σε διαφορετικά καθεστώτα ευημερίας.In this thesis, the formulation of family policies in capitalist Europe from the end of the Second World War to the present day is examined. The focus is on three countries, Greece, Sweden and the United Kingdom, which fit into different models of welfare states: Mediterranean, Social Democratic and Liberal respectively. After the Second World War, a great economic development and consolidation of the welfare state was recorded in Europe from 1945 to 1973, known as the "golden thirty years". In these decades the state develops and strengthens economically and socially. At the level of the family we have changes concerning both structure and composition as well as gender and intergenerational relations. In most countries in the urban context we have the dominance of the nuclear family but also the emergence of new family forms, single-parent, reconstituted, cohabitation. From 1973 onwards, the invocation of the economic crisis and the prevalence of neoliberal policies lead to the questioning and shrinking of the welfare state. At the same time, social policy is formed based on different goals arising from newly emerging challenges. The mass exodus of women into the labor market raises issues of caregiving within the family, as it has traditionally been and is performed by women. State interventions are aimed at freeing women from the caring role and stabilizing their position in the labor market. The emergence of new alternative family formations also raises the debate on institutional changes aimed at greater equality of state protection to different family forms, and according to their different needs as caregivers. Family policies are called to respond to new challenges, determined by the particular characteristics of the states and the welfare regimes in which they are part, evolve in different ways in the countries of Europe. In this sense we examine the cases of Greece, Sweden and the United Kingdom looking for the differences related both to the particular economic, political and social characteristics and to their inclusion in different welfare regimes.Ανάλυση και Εφαρμογή Κοινωνικής Πολιτικής, κατεύθυνση Κοινωνικά Προβλήματα και Κοινωνική Πολιτικ
Η εξέλιξη, η χρηματοδότηση και οι σχέσεις της Κ.Γ.Π. της Ε.Ε. με τη διεθνή κοινότητα
No full textΔιπλωματική εργασία - Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, ΠΜΣ, κατεύθυνση Εθνικής και Κοινοτικής Διοίκηση
Electoral dealignment and realignment, party change and political cleavages: The case of SYRIZA (2009-2023)
No full textΣτην παρούσα εργασία προσεγγίσαμε, ως μελέτη περιπτώσεως, τον ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα που πρωταγωνίστησε στις μεταβολές της εκλογικής συμπεριφοράς και του κομματικού συστήματος στα 2009-2023 εν μέσω οικονομικής, περιβαλλοντικής, προσφυγικής, ενεργειακής και υγειονομικής κρίσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο, σε κάποιον βαθμό προσωρινά, ευνοημένος των εξεταζόμενων μεταβολών. Πρόκειται για την διαδικασία της αποευθυγράμμισης-επανευθυγράμμισης του κομματικού συστήματος με το εκλογικό σώμα όταν η εκλογική συμπεριφορά αλλάζει απότομα και ριζικά και μια νέα, λιγότερο ή περισσότερο σταθερή, μορφή του κομματικού συστήματος εγκαθιδρύεται. Εξετάστηκε επίσης το πως ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε και απώλεσε το καθεστώς κόμματος κυβερνητικής κλίσης ως ο βασικός πυλώνας του μη δεξιού κομματικού υποσυστήματος, εκκινώντας από την θέση ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς με προτεραιότητα του την προώθηση πολιτικών. Τα αρχικά εκλογικά του οφέλη αποδόθηκαν στην διακήρυξη της κυβερνητικής του διαθεσιμότητας, την κατάρρευση του κεντροαριστερού πυλώνα του κομματικού συστήματος, δηλ του ΠΑΣΟΚ, και την αντισεχταριστική κινηματική του δράση. Η μετέπειτα απώλεια τους αποδόθηκε στην αθέτηση των αντινεοφιλελεύθερων υποσχέσεων του και την λαϊκίστικη κεντρομόλο πολιτική του στρατηγική μετά το 2019. Κομβικός ήταν ο ρόλος που εντοπίστηκε στην θετική μεταβολή της οικονομικής συγκυρίας στο διάστημα 2019-2023 που επίσης λειτούργησε υπέρ μιας νέας εκλογικής αποευθυγράμμισης, αυτή την φορά εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ της συντηρητικής ΝΔ. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απωλέσει την κυβερνητική του κλίση εντός μιας νέας μορφής του κομματικού συστήματος που προσέγγιζε εκείνη του συστήματος του επικυρίαρχου κόμματος. Παρακολουθήσαμε, επίσης, την διαδικασία κομματικής αλλαγής στην οποία υπόκειτο ο ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω αυτής της διαδικασίας, σε ότι έχει να κάνει με το Πρόγραμμα του και τις εκλογικές του εκπροσωπήσεις. Τα ζεύγη Αριστεράς-Δεξιάς, Ευρωσκεπτικισμού-Ευρωπαϊσμού και Λαϊκισμού-Αντιλαϊκισμού αποτέλεσαν τα τρία προτεινόμενα ως σχετιζόμενα με τον ΣΥΡΙΖΑ ζεύγη διαιρετικών τομών, ως οι μακροπρόθεσμες, συχνά αναγόμενες σε κοινωνικές διαιρέσεις, αντιπαραθέσεις που δομούν τα κομματικά συστήματα. Επικουρικά στο βασικό βιβλιογραφικό μας σώμα αναφερθήκαμε σε έννοιες της μελέτης της εκλογικής συμπεριφοράς στην μακρά διάρκεια, σε κάποιους τύπους κομμάτων και κομματικών συστημάτων, στην κομματική οικογένεια του ΣΥΡΙΖΑ και στον ρόλο του πολιτικού περιβάλλοντος στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων, θεωρώντας εκείνον του ΣΥΡΙΖΑ θετικό. Για το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώσαμε την σταθερότητα του σε θέσεις κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, την εισαγωγή φιλελευθέρων οικονομικών θέσεων, την σταθερότητα του σε, ελαφρώς, προοδευτικές θέσεις και την φιλοευρωπαϊκή του στροφή. Για τις εκλογικές του εκπροσωπήσεις διαπιστώσαμε πως σειρά υπερεκπροσωπήσεων του προσέγγισαν το εθνικό του ποσοστό με πιο εμβληματική περίπτωση τους ελεύθερους επαγγελματίες όπου παρουσιάστηκε μετάβαση σε καθεστώς υποεκπροσώπησης. Η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα θεωρήθηκε εμβληματική για την ανάπτυξη κάποιων ευρέως διαδεδομένων αρνητικών για τον ΣΥΡΙΖΑ στερεότυπων μαζί με την ασυνέπεια, την διαχειριστική ανεπάρκεια όπως και την αποξένωση κάποιων εκλογικών κοινών μετά το 2019 λόγω υφολογικά και πολιτισμικά ασύμβατων με αυτά πτυχών της πολιτικής του στρατηγικής και ρητορικής. Διαπιστώσαμε, τέλος, πως λαϊκίστικα στοιχεία μπορούν να αποδοθούν στον ΣΥΡΙΖΑ σε ότι έχει να κάνει με το ύφος του, την δημαγωγία και τον αρχηγισμό αλλά όχι τόσο σύμφωνα με την, μαρξιστικώς αμφισβητούμενη, προσέγγιση του λαϊκισμού ως μια λογοκεντρική κατασκευή ενός αγωνιζόμενου αντιελιτίστκου διαταξικού λαού.The matter of concern in this case study essay is SYRIZA, a radical left party in Greece that played a huge part in the voting behaviour and party system changes during the economic, environmental, refugee, energy and public health crises of the 2009-2023 era. Syriza was the, somewhat temporary, beneficiary of the aforementioned changes. It was all about the electoral dealignment that takes place during rapid and massive changes of the voting behavior patterns that shape a, however stable, new form of the party system. The way SYRIZA, a radical left policy seeking party, gained and the lost the status of a party hoping to form the government, as the main non-Right political actor, during this process, was also approached. Its initial electoral gains were explained through SYRIZA declaring its will to govern, the collapse of the social democratic PASOK and SYRIZA’s support towards the anti-austerity struggles in a non-sectarian way. The subsequent electoral losses were explained through SYRIZA not meeting its anti-austerity promises and its populist, leaning to the political Center, post-2019 political strategy. The positive economic juncture of the 2019-2023 period was also considered crucial for the new electoral dealignment, this time against SYRIZA and in favor of the ND conservative party. It was a procedure after which SYRIZA was no longer a party hoping to form the government in the new party system structure resembling the one known as the predominant party system type. The party change patterns during SYRIZA’s aforementioned electoral fluctuations were also examined as far its Program and its electoral strongholds are concerned. The political cleavages, as the long-term, often socially based, political rivalries that shape the party systems, that we suggested to be related to our case study, were Left-Right, Eurosceptism-Europeanism and Populism-Antipopulism. As a secondary literature body, we mentioned some long-term voting behavior concepts and some party and party system types. We also positively appreciated SYRIZA’s role in the social struggles’ uprise in the beginning of the examined period according to some concepts on the political environment’s role in massive militant action. Syriza’s program was found to be generally stable as far its radical left and slightly progressive orientation are concerned although it gradually evolved in a pro-EU and economically liberal direction. Syriza’s electoral shares in its electoral social strongholds were found to approach SYRIZA’s national vote share with self-employed professionals turning into a social sector voting SYRIZA less than the electorate. It is a social sector that was found to be crucial for the formation of some widely spread beliefs against SYRIZA along with its incompetence, its programmatic inconsistency and the alienation of certain groups of voters due to cultural and style reasons post- 2019. Lastly, we traced populist elements in SYRIZA as far its style, its tendency towards a leadership style above the party structures and its demagogy are concerned and less through the, challenged from a Marxist point of view, approach to populism as a discursive construction of a militant antielitist cross-class people.Πολιτική Επιστήμη και Νεότερη Ιστορία, κατεύθυνση Πολιτική Επιστήμ
Δάσος και δασοπονία θεμέλιο και υποδομή της ελληνικής οικονομίας
No full textΤο παρόν κείμενο αποτελεί το δεύτερο μέρος του άρθρο
Italian foreign policy in Libya after the overthrow of the Gaddafi regime
No full textΑπό τις αρχές του προηγούμενου αιώνα η Ιταλία είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την Λιβύη με βάση τον οικονομικό έλεγχο. Η εγγύτητα της Αφρικανικής χώρας στην Ιταλία, την οδήγησε να «πατήσει πόδι» σε αυτήν επιδιώκοντας τον έλεγχό της, ως αποτέλεσμα του ευρωπαϊκού κύματος δημιουργίας αποικιών σε όλο τον κόσμο. Η σχέσεις διακόπηκαν για αρκετά χρόνια αλλά πάντα η Ιταλία έπαιζε έναν σημαντικό ρόλο στην λειτουργία – έλεγχο της Λιβύης. Η άνοδος στην εξουσία της Λιβύης του Μουαμάρ Καντάφι, επέφερε σημαντικές βελτιώσεις σε όλους τους τομείς της χώρας, ενισχύοντας τον ρόλο της στην Αφρική και καθιστώντας την σοβαρό αντίπαλο για τις Μεγάλες Δυνάμεις της Υφηλίου. Η αμφιλεγόμενη όμως, κατά τους δυτικούς, στάση του Καντάφι, προκάλεσε κύματα αντιδράσεων από εξωτερικούς αντιπάλους με τελικό αποτέλεσμα την πτώση και την δολοφονία του. Η εν συνεχεία κατάσταση στην αφρικανική χώρα ήταν χαοτική με έναρξη εμφύλιων συγκρούσεων ομάδων, φατριών και υποψήφιους σωτήρες της χώρας.
Η κατάσταση αυτή οδήγησε την Ιταλία κυρίως να προσπαθεί να προσεγγίσει τα δύο λιβυκά στρατόπεδα που κυριάρχησαν με σκοπό την κυριαρχία στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αυτής. Παράλληλα όμως, εξαιτίας της εξέγερσης της Αραβικής Άνοιξης, ξεκίνησαν ροές μετανάστευσης από την Αφρική, διά μέσου της Λιβύης προς την Ευρώπη και αρχικά από την Ιταλία λόγω εγγύτητας. Η εξωτερική πολιτική της Ιταλίας συνεπώς στη Λιβύη μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι έως σήμερα, επικεντρώνεται στις διμερείς μεταξύ τους σχέσεις με βασικά θέματα στην ατζέντα τον οικονομικό έλεγχο και εμπόριο του λιβυκού πετρελαίου και του φυσικού αερίου καθώς και την εξεύρεση λύσης για αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος από Λιβύη προς Ιταλία. Στο πρόβλημα αυτό, πλέον έχει εμπλακεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με ιταλικές ενέργειες, καθώς ολόκληρη η Ευρώπη μαστίζεται από την αθρόα εισροή (λαθρο)μεταναστών στα εδάφη της.
Κατόπιν αυτών, η εργασία, αρχικά θα γνωρίσει στον αναγνώστη γεωγραφικά τη χώρα της Λιβύης και εν συνεχεία θα μάθει την ιστορία της σε σχέση με την Ιταλία καθώς και την ιστορία της Λιβύης αναφορικά με την κυβερνητική πολιτική και κυρίως με την διακυβέρνηση της χώρας από τον Μουαμάρ Καντάφι. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στην Αραβική Άνοιξη και το αποτέλεσμα που επέφερε αυτή για την βορειοαφρικανική χώρα. Ακολούθως εξετάζεται η πολιτική και οι ενέργειες της Ιταλίας προκειμένου αυτή να έχει έλεγχο και ασφαλώς κέρδος από την διαχείριση των πετρελαίων και φυσικού αερίου με την είσοδο στην Λιβύη της ιταλικής εταιρίας ΕΝΙ. Τέλος εξετάζεται το μεταναστευτικό φαινόμενο και πρόβλημα που συμβαίνει τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια, με παρουσίαση των ιταλικών και των ευρωπαϊκών ενεργειών. Μετά την παράθεση των διαθέσιμων πληροφοριών, αναλύοντας τις πηγές, η διπλωματική περατώνεται, σύμφωνα με την κρίση του συντάξαντα, με το γενικό συμπέρασμα ότι η πολιτική ενός κράτους είναι μία δυναμική κατάσταση που αλλάζει ανάλογα τα πρόσωπα, τις εποχές και τα συμφέροντα όχι μόνο ενός κράτους αλλά σύμφωνα με τα συνολικά συμφέροντα όλων των δρώντων που μπορούν να εμπλακούν. Η Ιταλία προσεγγίζει την Λιβύη με ενδιαφέρον αλλά σίγουρα δεν είναι ανθρωπιστικό.Since the beginning of the last century Italy has had special relations with Libya based on economic control. The proximity of the African country to Italy, led it to "set foot" on it in pursuit of its control, as a result of the European wave of colonization around the world. Relations were interrupted for several years but Italy always played an important role in the operation - control of Libya. The rise to power of Muammar Gaddafi's Libya brought about significant improvements in all areas of the country, strengthening its role in Africa and making it a serious opponent for the Great Powers of the World. However, the controversial stance of Gaddafi, according to the West, caused waves of reactions from external opponents with the final result being his fall and assassination. The subsequent situation in the African country was chaotic with the start of civil conflicts between groups, factions and potential saviors of the country. This situation led Italy mainly to try to approach the two Libyan camps that dominated in order to dominate its oil and natural gas. At the same time, however, due to the Arab Spring uprising, immigration flows began from Africa, through Libya to Europe and initially from Italy due to proximity. Italy's foreign policy therefore in Libya after the fall of the Gaddafi regime until today, focuses on bilateral relations between them with key issues on the agenda the economic control and trade of Libyan oil and natural gas as well as finding a solution to deal with the migration problem from Libya to Italy. The European Union has now become involved in this problem, with Italian actions, as the whole of Europe is plagued by the massive influx of (illegal) immigrants into its territories.
Following these, the work will first introduce the reader to the geographical location of the country of Libya and then learn its history in relation to Italy as well as the history of Libya in relation to government policy and mainly to the governance of the country by Muammar Gaddafi. Then there is a reference to the Arab Spring and the result it brought about for the North African country. Next, Italy's policy and actions are examined in order for it to have control and certainly profit from the management of oil and natural gas with the entry into Libya of the Italian company ENI. Finally, the immigration phenomenon and problem that has been happening for the last almost ten years is examined, with a presentation of Italian and European actions.ΠΜΣ Στρατηγικές Σπουδές Ασφάλεια
The issue of security as a subject of Cohesion Policy and Greece
No full textΗ παρούσα εργασία εξετάζει την εφαρμογή και τον αντίκτυπο της πολιτικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία επικεντρώνεται στην ασφάλεια, την περιφερειακή ανάπτυξη και τη βελτίωση της ζωής των πολιτών. Η ανάλυση και η αξιολόγηση των επιλεγμένων έργων δείχνει τη συνεισφορά ευρωπαϊκών ταμείων όπως το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης (AMIF), το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF-B και ISF-P) καθώς και λοιπών χρηματοδοτικών εργαλείων. Γίνεται αναφόρα για την ενίσχυση βασικών τομέων όπως η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, η προστασία από φυσικές και υγειονομικές κρίσεις προκειμένου να διασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα..
Η εργασία οργανώνεται σε επτά κεφάλαια. Αρχικά, παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο και η μεθοδολογία της μελέτης, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάλυση της εφαρμογής των προγραμμάτων, με αναφορά στις επιτυχίες, τις προκλήσεις και τα κενά πολιτικής. Η εμπειρική ανάλυση περιλαμβάνει συγκεκριμένες περιπτώσεις έργων, όπως το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Σάμο, τα αντιπλημμυρικά έργα στην Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης, και η αναβάθμιση υγειονομικών υποδομών στην Καλαμάτα. Τα παραδείγματα αυτά υπογραμμίζουν την αποτελεσματικότητα των δράσεων, καταγράφοντας αποτελέσματα σε κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό επίπεδο.
Η μελέτη εντοπίζει τις ανάγκες και τα κενά πολιτικής, προτείνοντας βελτιώσεις για την αύξηση της αποτελεσματικότητας και της βιωσιμότητας των προγραμμάτων.
Παρά τις προκλήσεις που εντοπίζονται, τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι η κατάλληλη εφαρμογή και διαχείριση των ευρωπαϊκών ταμείων μπορεί να δημιουργήσει μακροπρόθεσμες, θετικές επιπτώσεις για την κοινωνία και την οικονομία. Η εργασία καταλήγει με συστάσεις για την ενίσχυση της αποδοτικότητας των προγραμμάτων και την προσαρμογή τους στις διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες των περιφερειών και των πολιτών.This study examines the implementation and outcomes of the European Union's cohesion strategy, with a focus on security, regional development, and improving the standard of living for local residents. The research and evaluation of a few selected projects highlights European funds such as the Asylum, Migration, and Integration Fund (AMIF), the Internal Security Fund (ISF-B and ISF-P), and the European Social Fund+ (ESF+). Managing migratory movements, safeguarding against natural calamities, and reducing unemployment are important areas of concern.
The study is structured into seven chapters. Initially, it outlines the theoretical framework and methodology, emphasizing the analysis of program implementation, successes, challenges, and policy gaps. The empirical analysis explores specific case studies, such as the Reception and Identification Center in Samos, flood protection projects, and the upgrade of healthcare infrastructure in Kalamata. These examples demonstrate the effectiveness of the initiatives, providing measurable outcomes in social, economic, and environmental dimensions.
The research identifies policy needs and gaps, offering recommendations to enhance the effectiveness and sustainability of the programs. Despite identified challenges, the findings underscore that the proper implementation and management of European funds can generate long-term positive impacts on society and the economy. The study concludes with proposals to strengthen program efficiency and adapt to the evolving needs of regions and citizens.Εφηρμοσμένα Οικονομικά και Περιφερειακή Ανάπτυξη, κατεύθυνση Αστικής και Περιφερειακής Ανάπτυξη
Unaccompanied Minors' Labour in Greece: the case of refugees and asylum seekers
No full textΤο αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αφορά την εργασία των ασυνόδευτων ανηλίκων στην Ελλάδα, εστιάζοντας στην παράνομη απασχόληση, στην εργασιακή εκμετάλλευση και στις επικίνδυνες στρατηγικές αναζήτησης εισοδήματος που αναγκάζονται να εμπλακούν. Επιπλέον εστιάζει στα εμπόδια που συναντούν ως προς την ένταξή τους στη νόμιμη εργασία και στην αναζήτηση των στρατηγικών που εφαρμόζουν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις με σκοπό την αποτροπή των παραπάνω φαινομένων και για την εργασιακή τους ένταξη. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει βιβλιογραφική ανασκόπηση, ανάλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας και ποιοτική έρευνα μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με ειδικούς και εργαζομένους στον τομέα της προστασίας των ασυνόδευτων ανηλίκων. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι μεγάλος αριθμός ασυνόδευτων ανηλίκων, που διαβιούν σε δομές φιλοξενίας και αυτοί που βρίσκονται σε επισφαλείς συνθήκες στέγασης, στρέφεται στην παράνομη απασχόληση και σε παράνομες οικονομικές δραστηριότητες, γίνονται θύματα εργασιακής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, εξαιτίας μιας σειράς συστημικών, θεσμικών και κοινωνικοοικονομικών παραγόντων. Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια ως προς την ένταξη τους στη νόμιμη εργασία λόγω του γλωσσικού εμποδίου, της γραφειοκρατικής δυσλειτουργίας, της έλλειψης εκπροσώπησης και των ανεπαρκών μηχανισμών κρατικής ένταξης. Αυτή η πραγματικότητα τους αναγκάζει σε αδήλωτη εργασία και σε επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης. Οι ΜΚΟ διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην υποστήριξη αυτών, αλλά οι προσπάθειές τους είναι ανεπαρκείς για την αντιμετώπιση του ζητήματος σε ευρύτερη κλίμακα. Τα κύρια συμπεράσματα τονίζουν την ανάγκη για ριζικές μεταρρυθμίσεις στο σύστημα προστασίας των ασυνόδευτων ανηλίκων. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο που θα διευκολύνει τη νόμιμη απασχόληση, θα ενισχύσει τις πολιτικές κοινωνικής ένταξης και θα δώσει προτεραιότητα στην πραγματική προστασία των ανηλίκων από την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό.The subject of this thesis concerns the work of unaccompanied minors in Greece, focusing on illegal employment, labour exploitation and the dangerous income-seeking strategies they are forced to engage in. Furthermore, it focuses on the obstacles they encounter in their integration into legal work and on the search for strategies implemented by NGOs to prevent the above phenomena and for their labour integration. The methodology includes a literature review, analysis of Greek and European legislation and qualitative research through semi-structured interviews with experts and workers in the field of protection of unaccompanied minors. The findings reveal that a large number of unaccompanied minors, living in shelters and those in precarious housing conditions, turn to illegal employment and illegal economic activities, become victims of labour and sexual exploitation, due to a number of systemic, institutional and socio-economic factors. Unaccompanied minors face significant barriers to accessing legal employment due to the language barrier, bureaucratic dysfunction, lack of representation and inadequate state integration mechanisms. This reality forces them into undeclared work and precarious living conditions. NGOs play a central role in supporting them, but their efforts are insufficient to address the issue on a larger scale. The main conclusions highlight the need for radical reforms of the system of protection of unaccompanied minors. A workable institutional framework must be put in place to facilitate legal employment, strengthen social inclusion policies and prioritize the effective protection of minors from exploitation and exclusion.Ανάλυση και Εφαρμογή Κοινωνικής Πολιτικής, κατεύθυνση Κοινωνικά Προβλήματα και Κοινωνική Πολιτικ
