Istanbul Ticaret University Institutional Repository (DSpace@Ticaret)
Not a member yet
8409 research outputs found
Sort by
Cultural imperialism as an instrument of international communication: An analysis of the +90 Youtube channel
No full textBir ya da birkaç şehirde yürütülen basın-yayın faaliyetleri, bir ülkenin tamamını kapsayacak şekilde ulusal düzeylere taşınmıştır. İletişim teknolojilerindeki, ekonomik, yasal ve sosyo-politik gelişmeler ise ulusal basın-yayın kuruluşlarının uluslararası düzeyde çalışmalar gerçekleştirmesini sağlamıştır. Uluslararası yayınlar başlarda genel-geçer bir dil olan İngilizce yapılsa da sonralardan bu yayın süreci daha da özelleştirilerek ülke bazlı sürdürülmüş ve yayın yapılan ülkenin dilinde gerçekleştirilmiştir. Kamu diplomasisi, ikna ve manipülasyon gibi amaçlar taşıyan bu iletişim faaliyetleri üzerine birçok araştırma yapılmıştır. Genel olarak gelişmiş ve askeri, sosyo-ekonomik, teknolojik ile siyasi alanlardaki güçlü ülkelerin kendilerinden zayıf ülkeler üzerindeki hakimiyeti olarak görülen uluslararası iletişim faaliyetleri üzerine en kapsayıcı ve sistematik yaklaşım Schiller tarafından ortaya atılmıştır. Kültür emperyalizmi kavramı ile Schiller, büyük medya şirketlerinin uluslararası iletişim ile edebiyat, film, televizyon, çevrimiçi oyunlar ve müzik gibi medya ürünlerini kullanarak ikna, manipülasyon ve asimilasyon süreci yürüttüğünü savunmuştur. Böylesi bir durumda uluslararası iletişimin bir enstrümanı olarak kültür emperyalizminin incelenmesi elzemdir. Çalışmada uluslararası iletişimin bir enstrümanı olarak kültür emperyalizminin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada Türkiye’de Türkçe yayın yapan +90 YouTube kanalı ele alınmıştır. Kanaldaki bütün içerikler araştırma evrenini, 2024 yılı araştırma sınırlılıkları, 2024 yılı içerisinde yayınlanan 157 içerik ise çalışmanın örneklemini oluşturmaktadır. Araştırma yöntemi olarak niteliksel içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Yürütülen içerik analizi sonrasında stratejik örnekleme yöntemi ile ele alınan 17 içerik tekrar nitel içerik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Analiz sonucunda kültür emperyalizmi kavramıyla açıklanan birçok durumun +90 YouTube kanalı ile karşımıza çıktığı görülmüştür. Batılı ülkeler olan İngiltere, Fransa ve Almanya’nın siyasal kurumlarının ortaklaşa kurdukları Youtube kanalının (+90), Türkiye’de Türkçe içeriklerle kültür emperyalizminin temsilcisi olarak faaliyetlerini sürdürdüğü saptanmıştır.Extended Abstract
The development of press and publication activities at a regional level (in one or more cities) has led to the emergence of national communication efforts. Broadcasts covering the entire country in national languages have reached flawless levels, and with some developments, these publications have become inadequate at national scales. Advances in communication technologies, legal regulations, economic development, and favorable socio-political conditions have all contributed to the emergence of international communication. International communication efforts conducted across national borders involve the persuasion and manipulation of citizens of the country in which they operate. These activities also include public diplomacy. Therefore, international communication efforts are conducted in the language of the country in which they operate. Numerous academic studies have been conducted on such situations. These studies have given rise to numerous concepts and approaches. The most comprehensive of these concepts is the concept of cultural imperialism. Cultural imperialism is fundamentally based on the domination of developed countries in socioeconomic, political, technological, and military fields over weaker countries through elements such as media, communication, and cultural erosion. The purpose of this study is to examine cultural imperialism as an instrument of international communication. For this purpose, the +90 YouTube channels established by the British Broadcasting Corpora on (BBC), a broadcasting organization affiliated with the British Royal Family and broadcasting in Turkish in Turkey; the French public organization F24; and Deutsche Welle (DW), an affiliate of the German Ministry of Foreign Affairs, were examined. All content on the channels constituted the research universe, the year 2024 constituted the research limitations, and the 157 content published in 2024 constituted the study sample. Qualitative content analysis was used as the research method. The 157 content items were categorized, and 17 items identified through strategic sampling were further analyzed using qualitative content analysis. As a result of the analysis, the following questions were addressed under the theme "Life Abroad": "The Netherlands' Euthanasia Debate" (+90, 2024a), "South Korea's Population Crisis: Why is the Birth Rate Declining?" (+90, 2024b), “Why is Japan hiring foreign workers? | “Migrant workers need to triple” (+90, 2024c), “Is euthanasia a freedom? | “I want to both die and live” (+90, 2024d), “Japan’s rental boyfriends | I don’t care as long as I have a good me” (+90, 2024e); “30-year-old men living with their families | “Living alone means giving up comfort” (+90, 2024f) under the theme “Life”, “To leave or to stay? Being young in the countryside | There’s no work if we stay, conditions are difficult if we go” (+90, 2024g), another video “Living in a caravan in Istanbul | “The demand for caravans has increased incredibly in recent years” (+90, 2024h), “Punk youth in Kadıköy: “Punk was already inside me” (+90, 2024i), “What is slutshaming? | Slut-shaming | The "good girl-bad girl" dilemma” (+90, 2024j), “Should social media be banned from children?” under the “technology” theme (+90, 2024k), “Shopping addiction: Like reuniting with someone you’ve been longing for” (+90, 2024l), “University dropouts | “Going to university is now a luxury” (+90, 2024m), “What is deism and is the number of deists increasing?” under the “religion” theme. (+90, 2024n), the video "Those Who Remove Their Headscarves Speak Out" (+90, 2024o) under the same theme, and the video "Is it Possible to Make Money Playing Games" (+90, 2024p) and "Apartment Universities: Diplomas Don't Guarantee a Job" (+90, 2024r) under the "economy" theme, all contain content that could be considered within the framework of cultural imperialism. While generally informative content is included, posts that could be considered within the scope of cultural imperialism and that do not align with the culture existing in Turkey, rather affirming cultural elements belonging to Western culture. Based on this, it can be argued that the +90 YouTube channel, as an example of international communication, is an element of cultural imperialism. The content broadcast on the channel addressed current issues in countries such as the Netherlands, Japan, and South Korea. New trends and practices incorporating our culture were encouraged with positive language. The study's literature review, which argues that cultural imperialism, an instrument of international communication, represents a cultural flow from central countries to other countries, further substantiates this no on. In content produced on death and life, the concept of euthanasia, legal in some countries but prohibited in our country, gained a positive connotation through the emotional expressions of interviewed witnesses. Thus, through emotional language, an element from a different culture was normalized. Deism, atheism, and individualism, which have become widespread in our country in recent years, were normalized and portrayed as part of life. American rock music and philosophy were incorporated into the content with a sincere tone. All of these are media products that constitute elements of cultural imperialism. The findings indicate that this broadcasting activity, jointly conducted by Western state institutions, promotes the values, norms, and lifestyles of Western culture in Turkey through Turkishlanguage content. Content conducted around themes such as euthanasia, individualism, deism, consumerism, and alternative lifestyles, in particular, produces a discourse that contradicts local cultural norms and affirms Western-centric values. This situation aligns with the center-periphery relationship identified by Schiller (1976) in his theory of cultural imperialism. According to Schiller, media is a tool of hegemony that transfers the cultural values of developed countries to peripheral countries, a process that results in the erosion of local cultures. The content analyzed on the +90 channel provides concrete examples of how this hegemonic transmission occurs through digital platforms. Boyd-Barre 's (2016) approach to media imperialism is also revealing in this context, as the decisive role of Western institutions in the production and distribution of content makes visible mechanisms of cultural manipulation through media ownership and content control. The research demonstrates that cultural imperialism is perpetuated not only through traditional media but also through social media platforms. As seen in Özdemir and Akpınar's (2022) example of Korean culture, new media environments increase the speed and reach of cultural transmission, making cultural assimila on processes more invisible and widespread. The normalization and promotion of Western lifestyles in much of the content on the +90 channel can be considered a contemporary example of this form of digital colonialism (Keser, 2024). As can be seen, many situations explained by the concept of cultural imperialism are encountered on the +90 YouTube channel. Co-founded by the political institutions of Western countries like the UK, France, and Germany, the channel continues its activities in Turkey as a representative of cultural imperialism with Turkish-language content. This study is particularly important for revealing examples of international communication existing on social media platforms like YouTube and for investigating cultural imperialism in this process. Finally, for its contribution to future research, it is necessary to examine international communication actors affiliated with the state institutions of not only Western countries but also countries like China and Russia (such as Sputnik_Turkiye)
Etik ve eğlence: The Traitors’da aldatmacanın paradoksal çekiciliği
No full textThis article examines the reality competition show The Traitors as a trickster-like transformative cultural artifact that while entertaining, reflects and interrogates critical aspects of human behavior and social dynamics. By dramatizing trust, betrayal, manipulation, and deception, the show serves as a microcosm for exploring themes such as group psychology, conformity, scapegoating, ethical ambiguity, and Machiavellianism. Drawing on theoretical frameworks from psychology, sociology, and cultural studies, the analysis investigates how The Traitors leverages the allure of the trickster by challenging conventional moral standards. The paper argues that the show’s structured environment suspends ethical norms, reframing deceit and manipulation as strategic imperatives. This not only captivates audiences but also encourages critical reflection on the contextual nature of morality and the social values that shape perceptions of success and betrayal. Additionally, the show’s portrayal of crowd dynamics reveals vulnerabilities in collective behavior, including conformity, scapegoating, and the diffusion of responsibility, offering insights into real-world social interactions and mechanisms of power. Ultimately, The Traitors transcends its entertainment role, serving as a lens for examining the human condition. Its blend of competition and introspection underscores its trickster-like transformative power by engaging audiences emotionally as well as cognitively, sparking broader conversations about ethics, social cohesion, and the allure of transgression. Thus, the study situates The Traitors within the broader context of cultural critique, positioning it as a trickster-like transformative mirror to the complexities of contemporary society.Bu makale, The Traitors adlı gerçeklik yarışma programını, eğlenceli olmasının yanı sıra insan davranışları ve toplumsal dinamiklerin kritik yönlerini yansıtan ve sorgulayan bir düzenbaz/hilebaz (trickster) benzeri dönüştürücü kültürel eser olarak incelemektedir. Güven, ihanet, manipülasyon ve aldatmayı dramatize ederek, program grup psikolojisi, uyum, günah keçisi haline getirme, etik belirsizlik ve Makyavelcilik gibi temaları keşfetmek için bir mikrokozmos işlevi görmektedir. Psikoloji, sosyoloji ve kültürel çalışmalar gibi kuramsal çerçevelerden yararlanan analiz, The Traitors’ın geleneksel ahlaki standartlara meydan okuyarak düzenbaz/hilebaz arketipinin çekiciliğini nasıl kullandığını incelemektedir. Makale, programın yapılandırılmış ortamının etik normları askıya alarak aldatma ve manipülasyonu stratejik zorunluluklar olarak yeniden çerçevelediğini savunmaktadır. Bu durum yalnızca izleyicileri büyülemekle kalmaz, aynı zamanda ahlakın bağlama dayalı doğası ve başarı ile ihanet algılarını şekillendiren toplumsal değerler üzerine eleştirel bir düşünme sürecini teşvik eder. Ayrıca, programın kalabalık dinamiklerine dair tasviri, uyum, günah keçisi haline getirme ve sorumluluk yayılımı gibi kolektif davranışlardaki zayıflıkları ortaya koyarak, gerçek dünyadaki toplumsal etkileşimler ve güç mekanizmaları hakkında içgörüler sunar. Nihayetinde, The Traitors eğlence rolünün ötesine geçerek insan durumunu incelemek için bir mercek işlevi görür. Yarışma ve düşünceyi birleştiren yapısıyla, izleyicileri hem duygusal hem de bilişsel olarak etkileyerek etik, toplumsal uyum ve baştan çıkarmanın cazibesi hakkında daha geniş tartışmalar başlatır. Böylece bu çalışma, The Traitors’ı kültürel eleştiri bağlamında konumlandırarak, çağdaş toplumun karmaşıklıklarına düzenbaz/hilebaz-benzeri dönüştürücü bir ayna olarak değerlendirmektedir
Purification of the language of the constitution and Halide Edib: Between “Evolution” and “Revolution”
No full textOsmanlı’dan Cumhuriyete geçiş döneminde edebiyatçı, gazeteci, öğretim üyesi ve siyasetçi olarak önemli roller üstlenmiş olan Halde Edib Adıvar, 1950’de Demokrat Parti (DP) listesinden bağımsız olarak milletvekili seçilmiş ve siyasi hayatını 1954’e kadar sürdürmüştür. Halde Edib’in milletvekili olduğu dönemde, 1945’te öz Türkçeleştirilmiş olan 1924 Anayasası’nın dil bakımından yenden ele alınması gündeme gelmiş, Halde Edib de bu konuda görüşlerin açıklamıştır. Halde Edib hakkında geniş sayılabilecek bir literatür bulunmasına rağmen kendisinin Anayasanın dil hakkındaki görüşlerin değerlendiren bir çalışmanın mevcut olmadığı görülmektedir. DP döneminde ilkin 1924 Anayasası’nın köktenci bir öz Türkçecilik anlayışından uzak bir şekilde sadeleştirilmesi söz konusu olmuştur. Bununla birlikte bu yöndeki çalışmalar 1924 Anayasası’nın ilk metninin yenden yürürlüğe konulması le sonuçlanmıştır. Yaygın kanaatin aksine 1924 Anayasası’nın ilk metninin yenden yürürlüğe konulmasında DP içinde görüş birliği yoktur. Bu konuda dönemin Başbakanı Adnan Menderes’in müdahalesi etkili bir rol oynamıştır. Bu çalışma Halde Edib’in, görüşlerindeki bütün çelişkilere rağmen ılımlı bir öz Türkçeciliğe sıcak baktığını, 1924 Anayasası’nın ilk metninin yenden yürürlüğe konulmasını savunmadığını ortaya koymaktadır.Halide Edib Adıvar, who played significant roles as a writer, journalist, academic, and politician during the transition period from the Ottoman Empire to the Republic, was elected as an independent deputy in 1950 from the Democratic Party (DP) list, serving in politics until 1954. During her term as a parliamentariani the issue of revising the language of the 1924 Constitution, which had been translated into pure Turkish in 1945, came to the agenda. Halide Edib expressed her views on this matter. Although there is a relatively broad literature on Halide Edib, there has been no study specifically evaluating her views on the language of the Constitution. During the DP period, initially the 1924 Constitution simplified in a manner that was far from a radical understanding of purification of Turkish. However, these efforts ultimately led to the reenactment of the first text of the 1924 Constitution. Contrary to common belief, there was no consensus within the DP regarding the re-enactment of the first of the 1924 Constitution. The intervention of the Prime Minister at the time, Adnan Menderes, played a decisive role in this regard. This study reveals that, despite the contradictions in her views, Halide Edib was inclined towards a moderate form of Turkish language reform and did not Support the reenactment of the first text of the 1924 Constitution
Algorithms, techniques and detection methods in artificial intelligence and image intersection
No full textBu araştırma, yapay zekânın resim üzerindeki etkilerini algoritmalar, teknikler ve tespit yöntemleri kapsamında incelemektedir. Araştırmada, derin öğrenme ve generative adversarial networks (GAN) algoritmalarının resimsel stilleri, kompozisyonları ve renk paletlerini öğrenme ve yeni sanatsal formlar oluşturma yeteneği ile yapay zekâ (YZ) tarafından oluşturulan resimlerin tespitinde kullanılan yedi araç ve on adet yöntem incelenmiştir. Bu kapsamda, alan yazın taramasıyla toplanan veriler, nitel araştırma yöntemlerinden karşılaştırmalı analiz ve mantıksal akıl yürütme yöntemleri kullanılarak yorumlanmış ve incelenen literatür ile sınırlandırılmıştır. Bulgular, yapay sinir ağları ve derin öğrenme yöntemlerinin resimsel üretim ve analizde kritik rol oynadığını, görsel analiz yöntemlerinin ise dijital resimlerin detaylı incelenmesine olanak sağladığını göstermiştir. Sonuçlar ise bulgulara bağlı kalarak, YZ ve resim kesişiminde kullanılan algoritmaların üretim ve değerlendirme süreçlerinde önemli dönüşümler yarattığını ortaya koymuştur.This research examines the effects of artificial intelligence on painting within the scope of algorithms, techniques and detection methods. In the research, seven tools and ten methods used in the detection of paintings created by artificial intelligence (AI) were examined, with the ability of deep learning and generative adversarial networks (GAN) algorithms to learn pictorial styles, compositions and color palettes and create new artistic forms. In this context, the data collected through literature review were interpreted using comparative analysis and logical reasoning methods, which are among the qualitative research methods, and were limited to the literature examined. Findings have shown that artificial neural networks and deep learning methods play a critical role in pictorial production and analysis, while visual analysis methods allow detailed examination of digital images. The results, adhering to the findings, revealed that the algorithms used at the intersection of AI and image created significant transformations in the production and evaluation processes
The transformation of the Turkish party system: From dominant party system to politicial fragmentation
No full textBu makale, Türk parti sisteminin 2002-2015 dönemindeki hakim parti modelinden, 2015 sonrası dönemde belirgin biçimde parçalı ve kırılgan bir yapıya evrilişini analiz etmektedir. Yalnızca kurumsal açıklamalara bağlı kalmaksızın, tarihsel, sosyolojik ve iktisadi boyutları bütünleştirerek sistemik dönüşümün daha incelikli bir anlatımını sunmaktadır. Çalışmada, parti sistemindeki parçalanmanın yalnızca Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi dinamikleri ve seçmen davranışını ve siyasal rekabeti yeniden şekillendiren ekonomik gerilemeler tarafından da tetiklendiği ileri sürülmektedir. Yeni kurulan hizip partilerinin izlediği siyasal rotaları takip ederek ve hakim parti istikrarındaki aşınmayı inceleyerek, makale, yapısal reformlar, liderlik krizleri ve sosyo-ekonomik baskıların birleşerek 2002 sonrası siyasal dengeyi nasıl sarstığını ortaya koymaktadır. Bulgular, 2018-2023 döneminde küçük partilerin benzeri görülmemiş bir etki kazandığını, ancak bu etkinin 2023 sonrası dönemde gerilemeye başladığını ve parti sisteminin yeniden merkezi bir yapıya yönelme eğilimi gösterdiğini ortaya koymaktadır. Böylece çalışma, parti sistemindeki değişimi açıklamada kurumsal tasarım ile daha derin sosyo-tarihsel dinamikler arasındaki kritik etkileşimi ortaya koyarak literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.This article offers an analysis of the Turkish party system’s evolution from a dominant party model (2002–2015) to a markedly fragmented and volatile structure in the post-2015 period. Departing from purely institutional explanations, the study integrates historical, sociological, and economic dimensions to provide a more nuanced account of systemic transformation. It argues that the shift toward fragmentation was not solely a product of electoral engineering—such as the transition to the Presidential Government System—but was equally driven by intra-party factional dynamics and economic downturns that reshaped voter behavior and political competition. By tracing the trajectories of newly emergent splinter parties and examining the erosion of dominant-party stability, the article highlights how structural reforms, leadership crises, and socio-economic pressures converged to destabilize the post-2002 political equilibrium. The findings reveal that although minor parties gained unprecedented leverage between 2018 and 2023, their influence has begun to recede, signaling a potential recentralization of the party system. This study thus contributes to the broader literature by demonstrating the critical interplay between institutional design and deeper socio-historical currents in explaining party system change
Automation, political competition and robot taxation: An economic analysis
No full textBu çalışma, siyasi rekabetin robot vergisi veya sübvansiyonu gerektirip gerektirmediğini analiz etmektedir. Basit bir genel denge modeli aracılığıyla, otomasyonun rutin çalışanları ikame ederken, rutin olmayan çalışanların verimliliğini artırdığını ve bu durumun toplumda siyasi bir çıkar çatışmasına neden olduğunu gösteriyoruz. Bu çatışma sonucunda, farklı işçi gruplarını temsil eden iki siyasi partinin, seçimi kazanmak ve kendi seçmenlerinin faydasını maksimize etmek amacıyla oyun teorik bir rekabete girdiğini analiz ediyoruz. Bu siyasi yarışta, hem gelir vergisi hem de robot vergisi politika araçları kullanılıyor. Nicel analizimiz, mevcut robot fiyatlarının yüksek olması nedeniyle her iki partinin de robot kullanımı için sübvansiyonları desteklediğini göstermektedir. Ancak, teknolojik gelişmeye bağlı olarak robot fiyatlarının zamanla düşmesiyle birlikte, uzun vadede robot vergisinin kaçınılmaz hale gelebileceğini ortaya koyuyoruz. Ayrıca, politika alanının çok boyutlu olmasının, temel bulgularımız üzerinde belirgin bir etkisi olmadığını da tespit ediyoruz. Çalışmamız, otomasyonun siyasi süreçler ve karar alma mekanizmaları üzerindeki etkilerini anlamaya yönelik literatüre katkı sağlamaktadır.This study analyzes whether political competition warrants a robot tax or a subsidy. Through a simple general equilibrium model, we show that automation replaces routine workers while increasing the productivity of non-routine workers, which creates a political conflict of interest in society. As a result of this conflict, we analyze that two political parties representing different groups of workers engage in a game-theoretic competition to win elections and maximize the benefits of their electorate. In this political competition, both income tax and robot tax policy instruments are used. Our quantitative analysis shows that current robot prices are too high which would result in support by both parties for subsidies for robot use. However, we show that robot taxes may become inevitable in the long run as robot prices decrease over time due to technological development. We also find that the multidimensionality of the policy space does not have a significant impact on our main findings. Our study contributes to the literature on understanding the effects of automation on political processes and decision-making mechanisms
“Her” filmi üzerinden Rogers’ın yeniliklerin yayılması teorisine farklı bir bakış
No full textThis article examines the rapid growth and diffusion of artificial intelligence (AI) using Rogers’ Diffusion of Innovations Theory emphasizing the importance of understanding AI’s philosophical aspects for better integration into human life. It starts with John Searle’s critique of “Strong AI,” addressing AI’s understanding of the human mind, consciousness, emotional intelligence, and creativity. The article also explores how society accepts AI technology, with a focus on its portrayal in films like Her, which reflect technological progress and spark philosophical debates. By analyzing these cinematic representations, the article evaluates how AI-themed films shape public perception and societal acceptance, using qualitative methods like audience reviews, surveys, and social media analysis. The article aims to contribute to managing technological and social change and pave the way for future research.Bu makale, Yapay Zekâ'nın (YZ) hızla büyümesini ve yayılmasını Rogers’ın Yeniliklerin Yayılması Teorisi çerçevesinde inceleyerek, YZ’nin insan yaşamına entegrasyonunun daha iyi anlaşılabilmesi için felsefi boyutlarının önemini vurgulamaktadır. Çalışma, John Searle’ün “Güçlü YZ” eleştirisiyle başlayarak, YZ’nin insan zihni, bilinç, duygusal zekâ ve yaratıcılığı anlama kapasitesini ele almaktadır. Ayrıca, toplumun YZ teknolojisini nasıl benimsediğini inceleyen makale, Her gibi filmlerde YZ’nin nasıl tasvir edildiğine odaklanarak, bu tür yapımların teknolojik ilerlemeyi yansıtması ve felsefi tartışmalara zemin hazırlaması yönlerini araştırmaktadır. Sinematik temsillerin kamu algısını ve toplumsal kabulü nasıl şekillendirdiğini değerlendiren bu çalışma, izleyici yorumları, anketler ve sosyal medya analizleri gibi nitel araştırma yöntemlerini kullanmaktadır. Bu makale, teknolojik ve toplumsal değişimin yönetilmesine katkıda bulunmayı ve gelecekteki araştırmalara zemin hazırlamayı amaçlamaktadır
Academics' perspective on academic entrepreneurship: A metaphorical analysis
No full textBu araştırmada akademisyenlerin akademik girişimciliğe bakış açısı ve algıları metaforlar aracılığıyla belirlenmek istenmiştir. Bu amaçla Türkiye’de görev yapan akademisyenlere akademik girişimcilik algılarını tespit etmek üzere anket formu online kanallar üzerinden gönderilmiş ve toplanan veriler betimsel yaklaşımla ele alınmıştır. Nitel araştırma deseninde kullanılan metafor yöntemi çalışmanın yöntemi olarak seçilmiştir. Veri toplamak için “Akademik girişimcilik…………gibidir. Çünkü………” ifadesinin yer aldığı anket formu kullanılmıştır. 75 anket formu toplanmış, incelenmiş ve betimsel bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Araştırmada 75 akademisyenden 69 metafor elde edilmiştir. Bu metaforlar, "Yenilik ve Keşif", "Risk ve Cesaret", "İş Birliği ve Ağ Oluşturma", "Liderlik ve Yönetim", "Ütopya", "Girişim ve Ticaret", "Toplumsal Katkı" ve "Uzun Soluklu Maraton" olmak üzere 8 kategori altında incelenmiştir. Bulgular, akademik girişimciliğin yenilikçilik, liderlik, iş birliği, risk alma, toplumsal fayda sağlama ve uzun vadeli çaba gibi çok boyutlu bir süreç olduğunu ortaya koymuştur. Oluşturulan kategoriler, akademisyenlerin akademik girişimciliğe farklı açılardan yaklaştığını ve bu sürecin, bireysel ve toplumsal düzeyde geniş bir etki alanına sahip olduğunu göstermiştir. Akademik girişimcilik kavramının akademisyenler tarafından nasıl algılandığına ilişkin çalışmalar sınırlıdır. Konuyla ilgili ne ulusal ne de uluslararası literatürde metaforik bakış açısıyla üretilen herhangi bir bilimsel çalışmaya rastlanmamıştır. Türkiye’de akademik girişimcilik konusunda akademisyenlerin ilgisi ve bilgi düzeyi üzerine yapılan çalışmalar, bu alana yeterince yönelim göstermediklerini ortaya koymaktadır. Nitekim, bu alanda yapılan araştırmaların sınırlı sayıda olması da bu durumu desteklemektedir. Söz konusu araştırma, bu kapsamda akademik girişimcilik hakkında daha önce yapılan teorik çalışmalara katkı sağlayacak ve akademisyenlerin konuya ilişkin kişisel ve mesleki tutumlarını ortaya koyarak literatüre özgün bir değer katacaktır.This study aims to determine academics’ perspectives and perceptions of academic entrepreneurship through metaphors. For this purpose, a survey form was sent to academics working in Türkiye via online channels to determine their perceptions of academic entrepreneurship and the collected data was handled with a descriptive approach. The metaphor method used in the qualitative research design was selected as the method of study. The survey form containing the statement "Academic entrepreneurship is like …………. Because………" was used to collect data. The 75 survey forms were collected, examined and analyzed with descriptive 69 metaphors were obtained from 75 academics in the study. These metaphors were examined in 8 categories: "Innovation and Discovery", "Risk and Courage", "Collaboration and Networking", "Leadership and Management", "Utopia", "Enterprise and Trade", "Social Contribution" and "Long-Term Marathon". The findings revealed that academic entrepreneurship is a multidimensional process such as innovation, leadership, collaboration, risk taking, social benefit and long-term effort. The categories created showed that academics approach academic entrepreneurship from different perspectives and that this process has a wide area of impact on the individual and social level. Studies on how the concept of academic entrepreneurship is perceived by academics are limited. No scientific study produced from a metaphorical perspective has been found in either national or international literature on the subject. Studies on the interest and knowledge level of academics on academic entrepreneurship in Turkey reveal that they are not sufficiently orientated to this field. As a matter of fact, the limited number of studies conducted in this field also supports this situation. In this context, this research will contribute to theoretical studies on academic entrepreneurship and will add a unique value to the literature by revealing the personal and professional attitudes of academics on the subject
Analysis of alternative DLT signalized intersection with simulation
No full textDünya genelindeki kavşak uygulamalarına bakıldığında Eşdüzey Kavşaklar ve Farklı Düzeyli Kavşaklar arasında geleneksel olmayan yeni kavşak tasarımları ortaya çıkmıştır. Displaced left turn (DLT, Yerinden edilmiş sola dönüş) kavşak tasarımı da geleneksel olmayan kavşak tasarımlarından birisidir. Bu kavşaklar literatürde Continuous flow intersection (CFİ, Sürekli akış kesişimleri) olarak da bilinirler. Bu makalede DLT kavşak tasarımına alternatif yeni bir kavşak tasarımı oluşturulmuştur. Bu tasarım geleneksel sinyalize kavşak tasarımı ile beş ayrı araç hacim senaryosunda PTV Vissim ve Synchro simülasyon programları ile analiz edilerek karşılaştırılmıştır. Analiz sonuçlarına göre; ortalama gecikme süresinde %61.54, ortalama hızda %101.70, toplam seyahat süresinde %33.82, toplam gecikme süresinde %51.74 iyileşme olduğu görülmüştür. Alternatif DLT tasarımının, DLT tasarımına göre daha küçük kavşak alanlarında uygulanabilecek bir tasarım olması sebebiyle dar kentsel alanlarda çözüm olarak uygulanabileceği sonucuna ulaşılmıştır.When we look at intersection applications around the world, new non-traditional intersection designs have emerged between At-Grade Intersections and Different Level Intersections. Displaced left turn (DLT) intersection design is also one of the non-traditional intersection designs. These intersections are also known as Continuous flow intersections (CFI) in the literature. In this paper, a new intersection design has been created as an alternative to the DLT intersection design. This design was analyzed and compared with the traditional signalized intersection design in five different vehicle volume scenarios with PTV Vissim and Synchro simulation programs.According to the analysis results; It was observed that there was an improvement of 61.54% in average delay time, 101.70% in average speed, 33.82% in total travel time, and 51.74% in total delay time. It has seen that alternative DLT design can be preferred as a solution in narrow urban areas because it is a design that can be applied in smaller intersection areas compared to the DLT design
Autobiographic documentary form of meta-cinema: The example of the film Varda by Agnes
No full textOtobiyografik belgeseller, kişinin kendi hayatını anlattığı ve öz-imajların hâkim olduğu bir türdür. Fransız Yeni Dalga akımının öncüsü olan Agnes Varda’nın otobiyografik belgeseli Agnes, Varda’yı Anlatıyor (2019) geleneksel belgesel anlatısına farklı bir yorum getirerek meta-sinemanın örneğini oluşturmaktadır. Metasinema; kendini yansıtma, öz imajlar, gerçekliğin yeniden inşası veya film içinde filmin kullanımıyla ortaya çıkmaktadır. Otobiyografik belgesel yazınındaki boşluğu dikkate alan çalışma, meta-sinemaya farklı bir perspektif kazandırmaktadır. Araştırmanın temel problemi, meta-sinemanın belgesel anlatılarında yer alıp almadığı ve alıyorsa nasıl kullanıldığıdır. Bu çalışma, Agnès Varda'nın otobiyografik belgeselini meta-sinema kavramı çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, meta-sinemanın belgesel anlatılarındaki yerini ve kullanım biçimlerini analiz ederek, film çalışmalarına yeni bir bakış açısı sunmaktadır. Belgesel, film analizinde anlatı çözümlemesi yöntemiyle analiz edilerek meta-sinema, öz-imaj, kendini yansıtma kavramları açısından ele alınmıştır. Çalışmanın sonucunda, Varda’nın geleneksel belgesel anlatısından kimi açılardan uzaklaştığı, öz-imajlarla kendini yansıttığı ve anla dilinin meta-sinemaya yaklaştığı gözlemlenmiştir. Bu belgesel, film içinde film anlatısı, öz-imajlar, dördüncü duvarın yıkılması ve kendini yansıtma gibi öğelerin belgesel sinemada nasıl kullanılabileceğini göstermektedir. Bununla birlikte, film, Nichols’un katılımcı ve refleksif belgesel kategorileriyle örtüşen anlatı özellikleri sergilemektedir. Otobiyografik belgeselin temel özelliklerinden biri olan öz-imajlar arşiv görüntüleri, nostaljik nesneler, otoportreler ve belgeselin yönetmenden izler taşıması yoluyla ortaya çıkmaktadır. Çalışmanın sonucunda, meta-sinemanın otobiyografik belgesellerde estetik bir öğe olmanın ötesinde, anlatı inşasında bilinçli bir araç olarak kullanıldığını görülmüştür.Extended Abstract
Autobiographical documentaries are a genre in which individuals narrate their own lives, with self-images playing a dominant role. Varda by Agnès (2019), the autobiographical documentary by Agnès Varda, a pioneer of the French New Wave, offers an alternative interpretation of the traditional documentary narrative and serves as an example of meta-cinema. Meta-cinema emerges through practices such as self-reflection, the use of images, the reconstruction of reality, and the incorporation of films within films. Addressing a gap in the literature on autobiographical documentaries, this study proposes a new perspective on meta-cinema. The main research problem is to determine whether meta-cinema appears in documentary narratives, and if so, how it is employed. The study aims to examine Agnès Varda’s autobiographical documentary through the lens of the meta-cinema concept. By analyzing the presence and function of meta-cinema within documentary narratives, the research offers a fresh contribution to film studies. The documentary is analyzed using narrative analysis, focusing on the concepts of meta-cinema, self-image, and self-reflection. The findings indicate that Varda, in certain respects, diverges from traditional documentary storytelling, reflects her identity through self-images, and adopts a narrative style closely aligned with meta-cinematic practices. The documentary demonstrates how techniques such as the film-within-a-film narrative, self-images, the breaking of the fourth wall, and self-reflection can be incorporated into documentary cinema. Furthermore, the film exhibits narrative features corresponding to Bill Nichols’ participatory and reflexive documentary modes. Self-images, a key characteristic of autobiographical documentaries, are constructed through the use of archival footage, nostalgic objects, self-portraits, and visual traces of the director herself. The study ultimately concludes that meta-cinema functions not merely as an aesthetic element in autobiographical documentaries but as a deliberate and strategic tool for narrative construction