HELIOS Repository
Not a member yet
4528 research outputs found
Sort by
Συμβολισμός και Ιδεολογία: Η ανθρώπινη μορφή στο αρχαίο νόμισμα, 2η ημέρα
No full textΣτα νομίσματα, η απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής δεν υπήρξε από τις πρώτες επιλογές των χαρακτών ή των αρχών που τα εξέδιδαν. Οι πρώτες παραστάσεις ωστόσο δεν άργησαν να εμφανιστούν, και αποτέλεσαν έκτοτε τον κύριο νομισματικό τύπο, ιδιαίτερα για την εμπρόσθια όψη των νομισμάτων.
Θεοί, ήρωες, νύμφες και άλλες τοπικές θεότητες ήταν οι πρώτες επιλογές. Εξιδανικευμένες μορφές που ακολουθούσαν τεχνοτροπικά τις αισθητικές συμβάσεις της εποχής τους. Πραγματικά αριστουργήματα που αποκτούν ωστόσο ταυτότητα μόνον από κάποια συνοδευτική επιγραφή ή από τα χαρακτηριστικά σύμβολα που φέρουν.
Είναι κρίμα που οι Έλληνες των κλασικών χρόνων δεν τόλμησαν να ξεφύγουν από αυτή τη θεοκρατική αντίληψη που δέσποζε στη νομισματική θεματογραφία, ώστε να έχουμε μια εικόνα, έστω και ιδεαλιστική, του Σωκράτη, του Περικλή, ή του Αλκιβιάδη. Ακόμα και ο Αλέξανδρος μας είναι γνωστός από μεταθανάτιες κοπές.
Πραγματικά, μόνον οι διάδοχοι του Αλεξάνδρου, όταν οι ηγεμόνες θεωρούσαν και επέβαλαν εαυτούς ως επίγειους θεούς, τόλμησαν να κοσμήσουν τα νομίσματά τους με πραγματικές προσωπογραφίες, συχνά εξωραϊσμένες, εξίσου συχνά όμως και απόλυτα ρεαλιστικές.
Μια τάση που θα γίνει ακόμα πιο έντονη στα νομίσματα των χρόνων της ρωμαϊκής δημοκρατίας, όταν αρχίζουν να σμιλεύονται και τα έξοχα μαρμάρινα πορτραίτα επιφανών πολιτών, και θα συνεχιστεί με προσήλωση από τους αυτοκράτορες. Τώρα όμως οι μορφές σχεδιάζονται με τέτοιον τρόπο ώστε να περνούν και πολιτικά μηνύματα στους υπηκόους τους. Μορφές λεπτοφυείς ηγεμόνων-φιλοσόφων ή μορφές στιβαρές αυτοκρατόρων-στρατηγών, συνοδεύονται από επεξηγηματικές, πομπώδεις συχνά επιγραφές που συνωθούνται στον περιορισμένο χώρο του νομισματικού πέταλου και εξυπηρετούν έναν μόνο σκοπό. Αυτόν της προπαγάνδας
Μακεδονία και Ακαρνανία: Η χρήση μακεδονικών χαλκών για την κοπή των ακαρνανικών εκδόσεων
No full text
Τρεις μελέτες για την Άνω Μακεδονία. Μιά άλλη άποψη
No full textLa Haute Macédoine, une région délimitée par deux dépressions parallèles et enfermée de tous les côtés par les masses montagneuses de Pinde, Cambuniens, Olympe, Vermion et Caticica loin de la mer et des grands centres urbains des régions voisines de la Grèce du Sud et de la Basse Macédoine, elle resta toujours en marge de l'intérêt des historiens des temps anciens. D'autre part la pauvreté des vestiges archéologiques n'encouragea pas les spécialistes modernes à entreprendre son exploration et son étude systématique. Il est naturel que toute apparition d'étude, basée sur le matériel archéologique de la Haute Macédoine soit, donc, considérée comme une contribution bienvenue pour la connaissance de cette contrée isolée qui fut "le berceau des Macédoniens". Or les trois articles de D. Samsaris, parus dans Makedonika 22, 1982 (1984) 259-291; 295-306; 485-491 et traitant de l'anthroponymie, des institutions et comprenant des remarques sur la langue des inscriptions est un événement
qui mérite l'attention des savants. La présente critique reflète l'intérêt qu'ont suscité ces études et sa seule ambition est d'aider à la meilleure compréhension de certains points épineux tout en apportant d'autres solutions.
Sans pénétrer dans les détails, qui sont exposés dans notre article, il faut mettre l'accent sur une constatation générale: il est universellement adopté que les travaux de synthèse ne doivent pas précéder ceux de base, sinon l'auteur de tels projets doit mobiliser une très grande attention ainsi qu*un sens critique pour éviter les malentendus et les conclusions simplifiées. Toute entreprise, contraire à ces principes, contient un très grand danger que l'auteur η 'a pas pu éviter: les erreurs de lecture, la confusion dans les provenances et les interpretations parfois superficielles, l'ont conduit à des statistiques et à des conclusions qui sont à refaire. En effet la recherche historique ne peut s'effectuer qu ' après une étude simultanée et approfondie des documents littéraires, archéologiques et épigraphiques et les synthèses prématurées entraînent des risques de désorientation pour l'auteur lui-même et ses lecteurs
