HELIOS Repository
Not a member yet
4528 research outputs found
Sort by
Η στρατηγική του πολέμου από την ξηρά στη θάλασσα
No full textΟ πόλεμος ως πράξη βίας, ως έκφραση της ανθρώπινης επιθετικότητας, ως εκδήλωση αντικρουόμενων συμφερόντων στο πλαίσιο μιας κοινωνίας ή ενός διεθνούς πολιτικού περιβάλλοντος, αποτελεί ένα σύνθετο γεγονός με πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, ιδεολογικές και ψυχολογικές παραμέτρους. Πρόκειται για ένα φαινόμενο με ιστορική και πανανθρώπινη διάσταση, που συνοδεύει διαχρονικά την εξέλιξη του πολιτισμού. Στους χρόνους του Βυζαντίου και γενικότερα του Μεσαίωνα έλαβε σχεδόν ενδημικές διαστάσεις και υπήρξε, πέρα από μια αναπόφευκτη και τραγική πραγματικότητα, μέσο επιβίωσης μιας αυτοκρατορίας, η οποία υπήρξε μία υπερδύναμη της εποχής. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της πολιτικής θεωρίας των Βυζαντινών, που παρήγαγε μια «υψηλή» στρατηγική, υπεύθυνη για τη δημιουργία του μακροβιότερου κέντρου διεθνούς ισχύος στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Η προσήλωση στην ιδέα της οικουμένης σε συνδυασμό με την πολιτική ευελιξία, η αποφυγή μετωπικών συγκρούσεων και η χρήση διπλωματικών μεθόδων και ελιγμών αποτέλεσαν τα κύρια χαρακτηριστικά της στρατηγικής αυτής. Από την άλλη πλευρά, ο βυζαντινός στρατιωτικός μηχανισμός, όσον αφορά στην οργάνωση και λειτουργία του, ανταποκρινόταν πλήρως στις πολεμικές ανάγκες. Η διεξαγωγή και η εξέλιξη του πολέμου εκ μέρους των Βυζαντινών θα παρουσιαστούν στον Ε΄ κύκλο ομιλιών με θέμα: Ο πόλεμος στους χρόνους του Βυζαντίου. Ο κύκλος περιλαμβάνει ενότητες σχετικές με την τακτική και τη στρατηγική των Βυζαντινών, τις επιχειρησιακές δυνατότητες και τον εξοπλισμό του βυζαντινού στρατού, την πολιορκητική τέχνη και τον ναυτικό πόλεμο, καθώς και την πολεμική ιδεολογία. Ειδικότερα, θα αναλυθούν ορισμένες πτυχές της πολεμικής ιδεολογίας από τη μέση και την ύστερη βυζαντινή περίοδο, η δράση των βυζαντινών κατασκόπων, οι ναυτικές συγκρούσεις με τους Άραβες, η τακτική του θεματικού στρατού, ο εξοπλισμός του βυζαντινού στρατιώτη και οι αναπαραστάσεις του, η τεχνική των πολιορκιών και η σημασία των οχυρώσεων. Η συγκεκριμένη θεματική θα προβάλει την πολεμική εμπειρία ως μια πλευρά του βυζαντινού πολιτισμού. Προϊόν ενός ολοκληρωμένου συστήματος παραδόσεων, πεποιθήσεων και ιδεών, ο πόλεμος στους χρόνους του Βυζαντίου διατηρεί την επικαιρότητά του ως ιστορικό παράδειγμα για τον σύγχρονο, μα όχι «απόλεμο» κόσμο
Pavlos Th. Kountouriotis (eng)
No full textΣε αυτό το κείμενο, που δημοσιεύθηκε σε έναν συλλογικό τόμο που περιλάμβανε τις βιογραφίες 109 Ελλήνων και Ελληνίδων που ξεχώρισαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, παρουσιάζεται η ζωή του ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη (1855-1935), ο οποίος διακρίθηκε διαδοχικά ως αρχηγός του Ελληνικού στόλου κατά τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913, ως μέλος της τριανδρίας (μαζί με τον στρατηγό Δαγκλή και τον Ελευθέριο Βενιζέλο) που συγκρότησε την Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη το 1916 και εισήγαγε την Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως Αντιβασιλέας σε δύο περιστάσεις (το 1920 και το 1923) και, τέλος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο διάστημα 1924-1929 (με εξαίρεση την παρένθεση της δικτατορίας Πάγκαλου).This text (published in a collective volume, including 109 biographies of prominent Greek men and women of the 20th century) presents the life of admiral Pavlos Kountouriotis (1855-1935), who distinguished himself successively as commander-in-chief of the Greek fleet during the Balkan Wars of 1912-1913, as a member of the National Defence "triumvirate" of Salonica in 1916 (that engaged Greece in the First World War), as Regent of the Kingdom twice (in 1920 and in 1923) and finally, as the first President of the Hellenic Republic between 1924 and 1929 (with an interruption during the Pangalos' dictatorship). (eng
Greek armed corps in the throes of the Napoleonic wars (1798-1815) (eng)
No full textΣτο κείμενο αυτό εξετάζεται η συμμετοχή Ελλήνων πολεμιστών στα ένοπλα σώματα που συγκροτήθηκαν με πρωτοβουλία κυρίως των Ευρωπαϊκών χωρών που κατέλαβαν διαδοχικά τα Επτάνησα μεταξύ των ετών 1798-1821, όπως η Ελληνική Λεγεών (Legion Grecque), οι Κυνηγοί της Ανατολής (Chasseurs d'Orient), οι Λόχοι Ελλήνων Κυνηγών (Chasseurs a pied Grecs) και το Σύνταγμα των Αρβανιτών (Regiment Albanais) υπό τους Γάλλους, η Πεζική Λεγεών των Ελαφρών Κυνηγετών υπό τους Ρώσους και το Ελληνικό Ελαφρό Σύνταγμα του Δουκός της Υόρκης (The Duc of Yorks's Greek Light Infantry) υπό τους Βρετανούς. Μέσα από την συμμετοχή τους σε αυτά τα σώματα, οι Έλληνες απέκτησαν γνώσεις τακτικής και πολεμική εμπειρία, πήραν μια γεύση της περίπλοκης παγκόσμιας πολιτκής σκηνής, κατοχύρωσαν τον εθνικό τους προσδιορισμό, σφυρηλάτησαν τους μεταξύ τους δεσμούς και ενδυνάμωσαν περαιτέρω την εθνική τους συνείδηση, συγκροτώντας το στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό που θα πρωταγωνιστούσε σε μεγάλο βαθμό στον επικείμενο αγώνα της Ανεξαρτησίας.This chapter deals with the Greek participation in various military units raised by the European powers that mainly occupied the Ionian Islands between the years 1798-1821, such as the Greek Legion, the Chasseurs d'Orient, the Chasseurs a pied Grecs and the Regiment Albanais, recruited by the French, the Light Infantry Legion recruited by the Russians and The Duke of York's Greek Light Infantry, recruited by the British. Their involvement gave the Greeks the opportunity to learn modern tactics, accumulate military experience, get a general idea of the complicated international situation, further establish their national identity and reinforce their national conscience, thus creating the military and political human resources that would play a leading role in the forthcoming Greek War of Independence. (eng
