Uludag University Academic Repository
Not a member yet
50710 research outputs found
Sort by
Söz eylemlerin görev destekli dil öğretimi ile öğretilmesi: Yabancı dil olarak İngilizce öğrenen üniversite hazırlık öğrencilerinin iletişimsel yeterliliklerini arttırma
Get PDFBu çalışma görev destekli edimbilimsel öğretimin yabancı dil olarak İngilizce öğrenen A2 düzeydeki Türk öğrencilerinin üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamıştır. Çalışma özellikle istek, öneri ve red gibi üç söz eylem üzerine odaklanarak görev destekli edimbilimsel öğretimin öğrencilerin iletişimsel yeterliliklerini geliştirip geliştiremeyeceğini belirlemeye çalışmıştır. Buna ek olarak, katılımcıların dilsel tercihlerini ve bağlamsal değişkenlere verdikleri yanıtları incelemiştir. Araştırmada karma yöntemli yarı deneysel bir desen kullanılmıştır. Çalışmanın katılımcılarını bir Türk üniversitesinin A2 düzeyindeki hazırlık sınıflarından oluşmaktadır. Deney grubu (n=21) görev destekli edimbilimsel öğretim alırken, kontrol grubu (n=21) standart İngilizce müfredatını takip etmiştir. Nicel veriler kurum tarafından hazırlanan İngilizce sınavları aracılığıyla, nitel veriler ise ön test ve son test olarak uygulanan sekiz söylem tamamlama görevi ile toplanmıştır. Nicel veriler JASP kullanılarak tanımlayıcı istatistikler, ttestler, Mann-Whitney U ve Wilcoxon testleri ile analiz edilmiştir. Nitel veriler ise, MAXQDA24 kullanılarak literatürde bulunan söz eylem taksonomileri ve Edimbilimsel Değerlendirme Ölçeği kullanılarak içerik analizi yoluyla değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulguları deney grubunun hem dil yeterlilik hem de edimbilimsel yeterlilik açısından kontrol grubundan daha iyi performans sergilediğini ortaya koymuştur. Ancak, verilen eğitimin öğrencilerin genel İngilizce performansları üzerindeki etkisi sınırlı kalmıştır. Öğrencilerin dilsel tercihlerinin genel olarak benzer olduğu görülmüş ancak deney grubunun daha çeşitli nezaket ve yumuşatma stratejisi kullandığını belirlenmiştir. Üstelik deney grubu bağlamsal değişkenleri anlama konusunda daha yüksek başarı göstermiştir. Bu bulgular daha düşük dil yeterliliğine sahip olan öğrencilerinde görev destekli edimbilimsel öğretimden fayda sağlayabileceğini göstermektedir.This study aimed to explore the impact of task-supported pragmatic instruction on A2 level Turkish EFL (English as a Foreign Language) learners. It attempted to determine whether tasksupported pragmatic instruction could improve the communicative competence of learners by focusing on three speech acts: requests, suggestions, and refusals. Additionally, participants’ linguistic choices and responses to contextual variables were investigated. The study employed a mixed-method quasi-experimental design. The participants consisted of A2-level preparatory classes at a Turkish university: one experimental group (n = 21) received task-supported pragmatic instruction, and one control group (n = 21) that followed a standard English curriculum. The quantitative data were gathered through institutional English exams, and the qualitative data were collected using eight discourse completion tasks conducted as pre- and post-tests. The quantitative analysis included descriptive statistics, t-tests, Mann-Whitney U, and Wilcoxon tests via JASP. The qualitative data were analyzed through content analysis using established speech act taxonomies in MAXQDA24 and the Pragmatic Rating Scale. The findings of the study indicated that the experimental group outperformed the control group in both language proficiency and pragmatic competence. However, the effect of instruction was limited in the overall English performances of learners. The linguistic choices of learners were found to be similar. However, the experimental group used a wider variety of politeness and mitigation strategies. Moreover, the experimental group demonstrated improved comprehension of contextual variables. These findings suggested that learners at lower proficiency levels could benefit from task-supported pragmatic instruction
Bleaching processes of pineapple fibers assisted with sustainable technologies: Microwave, ultrasound and ozonation
Get PDFIn this study, various bleaching processes, including conventional hydrogen peroxide bleaching, microwave-assisted hydrogen peroxide bleaching, ozone bleaching, and ultrasound-assisted ozone (Ozone/UH) bleaching, were applied to pineapple fiber woven fabrics to assess their effectiveness in enhancing fabric whiteness and reducing environmental impact. The effects of these treatments on fabric properties, including colorimetric values, tear strength, stiffness, wrinkle recovery, thickness, water absorption, chemical oxygen demand (COD) of wastewater, and fiber structural changes (via FTIR-ATR), were systematically analyzed. The optimal conditions for conventional hydrogen peroxide bleaching were determined as 10 g/l hydrogen peroxide at 95 degrees C for 60 min. Ozone bleaching for 120 min resulted in comparable whiteness values to conventional bleaching while reducing COD, indicating a more environmentally sustainable alternative. Microwave-assisted hydrogen peroxide bleaching did not significantly enhance whiteness compared to conventional methods. Meanwhile, ultrasound-assisted ozone bleaching achieved high whiteness levels in a shorter time (20 min), but resulted in greater fabric strength loss. FTIR-ATR analysis confirmed chemical modifications in the fiber structure following bleaching, particularly the reduction of lignin and hemicellulose content. The highest water absorption capacity was observed in Ozone/UH-treated fabrics, while the lowest COD values were recorded for ultrasound-assisted ozone bleaching, highlighting its eco-friendly potential. Overall, the results suggest that ozone bleaching, particularly when combined with ultrasound, offers a promising alternative to conventional peroxide bleaching by reducing chemical consumption and environmental impact. However, the balance between bleaching efficiency and fabric integrity must be carefully considered when selecting the optimal treatment for industrial applications.Pamukkale University
2015FBE2
Coexistence of congenital anomalies and congenital factor deficiency: Coincidence or predisposition? Single centre report
No full textAzerbaycan'da bal arısı (Apis mellifera L.) akut arı felci virüsünün (ABPV) ilk moleküler tespiti
Get PDFAlmost all regions of Azerbaijan are engaged in beekeeping. There is a significant demand for bee products. In recent years, there has been an increase in the number of bee deaths in the country, and cases such as bees not returning home. While monitoring the beehives in the areas where we conducted the research, cases such as the loss of the ability to fly and tremors were observed in the bees. As a result of PCR analysis, the ABPV virus was detected for the first time in the materials collected from the North-East and South-East regions of Azerbaijan. The highest prevalence was recorded in Guba region of the North-East zone of the country (62.5%) and Astara region of the SouthEast zone (75%). In the North-East zone, the least infection was found in the samples taken from Shabran region, and in the South-East zone, in Masalli. The study revealed that almost 40% of ABPV cases were concentrated in the eastern part of the country.Azerbaycan'ın hemen hemen tüm bölgelerinde arıcılık yapılmaktadır. Arı ürünlerine talep oldukça fazla olmaktadır. Ülkemizde son yıllarda arı ölümlerinde artış olamkta ve arıların geri dönmemesi gibi durumlar yaşanmaktadır. Araştırmayı yürüttüğümüz bölgelerdeki arı kovanlarını izlerken arılarda uçma yeteneğini kaybetme, titreme gibi durumlar gözlenmiştir. Azerbaycan'ın Kuzey-Doğu ve Güneydoğu bölgelerinden toplanan materyallerde PCR analizi sonucunda ilk kez ABPV virüsüne rastlanmıştır. Ülkenin Kuzeydoğu bölgesinde en yüksek yaygınlık oranı Guba bölgesinde (%62,5) ve Güneydoğu bölgesinde Astara bölgesinde (%75) kaydedilmiştir. Kuzeydoğu bölgesinde en az enfeksiyon Şabran bölgesinden alınan örneklerde, Güneydoğu bölgesinde ise Masallı bölgesinden alınan örneklerde tespit edilmiştir. Genel olarak ABPV hastalığının yaklaşık %40’ının ülkenin Doğu kesiminde yayıldığı belirlendi." değiştirirseniz memnun olurum
Enhancing design outlines due to vibration fracture in alternators using artificial intelligence
No full textBu çalışmada, otomotiv alternatör soğutucu bloklarının titreşim yorulma testlerinde oluşan kırılmaların önlenmesi için yapay zeka teknikleri kullanılmıştır. Otomotiv bileşenleri olan alternatör soğutucu blokları, kullanım ömürleri boyunca yüksek devirli titreşim yorulma yüklerine maruz kalmakta, bu da yorulma sonucu çatlakların oluşmasına, ilerlemesine ve nihayetinde bileşen arızasına yol açabilmektedir. Bu çalışmada, dinamik yüke maruz kalan alternatör soğutucu bloğunda meydana gelen kırılmanın, soğutucu blok doğal frekansının test çalışma aralığının dışına ötelenerek nasıl engellenebileceği gösterilecektir. Soğutucu blokların rezonans frekansını etkileyen temel parametreler, geometri ve ağırlık koşulları olarak ele alınmıştır. Veri temelli karar verme, yapay zekâ yaklaşımları kullanarak verileri tahmin ve kararlar için analiz etmeye yardımcı olmaktadır. Titreşim yorulma testi ile komponentlerin doğal frekansını tahmin etmek için bir yapay sinir ağı modeli tanımlanmıştır. Yapay sinir ağı, parametreler ile rezonans frekansı arasındaki fonksiyonel ilişkiyi kurmak üzere soğutucu blokların rezonans frekansını tahmin etmek için kullanılmıştır. Önerilen yapay zeka destekli yaklaşım, otomotiv alternatör soğutucu bloklarının titreşim yorulma testlerinde kırılma problemlerinin önlenmesini ve bu kritik bileşenlerin gövde tasarımına ve güvenli kullanımına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Yapay sinir ağı ile elde edilen tahmin sonuçlarının tahmin seviyelerinin belirlenmesi için makine öğrenmesi ve regresyon analizi teknikleri de kullanılarak, sonuçlar karşılaştırılmıştır. Yapay sinir ağı yaklaşımı, yeni doğal frekansını tahmin etmede yüksek sınıflandırma doğruluğu elde ederken, regresyon modeli ve rassal orman modelleri de 0,9’ un üstündeki yüksek Pearson determinasyon katsayısı değerleri ile doğruluğu yüksek tahminler yapabildiklerini göstermişlerdir. Kırılma bölgesinde oluşan maksimum Von-Mises gerilmesinin, doğal frekansla beraber tahmin edilebileceği bir tahmin modeli için de çalışma yapılmış, bu çalışmada farklı yapay zeka modelleri karşılaştırılmış ve değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın sonuçları, alternatör bileşenlerinin titreşim testleri gibi dinamik testlerinden önce oluşabilecek kırılma sorunlarının önlenmesi için tasarım ve simülasyon süresinin azaltılabileceğini göstermiştir.In this study, prevention of fracture in vibration fatigue testing of automotive alternator heatsink blocks was investigated using an artificial intelligence techniques. Automotive components such as alternator heatsink blocks are subjected to high cyclic vibration fatigue loads throughout their lifespan, which can lead to the formation and propagation of fatigue cracks and ultimately component failure. In this study, it was investigated how to prevent alternator fracture by shifting the natural frequency of the heat sink outside the test frequency limits when the alternator is subjected to dynamic load. The basic parameters affecting the resonant frequency of the heatsink blocks, including geometry and loading conditions, are discussed. Data-driven decision making helps analyze data for predictions and decisions using artificial intelligence approaches. An artificial neural network model is defined to estimate the natural frequency of the components by vibration fatigue testing. Artificial neural network was used to establish the functional relationship between the parameters and the resonance frequency and to estimate the resonance frequency of the heat sinks. The proposed AI-supported approach aims to prevent fracture problems in vibration fatigue tests of automotive alternator heat sinks and contribute to the body design and safe use of these critical components. In order to determine the prediction levels of the prediction results obtained with the artificial neural network, the results were compared using machine learning and regression analysis techniques. While the artificial neural network approach achieved high classification accuracy in estimating the new natural frequency, the regression model and random forest models also showed that they can make high accuracy predictions with high Pearson coefficient of determination values above 0.9. An additional study was carried out to develop a prediction model that can estimate the maximum Von-Mises stress occuring in the fracture zone together with the natural frequency, and different artificial intellegence models designed in this way were compared and evaluated. The results of this study showed that the time spent on design and simulation can be reduced in preventing fracture problems that may occur before dynamic tests such as vibration tests of alternator components
The effects of local and systemic metronidazole on bone healing in mandibular defects: A rat model
Get PDFObjectiveThis study evaluated the effects of local and systemic Metronidazole (MTZ) on bone healing in infected mandibular defects using a rat model.Study designThirty Wistar rats were divided into Control, Local MTZ (L-MTZ), and Systemic MTZ (S-MTZ) groups. Mandibular defects were treated with xenograft mixed saliva from periodontitis patients. Bone regeneration was evaluated using micro-CT and histological analyses. Bone morphogenic protein-2 (BMP-2), alkaline phosphatase (ALP), receptor activator of nuclear factor kappaB ligand (RANKL), osteocalcin (OCN), and beta-catenin (beta-catenin), high sensitivity C-reactive protein (hs-CRP) levels evaluated.ResultsIncreased bone formation and reduced osteoclast counts were detected in the L-MTZ group compared to the Control. beta-catenin expression was significantly higher in the L-MTZ group, BMP-2 and Runx2 levels were elevated in both L-MTZ and S-MTZ groups. ALP and OCN levels were the highest in the L-MTZ group, with no significant difference between the L-MTZ and S-MTZ groups. hs-CRP levels were significantly lower in MTZ-treated groups. Micro-CT analysis revealed the highest bone volume/total volume (BV/TV) ratio in the S-MTZ group among all groups.ConclusionLocal MTZ application enhanced bone regeneration by promoting osteoblast activity, activating beta-catenin and BMP-2/Runx2 signaling, and reducing inflammation. Systemic MTZ also improved bone healing, particularly in volumetric aspects
Beliren yetişkinlerde aile yaşam doyumunun yordayıcıları olarak bilişsel esneklik ve psikolojik iyi oluş
Get PDFThis study aims to examine the relationships among family life satisfaction, psychological well-being, and cognitive flexibility in emerging adults. The research was conducted using a relational survey model. Data were collected from 592 students in the emerging adulthood period at Muş Alparslan University; analyses were performed on 583 valid responses. Among the participants, 61.9% were female, 58.1% were between the ages of 21–25, 40.3% were first-year students, 46.8% were studying at the central campus, 93.3% were single, and 81% were unemployed. Data collection instruments included the Family Life Satisfaction Scale, the Psychological Well-being Scale, the Cognitive Flexibility Scale and the Demographic Information Form. Data were gathered from students in the Central, Varto, Bulanık, and Malazgirt districts of Muş province. Independent samples t-test, one-way ANOVA, and multiple linear regression were employed for analysis. The results revealed moderate, positive, and statistically significant correlations among family life satisfaction, psychological well-being, and cognitive flexibility. Regression analysis indicated that cognitive flexibility and psychological well-being significantly and positively predicted family life satisfaction. No significant differences were found in family life satisfaction, psychological well-being, or cognitive flexibility based on gender or number of siblings.Bu araştırmanın amacı beliren yetişkinlerde aile yaşam doyumu, psikolojik iyi oluş ile bilişsel esneklik arasındaki ilişkilerin incelenmesidir. Araştırma ilişkisel tarama modelinde yürütülmüştür. Veri, Muş Alparslan Üniversitesi’ nde eğitime devam eden beliren yetişkinlik dönemindeki 592 öğrenciden toplanmış, varsayımların incelenmesi sonucunda analizler 583 kişi üzerinden yürütülmüştür. Buna göre katılımcıların % 61.9’unun kadın, % 58.1’inin 21-25 yaş arasında, %40.3’ü 1. sınıf, %46.8’inin merkez kampüsünde eğitimine devam ettiği, %93.3’ünün bekâr ve %81’inin herhangi bir işte çalışmadığı tespit edilmiştir. Araştırmada veri toplamak amacıyla Aile Yaşam Doyumu Ölçeği, Psikolojik İyi Oluş Ölçeği, Bilişsel Esneklik Ölçeği ve Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Veri araştırmacılar tarafından Muş ili Merkez, Varto, Bulanık ve Malazgirt ilçelerinde eğitime devam eden bireylerden toplanmıştır. Veri analizinde demografik değişkenlere ilişkin farklılıkların belirlenebilmesi amacıyla, analiz varsayımları test edilerek, bağımsız gruplar t-testi ile tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Psikolojik iyi oluş ile bilişsel esnekliğin aile yaşam doyumunun anlamlı birer yordayıcısı olup olmadığını saptamak amacıyla ise çoklu doğrusal regresyon analizi yürütülmüştür. Sonuçlara göre aile yaşam doyumu, psikolojik iyi oluş ve bilişsel esneklik arasında pozitif yönlü orta düzeyde istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler olduğu tespit edilmiştir. Regresyon analizi sonucunda, bilişsel esnekliğin ve psikolojik iyi oluşun aile yaşam doyumunu pozitif yönde yordadığı tespit edilmiştir. Demografik değişkenler bakımından cinsiyet ve kardeş sayısına göre aile yaşam doyumu, psikolojik iyi oluş ve bilişsel esneklik değişkenlerinde anlamlı fark saptanmamıştır
Long term outcomes of prostate cancer patients aged 55 years or younger treated with definitive radiotherapy: Trod 09-005 study
No full textPurpose: Evidence on the use of definitive radiotherapy (RT) in younger prostate cancer (PCa) patients is limited, with no national-level studies systematically evaluating oncologic outcomes and treatment-related toxicity in this population. This study aimed to assess oncologic outcomes and toxicity of definitive prostate RT in patients aged 55 years or younger. Methods: Records of 180 PCa patients aged ≤ 55 years treated with definitive RT ± androgen deprivation therapy across 12 cancer centers were retrospectively reviewed. Primary endpoints included freedom from biochemical failure (FFBF) and PCa-specific survival (PCSS). Secondary endpoints were overall survival (OS), acute/late genitourinary (GU) and gastrointestinal (GI) toxicities, local recurrence (LR), and distant metastasis (DM). Results: Median age was 54 years; median PSA at diagnosis was 10.4 ng/mL. Risk group distribution was 29% low-, 29% intermediate-, and 42% high-risk. Median RT dose was 76 Gy delivered in 38 fractions. After a median follow-up of 106.2 months, local recurrence (9%), distant metastasis (7%), and isolated PSA progression (3%) were noted. The 8‑year FFBF, PCSS, and OS were 85.7%, 93.8%, and 90.3%, respectively. Univariate analysis identified PSA, clinical T stage, Gleason score (GS), and risk group as significant prognostic factors for FFBF and PCSS. Multivariate analysis showed advanced stage and high GS independently predicted worse FFBF and PCSS. Acute and late grade ≥ 2 GU toxicity occurred in 12% and 6%, and GI toxicity in 11% and 3%. Conclusion: Definitive radiotherapy is a safe and effective treatment for prostate cancer patients aged ≤ 55 years. Prospective studies are needed to confirm these findings
Global Delphi consensus on treatment goals for generalized pustular psoriasis
No full textBackground: Generalized pustular psoriasis (GPP) is a chronic, systemic, neutrophilic inflammatory disease. A previous Delphi panel established areas of consensus on GPP, although patient perspectives were not included and aspects of treatment goals remained unclear. Objectives: To identify and achieve consensus on refined, specific treatment goals for GPP treatment via a Delphi panel with patient participation. Methods: Statements were generated based on a systematic literature review and revised by a Steering Committee. Statements were categorized into overarching principles, and short- and long-term treatment goals. A global panel of 30 dermatologists and 3 patient representatives voted in agreement or disagreement with each statement. Consensus was defined as ≥ 80% approval by the panellists. Results: Consensus was reached in the first round of voting and ≥ 90% agreement was reached for 23 of 26 statements. In summary, GPP requires a timely, tailored treatment plan, co-developed by patients and physicians, that involves a multidisciplinary approach and addresses the complexity, heterogeneity and chronicity of the disease. Short-term treatment goals should include pustule clearance within 7 days and prevention of pustule recurrence, reduction of cutaneous symptom burden (-4 or more points on the Itch and Skin Pain Numeric Rating Scale), improvement in systemic symptoms (e.g. resolution of fever within 3 days of treatment initiation and reduced fatigue), prevention of life-threatening complications and progressive improvement of inflammatory biomarkers. In patients with comorbid psoriatic diseases, treatment decisions should prioritize GPP. Long-term treatment goals should include minimizing disease activity through flare prevention and symptom control between flares, sustained disease control, management of comorbidities and improvement in quality of life (QoL). Small differences in perception between patients and physicians regarding the importance of certain treatment goals (e.g. avoiding hair and/or nail loss to improve QoL), reflect the complexity of assessing treatment goals and emphasize the need for a patient-centred approach. Conclusions: In the first global Delphi panel in GPP to include patient perspectives, consensus between dermatologists and patients was achieved on overarching principles of treatment, and short- and long-term treatment goals for GPP. These findings provide valuable insights for developing guidelines that consider the perspectives of patients and physicians in the treatment of GPP
Diagnostic and clinical approaches based on Anti-Müllerian Hormone and antral follicle count in queens with Ovarian Remnant Syndrome
No full textOvarian Remnant Sendrom (ORS), kısırlaştırma operasyonu sonrasında vücutta kalan fonksiyonel over dokusuna bağlı olarak gelişen, genellikle kızgınlık benzeri davranışlarla ortaya çıkan klinik bir tablodur. Bu çalışmada, ORS tanısı konmuş 28 dişi kedi ile kısırlaştırma isteği ile getirilen 24 sağlıklı dişi kedi kontrol grubu olarak değerlendirilmiştir. Serum Anti-Müllerian Hormon (AMH) düzeyleri ölçülmüş, over dokuları histopatolojik olarak incelenmiş, hacimleri hesaplanmış, antral folikül sayımları (AFS) yapılmış ve klinik bulgular ile birlikte kapsamlı bir değerlendirme yapılmıştır. ORS grubunda ortalama serum AMH düzeyi 0,97 ± 0,21 ng/mL iken, kontrol grubunda 5,64 ± 0,24 ng/mL bulunmuş ve fark anlamlı bulunmuştur (P<0,0001). Yine AFS, kontrol grubunda anlamlı şekilde daha yüksek bulunurken (P <0,0001), ORS grubunda AMH düzeyi ile büyük antral folikül sayısı arasında pozitif korelasyon saptanmıştır (P=0,003). Kontrol grubunda ise AFS ile AMH düzeyi arasında ilişki bulunmuştur (P=0,035). Over hacmi açısından iki grup arasında fark (P=0,014) tespit edilmesine rağmen, doku hacminin AMH düzeyine etkisi tespit edilememiştir (ORS: P=0,855; Kontrol: P=0,844). Foliküler kist bulunan kedilerde östrus benzeri davranış skorlarının daha yüksek bulunması (P=0,010), bu patolojinin klinik semptomların şiddetlenmesinde rol oynayabileceğini göstermektedir. Ayrıca kistik korpus luteumu bulunan kedilerde serum AMH düzeyi, bulunmayan kedilere göre daha düşük (P=0,001) bulunmuştur. Sonuç olarak, kedilerde ORS’nin yalnızca hormonal değil, adneksiyel patolojilerle birlikte ele alınması gereken çok boyutlu bir tablo sunduğunu, AMH’nin küçük kalıntılarda dahi tanısal değerini koruduğunu, foliküler kistlerin en sık patoloji olarak östrus benzeri davranışlarda artış ile lişkili olduğunu ve AMH’nin klinik pratikte güvenilir bir biyobelirteç olmasına rağmen kesin tanı için davranışsal bulgular, klinik muayeneler ve hormon ölçümleriyle birlikte değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.Ovarian Remnant Syndrome (ORS) is a clinical condition that develops due to the presence of functional ovarian tissue remaining after a spaying procedure and typically manifests with estrus-like behaviors. In this study, 28 queens diagnosed with ORS and 24 healthy queens presented for elective spaying were evaluated as the control group. Serum Anti-Müllerian Hormone (AMH) concentrations were measured, ovarian tissues were examined histopathologically, volumes were calculated, antral follicle counts (AFC) were performed, and a comprehensive evaluation was carried out together with clinical findings. The mean serum AMH concentration was 0.97 ± 0.21 ng/mL in the ORS group and 5.64 ± 0.24 ng/mL in the control group, and this difference was found to be significant (P<0.0001). Similarly, AFC was significantly higher in the control group (P<0.0001), while a positive correlation was observed between AMH concentration and large antral follicle count in the ORS group (P=0.003). In the control group, a significant correlation was also found between AFC and AMH concentration (P=0.035). Although a difference in ovarian volume was detected between the two groups (P=0.014), no effect of tissue volume on AMH concentration was observed (ORS: P=0.855; Control: P=0.844). Queens with follicular cysts had significantly higher estrus-like behavior scores (P=0.010), suggesting that this pathology may play a role in intensifying clinical symptoms. In addition, queens with cystic corpora lutea had lower serum AMH concentrations compared to those without (P=0.001). In conclusion, ORS in queens presents a multifaceted condition that should be considered not only hormonally but also in conjunction with adnexal pathologies. AMH retains its diagnostic value even in small remnants; follicular cysts, the most common pathology, are associated with increased estrus-like behaviors; and while AMH is a reliable biomarker in clinical practice, definitive diagnosis should be made by evaluating it together with behavioral signs, clinical examinations, and hormone assays