11894 research outputs found
Sort by
Exploring genotype-drug interactions in Cancer : A dynamic pipeline for analyzing genetic impact on treatment outcomes
No full textThe field of personalized medicine has benefited greatly from the pharmacogenomic research,
which has shown how the genetic diversity affects drug response. Prior studies have examined
the effects of particular genetic variations, such as UGT2B7 and CYP2C8, on the metabolism
of medications, such as diclofenac and montelukast, respectively ([13], [8]). These studies,
highlight the complex interactions between drugs and genes that produce metabolic enzymes
and their implications for a treatment’s efficacy and toxicity. The ability to dynamically explore
and analyze these interactions over a broad range of genotypes and treatments within
sizable datasets is still lacking, though. By creating a dynamic pipeline integrated with a userfriendly
interface that enables dynamic exploration of pharmacogenomic data that combines
clinical, demographic, and genetic data, this thesis fills this knowledge gap by examining the
effects of pharmacogenomics on cancer treatment responses. Applying the pipeline to data
from the UKBioBank cohort, our tool facilitates real-time analysis of how genetic variations
influence a drug’s efficacy and adverse drug reactions. Our findings indicate that carriers of
the CYP2C8*4 allele exhibit a higher frequency of serious conditions such as pulmonary and
heart complications, thyroid disorders, and specific heart symptoms compared to the wild type
patients. This implies that the CYP2C8*4 variation may have an effect on metabolic pathways
that goes beyond its well-known impacts on drug metabolism. Among the notable findings, the
study reveals that patients with the CYP2C8*4 allele require careful management to mitigate
increased risks associated with certain medications, necessitating the application of genotypebased
treatment adjustments. Our study offers a method for evaluating genotype-specific drug
responses, aiming to advance our knowledge to individualized treatment strategies that may
increase effectiveness and decrease adverse drug reactions
Characteristics of patients with a history of substance use hospitalized in a psychiatric clinic
No full textΕισαγωγή
Η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και η εξάρτηση από το αλκοόλ αποτελούν σοβαρά ζητήματα
δημόσιας υγείας, με επιπτώσεις που επηρεάζουν όχι μόνο τη σωματική και ψυχική υγεία των
ατόμων αλλά και τις κοινωνικές και οικονομικές δομές. Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου
Οργανισμού Υγείας (WHO), εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως υποφέρουν από διαταραχές
που σχετίζονται με τη χρήση ουσιών, όπως το αλκοόλ, η κάνναβη, τα οπιοειδή και οι
διεγερτικές ουσίες, είναι συνυφασμένη με την εμφάνιση σοβαρών ψυχιατρικών διαταραχών,
όπως η κατάθλιψη, οι αγχώδεις διαταραχές και οι ψυχώσεις.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κατανάλωση αλκοόλ και η χρήση ουσιών καταγράφουν υψηλά
ποσοστά, με την Ελλάδα να κατέχει σημαντική θέση στην χρήση ουσιών και πιο συγκεκριμένα
στην καθημερινή χρήση αλκοόλ. Ταυτόχρονα, η χρήση οπιοειδών αποτελεί κύρια αιτία
υπερβολικής δόσης, με σοβαρές συνέπειες για την υγεία και την κοινωνική ζωή των ατόμων.
Στατιστικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι η χρήση ουσιών συνδέεται με αυξημένη θνησιμότητα,
ενώ οι κοινωνικές επιπτώσεις, όπως η ανεργία, η οικογενειακή διάσπαση και η
περιθωριοποίηση, είναι εμφανείς.
Η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων απαιτεί την κατανόηση των αιτιών που οδηγούν στη
χρήση ουσιών, καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζουν τη νοσηλεία και την
αποκατάσταση των ατόμων αυτών.
Σκοπός
Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στη διερεύνηση της επίδρασης της πανδημίας covid – 19 στις
εισαγωγές ασθενών με διαταραχές χρήσης αλκοόλ και ουσιών σε ψυχιατρική κλινική. Σκοπός
είναι να αναλυθούν οι διαφορές στα δημογραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, τις
ψυχιατρικές συννοσηρότητες, καθώς και τις θεραπευτικές προσεγγίσεις πριν, κατά τη διάρκεια
και μετά την πανδημία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη μελέτη παραγόντων όπως η οικογενειακή
και οικονομική κατάσταση, οι οποίες ενδέχεται να επιδρούν στις διαταραχές χρήσης, ενώ
επιχειρήθηκε να κατανοηθεί η σύνδεση της πανδημίας με την ενίσχυση κακοποιητικών και
αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών.
Μεθοδολογία
Η έρευνα βασίστηκε στην ανάλυση δεδομένων από 376 νοσηλείες 188 ενήλικων ασθενών που
νοσηλεύτηκαν στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του ΠΑΓΝΗ κατά την περίοδο 2019 2024. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε τρείς περιόδους: πριν την πανδημία (Ιανουάριος
2019 – Φεβρουάριος 2020), κατά τη διάρκεια (Μάρτιος 2020 – Μάιος 2022) και μετά την
πανδημία (Ιούνιος 2022 – Ιούνιος 2024). Εξαιρέθηκαν ασθενείς κάτω των 18 ετών ή με
διάγνωση διαφορετική από τη κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ. Η ανάλυση περιλάμβανε
στατιστικές μεθόδους, όπως t-test, ANOVA, Mann – Whitney, Kruskal – Wallis και λογιστική
παλινδρόμηση, για την σύγκριση δημογραφικών δεδομένων και παραμέτρων που σχετίζονται
με την κατανάλωση ουσιών. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκε ανάλυση ROC για την ανάδειξη
προβλεπτικών παραγόντων κακοποιητικής συμπεριφοράς. Οι ποσοτικές μεταβλητές
περιγράφηκαν με μέση τιμή και τυπική απόκλιση, ενώ οι ποιοτικές μεταβλητές με απόλυτες
και σχετικές συχνότητες.
Αποτελέσματα
Η μελέτη ανέδειξε σημαντική αύξηση στις εισαγωγές ασθενών μετά την πανδημία covid – 19,
με την πλειοψηφία να αφορά άνδρες μέσης ηλικίας, ανύπαντρους ή άνεργους. Οι αιτίες
εισαγωγής στην ψυχιατρική κλινική αφορούσαν υποτροπή, πρόγραμμα απεξάρτησης,
αυτοκτονικό ιδεασμό και απόπειρες αυτοκτονίας Οι ψυχιατρικές συννοσηρότητες, όπως ο
αυτοκτονικός ιδεασμός και οι διαταραχές συμπεριφοράς, παρουσίασαν αισθητή αύξηση την
τελευταία περίοδο, ιδιαίτερα στους ασθενείς με διαταραχές χρήσης ουσιών (p<0.001).
Παράλληλα, σημειώθηκε μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ και αύξηση της χρήσης παράνομων
ουσιών, γεγονός που αντανακλά την κοινωνική και ψυχολογική πίεση που προκάλεσε η
πανδημία (p7lt;0.001). Συνολικά, 215 (57.2%) ασθενείς έκαναν χρήση 1 μόνο ουσίας, 161
(42.8%) 2 ουσίες, και 54 (14.4%) 3 ουσίες.
Η οικογενειακή κατάσταση και η οικονομική αβεβαιότητα βρέθηκαν να επηρεάζουν
καθοριστικά την ανάπτυξη διαταραχών χρήσης αλκοόλ (p=0.042) και ουσιών (p-0.017), με
τους άνεργους και μοναχικούς ασθενείς να είναι πιο ευάλωτοι. Ενδιαφέρον έχει η
καταγεγραμμένη αύξηση των περιστατικών κακοποιητικής συμπεριφοράς, η οποία συνδέθηκε
με ψυχιατρικές συννοσηρότητες κατά την περίοδο της πανδημίας. Ισχυρή προβλεπτική
ικανότητα αποκάλυψης οικογενειακής βίας παρουσίασε η συνύπαρξη συννοσηρότητας
ψυχιατρικής νόσου και η νοσηλεία κατά ή μετά την περίοδο της πανδημίας (p<0.001). Οι
θεραπευτικές παρεμβάσεις περιλάμβαναν κυρίως αντιψυχωσικά και κατασταλτικά φάρμακα,
ενώ μόλις το ένα τρίτο των ασθενών εντάχθηκε σε προγράμματα απεξάρτησης.
Συμπεράσματα
Οι εισαγωγές και επανεισαγωγές ασθενών για χρήση ουσιών αυξήθηκε με παράλληλη αύξηση
της χρήσης των παράνομων ουσιών και αντίστοιχη μείωση χρήσης αλκοόλ μετά την πανδημία.
Η χρήση συνδυασμού αλκοόλ και διαφόρων παράνομων ουσιών είναι συνήθης με τους μισούς
15
ασθενείς να κάνουν χρήση και δεύτερης ή και τρίτης ουσίας. Ανεξάρτητα με κατάχρηση αλκοόλ
– ουσιών σχετίζονται η οικογενειακή - οικονομική κατάσταση του ασθενούς. Η κακοποιητική
συμπεριφορά ασθενών με χρήση αλκοόλ και ουσιών παρουσιάζει αύξηση ενώ η πλειοψηφία
των ασθενών με χρήση ουσιών έχει ψυχιατρικές συννοσηρότητες. Ιδιαίτερα, ο αυτοκτονικός
ιδεασμός αυξήθηκε μετά την πανδημία. Ισχυρή προβλεπτική ικανότητα αποκάλυψης
οικογενειακής βίας παρουσίασε η συνύπαρξη συννοσηρότητας ψυχιατρικής νόσου και η
νοσηλεία κατά ή μετά την περίοδο της πανδημίας.
Η παρούσα μελέτη πέτυχε τον σκοπό της, αποκαλύπτοντας τις σημαντικές αλλαγές που
επέφερε η πανδημία Covid – 19 στη δυναμική της νοσηλείας ασθενών με διαταραχές χρήσης
ουσιών και αλκοόλ. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη για ενίσχυση των ψυχιατρικών
δομών, τόσο για την αντιμετώπιση των διαταραχών χρήσης όσο και για την υποστήριξη της
ψυχικής υγείας ασθενών με αυξημένους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους. Η έμφαση σε προληπτικά
μέτρα και εξατομικευμένες παρεμβάσεις μπορεί να μειώσει την επιβάρυνση που προκαλούν οι
κοινωνικές κρίσεις στο ψυχιατρικό σύστημα.The use of addictive substances and alcohol dependence constitute serious public health issues,
with impacts that affect not only the physical and mental health of individuals but also societal
and economic structures. According to the World Health Organization (WHO), millions of
people globally suffer from disorders associated with substance use, such as alcohol, cannabis,
opioids, and stimulants. These disorders are closely linked to severe psychiatric conditions like
depression, anxiety disorders, and psychosis.
In the European Union, alcohol consumption and substance use are recorded at high levels,
with Greece ranking among the top countries for substance use, particularly in daily opioid
consumption. At the same time, opioid use is a leading cause of overdose, with severe
consequences for health and the social life of individuals. Statistical data indicate that substance
use is associated with increased morbidity, as well as negative social impacts such as
unemployment, family breakdown, and criminal behavior.
Addressing these problems requires identifying the causes that lead to substance use, as well as
the factors that affect hospitalization and the rehabilitation of affected individuals.
Objectives
The present study aims to investigate the impact of the COVID-19 pandemic on the admission
of patients with alcohol and substance use in a psychiatric clinic. The goal is to analyze their
demographic and social characteristics, psychiatric comorbidities, as well as therapeutic
approaches before and during the pandemic. Special emphasis was given in this study to factors
related to social conditions that may have influenced the increase in admissions (e.g.,
unemployment and social isolation) and to the intensification of addictive and destructive
behaviors.
Methods
The research was based on the analysis of data from 376 hospitalizations of 188 adult patients
who were admitted to the University Psychiatric Clinic of PAGNI between 2019 and 2024. The
patients were categorized into three periods: before the pandemic (January 2019 – February
2020), during the pandemic (March 2020 – May 2022), and after the pandemic (June 2022 –
June 2024). Patients under the age of 18 or those diagnosed with disorders unrelated to
substance or alcohol use were excluded. The analysis included statistical methods such as t- 18
test, ANOVA, Mann-Whitney, Kruskal-Wallis, and logistic regression for the comparison of
demographic factors and parameters related to substance use.
Additionally, ROC analysis was used to identify predictive factors for abusive behavior.
Quantitative variables were described with mean values and standard deviation, while
qualitative variables were expressed in absolute and relative frequencies.
Results
The study highlighted a significant increase in patient admissions following the COVID-19
pandemic, with the majority being middle-aged, single, or unemployed men. The reasons for
psychiatric clinic admissions included relapse, detoxification programs, suicidal ideation, and
suicide attempts. Psychiatric comorbidities, such as suicidal ideation and behavioral disorders,
showed a notable increase, particularly among patients with substance use disorders (p<0.001).
Additionally, there was a decline in alcohol consumption and a rise in the use of illicit
substances, reflecting the social and psychological pressures caused by the pandemic (p<0.001).
Overall, 215 patients (57.2%) used only one substance, 161 (42.8%) used two
substances, and 54 (14.4%) used three substances.
Family status and economic uncertainty were found to significantly influence the
development of alcohol (p=0.042) and substance use disorders (p=0.017), with
unemployed and socially isolated patients being more vulnerable. Notably, an increase
in abusive behavior incidents was recorded, linked to psychiatric comorbidities during
the pandemic. A strong predictive factor for detecting domestic violence was the
coexistence of psychiatric illness and hospitalization during or after the pandemic
(p<0.001). Therapeutic interventions primarily involved antipsychotic and sedative
medications, while only one-third of patients participated in detoxification programs.
Conclusions
The number of admissions and readmissions for substance use increased, accompanied by a
rise in the use of illicit drugs and a corresponding decrease in alcohol consumption post-
pandemic. The concurrent use of alcohol and various illicit substances was common with half
of patients using a second or third substance. Regardless of substance use, patients' family and
financial situations played a crucial role. Abusive behavior among patients with alcohol and
substance use disorders increased, while most substance users had psychiatric comorbidities.
Notably, suicidal ideation rose after the pandemic. The coexistence of psychiatric disorders and
hospitalization during or after the pandemic strongly predicted domestic violence exposure. This study successfully revealed the significant changes brought by the COVID-19 pandemic
in the hospitalization dynamics of patients with substance and alcohol use disorders. The
findings emphasize the need to strengthen psychiatric care services, both for treating substance
use disorders and supporting the mental health of patients facing heightened psychosocial risks.
Focusing on preventive measures and personalized interventions may reduce the burden that
social crises impose on psychiatric healthcare system
Δημιουργία μιας νέας κυτταρικής σειράς ηπατοκυττάρων για τη διερεύνηση της υπερέκφρασης FIT2 στην λιπίδωση της VLDL
No full textΗ βιογένεση των λιποπρωτεϊνών πολύ χαμηλής πυκνότητας (VLDL) στο ήπαρ αποτελεί μια
περίπλοκη και όχι ακόμα πλήρως κατανοητή μεταβολική διαδικασία, που περιλαμβάνει περίπου
50 μοριακές οντότητες. Η πρωτεΐνη Fat Storage-Inducing Transmembrane Protein 2 (FITM2),
μια μεμβρανική πρωτεΐνη που εντοπίζεται στο ενδοπλασματικό δίκτυο (ER), έχει αναδειχθεί
πρόσφατα ως κρίσιμος παράγοντας στον σχηματισμό κυτταροπλασματικών λιπιδικών
σταγονιδίων (LD).Η έρευνά μας έδειξε ότι τα ηπατοκύτταρα που στερούνται FITM2, τόσο in
vitro όσο και in vivo, εκκρίνουν σωματίδια VLDL αποκορεσμένα από τριγλυκερίδια (TG)
(μεγαλύτερης πυκνότητας). Παρά τη συσσώρευση τριγλυκεριδίων στο ER, αυτή η δεξαμενή
λιπιδίων δεν μπορεί να λιπιδώσει επαρκώς τα μόρια apoB100, οδηγώντας σε ελαττωματική
βιοσύνθεση του VLDL.Για να διερευνήσουμε περαιτέρω τον ρόλο του FITM2 στον
μεταβολισμό του VLDL, εξετάσαμε τις επιδράσεις της υπερέκφρασής του τόσο in vitro όσο και
in vivo. Χρησιμοποιώντας την κυτταρική σειρά McArdle RH7777, ένα καλά εδραιωμένο
μοντέλο για τον μεταβολισμό του VLDL, μεταφέραμε κύτταρα με πλασμίδια που περιέχουν το
γονίδιο Fitm2. Για τις in vivo μελέτες, η υπερέκφραση του FITM2 στο ήπαρ επιτεύχθηκε με τη
χρήση η αδενο-σχετιζόμενο φορέα 8 (AAV8) που περιέχει τη Fitm2 αλληλουχία.Ενδιαφέρον
παρουσιάζει το γεγονός ότι η υπερέκφραση του FITM2 in vitro οδήγησε σε μειωμένα
επίπεδα apoB100 και τριγλυκεριδίων στο μέσο καλλιέργειας. Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές δεν παρατηρήθηκαν in vivo, γεγονός που υποδηλώνει έναν πιθανό εξαρτώμενο από το περιβάλλον
ρόλο του FITM2 στον μεταβολισμό των λιπιδίων.The biogenesis of very-low-density lipoprotein (VLDL) in the liver is a complex and not
yet fully understood metabolic process, involving an estimated ≈50 molecular entities.
Fat Storage-Inducing Transmembrane Protein 2 (FITM2), a membrane protein located
in the endoplasmic reticulum (ER), has recently emerged as a critical factor in
cytoplasmic lipid droplet (LD) formation. Our research demonstrated that hepatocytes
lacking FITM2, both in vitro and in vivo, secrete triglyceride (TG)-depleted (denser)
VLDL particles. Despite the accumulation of TGs in the ER, this lipid pool is unable to
adequately lipidate apoB100 molecules, resulting in impaired VLDL assembly. To further
explore the role of FITM2 in VLDL metabolism, we investigated the effects of FITM2
overexpression both in vitro and in vivo. Using the McArdle RH7777 cell line, a wellestablished
model for VLDL metabolism, we transfected cells with plasmids containing
the Fitm2 gene. For in vivo studies, liver-specific overexpression of FITM2 was
achieved by injecting mice with adeno-associated virus 8 (AAV8) containing
the Fitm2 sequence. Interestingly, FITM2 overexpression in vitro resulted in decreased
levels of apoB100 and TGs in the media. However, these changes were not observed in
vivo, highlighting a potential context-dependent role of FITM2 in lipid metabolism
Prevalence of anxiety, depression , and post-traumatic stress symptoms
No full textΕισαγωγή:
Ως χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (ΧΝΑ) ορίζεται η μειωμένη νεφρική λειτουργία που εμφανίζεται με μειωμένο ρυθμό σπειραματικής διήθησης, μη φυσιολογική απέκκριση λευκωματίνης στα ούρα ή και τα δυο. Η ΧΝΑ παρουσιάζει υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα και εμφανίζεται συχνά στο γενικό ενήλικο πληθυσμό, ειδικά σε άτομα με μη ρυθμιζόμενο διαβήτη και υπέρταση. Η νόσος εξελίσσεται σε διάφορα στάδια, με αφετηρία την κάποιου βαθμού νεφρική βλάβη, η οποία μπορεί να είναι δομική ή/και λειτουργική. Σταδιακά η νόσος εξελίσσεται και στο τελικό στάδιο είναι απαραίτητες παρεμβάσεις για τη βιωσιμότητα του οργάνου. Μια από τις σημαντικότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις είναι η αιμοκάθαρση η οποία αναπληρώνει την ανεπαρκή νεφρική λειτουργία με εξωνεφρική κάθαρση μέσω της τεχνολογίας του «Τεχνητού Νεφρού». Η αιμοκάθαρση πραγματοποιείται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα, η τήρηση του οποίου κρίνεται απαραίτητη, ώστε ο ασθενής να μπορεί να έχει μια καλή ποιότητα ζωής. Η αιμοκάθαρση επηρεάζει με ποικίλους τρόπους τη ζωή των ασθενών, ενώ έχει βρεθεί ότι αρκετές φορές συνδέεται με συμπτώματα καταθλιπτικής ή/και αγχώδους διαταραχής ή/και συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έρευνες, έως και 50% των ασθενών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους, ενώ ο επιπολασμός της διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD), σχετίζεται τόσο με την κατάθλιψη και το άγχος όσο και την κακή ποιότητα ζωής των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών.
Σκοπός:
Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίπτωσης των συμπτωμάτων άγχους, κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες ασθενών με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια οι οποίοι υποβάλλονται σε θεραπεία υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας με αιμοκάθαρση.
Μεθοδολογία:
Πρόκειται για μία προοπτική μελέτη κοόρτης που συμπεριέλαβε ασθενείς με ΧΝΑ που υποβάλλονται σε χρόνια αιμοκάθαρση στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού στο Βενιζέλειο Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΒΓΝΗ) και στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ). Η μελέτη διεξήχθη από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο 2024, έπειτα από έγγραφη ενημέρωση και ενυπόγραφη συναίνεση των ασθενών. Για τη διεξαγωγή της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκαν τα ερωτηματολόγια της Νοσοκομειακής Κλίμακας Άγχους και Κατάθλιψης [HADS-14] και PTSD Checklist Civilian version (PCL) για τα οποία έχει ζητηθεί έγκριση από τους συγγραφείς, με σκοπό τη διερεύνηση της παρουσίας συμπτωμάτων άγχους, κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες στο δείγμα της έρευνας. Επιπλέον, καταγράφηκαν κοινωνικό-δημογραφικά στοιχεία και κλινικά χαρακτηριστικά από το ιατρικό ιστορικό των ασθενών. Στο δείγμα της έρευνας τηρήθηκε πλήρης ανωνυμία και εμπιστευτικότητα των στοιχείων που συλλέχθηκαν, ενώ η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με παραμετρικές και μη παραμετρικές δοκιμασίες ανάλογα με τις υπό εξέταση μεταβλητές.
Αποτελέσματα:
Στην παρούσα μελέτη διανεμήθηκαν 145 ερωτηματολόγια (80 ασθενείς από το ΒΓΝΗ και 65 από το ΠΑΓΝΗ) ενώ συμπεριλήφθηκαν 120 συνολικά και ορθά συμπληρωμένα ερωτηματολόγια (82,75% του πληθυσμού). Η πλειοψηφία των ασθενών ήταν άνδρες (n=87, 72.5%) ενώ η μέση ηλικία διαμορφώθηκε σε 65.8±14 έτη. Τα κύρια αίτια νεφρικής νόσου ήταν διαβητική νεφροπάθεια, αρτηριακή υπέρταση και σπειραματονεφρίτιδα. Η μέση συχνότητα συνεδριών και στα δυο νοσηλευτικά ιδρύματα ήταν τρεις φορές ανά εβδομάδα, ενώ η μέση διάρκεια συνεδρίας για το σύνολο των ασθενών είναι 3,8±0,4 ώρες. Οι μέσες τιμές άγχους (total anxiety score - HADS-A) (4,9±3,5) και κατάθλιψης (6,4±4,1) κυμάνθηκαν σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ ήταν διαγνωστικές της διαταραχής μετατραυματικού στρες (29,6±8,8). Οι περισσότεροι ασθενείς δεν είχαν μεν εκδηλώσει γενικευμένη αγχώδη διαταραχή (78.2%), αλλά το 1/5 των ασθενών είχε εκδηλώσει συμπτώματα ήπιου (15.1%) ή μέτριου (5.9%) άγχους και 0.8% σοβαρό άγχους. Επίσης, οι περισσότεροι ασθενείς δεν είχαν μεν εκδηλώσει καταθλιπτική διαταραχή (61.3%), αλλά ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών είχε εκδηλώσει συμπτώματα ήπιας (17.6%) ή μέτριας (20.2%) γενικευμένης κατάθλιψης ενώ το 0.8% των ασθενών είχαν εκδηλώσει συμπτώματα σοβαρής κατάθλιψης. Όλοι οι ασθενείς της μελέτης ήταν θετικοί για εκδήλωση συμπτωμάτων PTSD, συχνότερα ήπιο (53.8%) ή μέτριο (38.7%) και σπανιότερα σοβαρό (7.6%). Από τα συμπτώματα αγχώδους διαταραχής, οι γυναίκες εκδήλωναν συχνότερα αίσθημα πανικού συγκριτικά με τους άνδρες (p=0.031<0,05). Σε ένα μοντέλο γραμμικής παλινδρόμησης (backward method), ανεξάρτητα με την κλίμακα HADS-Α συσχετίσθηκε ο χρόνιος πόνος (Beta -0.341, p<0.001), με την κλίμακα HADS-D η χρόνια αναλγητική αγωγή (Beta -0.274, p=0.003) και με την κλίμακα PCL-C το γυναικείο φύλο (Beta 0.195, p=0.031) και η χρόνια αναλγητική αγωγή (Beta -0.281, p=0.002).
Συμπεράσματα:
Σύμφωνα με την παρούσα έρευνα τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης κυμαίνονται σε φυσιολογικά επίπεδα για τους ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση όμως τα συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες είναι εμφανή και σχετικά έντονα για όλους τους ασθενείς. Η ένταση των συμπτωμάτων των παραπάνω διαταραχών δεν επηρεάζεται από κοινωνικό-δημογραφικά χαρακτηριστικά, παρόλο που οι γυναίκες είναι περισσότερο ευάλωτες κυρίως στα συμπτώματα της αγχώδους διαταραχής ως κρίσης πανικού. Ο χρόνιος πόνος σχετίζεται με υψηλότερα επίπεδα γενικευμένου άγχους και κατάθλιψης ενώ η χρόνια λήψη αναλγητικών συνοδεύεται από αυξημένα συμπτώματα PTSD, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διαχείρισης τόσο της σωματικής όσο και της συναισθηματικής υγείας σε αυτή την ομάδα ασθενών.Background:
Chronic renal failure (CRF) is characterized by impaired kidney function, manifested by a reduced glomerular filtration rate (GFR), abnormal urinary albumin excretion, or both. It is a progressive, untreated condition with high morbidity and mortality, commonly seen in adults, especially those with diabetes or hypertension. CRF advances through several stages, starting with mild kidney damage—either structural or functional. As the disease progresses, it eventually reaches a point where interventions, such as hemodialysis, become necessary to sustain kidney function. Hemodialysis, performed with an "artificial kidney" machine, is a key therapeutic intervention and is usually delivered through a structured regimen to help maintain the patient's quality of life. However, hemodialysis can have significant emotional and psychological impacts, and studies have shown it is often associated with symptoms of depression, anxiety, and post-traumatic stress disorder (PTSD). Research indicates that up to 50% of patients undergoing hemodialysis experience symptoms of depression and anxiety, while the prevalence of PTSD is linked to both depression and anxiety and can further degrade quality of life.
Objective:
The aim of this study was to examine the incidence of anxiety, depression, and post-traumatic stress symptoms in patients with chronic renal failure undergoing hemodialysis as part of renal replacement therapy.
Methods:
This prospective cohort study included patients with chronic renal failure undergoing chronic hemodialysis at the Artificial Kidney Unit of Venizelio General Hospital of Heraklion (BGNI) and the University General Hospital of Heraklion (PAGNI). The study was conducted from June to December 2024 and involved patients who provided written informed consent. The Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS-14) and the PTSD Checklist for Civilians (PCL) were used to assess symptoms of anxiety, depression, and PTSD. In addition, the study gathered socio-demographic data, medical history, and lifestyle factors (e.g., smoking). Anonymity and confidentiality were strictly maintained throughout the research, and statistical analysis was performed using both parametric and non-parametric tests as appropriate for the variables under consideration.
Results: A total of 145 questionnaires were distributed (80 patients from BGNI and 65 from PAGNI), with 120 valid responses (82.75% response rate). The majority of participants were male (n=87, 72.5%) with an average age of 65.8±14 years. A history of anxiety disorder was reported by 10% of patients, while 5.8% had a history of depression. The main causes of kidney disease included diabetic nephropathy, hypertension, and glomerulonephritis. Twenty percent of patients had a family history of chronic kidney disease. Patients typically underwent hemodialysis three times per week, with an average session duration of 3.8±0.4 hours.
When assessing anxiety (HADS-A score: 4.9±3.5) and depression (HADS-D score: 6.4±4.1), levels were generally within normal ranges. However, PTSD symptoms were notably elevated in all patients (PCL score: 29.6±8.8). Chronic pain (p=0.014) was linked to higher levels of generalized anxiety and depression, and use of chronic pain medication was associated with more severe PTSD (p=0.001). Female patients exhibited significantly higher PTSD scores than male patients (32.7±9.6 vs. 28.3±8.2, p=0.014), but no gender differences were found in anxiety or depression levels. While the majority of patients did not have generalized anxiety disorder (78.2%), a notable portion exhibited mild (15.1%) or moderate (5.9%) anxiety, and 0.8% had severe anxiety. Similarly, most patients did not meet the criteria for depressive disorder (61.3%), though significant percentages had mild (17.6%) or moderate (20.2%) depression, and 0.8% had severe depression. All patients tested positive for PTSD, with the majority showing mild (53.8%) or moderate (38.7%) symptoms, and a smaller group exhibiting severe PTSD (7.6%). Women were more likely than men to experience panic attacks as part of their anxiety symptoms (p=0.031).
Conclusion:
The findings of this study suggest that, while anxiety and depression levels in hemodialysis patients remain within normal limits, PTSD symptoms are prominent and relatively severe across the patient population. Socio-demographic factors did not significantly influence the intensity of anxiety and depression symptoms, though women were found to be more vulnerable to anxiety-related symptoms, particularly panic attacks. Chronic pain was associated with higher levels of generalized anxiety and depression and the use of pain medication was associated with increased PTSD symptoms, highlighting the importance of managing both physical and emotional health in this patient group
The role of fluid creep and the predictive value of the modified-renal Angina Index in the outcome of critically ill patients
No full textΕισαγωγή: Η διαχείριση υγρών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) αποτελεί κρίσιμο
παράγοντα για την έκβαση των ασθενών. Η ακούσια υπερφόρτωση υγρών, γνωστή ως fluid
creep, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές, όπως η Οξεία Νεφρική Βλάβη (ΟΝΒ). Ο
τροποποιημένος Δείκτης Νεφρικής Αγωνίας (modified-Renal Angina Index, mRAI)
χρησιμοποιείται ως εργαλείο πρόγνωσης για την ανάπτυξη ΟΝΒ σε ασθενείς υψηλού
κινδύνου.
Σκοπός: Κύριος σκοπός της έρευνας είναι η καταγραφή των χαρακτηριστικών των
χορηγούμενων υγρών την ημέρα προ της εισαγωγής και τις πρώτες 3 ημέρες νοσηλείας των
ασθενών στη ΜΕΘ ενηλίκων και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με το 24ωρο και συνολικό
ισοζύγιο υγρών. Δευτερεύοντες στόχοι είναι η διερεύνηση πιθανής συσχέτισης του ισοζυγίου
υγρών και του είδους και της κατηγορίας των υγρών τις πρώτες 3 ημέρες νοσηλείας στη
ΜΕΘ με την ανάπτυξη οξείας νεφρικής βλάβης και την έκβαση.
Μεθοδολογία: Πρόκειται για αναδρομική μονοκεντρική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη
ΜΕΘ ενηλίκων του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου κατά το διάστημα
2021-2024. Συμπεριλήφθηκαν 150 ασθενείς ηλικίας 18-100 ετών με διάρκεια νοσηλείας
μεγαλύτερη των 72 ώρων. Η καταγραφή δεδομένων περιλάμβανε: δημογραφικά
χαρακτηριστικά, σωματομετρικά στοιχεία, ατομικό αναμνηστικό, εργαστηριακές εξετάσεις
και αέρια αρτηριακού αίματος - χειρότερη τιμή κατά τις 3 πρώτες ημέρες στη ΜΕΘ
ξεχωριστά, ύπαρξη και αξιολόγηση της οξείας νεφρικής βλάβης κατά KDIGO και χρήση των
δεικτών RAI και mRAI για ενήλικες ασθενείς, δείκτες Βαρύτητας νόσου, κλινικοί δείκτες στην
είσοδο και καταγραφή χειρότερων τιμών 1ου 24ώρου. Επίσης, δείκτες έκβασης των ασθενών,
προσλαμβανόμενα υγρά προ εισαγωγής στη ΜΕΘ σε ποσότητα και είδος καθώς και
αναλυτική καταγραφή τους σε ποσότητα, είδος και χρήση των υγρών, κατά τις 3 ημέρες
παραμονής στη ΜΕΘ και κατά την 7η ημέρα εφόσον υπήρχε, καταγραφή του ισοζύγιο υγρών
ανά ημέρα και αθροιστικά και υπολογισμός του Fluid Overload [% (Lt/Kg)] για κάθε ημέρα
και αθροιστικά την 3η και 7η ημέρα. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πακέτο
στατιστικών εφαρμογών SPSS 30. Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε ως α=0.05
Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα, εργαστηριακές εξετάσεις, δείκτες βαρύτητας νόσου (APACHE II, SOFA), ισοζύγιο υγρών, και σταδιοποίηση ΟΝΒ με βάση τα
κριτήρια KDIGO.
Αποτελέσματα: Συνολικά συμμετείχαν 150 ασθενείς, κυρίως παθολογικών εισαγωγών, με
συννοσηρότητες στο 84% των ασθενών και τη θνητότητα στη ΜΕΘ να φθάνει το 32%. ONB
με κριτήρια KDIGO 2 στην εισαγωγή παρουσίαζε το 33.3% και KDIGO 3 το 35.7%. Η ClCr της
2ης και 3ης ημέρας ήταν σημαντικά χαμηλότερη (p<0.04) στους ασθενείς που πέθαναν
συγκριτικά με τους ασθενείς που επιβίωσαν. Παθολογικό RAI (8-40) και mRAI (6-40) πρώτου
24ώρου καταγράφηκε με υψηλότερη συχνότητα σε ασθενείς που πέθαναν έναντι ασθενών
που επιβίωσαν (RAI 38.2 vs. 29.3% και mRAI 35.3% vs. 30.2%), ποσοστά όμως που δεν
έφθασαν σε στατιστική σημαντικότητα. Η συνολική υπερφόρτωση υγρών (FO%) τις πρώτες 3
ημέρες στη ΜΕΘ (p<0.001) και το συνολικό RAI score (p=0.01) της 1ης ημέρας νοσηλείας ήταν
σημαντικά μεγαλύτερα σε ασθενείς με παθολογικές τιμές γαλακτικού του 1ου 24ώρου.
Σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό υπερφόρτωσης υγρών >5% (p=0.003) και >10% (p<0.001)
καταγράφηκε την 3η ημέρα και >10% (p=0.030) την 7η ημέρα νοσηλείας σε ασθενείς που
πέθαναν σε σύγκριση με ασθενείς που επιβίωσαν. Το αθροιστικό fluid creep σχετίστηκε
σημαντικά με την υπερφόρτωση υγρών (FO%) την 3η ημέρα νοσηλείας και ήταν σημαντικά
υψηλότερο σε ασθενείς που πέθαναν (2485±2397) συγκριτικά με ασθενείς που επιβίωσαν
(793±1351, p<0.001). Σε ένα μοντέλο λογιστικής παλινδρόμησης μόνο ένα υψηλό ποσοστό
υπερφόρτωσης υγρών το 3ο 24ωρο σχετιζόταν ανεξάρτητη με τη θνησιμότητα στη ΜΕΘ (OR
1.41, 95%CI 1.16-1.72, p<0.001). Σε ανάλυση ROC, ισχυρή προβλεπτική ικανότητα
υπερφόρτωσης υγρών >10% την 3η ημέρα νοσηλείας παρουσίαζε μια υψηλή τιμή RAI (AUC
0.708 (0.59-0.82), p<0.001), ένα υψηλό APACHE II score (AUC 0.708 (0.60-0.82), p<0.001) και
λιγότερο ισχυρή μια χαμηλή ClCr (AUC 0.368 (0.26-0.48), p<0.017)
Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας δείχνουν ότι ένα υψηλό ποσοστό
υπερφόρτωσης υγρών (FO%) το 3ο 24ωρο σχετίζεται ανεξάρτητα με τη θνησιμότητα στη
ΜΕΘ. Το αθροιστικό fluid creep σχετίζεται σημαντικά με το FO% την 3η ημέρα νοσηλείας και
κακή έκβαση. Παρόμοια τάση συσχέτισης με κακή έκβαση παρουσιάζουν υψηλές τιμές RAI
και mRAI. Υψηλό RAI score και FO% σχετίζονται με παθολογικές τιμές γαλακτικού του 1ου
24ώρου. Ισχυρή προβλεπτική ικανότητα υπερφόρτωσης υγρών >10% την 3η ημέρα
νοσηλείας παρουσιάζουν υψηλές τιμές RAI, APACHE II και χαμηλές τιμές ClCr.Background:
Fluid management in the Intensive Care Unit (ICU) is a critical factor influencing patient
outcomes. Unintentional fluid overload, known as fluid creep, can lead to severe
complications, such as Acute Kidney Injury (AKI). The modified Renal Angina Index (mRAI) is
used as a prognostic tool to assess the risk of AKI development in high-risk patients.
Objective:
The primary aim of this study is to document the characteristics of fluid administration on the
day before admission and during the first three days of hospitalization in an adult ICU and to
evaluate their correlation with both 24-hour and cumulative fluid balance. Secondary
objectives include investigating potential associations between fluid balance, fluid type and
category during the first three days in the ICU, and the development of AKI and patient
outcomes.
Methodology:
This is a retrospective, single-center study conducted in the adult ICU of the University General
Hospital of Heraklion between 2021 and 2024. The study included 150 patients aged 18–100
years with a hospital stay of more than 72 hours. Data collection included demographic
characteristics, anthropometric data, medical history, laboratory tests, and arterial blood
gases—recording the worst values during the first three ICU days separately. The presence
and assessment of AKI were based on KDIGO criteria, along with the use of RAI and mRAI for
adult patients. Disease severity scores, clinical indicators at admission, and the worst recorded
values within the first 24 hours were also analyzed.
Additionally, outcome indicators were recorded, including fluid intake prior to ICU admission
(type and quantity), as well as a detailed record of administered fluids (type, quantity, and
usage) over the first three ICU days and on day 7 when applicable. Fluid balance was calculated
daily and cumulatively, with Fluid Overload [% (L/kg)] assessed daily and cumulatively on days
3 and 7. Statistical analysis was performed using SPSS 30, with a significance level set at
α=0.05. Data recorded included demographic and clinical parameters, laboratory tests, disease severity scores (APACHE II, SOFA), fluid balance, and AKI staging based on KDIGO
criteria.
Results:
A total of 150 patients were included in the study, primarily medical admissions, with
comorbidities present in 84% of cases and an ICU mortality rate of 32%. At admission, 33.3%
of patients had ONB meeting KDIGO 2 criteria, while 35.7% met KDIGO 3 criteria. Creatinine
clearance (ClCr) on days 2 and 3 was significantly lower (p<0.04) in patients who died
compared to those who survived.
Abnormal RAI (8-40) and mRAI (6-40) within the first 24 hours were more frequently observed
in patients who died compared to survivors (RAI 38.2% vs. 29.3% and mRAI 35.3% vs. 30.2%),
though these differences did not reach statistical significance. Total fluid overload (FO%)
within the first three days in the ICU (p<0.001) and the total RAI score (p=0.01) on day 1 were
significantly higher in patients with abnormal lactate levels within the first 24 hours.
A significantly higher percentage of fluid overload >5% (p=0.003) and >10% (p<0.001) was
recorded on day 3, and >10% (p=0.030) on day 7 in patients who died compared to those who
survived. Cumulative fluid creep was significantly associated with fluid overload (FO%) on day
3 and was significantly higher in patients who died (2485±2397) compared to survivors
(793±1351, p<0.001).
In a logistic regression model, only a high fluid overload percentage on the third day was
independently associated with ICU mortality (OR 1.41, 95% CI 1.16-1.72, p<0.001). In ROC
analysis, fluid overload >10% on day 3 showed strong predictive ability with a high RAI value
(AUC 0.708 [0.59-0.82], p<0.001), a high APACHE II score (AUC 0.708 [0.60-0.82], p<0.001),
and a weaker association with low ClCr (AUC 0.368 [0.26-0.48], p<0.017).
Conclusions:
The findings of this study indicate that a high fluid overload percentage (FO%) on the third day
is independently associated with ICU mortality. Cumulative fluid creep is significantly linked
to FO% on day 3 and poor outcomes. High RAI and mRAI values also show a similar trend of
association with adverse outcomes. Elevated RAI scores and FO% correlate with abnormal
lactate levels within the first 24 hours. Fluid overload >10% on day 3 demonstrates strong
predictive ability with high RAI, APACHE II scores, and low ClCr values
The contribution of PMCT in the investigation of Gunshot--related fatalities
Full text linkOne of the many applications of PMCT (Post-Mortem Computed Tomography) is in ballistic trauma cases, prior to autopsy, to analyse not only injuries and trajectories, but also to locate of any metal fragments inside the body (van Kan et al., 2017).
This research is particularly important for the island of Crete as GSW (Gunshot Wounds) constitute a large portion of the violent deaths submitted to autopsy and the Forensic Medicine Unit of the University of Crete is the only Greek forensic service that includes PMCT scans in the standard protocol for the investigation of GSW related fatalities.
This study aims to demonstrate the benefits and drawbacks of PMCT scans in cases involving GSWs, when used for scene reconstruction as well as the reliability of the virtual assessment in such cases. The results may improve the understanding on the value of PMCT in such cases and will dictate the need for implementing new protocols in GSW-related forensic investigations in Greece and internationally.
The sample, retrospectively analysed, comprises 33 cases from the Forensic Medicine Unit of the University Hospital of Crete, acquired between 2017 and 2025.
The study was conducted in two stages. First, PMCTs were evaluated blindly by a MSc student, radiographer with training in PMCT. All images were analysed individually, with several aspects being examined, including skeletal injuries, soft tissue injuries, the presence of foreign bodies and their quantity, entry and exit locations, the number of shots, the presence of gunpowder residue, and the distance of the shot and the estimation of the type of weapon. After, data was compared to assess agreement between the report from pathology and the report from radiology.
Radiology was good at detecting fractures and gas accumulations, and relatively good at detecting entry and exit wounds and also at predicting the distance of the shot and the type of weapon used. Radiology needs to improve the detections of lesions on the organs and ruptures of large vessels. These results are in concordance with the literature review, indicating the benefits on the technique and also, allowing for the identification of the adjustments required to improve its value. For future research, it is essential to compare the reports and results with a more experienced radiologist. After that, it would be necessary to improve the imaging protocols, improving the image quality and consequently, the possibility of identifying more findings, namely, with the implementation of PMCTA (PMCT Angiography). This will improve the radiology report and later, the quality of the report presented by pathology
Design, implementation and evaluation of educational material in e-learning environments in the 3rd grade history lesson : the adventures of Odysseu
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως στόχο τη δημιουργία ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού βασισμένου στις αρχές της Πολυμεσικής Μάθησης, όπως αυτές διατυπώθηκαν από τον Mayer, με θέμα τις περιπέτειες του Οδυσσέα στο μάθημα της Ιστορίας της Γ΄ Δημοτικού. Το υλικό σχεδιάστηκε με στόχο την ενίσχυση της μαθησιακής εμπειρίας μέσω της ενσωμάτωσης αρχών όπως η χωρική - χρονική εγγύτητα, η εξάλειψη του περιττού περιεχομένου και η διατήρηση μιας ισορροπίας μεταξύ κειμένου, εικόνας και ήχου. Μετά την ολοκλήρωσή του, το υλικό αξιολογήθηκε από ομάδα ειδικών της Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης μέσω ερωτηματολογίου με ερωτήσεις κλειστού και ανοικτού τύπου. Οι ειδικοί κλήθηκαν να αποτιμήσουν το υλικό με βάση την παιδαγωγική του αρτιότητα, τη συμμόρφωσή του με τις Αρχές της Πολυμεσικής Μάθησης, τη λειτουργικότητα και την αισθητική του. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης αυτής υπήρξαν εξαιρετικά θετικά καθώς το υλικό απέσπασε άριστα σχόλια με έμφαση στην αποτελεσματικότητα που παρουσιάζει στο να ενισχύει τη μαθησιακή εμπειρία και να διατηρεί την προσοχή του εκπαιδευόμενου μέσα από την ποικιλία διαδραστικών στοιχείων και την καλή οργάνωση και δομή που διαθέτει. Δεν προτάθηκαν βελτιώσεις γεγονός που αποδεικνύει την επιτυχημένη σχεδίαση και ανάπτυξη του υλικού επιβεβαιώνοντας τη συνάφειά του με τις σύγχρονές Αρχές της Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο που σχετίζεται και συνοδεύει το θέμα της. Στη συνέχεια, γίνεται περιγραφή του Εκπαιδευτικού Υλικού που δημιουργήθηκε με αναφορές και συσχέτιση με τους θεωρητικούς του πεδίου κι έπειτα ακολουθεί η αποτίμηση της ομάδας ειδικών με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων και τέλος των συμπερασμάτων που προέκυψαν μέσα από τη διαδικασία της αξιολόγησης.This thesis aims at creating a digital educational material based on the principles of Multimedia Learning, as formulated by Mayer, on the theme of the adventures of Odysseus in the 3rd grade history lesson. The material has been designed to enhance the learning experience by incorporating principles such as proximity, eliminating unnecessary content and maintaining a balance between text, image and sound. After its completion, the material was evaluated by a team of Distance Learning experts through a questionnaire with closed and open-ended questions. The experts were asked to evaluate the material on the basis of its pedagogical excellence, its compliance with the Principles of Multimedia Learning, its functionality and aesthetics. The results of this evaluation were extremely positive as the material received excellent feedback, with emphasis on its effectiveness in enhancing the learning experience and retaining the learner's attention through the variety of interactive elements and its good organisation and structure. No improvements have been proposed, which demonstrates the successful design and development of the material and confirms its relevance to modern Distance Learning Principles. The first part of this paper presents the theoretical framework which is relevant to and accompanies its subject. This is followed by a description of the Educational Material created with references and correlation to the theoreticians in the field, followed by the evaluation of the team of experts with the presentation of the results and finally the conclusions reached through the evaluation process
Exploring social work in the context of social and solidarity economy : the case of Greece
No full textΗ Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (Κ.Αλ.Ο.) είναι ένας χώρος που προσφέρει ευκαιρίες χειραφέτησης, ενδυνάμωσης και βιοπορισμού μέσα σε ένα συνεργατικό και συμπεριληπτικό πλαίσιο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην ανάπτυξη του εντός της Ελλάδας. Η κοινωνική εργασία εμπλέκεται σε αποτυπώσεις της Κ.Αλ.Ο., αν και η σύμπραξή τους στην χώρα περιορίζεται σε μικρό αριθμό εγχειρημάτων. Στην παρούσα μελέτη εξετάστηκαν οι τρόποι που συνεργάζονται επί του παρόντος τα δύο πεδία και αναζητήθηκαν προτάσεις για την ευρύτερη σύμπραξη τους, με επίκεντρο τον άνθρωπο και το κοινωνικό όφελος. Η ερευνήτρια πραγματοποίησε δευτερογενή έρευνα στην βιβλιογραφία και πρωτογενή ποιοτική έρευνα με εμπλεκόμενους σε αυτά τα πεδία, τα παραγόμενα δεδομένα της οποίας αναπτύχθηκαν με την θεματική ανάλυση. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι τα δύο πεδία μοιράζονται πολλά σημεία στις πρακτικές και τους στόχους που επιδιώκουν και παράλληλα μπορούν να συμβάλλουν στην κοινωνική αλλαγή και την κοινωνική ευημερία επεκτείνοντας την μεταξύ τους συνεργασία.Social and solidarity economy (SSE) is a space that provides opportunities for emancipation, empowerment and a source of income inside a cooperative and inclusive context, despite the hardships imposed on its development in Greece. Social work is involved in SSE entities, although their partnership is limited to a small number of enterprises. In the current study the ways the two fields are cooperating currently were examined and propositions for a wider partnership centered on the person and the social gain were sought. The researcher carried out secondary research on literature and primary qualitative research with people included in these fields and developed the produced data with thematic analysis. The results highlighted that the two fields share many points in their practices and the goals they pursue and parallelly can contribute in social change and social welfare by expanding their cooperation
Απόψεις και πρακτικές εκπαιδευτικών ξένων γλωσσών για τη συμβολή της μουσικής και του τραγουδιού στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας στην προσχολική ηλικία
No full textΗ μουσική και το τραγούδι αποτελούν ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθούν οι απόψεις και οι πρακτικές των εκπαιδευτικών ξένων γλωσσών σχετικά με τη συμβολή της μουσικής και των τραγουδιών στη διδασκαλία της ξένης γλώσσας στην προσχολική ηλικία. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 122 εκπαιδευτικοί ξένων γλωσσών, οι οποίοι κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγιο που σχεδιάστηκε από την ερευνήτρια, εξετάζοντας τις απόψεις των εκπαιδευτικών ξένων γλωσσών σχετικά με τα οφέλη της χρήση της μουσικής και των τραγουδιών τόσο σε γνωστικό και γλωσσικό επίπεδο. Εξετάστηκε επίσης η επίδραση της μουσικής και των τραγουδιών στη δημιουργία ενός παιδαγωγικού κλίματος στην τάξη κατά τη διδασκαλία της ξένης γλώσσας σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Τέλος, αναφέρθηκαν οι πρακτικές που χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί ξένων γλωσσών σχετικά με τη χρήση της μουσικής και των τραγουδιών καθώς και οι δυσκολίες που πιθανόν να αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί ξένων γλωσσών κατά την ενσωμάτωση της μουσικής και των τραγουδιών στη διδασκαλία μιας ξένης γλώσσας .Τα ευρήματα της έρευνας αναδεικνύουν ότι οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι η μουσική και τα τραγούδια ωφελούν την εκμάθηση της ξένης γλώσσας σε γνωστικό και γλωσσικό επίπεδο καθώς και στη δημιουργία ενός παιδαγωγικού κλίματος στην τάξη κατά τη διδασκαλία της ξένης γλώσσας σε παιδία προσχολικής εκπαίδευσης χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες πρακτικές μέσα από μια παιγνιώδη διαδικασία μάθησης που αντιστοιχεί σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα
Conspiracy narratives in the antiquitates Romanae of Dionysius of Halicarnassus
No full textΣτη διδακτορική διατριβή εξετάζω τις αφηγήσεις συνωμοσιών στη Ῥωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία του
Διονυσίου Αλικαρνασσέα, εστιάζοντας στον τρόπο που τις διηγείται ο συγγραφέας. Παρόλο
που ο Διονύσιος έχει μελετηθεί εκτενώς για τη ρητορική και την ιστοριογραφική του
προσέγγιση, η στάση του απέναντι στις συνωμοσίες παραμένει σε μεγάλο βαθμό
ανεξερεύνητη. Η διατριβή, δομημένη σε πέντε κεφάλαια, ξεκινά με την ανάλυση της γλώσσας
που χρησιμοποιεί ο Διονύσιος στις αφηγήσεις συνωμοσιών και με την ταξινόμηση του
λεξιλογίου. Στη συνέχεια, εξετάζεται ο ρόλος του ως ιστορικού, οι αφηγηματικές του τεχνικές
και η σχέση του με το αναγνωστικό κοινό. Στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνομαι στη
σκιαγράφηση των χαρακτήρων –συνωμοτών, συνεργών και θυμάτων– αναλύοντας τα φυσικά
και ηθικά τους χαρακτηριστικά. Το τέταρτο κεφάλαιο διερευνά τα κίνητρα των συνωμοσιών,
τα οποία διακρίνονται μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων, ενώ παράλληλα
εξετάζει την ψυχολογική διείσδυση του Διονυσίου στους χαρακτήρες του. Το τελευταίο
κεφάλαιο αναλύει επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως οι όρκοι, η μυστικότητα της νύχτας και οι
κρίσιμες στιγμές που καθορίζουν την πορεία μιας συνωμοσίας. Μέσα από αυτήν τη μελέτη, η
διατριβή αναδεικνύει τις αφηγηματικές στρατηγικές του Διονυσίου, τις ιστοριογραφικές του
πεποιθήσεις και τη συνολικότερη αντίληψή του για την ιστορία, προσφέροντας μια νέα οπτική
στη Ῥωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία.This doctoral thesis explores the underexamined role of conspiracy narratives in Dionysius of
Halicarnassus’ Antiquitates Romanae, a work rich with accounts of political intrigue and secret
machinations from Rome’s earliest history. Though Dionysius is often studied for his rhetorical
mastery, historiographical methods, and engagement with Roman tradition, his treatment of
conspiracy remains largely overlooked. This study takes a text-centred approach, seeking to
illuminate how Dionysius crafts these narratives and its actors, and what they reveal about his
historical vision.
Structured in five chapters, the thesis begins with an exploration of language, analysing
the vocabulary Dionysius employs to weave his accounts of conspiracy and grouping it into
distinct linguistic categories. The second chapter shifts focus to the author’s role in shaping
these narratives—his interventions in source material, his narrative techniques, and the ways
in which he constructs his identity as a historian while engaging with his readership. The third
and most expansive chapter turns to characterisation, examining the figures who populate these
conspiratorial episodes—conspirators, accomplices, and victims alike. Rather than
approaching them through literary technique alone, this section groups them according to the
physical and ethical traits that Dionysius ascribes to them, revealing deeper patterns in his
portrayal of conspiracy.
The fourth chapter delves into the motivations that drive these conspiratorial actions,
distinguishing between internal forces—ambition, fear, personal vendettas—and external
pressures, such as political turmoil or shifting alliances. Here, particular attention is given to
Dionysius’ narrative voice and the extent to which he inserts himself into the psychology of his
characters. The final chapter examines recurring motifs that shape these narratives: the gravity
of oaths, the secrecy of nighttime actions, the plea of the supplicant, and the weight of kairotic
moments—those instances of critical timing that can alter the course of the conspiracy. Through
these elements, the thesis reveals Dionysius’ broader narrative strategies, ideological leanings,
and his conception of history itself. This study sheds light on Dionysius’ handling of
conspiracies, offering a deeper understanding of both his historiographical approach