John Paul II Catholic University of Lublin
Repozytorium Instytucjonalne KUL (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)Not a member yet
8466 research outputs found
Sort by
Catfishing the behavior of stealing another person’s identity
No full textPrzedmiotem artykułu jest prawnokarna ocena catfishingu – zachowania polegającego na kradzieży istniejącej tożsamości innej osoby lub stworzenia fałszywej tożsamości dla wykorzystania jej jako własnej – w celu finansowych lub osobistych nadużyć. Zjawisko to należy interpretować dwutorowo – pokrzywdzonym może być zarówno osoba, pod którą sprawca się podszywa, jak i osoby, z którymi ma on kontakt i które wprowadza w ten sposób w błąd. Wobec powyższego, odnosząc się do kwalifikacji prawnej przestępstw, których znamiona może wypełniać powyższe zachowanie, wskazać należy przede wszystkim kradzież tożsamości (art. 190a § 2 k.k.), ale również m.in. stalking (art. 190a § 1 k.k.), oszustwo (art. 286 § 1 k.k.) lub grooming (art. 200a k.k.).
The subject of the article is the criminal assessment of catfishing – the behavior of stealing another person’s identity or creating a false identity in order to use it as one’s own – for the purpose of financial or personal abuse. This phenomenon should be interpreted in two ways – the injured party may be person whom the perpetrator impersonates and the people with whom he/she has contact and whom he/she thus misleads. Therefore, referring to the legal classification of crimes that may constitute the above behavior, first of all it should be mentioned identity theft (Article 190a § 2 of the Penal Code), but also, among others, stalking (Article 190a § 1 of the Penal Code), fraud (Article 286 § 1 of the Penal Code) or grooming (Artic- le 200a of the Penal Code)
Приобретение права от неуполномоченного лица и правило "nemo plus iuris" в римском праве – размышления, в том числе, современные
Get PDFCelem artykułu jest wykazanie, że reguła nemo plus iuris w prawie rzymskim osiągnęła cechę uniwersalności i zasadniczo nie doznawała istotnych wyjątków. Wyjątki wskazywane w nauce romanistycznej wynikają z założenia, że w prawie rzymskim dochodziło niekiedy do zbycia rzeczy nie przez właściciela, lecz, przykładowo, przez uprawnionego z pactum de vendendo zastawnika. W takim podejściu zawarte jest przekonanie, że odstępstwo od reguły tkwi w tym, iż zbywał rzecz niewłaściciel. Tymczasem – w szerokim tego określenia znaczeniu – za „uprawnionego do zbycia” w prawie rzymskim należałoby uznać także tego, komu wolno było (z woli bądź w interesie właściciela) zbyć jego rzecz. Inaczej sprawa przedstawia się we współczesnym prawie cywilnym. Reguła nemo plus iuris doznaje już całego szeregu radykalnych, znacznie poważniejszych niż w prawie rzymskim wyjątków. Najważniejszymi są nabycie od niewłaściciela własności rzeczy ruchomej w dobrej wierze (art. 169 Kodeksu cywilnego) i nabycie nieruchomości od niewłaściciela na podstawie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Tam, gdzie ustawa aż tak radykalne wyjątki stwarza, odchodzi tym samym od ducha prawa rzymskiego i jednoznacznie przełamuje zasadę. Jeśli pojawia się dyskusja o potrzebie kolejnego wyłączenia reguły nemo plus iuris, należy przypominać, że w prawie rzymskim reguła miała charakter stanowczy, a klucz dopuszczalności jej nielicznych wyłączeń tkwił w akceptacji dla uprawnienia do zbycia prawa innej osoby, ale tylko za jej zgodą bądź w jej interesie.
The article intends to demonstrate that the nemo plus iuris rule in Roman law acquired the attribute of universality and essentially was not subject to significant exceptions. The exceptions pointed out in Roman studies are based on the assumption that in Roman law property was sometimes disposed of not by the owner, but, for example, by a pledgee entitled under a pactum de vendendo. This approach assumes that the exception to the rule lies in the fact that the property was sold by a non-owner. However, in the broad sense of the term, a person “entitled to dispose” in Roman law would also include a person entitled (either by the will or in the interest of the owner) to dispose of their property. The case is different in contemporary civil law. The nemo plus iuris rule is now subject to a wide range of radical exceptions, much more serious than in Roman law. The most important ones are the acquisition of bona fide ownership of movable property from a non-owner (Article 169 of the Civil Code) and the acquisition of real property from a non-owner under land and mortgage registers’ public credibility warranty. Where the law creates such radical exceptions, it thus departs from the spirit of Roman law and unequivocally breaks the rule. If a discussion arises about the need for yet another exception to the nemo plus iuris rule, it should be reminded that in Roman law the rule was firm in nature and the key to the permissibility of its few exceptions lay in the acceptance of the power to dispose of another person’s right, but only with their consent or in their interest.
Мета цієї статті – показати, що правило nemo plus iuris у римському праві набуло характеристики універсальності і загалом не зазнало значних винятків. Винятки, на які вказують римські дослідники, ґрунтуються на припущенні, що в римському праві іноді відбувалося розпорядження майном не власником, а, наприклад, уповноваженим на підставі pactum de vendendo. При такому підході існує припущення, що виключенням з правила є той факт, що майно було продано не власником. Однак у широкому розумінні цього терміну «продавцем» у римському праві слід вважати і особу, якій було дозволено (за волею або в інтересах власника) розпоряджатися майном. Правило nemo plus iuris вже страждає від цілої низки радикальних винятків, набагато серйозніших, ніж у римському праві. Найважливішими з них є набуття добросовісного володіння рухомим майном від невласника (стаття 169 Цивільного кодексу) та придбання нерухомого майна від невласника на підставі гарантії публічної вірогідності поземельних та іпотечних реєстрів. Там, де закон створює такі радикальні винятки, він тим самим відходить від духу римського права і однозначно порушує правило. Якщо виникає дискусія про необхідність ще одного винятку з правила nemo plus iuris, слід нагадати, що в римському праві це правило було непохитним, а запорукою допустимості його нечисленних винятків було визнання повноваження розпоряджатися правом іншої особи, але тільки за її згодою або в її інтересах.
Цель настоящей статьи – показать, что правило nemo plus iuris в римском праве достигло характеристики универсальности и в целом не подвергалось существенным исключениям. Исключения, на которые указывается в римской науке, основаны на предположении, что в римском праве иногда происходило отчуждение имущества не собственником, а, например, залогодержателем, имеющим право по pactum de vendendo. При таком подходе предполагается, что исключение из правила состоит в том, что имущество было отчуждено несобственником. Однако – в широком смысле этого определения – в римском праве лицом, «уполномоченным к отчуждению» следует считать того, кому было позволено (по воле или в интересах собственника) отчуждение имущества. В современном гражданском праве дело обстоит иначе. Правило nemo plus iuris влечет уже за собой целый ряд радикальных исключений, гораздо более серьезных, чем в римском праве. Наиболее важными из них являются приобретение добросовестного права собственности на движимое имущество от несобственника (статья 169 Гражданского кодекса) и приобретение недвижимого имущества от несобственника на основании законной гарантии публичной достоверности кадастрового реестра. Когда закон создает столь радикальные исключения, он тем самым отступает от духа римского права и однозначно нарушает правило. Если возникнет дискуссия о необходимости еще одного исключения из правила nemo plus iuris, следует напомнить, что в римском праве это правило было незыблемым по своей природе, и ключ к допустимости его немногочисленных исключений лежал в признании полномочия распоряжаться правом другого лица, но только с его согласия или в его интересах
Zacchaeus’ Encounter with Jesus (Luke 19:1–10): An Embodiment of the Paschal Mystery
No full textScholars have overlooked the significance of Zacchaeus’ movements in Luke 19:1–10. They are generally understood as a means of circumventing the crowd, a demonstration of his eagerness, an expression of his desire to see Jesus from a safe distance, or as a humorous scene. However, the captivating details of his ascent and descent from the tree call for a more satisfying explanation. The characterization of the rich toll collector carries pejorative overtones but afterwards he is counted among the lost who are saved. This transformation occurs through his participation in Jesus’ paschal mystery as represented by his climbing and coming down the tree
Ocena komunikowania instytucjonalnego Kościoła w dobie sztucznej inteligencji
No full textA complex challenge has emerged within the realm of institutional church communication, induced by the rapid advancement of artificial intelligence (AI). This dynamism has undeniably enhanced numerous human capabilities but has simultaneously raised novel anthropological and ethical inquiries. This study aims to provide an overview of the reflections that have surfaced in recent years within this domain, as articulated by the ecclesiastical magisterium. Specifically, our analysis delves into the pronouncements of the last three pontiffs, subsequently giving rise to additional initiatives spearheaded by Holy See institutions, such as the Pontifical Academies, and contemplations within certain Catholic publications. This effort seeks to encapsulate plausible “guidelines” that ought to accompany the responsibilities of institutional communicators in the immediate future.
W sferze instytucjonalnego komunikowania Kościoła pojawiło się złożone wyzwanie, spowodowane szybkim rozwojem sztucznej inteligencji (AI). Zmiana ta bez wątpienia zwiększyła wiele ludzkich możliwości, ale jednocześnie zrodziła nowe pytania o charakterze antropologicznym i etycznym. Opracowanie ma na celu dokonanie przeglądu refleksji, które pojawiły się w ostatnich latach w tej dziedzinie, a które zostały wyrażone przez Magisterium Kościoła. Podjęta analiza uwzględnia w szczególności wypowiedzi trzech ostatnich papieży, co daje początek dodatkowym inicjatywom podejmowanym przez instytucje Stolicy Apostolskiej, takie jak Akademie Papieskie, oraz rozważaniom zawartym na łamach niektórych publikacji katolickich. Celem podjętych badań jest przedstawienie wiarygodnych „wytycznych”, które w najbliższej przyszłości powinny zostać uwzględnione przez odpowiedzialnych za procesy komunikowania instytucji Kościoła
Memy w tekstach dziennikarskich o pandemii i wojnie. Częstotliwość i strategie użycia
No full textThis study aimed to determine whether memes in journalistic materials increased during such prolonged crises as the pandemic and the full-scale Russian invasion of Ukraine. A content analysis of Polish media outlets Fakt, WP Wiadomości, Wyborcza, Rzeczpospolita, and the Ukrainian outlet Suspilne from December 2019 to April 2024 helped identify 1,271 articles featuring memes and examine the strategies for using memes in these articles. The topic of the war is dominant in Suspilne and Rzeczpospolita. The pandemic topic is not dominant in any of the analyzed media. Approximately every 50th article with memes covers the pandemic, and every 15th article covers the war. Visualization is not the leading strategy for using memes in articles, except Fakt. Instead, descriptions of the memes themselves and their use as literary devices, i.e. verbal strategies, predominate. Although rare, media outlets do publish digests that incorporate memes on pandemic and war topics.
Celem badania było określenie, czy podczas przedłużających się kryzysów, takich jak pandemia i wojna, wzrosło wykorzystanie memów w materiałach dziennikarskich. Analiza treści polskich mediów Fakt, WP Wiadomości, Wyborcza.pl, Rzeczpospolita oraz ukraińskiego Suspilne w okresie od grudnia 2019 roku do kwietnia 2024 roku pozwoliła na zidentyfikowanie 1271 publikacji z memami i zbadanie strategii ich wykorzystania. Temat pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę stał się dominującym w publikacjach zawierających memy jedynie w wydaniach Suspilne i Rzeczpospolita. Natomiast temat pandemii nie stał się dominującym dla żadnego z analizowanych mediów. W publikacjach z memami około co pięćdziesiąta dotyczyła pandemii, a co piętnasta – wojny. Wizualizacja nie jest wiodącą strategią wykorzystania memów w materiałach dziennikarskich, z wyjątkiem publikacji na łamach Faktu. Przeważają opisy samych memów, ich wykorzystanie jako środków artystycznych, czyli strategie werbalne. Media, choć rzadko, publikują teksty, w których wykorzystane są memy na temat pandemii i wojny.The text was created as part of the project funded by NAWA under the Scholarship Program for Scientists of NAWA 2023, no. BJP/PON/2023/1/00022
An Aristotelean Argument for Unity of Regimes in Dominican and Jesuit Papalist Writings
No full textAristotle, arguing for the ‘Unmoved Mover’ in the Metaphysics, quoted Homer on the need for one leader. The Metaphysics, in Latin, included that quotation. Thomas Aquinas used examples from daily life in interpreting the Metaphysics. However, Dominicans, followed by the Jesuits, reversed this argument, saying Aristotle indicated the need for a single ruler in any polity. According to them, that ruler was the pope in the Church. In the sixteenth century this argument was attacked by John Calvin. Robert Bellarmine replied, rejecting Calvin’s interpretation of Aristotle’s text. However, in the seventeenth century, the entire argument from the Metaphysics ceased to have a place in political discourse
Wpływ antyrosyjskich sankcji na Tadżykistan (w pierwszym roku wojny)
No full textSince the invasion of Ukraine on 24th February 2022, Russia has faced unprecedented economic sanctions imposed by the West. The EU has implemented nine sanction packages against the aggressor since the beginning of the war, with the aim of destabilising the Russian financial sector, its trading system, logistics and energy cooperation agreements. Not only the EU, but also the USA have imposed a number of economic restrictions against Russia. As long as the Western sanctions are in place, the macroeconomic indicators in the Russian Federation are expected to fall yearly and the country will slide into a long-term crisis. The poorest countries of Central Asia, critically reliant on Russian support, have found themselves in dire straits. This article analyses the impact of anti-Russian sanctions on the socio-economic situation in the Republic of Tajikistan.
Po inwazji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku Rosja mierzy się z bezprecedensowymi sankcjami gospodarczymi nałożonymi przez Zachód. Od początku wojny UE wprowadziła przeciwko agresorowi dziewięć pakietów sankcyjnych, licząc na wywołanie zawirowań w rosyjskim sektorze finansowy, w obrębie wymiany handlowej, logistyki czy współpracy energetycznej. Obok UE, również USA wprowadziły szereg restrykcji gospodarczych wobec Rosji. W sytuacji obowiązywania i przedłużania zachodnich sankcji gospodarczych możemy spodziewać się, iż wskaźniki makroekonomiczne Federacji Rosyjskiej z roku na rok będą się pogarszać, zaś kraj pogrąży się w wieloletnim kryzysie. W trudnej sytuacji gospodarczej znalazły się najbiedniejsze państwa Azji Centralnej uzależnione w stopniu krytycznym od rosyjskiego wsparcia ekonomicznego. Niniejszy artykuł analizuje wpływ antyrosyjskich sankcji na społeczno-gospodarczą sytuację Republiki Tadżykistanu
[Review]: Nora Berend, Stephen I, the First Christian King of Hungary: From Medieval Myth to Modern Legend, Oxford University Press, Oxford 2024, pp. 272.
No full textReview of the following book (in French) : Stephen I, the First Christian King of Hungary. From Medieval Myth to Modern Legend, Oxford, Oxford University Press, 2024, 272 p
Real-Time Interaction: Livestreaming as a Tool for Building Audience Engagement
No full textTematyka artykułu jest związana z socjologią internetu i dotyczy zjawiska livestreamingu w kontekście komunikacji online na przykładzie zaangażowania widzów serwisu Twitch.tv. W części teoretycznej omówiono funkcjonowanie serwisów streamingowych w przestrzeni sieciowej oraz wpływ livestreamingu na współczesny świat. Zdefiniowano zjawisko livestreamingu na przykładzie platformy Twitch.tv oraz zaprezentowano elementy komunikacji strategicznej w kontekście praktyk streamerów. Przedstawiono także motywacje, które skłaniają widzów do zaangażowania w oglądanie transmisji na żywo.
W części empirycznej przedstawiono analizę uzyskanych wyników badania, w tym charakterystykę osób badanych, preferencje użytkowników Twitch.tv oraz weryfikację hipotez badawczych. We wnioskach podsumowano wyniki badań, podkreślając rosnący wpływ livestreamingu i społeczności internetowych na współczesne życie i sposób komunikacji.
The subject of the article is related to economic sociology and concerns the phenomenon of livestreaming in the context of online communication on the example of the involvement of Twitch.tv viewers. The theoretical part discusses the functioning of streaming services in the online space and the impact of livestreaming on the modern world. The phenomenon of livestreaming was defined on the example of the Twitch.tv platform and elements of strategic communication were presented in the context of streamers’ practices. Motivations that encourage viewers to engage in watching live broadcasts were also identified.
The empirical part presents an analysis of the obtained research results, including the characteristics of the respondents, preferences of Twitch.tv users and verification of the research hypotheses. The conclusions summarize the research results, emphasizing the growing impact of livestreaming and online communities on modern life and communication