John Paul II Catholic University of Lublin
Repozytorium Instytucjonalne KUL (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)Not a member yet
8466 research outputs found
Sort by
"Incense Fragrant, Honey, Music": The Meaning of Pictorial Comparisons in Josiah’s Praise (Sir 49:1)
No full textSyrach opisuje króla Jozjasza w Pochwale Przodków (Syr 44–49) w zaledwie trzech wersetach (Syr 49,1–3). Pochwała ta kończy się konkluzją (49,4), która łączy Jozjasza z Dawidem i Ezechiaszem, uznawanymi za jedynych pozytywnych władców Judy. Mędrzec lakonicznie podkreśla wysiłki reformatorskie Jozjasza. Zwraca uwagę na usunięcie pogańskich kultów (49,2) i jego głęboką więź serca z Panem, która wzmocniła cały naród (49,3). Jednak pierwszy werset tej pochwały ma zupełnie inny charakter. W 49,1 mędrzec przedstawia trzy obrazy (kadzidło, miód i muzykę), które odnoszą się do pamięci króla. Celem artykułu jest próba zrozumienia znaczenia tych porównań i zasadności ich użycia w odniesieniu do pamięci króla Jozjasza. Wspomnienie króla i jego imienia staje się pomocą dla przyszłych pokoleń, które mają umacniać swoją tożsamość ludu przymierza poprzez troskę o kult, przyjmowanie Bożego słowa i umiłowanie mądrości Prawa.
Sirach describes King Josiah in the Praise of the Ancestors (Sir 44–49) in just three verses (Sir 49:1–3). This praise ends with a conclusion (49:4) that connects Josiah with David and Hezekiah, recognised as the only positive rulers of Judah. The sage laconically emphasises Josiah’s reform efforts. He draws attention to the removal of pagan cults (49:2) and his deep bond with the Lord, which strengthened the entire nation (49:3). However, the opening verse of this praise has a completely different character. In 49:1, the sage presents three images (incense, honey and music) that refer to the king’s memory. This article is an attempt to understand the meaning of these comparisons and the validity of their use inrelation to the memory of King Josiah. The memory of the King and his name becomes a help for future generations who are to strengthen their identity as the people of the covenant through concern for worship, acceptance of God’s word and love of the wisdom of the Law
The Role and Responsibilities of the Abbess According to the Rule of St. Donatus
No full textŚw. Donat, (590/596-670), autor Reguły dla dziewic żyjących w galijskim klasztorze Joussa-Moutier (Jussanum monasterium), należał do znaczących postaci Kościoła pierwszych wieków. Był metropolitą galijskiego Besançon (Vesontium), uczestniczył w trzech ważnych synodach kościelnych, założył też klasztor pod wezwaniem św. Pawła. Jego Reguła nie jest dziełem oryginalnym, ponieważ stanowi kompilację trzech znanych Reguł, które wyszły spod ręki św. Benedykta, św. Cezarego z Arles i św. Kolumbana. Mimo to warto się z nią zapoznać, by dojść do przekonania, że Donat na podstawie trzech utworów potrafił napisać dobrą, dostosowaną do żeńskiego klasztoru Regułę, zarówno pod względem przepisów jak i dopasowania słownictwa odnoszącego się do kobiet. Prawodawca wiele miejsca poświęca ksieni (abbatissa), która była odpowiednikiem opata (abbas) we wspólnocie męskiej. Musiała odznaczać się wieloma przymiotami duchowymi i moralnymi, znać Pismo Święte, przestrzegać Reguły, być dla sióstr prawdziwą matką, która potrafi napominać i karcić z miłością, stawiać wymagania i kochać, a przede wszystkim zdawać sobie sprawę z odpowiedzialności przed Bogiem za podejmowane w klasztorze decyzje.
St. Donatus (590/596–670), author of the Rule for virgins living in the Gaul monastery Joussa-Moutier (Jussanum monasterium), belonged to eminent figures of the early Church. He was Bishop of Besançon (Vesontium) in Gallia, participant in three important church synods and also founder of the monastery of Saint Paul. His Rule is not an original work but a compilation of three known rules written by of St. Benedict, St. Caesarius of Arles and St. Columbanus. Despite this, it is worth getting acquainted with it to be convinced that based on elements of three works, Donatus was able to write a good rule, adapted to a women’s convent both in terms of provisions and vocabulary referring to women. The legislator devoted much space to the abbess (abbatissa), the equivalent of the abbot (abbas) in a men’s community. She was to have exceptional spiritual and moral qualities, know the Holy Scriptures, observe the Rule, be a true mother to the nuns, able to admonish and rebuke them with love, make demands and love them, and above all, be aware of her responsibility before God for all decisions made in the abbey
The activities of the circle of prefect priests in the Kingdom of Poland (1906-1908)
No full textW pierwszej dekadzie XX wieku w zaborze rosyjskim powstawało wiele organizacji zawodowych, a jedną z nich była sekcja księży prefektów przy Stowarzyszeniu Nauczycielstwa Polskiego. W jej działalności, w latach 1906-1908, można wyróżnić dwa charakterystyczne wektory - katechetyczny i zawodowy. Pierwszy ukierunkowany był na działania mające na celu podniesienie efektywności lekcji religii i jakości praktyk religijnych uczniów. Z kolei drugi ogniskował się na różnych formach aktywności samych prefektów, dążących do poszerzania swoich kompetencji zawodowych i ubogacenia warsztatu pracy.
In the first decade of the 20th century, many professional organisations were established in the Russian partition, one of which was the section of prefect priests at the Polish Teachers' Association. In its activities between 1906 and 1908, two characteristic directions can be distinguished - catechetical and professional. The first direction focused on activities aimed ad improving the effectiveness of religious education lessons and the quality of students' religious practices. The second, in turn, focused on various forms of activity undertaken by the prefects themselves, aimed at expanding their proessional competences and enhancing their skils
Knowledge Deficits and Capital. Between School, Family, and Peer Groups. From Nationwide Empirical Research Among High School Students and Young Adults on the Sources of Knowledge about Pope John Paul II
No full textArtykuł opiera się na wynikach badań empirycznych, które jednoznacznie wskazują szkołę oraz rodzinę jako kluczowe źródła wiedzy o pontyfikacie papieża Jana Pawła II. Jednocześnie badania ujawniają marginalne znaczenie kręgów rówieśniczych w kształtowaniu zainteresowania postacią Papieża oraz wiedzy na jego temat. W analizowanych przestrzeniach formacyjnych – rozciągających się między szkołą i rodziną a środowiskami rówieśniczymi – respondenci w różnym stopniu wskazują także na inne instytucje i środowiska, uwzględnione w kwestionariuszu wywiadu, jako źródła wiedzy o Papieżu. Należą do nich m.in.: Kościół katolicki, media tradycyjne i cyfrowe, film oraz literatura. Na podstawie zaprezentowanych i omówionych wyników badań można postawić hipotezę o „ruchu jednostajnie przyspieszonym” w zakresie procesów sekularyzacji i laicyzacji kolejnych pokoleń młodych Polaków.
The article is based on empirical research findings that clearly identify school and family as the primary sources of knowledge about the pontificate of Pope John Paul II. At the same time, the study reveals the marginal role of peer groups in shaping interest in the figure of the Pope and knowledge about him. Within the formative spaces – spanning school, family, and peer environments – respondents attribute varying degrees of importance to other institutions and contexts identified in the interview questionnaire as sources of knowledge about the Pope. These include, among others: the Catholic Church, traditional and digital media, films, and literature. Based on the presented and discussed research results, one may propose a hypothesis of a „uniformly accelerated motion” in the processes of secularization and laicization among successive generations of young Poles
Комментарий к решению Высшего административного суда от 17 апреля 2024 г., III OSK 1136/22
No full textKomentowany wyrok dotyczył zagadnienia związanego z orzeczeniem, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji. Wykazano, że postępowanie dyscyplinarne w trybie art. 135fa ust. 1–2 ustawy o Policji jest szczególnym trybem postępowania dyscyplinarnego, które nie jest inicjowane postanowieniem, o którym mowa w art. 134i ust. 5 ustawy o Policji. Argumentowano, że intencją ustawodawcy nie było stworzenie extraordynaryjnego trybu, w którym można by wydawać orzeczenia dyscyplinarne bez przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, ale trybu szczególnego postępowania dyscyplinarnego, zredukowanego wyłącznie do wydania orzeczenia. Zatem zasadne było uznanie, wbrew stanowisku wymienionego Sądu, że orzeczenie wydane bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego inicjuje i jednocześnie kończy postępowanie dyscyplinarne w danej sprawie. Nie jest natomiast orzeczeniem wydanym w ogóle bez przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Założenie przeciwne umożliwiałoby bowiem wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego, a następnie wydanie orzeczenia wobec tego samego policjanta w odniesieniu do tego samego czynu, wobec którego uprzednio zostało już wydane orzeczenie w trybie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji. Skoro postępowanie dyscyplinarne w sprawie tego samego czynu i tego samego policjanta nie zostałoby prawomocnie zakończone wydaniem orzeczenia w trybie, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, nie istniałaby przeszkoda, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, uniemożliwiająca jego wszczęcie. Brak byłoby także podstaw do wzruszenia prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa art. 135r oraz art. 135s ustawy o Policji. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, zostało wydane w ramach postępowania dyscyplinarnego, to zasadne jest również przyjęcie, że takie prawomocne orzeczenie materializuje przesłankę zawartą w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, która obliguje do obniżenia policjantowi nagrody rocznej za dany rok kalendarzowy.
The commented judgement concerns an issue related to the decision referred to in Article 135fa, paragraph 1 of the Police Act. It is demonstrated that disciplinary proceedings under Article 135fa, paragraphs 1–2 of the Police Act are a special type of disciplinary proceedings which are not instituted by a ruling referred to in Article 134i, paragraph 5 of the Police Act. It is argued that the legislator’s intention was to create an extraordinary procedure in which disciplinary decisions could be issued without conducting disciplinary proceedings, but a special procedure for disciplinary proceedings reduced exclusively to issuing a decision. Therefore, it is justified to conclude, contrary to the position of the aforementioned Court, that a decision issued without instituting disciplinary proceedings, initiates and simultaneously terminates disciplinary proceedings in a given case. However, it is not a decision that is issued without conducting any disciplinary proceedings. The opposite assumption would make it possible to institute and conduct disciplinary proceedings and then issue a decision against the same police officer in relation to the same act for which a decision had already been issued pursuant to Article 135fa, section 1 of the Police Act. Since disciplinary proceedings concerning the same act and the same police officer would not be legally concluded by issuing a decision in the manner referred to in Article 135fa paragraph 1 of the Police Act, there would be no obstacle, referred to in Article 135 paragraph 1 item 3 of the Police Act, to instituting them again. There would also be no grounds for challenging a final decision referred to in Article 135fa, paragraph 1 of the Police Act, or for reopening disciplinary proceedings under the extraordinary procedure referred to in Article 135r and Article 135s of the Police Act. If the decision referred to in Article 135fa, paragraph 1 of the Police Act has been issued as part of disciplinary proceedings, it is also reasonable to assume that such a final decision materialises the premise contained in Article 110, paragraph 5, item 2 of the Police Act, which requires that annual bonus awarded to the police officer for a given calendar year be reduced.
Коментованe судовe рішення стосувалося питання, пов’язаного з рішенням, про яке йдеться в ст. 135fa ч. 1 Закону про поліцію. Було доведено, що дисциплінарне провадження за ст. 135fa пп. 1–2 Закону про поліцію є особливим порядком дисциплінарного провадження, що не ініціюється рішенням, про яке йдеться у ст. 134i п. 5 Закону про поліцію. Було аргументовано, що наміром законодавця не було створення надзвичайної процедури, у межах якої можна було б ухвалювати дисциплінарні рішення без проведення дисциплінарного провадження, а запровадження особливої процедури дисциплінарного провадження, зведеної виключно до винесення рішення. Отже, було обґрунтовано визнати, всупереч позиції зазначеного суду, що рішення, винесене без порушення дисциплінарного провадження, ініціює і одночасно завершує дисциплінарне провадження у даній справі. Воно не є рішенням, винесеним повністю без проведення дисциплінарного провадження. Протилежне припущення дало б можливість розпочати та провести дисциплінарне провадження, а потім ухвалити рішення щодо того самого поліцейського стосовно того самого діяння, щодо якого раніше вже було ухвалено рішення в порядку, передбаченому ст. 135fa п. 1 Закону про поліцію. Оскільки дисциплінарне провадження у справі про той самий вчинок і того самого поліцейського не могло б бути правомірно завершене винесенням рішення в порядку, передбаченому ст. 135fa ч. 1 Закону про поліцію, не існувало б перешкоди, про яку йдеться у ст. 135 ч. 1 п. 3 Закону про поліцію, що унеможливлює його порушення. Також не було б підстав для оскарження остаточного рішення, про яке йдеться у ст. 135fa ч. 1 Закону про поліцію, у порядку надзвичайного поновлення дисциплінарного провадження, про яке йдеться у ст. 135r та ст. 135s Закону про поліцію. Якщо рішення, про яке йдеться у ст. 135fa абз. 1 Закону про поліцію, було ухвалено в межах дисциплінарного провадження, то також обґрунтовано вважати, що таке остаточне рішення реалізує передумову, передбачену у ст. 110 ч. 5 п. 2 Закону про поліцію, яка зобов’язує зменшити поліцейському річну премію за відповідний календарний рік.
Комментируемое решение касалось вопроса, связанного с постановлением, упомянутым в ст. 135fa п. 1 Закона о Полиции. Было доказано, что дисциплинарное производство в порядке ст. 135fa п. 1–2 Закона о Полиции является особым порядком дисциплинарного производства, которое не инициируется постановлением, упомянутым в ст. 134i п. 5 Закона о Полиции. Было аргументировано, что намерением законодателя было не создание чрезвычайного порядка, в котором можно было бы выносить дисциплинарные решения без проведения дисциплинарного разбирательства, а особый порядок дисциплинарного разбирательства, сведенный исключительно к вынесению решения. Таким образом, было обоснованным признать, вопреки позиции указанного суда, что решение, вынесенное без возбуждения дисциплинарного разбирательства, инициирует и одновременно завершает дисциплинарное разбирательство по данному делу. Однако оно не является решением, вынесенным без проведения дисциплинарного разбирательства. Противоположное предположение позволяло бы возбудить и провести дисциплинарное производство, а затем вынести решение в отношении того же полицейского в связи с тем же деянием, в отношении которого ранее уже было вынесено решение в порядке, предусмотренном статьей 135fa части 1 Закона о Полиции. Поскольку дисциплинарное производство по делу об одном и том же деянии и в отношении одного и того же полицейского не было бы закончено вынесением решения в порядке, предусмотренном статьей 135fa части 1 Закона о Полиции, не существовало бы препятствие, о котором говорится в ст. 135 п. 1 п. 3 Закона о Полиции, предотвращающее его возбуждение. Также не было бы оснований для обжалования окончательного решения, о котором говорится в статье 135fa пункта 1 Закона о Полиции, в порядке чрезвычайного возобновления дисциплинарного разбирательства, о котором говорится в статье 135r и статье 135s Закона о Полиции. Если решение, о котором говорится в статье 135fa п. 1 Закона о Полиции, было вынесено в рамках дисциплинарного разбирательства, то обоснованным является также предположение, что такое правомочное решение материализует предпосылку, содержащуюся в ст. 110 п. 5 п. 2 Закона о Полиции, которая обязывает снизить полицейскому годовую премию за данный календарный год
A Historian Is Like a Bee...
No full textHistoryka i pszczołę łączyć powinny pracowitość, zdolność do pracy dla wspólnego celu i wytrwałość. Nie ma jednak żadnej cudownej metody, która zapewnia w pracy historyka rzetelność, kompletność i prawdziwość. Historyk może się mylić, to nieuniknione. Chodzi o to, aby mieć tego świadomość i dążyć do doskonalenia swoich umiejętności. Z takim samym uporem, jak robią to pszczoły, zbierając pyłki, budując ul oraz wytwarzając miód. Historyk powinien być świadomy, że jego działalność ma znaczenie społeczne i polityczne.
A historian and a bee should share diligence, the ability to work for a common goal, and perseverance. However, there is no miraculous method that ensures reliability, completeness, and truthfulness in historians’ work. Historians can make mistakes; this is inevitable. The point is to be aware of this and to strive for the improvement of one’s skills with the same persistence as bees show when collecting pollen, building the hive, and producing honey. Historians should be aware of the social and political significance of their activity
On (In)effectiveness of Mediation in Poland
No full textKonflikty społeczne są nieodłączną częścią funkcjonowania każdej społeczności, a poszczególne wspólnoty wykształcają odmienne normy kulturowe ich rozwiązywania. Ewolucja metod eliminacji napięć społecznych pomiędzy jednostkami lub grupami przebiegała w różnych kierunkach – od bezpośredniej konfrontacji i narzucania własnych rozwiązań przegranym, poprzez koncyliację i wykształcenie rozwiązania akceptowalnego dla obu stron. W tym ostatnim przypadku wypracowanie rozwiązania sporu często pozostawia się instytucjom specjalnie do tego powołanym, np. sądom, arbitrom, mediatorom. Rozrost prawa międzynarodowego przyczynił się jednak do wprowadzania do krajowych porządków prawnych instytucji obcych ich kulturom prawnym. Celem artykułu jest wskazanie, że wprowadzenie w prawie polskim mediacji stanowiło ingerencję w istniejący system norm kulturowych, tj. wprowadzało normy nieznane w obszarze rozwiązywania sporów społecznych. Kolejno podjęto próbę wykazania skuteczności wprowadzenia mediacji w prawie poprzez zbadanie, czy ta forma rozwiązywania konfliktów na drodze prawnej jest stosowana, a jeśli tak − w jakim stopniu, czy istnieje świadomość społeczna co do istnienia tej formy prawnej eliminacji sporu oraz jakie jest jej społeczne postrzeganie jako metody rozwiązywania konfliktów. Z przeprowadzonych badań wynika, że mediacja w Polsce jest stosowana bardzo rzadko (mniej niż 1% spraw), istnieje niewielka świadomość społeczna co do możliwości rozwiązania sporu z trybie mediacji (ok. 30%), natomiast ocena mediacji jest pozytywna w mniej niż 40%. Powyższe wyniki potwierdzają, że mediacja w prawie polskim jest implementowaną normą prawną z innych porządków prawnych i jest sprzeczna z krajowymi normami kulturowymi rozwiązywania sporów, a tym samym jest nieskuteczna.
Social conflicts are an integral part of the functioning of any community. Different groups develop different cultural norms for resolving them. The evolution of methods of eliminating social tensions between individuals or groups has proceeded in different directions – from direct confrontation and imposing one’s own solutions on the losers, through conciliation and developing a solution acceptable to both parties. In the latter case, working out a solution to the dispute is often left to an institution specifically established for this purpose, such as a court, arbitrator, mediator. However, the growth of international law has contributed to the introduction of institutions into legal orders that are alien to legal cultures. The aim of the article is to indicate that the introduction of mediation in Polish law constituted an interference with the existing system of cultural norms, i.e. it introduced norms unknown in resolving social disputes. Next, an attempt was made to demonstrate the effectiveness of introducing mediation into law by examining whether this form of resolving conflicts through legal means is used, and if so, to what extent, whether there is social awareness of the existence of this legal form of eliminating disputes and what is its social perception as a method of resolving conflict. The research shows that mediation is used very rarely in Poland (less than 1 per cent of cases), there is little social awareness of the possibility of resolving a dispute through mediation (approx. 30 per cent), while the assessment of mediation is positive in less than 40 per cent. The above results confirm that mediation in Polish law is a legal norm implemented from other legal systems and is contrary to cultural norms of resolving disputes, and is therefore ineffective
Wychowanie językowe dzieci w wieku szkolnym
No full textCelem niniejszego rozdziału jest wskazanie na kluczową rolę wychowania językowego w integralnym rozwoju człowieka. Inspirując się modelem integralnego wychowania autorstwa Stefana Kunowskiego autorki pokazują jak siła LOGOS z jej funkcją communicare przenika wszystkie inne sfery rozwoju człowieka. W rozdziale zostały omówione procesy rozwojowe i uwarunkowania prawidłowego rozwoju mowy i języka od poczęcia aż do dwunastego czy nawet czternastego roku życia, czyli prawie do końca szkoły podstawowej. Autorki podkreślają niezwykle ważną rolę oddziaływań wychowawczych środowisk rodzinnych, szkolnych i pozaszkolnych oraz podpowiadają konkretne propozycje działań stymulujących i wspierających rozwój językowy dzieci, aby stały się dojrzałymi użytkownikami języka, co przejawia się swobodną wymianą myśli, z użyciem także między innymi języka figuratywnego, a także swobodnym wykorzystywaniem języka do rozwoju poznawczego, emocjonalnego, społecznego i duchowego
The Human Right to Take Part in Cultural Life
No full textThe human right to take part in cultural life is rooted in dignity of the person. Cultural rights form an integral part of human rights and, like all other rights, are universal, indivisible and interdependent, that is why respecting them is essential for the preservation of human dignity and the positive social interaction between individuals and communities in a diverse and multicultural world. The concept of unity of human rights implies equality of personal, political, economic, social and cultural rights. It is a universal right to participation, contributing and access to culture. The human right to take part in cultural life must be considered in two dimensions: individual and collective. This emphasizes both the autonomy of the individual and the importance of the community. An analysis of this law allows us to point out its most fundamental elements. Both the Universal Declaration of Human Rights (Article 27) and the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (Article 15) state that the human right to take part in cultural life is vested in all members of the human community. In view of this fact, States are obliged to promote culture among all social groups. States are also obliged to recognize the diversity of identities of individuals and communities residing on their territory. The international community attaches great importance to cooperation in the field of culture