John Paul II Catholic University of Lublin
Repozytorium Instytucjonalne KUL (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)Not a member yet
8466 research outputs found
Sort by
Sporne świątynie katolickie w Gruzji i polityka restytucyjna: mniej równi niż inni
No full textAfter the collapse of the totalitarian regime and the restoration of independence, Georgia faced the consequences of the Soviet Union’s anti-religious policies alone. Rapid and often ill-considered decisions regarding the restitution of religious buildings confiscated during the occupation created additional complications for the country. During the final years of the Soviet Union and in the first years of independence, Soviet authorities first and then Georgian authorities transferred to the Georgian Orthodox Church not only Orthodox temples but also buildings claimed by other religious organisations. Among these are six Catholic churches that both the Apostolic Administration of the Latin Catholics of Caucasus and the Holy See have requested the Georgian government to return. The absence of a coherent restitution policy, as well as the ongoing attempts to maintain the status quo, have failed to resolve the issue, while the disputed temples have remained a source of tension between the interested churches and their congregations. This article examines the problematic aspects of both the historical and legal ownership of these disputed churches as well as Georgia’s experience with religious property restitution. The paper also analyses the relevant experiences of other countries from a comparative perspective that could prove valuable for Georgia in reaching a final and equitable resolution of religious property restitution disputes. This approach is particularly important, considering that several of the disputed churches are in a deplorable condition and are facing progressive deterioration, and the situation demands immediate intervention by state authorities.
Po upadku reżimu totalitarnego i odzyskaniu niepodległości Gruzja musiała stawić czoła konsekwencjom antyreligijnej polityki Związku Radzieckiego. Dodatkowe komplikacje zostały wywołane przez szybkie i często nieprzemyślane decyzje dotyczące restytucji budynków sakralnych skonfiskowanych w okresie okupacji. W ostatnich latach Związku Radzieckiego oraz w pierwszych latach niepodległości najpierw władze sowieckie, a następnie również władze gruzińskie przekazały Gruzińskiemu Kościołowi Prawosławnemu nie tylko świątynie prawosławne, lecz także obiekty sakralne, do których roszczenia zgłaszały inne związki wyznaniowe. Chodzi m.in. o sześć katolickich świątyń, o których zwrot do gruzińskiego rządu wystąpiła zarówno Administratura Apostolska Kaukazu, jak i sama Stolica Apostolska. Brak spójnej polityki restytucyjnej i stale podejmowane próby utrzymania status quo powodują, że kwestia ta pozostaje nierozwiązana, a sporne świątynie pozostają źródłem napięć pomiędzy zainteresowanymi kościołami i wspólnotami wiernych. W niniejszym artykule podjęto się analizy problematycznych kwestii związanych z własnością spornych świątyń, biorąc pod uwagę zarówno aspekty historyczne, jak i prawne. Analizie poddano też gruzińskie doświadczenia z restytucją mienia sakralnego. Biorąc pod uwagę perspektywę prawnoporównawczą, odniesiono się przy tym do doświadczeń innych państw, których uwzględnienie może się przyczynić do wypracowania w Gruzji ostatecznego, sprawiedliwego rozwiązania sporów o restytucję mienia sakralnego. Jest ono bardzo potrzebne ze względu na fakt, że niektóre ze spornych świątyń znajdują się w opłakanym stanie, ulegając z upływem czasu dalszej degradacji, a istniejąca sytuacja wymaga pilnej interwencji władz państwowych
Znaczenie wyrażenia "divina catastrophe" w hymnie "Iam toto subitus vesper"
No full textThe author of a study written in Latin establishes the meaning of the expression divina catastrophe in the breviary hymn for the feast of the Seven Sorrows of the Blessed Virgin Mary Iam toto subitus vesper eat polo, written by Callisto Palombella. He argues against contemporary translations of the hymn, which translate the word catastrophe in an anachronistic way, disregarding the narrower semantic scope of the word at the time of the hymn's composition, and interpret it as God's passion, as God's suffering. Meanwhile, the word catastrophe meant at the time - as in ancient drama - a sudden change of situation, a subversion of order, a turn of events, which makes us see the death of Christ as totius ordinis eversio - a revolution in which all bewildered nature also participates.
Autor opracowania napisanego w języku łacińskim ustala znaczenie wyrażenia divina catastrophe w hymnie brewiarzowym na święto Siedmiu Boleści Najświętszej Maryi Panny Iam toto subitus vesper eat polo, którego autorem jest Callisto Palombella. Polemizuje z nowożytnymi przekładami hymnu, które słowo catastrophe tłumaczą w sposób anachroniczny, nie biorąc pod uwagę węższego zakresu semantycznego tego słowa w okresie powstania hymnu, interpretują je jako Bożą mękę, jako cierpienie Boga. Tymczasem słowo catastrophe oznaczało wtedy - jak w dramacie starożytnym - gwałtowną zmianę sytuacji, wywrócenie porządku, punkt zwrotny akcji, co każe widzieć w śmierci Chrystusa jak gdyby ordinis eversio – przewrót, w którym uczestniczy także cała zdumiona natura
Brunechildis reginae epistolae (translation into Polish)
No full textW zbiorze Listów austrazyjskich uwagę czytelnika zwraca pięć listów napisanych w imieniu królowej austrazyjskiej Brunhildy. Pisma te należały do dwóch odrębnych pakietów korespondencji dyplomatycznej, która przygotowana została na potrzeby posłów udających się do Konstantynopola pomiędzy rokiem 585 a 593. Dwie podjęte wówczas misje dotyczyły dość trudnej i zarazem napiętej sytuacji politycznej, która pojawiła się w relacjach pomiędzy Merowingami i Konstantynopolem od 582 r. Chodziło przede wszystkim o załagodzenie niezadowolenia cesarza bizantyńskiego Maurycjusza z powodu niewypełnienia wcześniejszych zobowiązań, które polegały na czynnym włączeniu Franków do wojny z Longobardami. Kartą przetargową pomiędzy dworami stał się uprowadzony do Konstantynopola wnuk Brunhildy - Atanagild. Dołączone do pakietu dyplomatycznego listy królowej wyraźnie odznaczają się na tle całej korespondencji. Wyróżnia je osobista treść i emocjonalny język, które nie odpowiadały przyjętym komunikatom i formułom dyplomatycznym. Drobiazgowa analiza epistoł Brunhildy pozwala stwierdzić jednak, że stanowiły one niezwykle precyzyjnie i przemyślane narzędzie komunikacyjne. Zastosowana w nich osobista ekspresja oraz emocjonalne scenariusze stały się swoistego rodzaju taktyką mającą na celu wywarcie pośredniego wpływu na cesarza. Listy potwierdzają nie tylko gruntowne wykształcenie królowej, ale także pozycję oraz wpływy polityczne, które posiadała na królewskim dworze. Realizowana przez nią chłodna taktyka polityczna oraz strategie dowodzą również posiadanych przez nią kompetencji przywódczych i autorytetu.
In the collection of Austrasian Letters, the reader's attention is drawn to five letters written on behalf of the Austrasian queen Brunhilda. These letters belonged to two separate packages of diplomatic correspondence, which was prepared for the needs of envoys traveling to Constantinople between 585 and 593. The two missions undertaken at that time concerned the rather difficult and at the same time tense political situation that appeared in the relations between the Merovingians and Constantinople from 582. The main aim was to appease the dissatisfaction of the Byzantine emperor Mauricius due to the failure to fulfill earlier obligations, which consisted in actively involving the Franks in the war with the Lombards. The bargaining chip between the courts was Brunhilda's grandson Athanagild, who had been kidnapped to Constantinople. The queen's letters attached to the diplomatic package clearly stand out from the rest of the correspondence. They are distinguished by their personal content and emotional language, which did not correspond to the accepted diplomatic messages and formulas. However, a detailed analysis of Brunhilda's epistles allows us to state that they were an extremely precise and well-thought-out communication tool. The personal expression and emotional scenarios used in them became a kind of tactic aimed at exerting indirect influence on the emperor. The letters confirm not only the queen's thorough education, but also the position and political influence she had at the royal court. The cool political tactics and strategies she implemented also prove her leadership skills and authority
The Intermediate State: Revelation 6:9–11 and 20:4–6, 13 in the Light of Daniel 12:2, 13
Get PDFIn the Book of Revelation, John sees souls under the altar, who then come to life (Rev 6:9–11; 20:4–6, 13). The passages describing the scene are often used as arguments to confirm the existence of a conscious state after death. This article criticises this dualistic interpretation and argues that Dan 12:2, 13 are verses of high importance for the correct interpretation of Rev 6:9–11 and 20:4–6, 13. The article discusses the six parallels between these texts and, based on the Old Testament background, shows that the word ψυχή in Rev 6:9–11 means “blood,” which represents the slain martyrs. The article argues that the teaching on the state of the dead in the Books of Daniel and Revelation is based on a holistic anthropological concept
Foreign Women in the Book of Ruth and in the Beginning of the Book of Proverbs (1–9)
Get PDFThe texts of Prov 1–9 and Ruth present the reader with contrasting visions concerning the relationship with the ‘other.’ In spite of the still-open extensive debate on the identification of the female figure described in Prov 1–9, it seems fairly certain that both texts can be ascribed to the post-exilic period and thus fall within the issue of mixed marriages, which can be read at various levels: religious, identity, economic, also thanks to the elaboration of an extensive exegesis of the biblical texts
The Revision of Directive 2013/11/EU on ADR for Consumer Disputes: Strengthening or Only Reorganizing ADR Rights for Consumers?
No full textThe consumer protection model introduced in 2013 by Directive 2013/11/EU has proven to be insufficient. The data have shown that not only consumers but also traders show little enthusiasm for resolving disputes based on the out-ofcourt procedures introduced by this act. This has resulted from the low awareness among consumers, as well as the limited objective and geographical scope of disputes that can be resolved by means of fast, transparent, and equitable ADR procedures. The stagnation and the so-far unexplored potential of the ADR framework, further intensified by the rapidly increasing virtualization of socio-economic life, justifies the need to implement changes in the field of out-of-court methods for consumer dispute resolution. The package of legislative proposals presented by the Commission, including the Proposal for Directive 2013/11/EU, can be assessed as a reorganization rather than a significant step towards the strengthening of the EU-wide ADR framework. Despite positive elements, such as the extension of the objective and geographical scope of the Directive, this document does not contain proposals for changes that would eliminate all the problems identified during the 10-year-long application of Directive 2013/11/EU. This, in fact, requires the adoption of solutions that have a greater impact on corporate social responsibility, including the responsibility for consumer relations, increasing the degree of readiness to apply ADR procedures as determined by the parties’ high awareness, the ease of implementing and transparency of the procedures while ensuring adequate quality and bridging the significant structural gaps between ADR solutions employed by the individual Member States
Jean Carmignac, Mistrz Sprawiedliwości a Jezus Chrystus (przeł. W. Rapak) (Biblioteka Zwojów 10; Kraków: The Enigma Press 2024)
No full textRecenzja książki: Jean Carmignac, Mistrz Sprawiedliwości a Jezus Chrystus (przeł. W. Rapak) (Biblioteka Zwojów 10; Kraków: The Enigma Press 2024). Ss. 144. 50 PLN. ISBN: 9788386110926
Poetical Postmodern Exegesis: Paul Ricoeur and Olivier-Thomas Venard in Dialogue
No full textIn a postmodern linguistic turn, Paul Ricoeur pays great attention to the subject and the Biblical text itself. This helpfully presents a very pristine text, one which can move and re-create the subject who encounters the text with humility. However, when it comes to Biblical exegesis specifically, Ricoeur’s method is immanentist, a historical, and unhelpfully rejects any interpretive authority. Olivier-Thomas Venard, like Ricoeur, pays great attention to the sign-character of the Bible’s language, but offers a more holistic exegesis which takes the Bible on its own terms and is metaphysically and historically grounded. In this article, I first lay out Ricoeur’s poetical exegetical project and offer interpretive and metaphysical critiques; specifically, I contend that his “distanciated” reading of the Bible and his rejection of authority fail to interpret the Bible on its own terms. I then turn to Venard, who sympathizes with Ricoeur’s subjective and linguistic turn while remaining grounded in interpretive authority, history, and providence, offering what Matthew Levering calls a “participatory exegesis.
Academic Activities of the Institute of Biblical Studies at the John Paul II Catholic University of Lublin in the Year 2023/2024
No full textВлияние принципа коллегиальности на функционирование Верховной контрольной палаты Польши
No full textThe article’s subject is collegiality as the essence of the Supreme Audit Office (NIK)’s activities. The Constitution of the Republic of Poland defines the functioning of the Supreme Audit Office (Polish: Najwyższa Izba Kontroli, abbreviated NIK) based on the principle of collegiality (Article 202 section 3 of the Constitution of the Republic of Poland). However, this requirement is formulated in a very general manner, without specifying the content or form of its implementation, but with the indication that the organisation and functioning of the Supreme Audit Office shall be defined by law (Article 207 of the Constitution of the Republic of Poland). Interestingly, this concept was already embedded in the Act of 23 December 1994, on the Supreme Audit Office, two years before the adoption of the Polish Constitution, and remains in effect in its unchanged form to this day. This article analyses the principle of collegiality, an issue of constitutional and functional significance for the NIK’s operations while considering the NIK president’s strong leadership role. The study aims to demonstrate that the implementation of the constitutional principle of collegiality in NIK is not limited to the work of the collective body within the Office, namely the NIK Council but obliges the organisation to perform tasks collaboratively at various stages of the audit process. The article’s subject determined the research method’s choice and the study’s structure.
The primary research method employed is the formal-dogmatic method, which involves the analysis of statutory provisions and other legal instruments related to the examined issues, specifically the Constitution of the Republic of Poland and the Act on the Supreme Audit Office. Additionally, the article analyses the standards developed by the International Organization of Supreme Audit Institutions (INTOSAI) concerning the modes of operation of such institutions. Since the principle of collegiality has defined the functioning of the Office from the very first day of its establishment, the historical method was also applied.
Przedmiotem artykułu jest kolegialność jako istota działalności Najwyższej Izby Kontroli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej określa sposób funkcjonowania NIK w oparciu o zasadę kolegialności (art. 202 ust. 3 Konstytucji RP). Wymóg ten został jednak ujęty w sposób bardzo ogólny, bez doprecyzowania treści i formy jego realizacji, ale ze wskazaniem, że organizację oraz tryb działania Najwyższej Izby Kontroli określa ustawa (art. 207 Konstytucji RP). Co ciekawe, koncepcja ta została zapisana już w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli, tj. dwa lata przed uchwaleniem Konstytucji RP, i w niezmiennej formie obowiązuje do dziś. W niniejszym artykule dokonano analizy zasady kolegialności, a więc istotnej ustrojowo i funkcjonalnie kwestii dla działalności NIK, z uwzględnieniem silnej pozycji kierowniczej Prezesa NIK. Opracowanie zmierza do wykazania, że realizacja konstytucyjnej zasady kolegialności NIK nie ogranicza się jedynie do pracy funkcjonującego w Izbie gremialnego organu, jakim jest Kolegium NIK, lecz zobowiązuje do zespołowego wykonywania zadań na różnych etapach postępowania kontrolnego.
Przedmiot artykułu przesądził o wyborze metody badawczej i układzie opracowania. Podstawową zastosowaną metodą badawczą jest metoda formalno-dogmatyczna związana z analizą aktów prawnych odnoszących się do badanej problematyki, tj. Konstytucji RP i ustawy o NIK. Dokonano również analizy standardów opracowanych przez Międzynarodową Organizację Najwyższych Organów Kontroli, odnoszących się do formy działania tych organów. Z uwagi na to, że zasada kolegialności określa sposób funkcjonowania Izby od pierwszego dnia jej powołania, zastosowano również metodę historyczną.
Предметом цієї статті є колегіальність як сутність діяльності Верховної палати контролю Польщі. Конституція Республіки Польща визначає порядок функціонування Верховної палати контролю Польщі на основі принципу колегіальності (ч. 3 ст. 202 Конституції Республіки Польща). Однак ця вимога сформульована в дуже загальному вигляді, без конкретизації змісту і форми її реалізації, але із зазначенням, що організація і порядок діяльності Верховної палати контролю Польщі визначається законом (ст. 207 Конституції Республіки Польща). Цікаво, що ця концепція була закріплена ще в Законі “Про Верховну палату контролю Польщі” від 23 грудня 1994 року, тобто за два роки до прийняття Конституції Республіки Польща, і в незмінному вигляді є чинною до сьогодні. У цій статті аналізується принцип колегіальності, тобто системно і функціонально важливе питання для діяльності Верховної палати контролю Польщі, беручи до уваги сильну управлінську позицію Голови Верховної палати контролю. Дослідження має на меті показати, що реалізація конституційного принципу колегіальності ВПКП не обмежується лише роботою колегіального органу, що діє у складі Палати, тобто Колегії ВПКП, а зобов’язує до колективного виконання завдань на різних стадіях аудиторських проваджень.
Тема статті визначила вибір методу дослідження та схему дослідження. Основним методом дослідження є формально-догматичний метод, пов’язаний з аналізом правових актів, що стосуються досліджуваної проблематики, а саме: Конституції Республіки Польща та Закону про ВПКП. Також було проаналізовано стандарти, розроблені Міжнародною організацією вищих органів фінансового контролю, що стосуються форми діяльності цих органів. У зв’язку з тим, що принцип колегіальності визначає спосіб функціонування Палати з першого дня її створення, було також застосовано історичний метод.
Предметом данной статьи является коллегиальность как сущность деятельности Верховной контрольной палаты (ВКП). Конституция Республики Польша определяет функционирование Верховной контрольной палаты на основе принципа коллегиальности (ст. 202 (3) Конституции Республики Польша). Однако это требование сформулировано в очень общем виде, без уточнения содержания и формы его реализации, но с указанием на то, что организация и режим работы Верховной контрольной палаты определяются законом (ст. 207 Конституции Республики Польша). Интересно, что эта концепция уже была закреплена в Законе от 23 декабря 1994 года о Верховной контрольной палате, то есть за два года до вступления в силу Конституции Республики Польша, и в неизменном виде действует до сих пор. В данной статье анализируется принцип коллегиальности как важного институционального и функционального аспекта деятельности ВКП, учитывая сильную управленческую позицию Председателя ВКП. Цель исследования – показать, что реализация конституционного принципа коллегиальности ВКП не ограничивается работой коллективного органа, функционирующего в палате – Коллегии ВКП, а обязывает коллективно выполнять задачи на различных стадиях контрольного производства.
Предмет статьи определил выбор метода исследования и структуру работы. В качестве основного метода исследования использован формально-догматический метод, связанный с анализом правовых актов, касающихся рассматриваемых вопросов, а именно Конституции Республики Польша и Закона о ВКП. Также был проведен анализ стандартов, разработанных Международной организацией высших органов аудита, касающихся формы деятельности этих органов. В связи с тем, что принцип коллегиальности определяет порядок функционирования ВКП с первого дня ее создания, был применен также исторический метод