John Paul II Catholic University of Lublin
Repozytorium Instytucjonalne KUL (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)Not a member yet
8466 research outputs found
Sort by
Ekslibrisy i dedykacje na książkach pochodzących z bibliotek księży z łucko-żytomierskiej diecezji rzymskokatolickiej
No full textThe purpose of this article is to study the bookplates and gift inscriptions on books from the libraries of priests of the Lutsk-Zhytomyr Diocese of the Roman Catholic Church, which are kept in the Department of library collections and historical collections of the Institute of Book Studies of the V. I. Vernadsky National Library of Ukraine (VNLU). Methodology: the study employs paleographic and historical-chronological methods. The scientific novelty of the study lies in the fact that, for the first time, fragments from the libraries of the clergy of the Lutsk-Zhytomyr Diocese are being introduced into scholarly circulation after being transferred to the State Public Library of Ukraine (now the V. I. Vernadsky National Library of Ukraine) as part of the Berdyhiv Social-Historical and Economic Museum's library collection (1926-1954) after its closure in the 1950s. Additionally, the article will, for the first time, present bookplates from the libraries of dioesan priests, such as stamps from private libraries, handwritten autographs, supralibros, and four gift inscriptions. An appendix at the end of the article provides a catalogue of books from these collections.
Celem niniejszego artykułu jest analiza ekslibrisów i dedykacji na książkach pochodzących z bibliotek księży łucko-żytomierskiej diecezji rzymskokatolickiej, które są przechowywane w dziale zbiorów bibliotecznych i historycznych Instytutu Nauk o Książkach Narodowej Biblioteki Ukrainy im. W.I. Wernadskiego (VNLU). Metodologia: w niniejszym opracowaniu zastosowano metody paleograficzne i historyczno-chronologiczne. Nowatorski charakter badania polega na tym, że po raz pierwszy fragmenty zbiorów bibliotecznych duchownych diecezji łucko-żytomierskiej zostały wprowadzone do obiegu naukowego po przekazaniu ich do Państwowej Biblioteki Publicznej Ukrainy (obecnie Narodowej Biblioteki Ukrainy im. W.I. Wernadskiego) jako część zbiorów bibliotecznych Muzeum Społeczno-Historyczno-Gospodarczego w Berdyczowie (1926-1954) po jego zamknięciu w latach 50. XX wieku. Ponadto w artykule po raz pierwszy zostaną zaprezentowane ekslibrisy z bibliotek księży diecezjalnych, takie jak pieczęcie z bibliotek prywatnych, odręczne dedykacje, supralibros oraz cztery inskrypcje podarunkowe. W załączniku na końcu artykułu znajduje się katalog książek z tych zbiorów
Сложность вопроса о рецепции закона в контексте его промульгации в каноническом правопорядке
No full textZasadniczym przedmiotem uwagi Autora w prezentowanym opracowaniu jest namysł nad zjawiskiem recepcji promulgowanej ustawy. Wykazał on, iż zjawisko to ma złożony charakter. W rozważaniach nad tym zagadnieniem za nieadekwatne Autor uznał proste przejęcie desygnatów słowa „recipere”. W doktrynie kanonistycznej bowiem wyodrębniono dwie kategorie recepcji, których znaczenia istotnie odbiegają od znaczeń lingwistycznych: recepcję prawną wiążącą się jedynie z transferem prawa oraz recepcję faktyczną wiążącą się z przestrzeganiem prawa. Autor dowiódł, iż pierwsza kategoria ma charakter prawny, druga z kolei – walor teologiczny. W jego przekonaniu te kategorie wzajemnie się dopełniają. Na tym jednak nie poprzestał, gdyż postawił pytanie o ratio takich rozwiązań. Wyraził pogląd, iż przyjęcie minimalistycznych wymogów prawnych w odniesieniu do recepcji prawnej wynika z faktu, iż w porządkach prawnych dąży się to tego, aby stanowione prawo było pewne, w sensie pewności co do jego obowiązywania. Jego zdaniem wymóg ten jest realizacją jednego z celów funkcjonowania prawa, jakim jest zapewnienie ładu społecznego. Inny wymiar, zdaniem Autora, ma akceptacja faktyczna, przejawiająca się w zjawisku przestrzegania ustawy przez wspólnotę wiernych. W tej hipotezie ratio tego rozwiązania wynika z powodów teologicznych, za które uznał konstytucję Kościoła i związany z nim fenomen wiary.
The main focus of the present study is a reflection on the phenomenon of reception of a newly promulgated law. The issue is shown to be a complex one. The author believes that in understanding the term “reception”, it is inadequate to simply adopt the referents of the word “recipere”. The doctrine of Canon Law makes a distinction between two categories of reception, whose meanings differ substantially from their linguistic denotation: legal reception, which is associated solely with the transfer of law, and factual reception, which is related to the observance of law. The author demonstrates that while the former category has a legal nature, the latter has a theological value. In his opinion, these categories complement each other. However, he goes beyond that observation to ask about the ratio of such solutions. He expresses a view that minimalist legal requirements in relation to legal reception are adopted because legal systems strive to ensure that the law they establish is certain, in the sense that it is certain to be enforceable. In the author’s opinion, this requirement is the realisation of one of the purposes of the functioning of law, which is to ensure social order. Factual acceptance takes on a different dimension, as it is manifested in a community of believers observing a law. In this hypothesis, the ratio of this solution has theological grounds, which the author believes to be the constitution of the Church and the phenomenon of faith related to the Church.
У представленому дослідженні основним об’єктом уваги автора є рефлексія над феноменом рецепції промульгованого закону. Автором показано, що це явище має комплексну природу. Розглядаючи це питання, автор вважає недостатнім просте сприйняття значення слова “recipere”. Канонічна доктрина розрізняє дві категорії рецепції, значення яких суттєво відрізняються від лінгвістичних: юридичну рецепцію, яка передбачає лише передачу права, і фактичну рецепцію, яка передбачає дотримання права. Автор довів, що перша категорія має юридичний характер, тоді як друга – богословське забарвлення. На його думку, ці категорії доповнюють одна одну. Однак на цьому він не зупинився, оскільки поставив питання про співвідношення таких рішень. Він висловив думку, що прийняття мінімалістичних правових вимог щодо правової рецепції випливає з того, що правові порядки прагнуть забезпечити певність прийнятого закону, в сенсі визначеності щодо його дійсності. На його думку, ця вимога є реалізацією однієї з цілей функціонування права, яка полягає у забезпеченні соціального порядку. Іншим виміром, на думку автора, є фактичне прийняття, що проявляється у феномені дотримання права спільнотою віруючих. У цій гіпотезі співвідношення такого рішення випливає з богословських причин, для чого він розглядає конституцію Церкви і пов’язаний з нею феномен віри.
Основным объектом внимания автора в представленном исследовании является осмысление феномена рецепции промульгированного закона. Он показывает, что это явление имеет комплексный характер. Рассматривая этот вопрос, Автор счел недостаточным простое принятие наименований слова «recipere». Каноническая доктрина выделяет две категории рецепции, значения которых существенно отличаются от лингвистических: юридическая рецепция, предполагающая только передачу права, и фактическая рецепция, предполагающая соблюдение права. Автор доказал, что первая категория имеет юридический характер, а вторая – теологическое значение. По его мнению, эти категории дополняют друг друга. Однако на этом он не остановился и поставил вопрос о ratio таких решений. Он выразил мнение, что принятие минималистских правовых требований в отношении юридической рецепции обусловлено тем, что правовые порядки стремятся к тому, чтобы созданный закон был определенным, в смысле уверенности в его действительности. По его мнению, это требование является реализацией одной из целей функционирования права, которая заключается в обеспечении социального порядка. Другим аспектом, по мнению автора, является фактическое принятие, проявляющееся в явлении соблюдения закона общиной верующих. В этой гипотезе ratio данного решения обусловлено теологическими причинами, к которым он относит конституцию Церкви и связанный с ней феномен веры
Teaching Language-Specific Preferences in the Native Language: An Interactive Web App for Prospective Teachers
No full textNatural languages offer diverse means for conveying the same idea, with each language typically exhibiting a predominant way of selecting and packaging information, referred to as a language-specific preference. Cross-linguistic research on motion events has shown that native speakers tend to favor such patterns and intuitively recognize non-preferred lexicalizations, particularly in the domain of motion event description. Due to subtle differences in grammar and vocabulary, these preferences are language-specific.
Acquiring the language-specific preferences of a second or foreign language poses a challenge even for advanced learners, especially when these preferences diverge from those internalized in the native language. Language teachers, however, are often unaware of both the existence of such preferences and the difficulties they pose for learners. This study therefore aims (1) to enable prospective teachers to discover language-specific preferences through a bottom-up, data-driven approach, and (2) to raise awareness of the challenges involved in acquiring them.
Accordingly, the online application LexiGraph was developed to enable prospective German teachers to identify patterns in linguistic data. Using an interactive dataset, students explored the expression of motion events across languages and speaker groups. The app supports visual exploration and provides a threshold learning experience that fosters an engaging and intellectually challenging learning environment by encoding complex semantic and syntactic information.
Student feedback highlights the novelty of the technological approach, although some participants perceived the material as cognitively demanding. Developing an understanding of language-specific lexicalization patterns can support prospective teachers in working with language learners and contribute to more inclusive multilingual education
Основной закон Государства Града Ватикан от 13 мая 2023 г. Перевод и комментарий
No full textW dniu 13 maja 2023 r. Ojciec Święty Franciszek promulgował nową ustawę zasadniczą Państwa-Miasta Watykan. Jest to trzecia ustawa zasadnicza wydana dla tego państwa. Przyniosła szereg istotnych zmian, wśród których kluczowe wydaje się wprowadzenie do watykańskiego porządku prawnego zasady oddzielenia porządku państwowego od Kurii Rzymskiej i innych instytucji Stolicy Apostolskiej oraz wyraźne zapewnienie szeregu rozwiązań składających się na zasadę legalizmu. Zmiany wprowadzone za sprawą tego aktu należy postrzegać w perspektywie dynamicznego rozwoju watykańskiego porządku prawnego. Obecnie są one determinowane przez „dostosowywanie” tego systemu do norm prawa międzynarodowego. Nie zmienia to jednak faktu, że ustawodawca watykański zasadniczą rolę w systemie prawnym Państwa Watykańskiego nadal przyznaje prawu kanonicznemu. Można przyjąć, że prawo kanoniczne przede wszystkim określa naturę Państwa Watykańskiego, jest podstawowym źródłem prawa, pierwszym kryterium interpretacji ustaw, przesłanką recepcji prawa włoskiego oraz granicą „dostosowywania” się prawa watykańskiego do norm prawa międzynarodowego, a także wyznacza podstawowe zasady watykańskiego porządku prawnego, zwłaszcza w obszarze prawa procesowego. Ostatni ze wskazanych obszarów jest o tyle ciekawy, że w Państwie Watykańskim obowiązują różnorakie ustawy regulujące kwestie proceduralne – od recypowanych z włoskiego prawa, po wydane specjalnie dla Państwa Watykańskiego (Kodeks postępowania cywilnego).
On 13 May 2023, Pope Francis promulgated a new fundamental law for the Vatican City State. This is the third fundamental law issued for this state. It brought about a number of significant changes, among which the most important seem to be the introduction into the Vatican legal system of the principle of separation of the state order from the Roman Curia and other institutions of the Holy See, as well as a clear provision of a number of solutions constituting the principle of legalism. The changes introduced by this act should be seen in the context of the dynamic development of the Vatican legal system. Currently, they are determined by the ‘adaptation’ of this system to international law standards. However, this does not change the fact that the Vatican legislator continues to assign a fundamental role in the legal system of the Vatican State to canon law. It can be assumed that canon law primarily defines the nature of the Vatican State, is the fundamental source of law, the primary criterion for interpreting statutes, the basis for the reception of Italian law and the limit of the ‘adaptation’ of Vatican law to international law standards, and also sets out the basic principles of the Vatican legal order, especially in the area of procedural law. The last of these areas is interesting in that the Vatican City State has various laws regulating procedural issues, ranging from those adopted from Italian law to those issued specifically for the Vatican City State (Code of Civil Procedure).
13 травня 2023 року Святіший Отець Франциск проголосив нову конституцію Держави-Міста Ватикан. Це третя конституція, ухвалена для цієї держави. Вона принесла ряд суттєвих змін, серед яких ключовою видається впровадження до ватиканського правового порядку принципу відокремлення державного управління від Римської курії та інших інституцій Апостольської столиці, а також чітке забезпечення низки рішень, що реалізують принцип легалізму. Зміни, внесені цим актом, слід розглядати в перспективі динамічного розвитку ватиканського правового порядку. Нині вони визначаються як “адаптація” цієї системи до норм міжнародного права. Це, однак, не змінює того факту, що ватиканський законодавець продовжує відводити канонічному праву провідну роль у правовій системі Ватикану. Можна вважати, що канонічне право, перш за все, визначає природу Ватиканської держави, є основним джерелом права, першим критерієм тлумачення законів, передумовою рецепції італійського права та межею “адаптації” ватиканського права до норм міжнародного права, а також визначає ключові принципи ватиканського правового порядку, зокрема в сфері процесуального права. Остання з зазначених сфер є цікавою тим, що у Ватикані діють різноманітні закони, що регулюють процедурні питання – від запозичених з італійського права до нормативних актів, виданих спеціально для Ватикану (Цивільний процесуальний кодекс).
13 мая 2023 г. Святой Отец Франциск обнародовал новый основной закон Государства Града Ватикан. Это третий основной закон, изданный для этого государства. Он внес ряд существенных изменений, среди которых ключевым является введение в правовой порядок Ватикана принципа отделения государственного порядка от Римской Курии и других институтов Апостольского Престола, а также четкое обеспечение ряда решений, составляющих принцип легализма. Изменения, внесенные этим законом, следует рассматривать в перспективе динамичного развития правового порядка Ватикана. В настоящее время они определяются «адаптацией» этой системы к нормам международного права. Однако это не меняет того факта, что законодатель Ватикана по-прежнему отводит каноническому праву основополагающую роль в правовой системе Государства Града Ватикан. Можно считать, что каноническое право, прежде всего, определяет природу Государства Града Ватикан, является основным источником права, первым критерием толкования законов, предпосылкой для принятия итальянского права и границей «адаптации» ватиканского права к нормам международного права, а также определяет основные принципы ватиканского правопорядка, особенно в области процессуального права. Последний из указанных аспектов интересен тем, что в Ватикане действуют различные законы, регулирующие процессуальные вопросы – от перенятых из итальянского права до специально принятых для Государства Града Ватикан (Гражданский процессуальный кодекс).Publikacja powstała w wyniku realizacji grantu „Recepcja prawa w systemie prawnym Państwa Miasta Watykańskiego”, finansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki w ramach programu PRELUDIUM na podstawie umowy nr UMO-2021/41/N/HS5/00945
A Program of Christian Perfection in the Light of Pastoral Exhortations (Part 2)
No full textArtykuł jest drugą częścią studiów dotyczących programu doskonalenia zaproponowanego przez św. Cezarego z Arles. Po przedstawieniu pierwszego etapu doskonalenia, obejmującego podjęcie walki z grzechami w kolejnej części naszej refleksji zostanie omówiony drugi jego etap, który polega – według św. Cezarego – na nabywaniu cnót, czyli na szeroko rozumianym upodabnianiu się do Chrystusa w oparciu o środki doskonalenia chrześcijańskiego, które proponuje on odbiorcom swoich kazań jako najlepiej służące doskonaleniu chrześcijańskiemu. Konfrontując wskazania biskupa Arles z nauczaniem współczesnego Kościoła postaramy się ukazać ponadczasowość i aktualność jego nauczania.
This article is the second part of a study of the programme of perfection proposed by St Caesarius of Arles. After presenting the first stage of perfection, encouraging the struggle against sins , the second part of our reflection will deal with the process of acquiring virtues, that is, in the broad sense of becoming more like Christ, based on the means of Christian perfection that the Bishop of Arles proposes to the recipients of his sermons as best serving Christian perfection. In these exhortations we note that he sought to give encouragement to the faithful striving for the ideal of holiness. For in them he pointed out that on the path of Christian perfection, they are not alone and on their own. For God gives everyone the possibility of perfecting themselves and supports them in this process by his grace. In this article, we would also like to point out that the teaching of St Caesarius continues to be held in high esteem in the Church and that, in the context of the new conditions, circumstances and circumstances of life, it is worthy of further scholarly reflection, presenting the relevance of this teaching to today's reality of the Church and the world
The Quiet Quitting Phenomenon in Digital Workplaces: A Legal-Theoretical and Comparative Analysis
No full textQuiet quitting has recently emerged as a widely discussed phenomenon in organizational science, primarily due to its implications for business operations and employee productivity. However, its impact on labor law should not be overlooked. This paper employs legal-theoretical and comparative methods to explore the key aspects of conceptualizing quiet quitting within both individual and collective labor law frameworks. It also examines how company law addresses the unique status of managers and directors as employees. The analysis is limited to a general legal assessment of the Quiet Quitting phenomenon, acknowledging its conceptual ambiguity and its intersection with organizational management, labor law, and company law.This paper was written as part of the 2025 Research Program of the Institute of Social Sciences supported by the Ministry of Science, Technological Development and Innovation of the Republic of Serbia
A Universal Criterion to Evaluate Socioeconomic Systems: John Paul II’s Concept of Human Rights
No full textCelem artykułu jest rekonstrukcja Jana Pawła II idei uniwersalnych praw człowieka, zarysowanie podejścia Papieża, kluczowych tez koncepcyjnych oraz wkładu w budowanie i promowanie skuteczniejszych form ochrony tych praw na tle współczesnego kryzysu uniwersalności praw osoby ludzkiej. Poglądy Karola Wojtyły – Jana Pawła II zakorzenione w ukształtowanej przez chrześcijaństwo polskiej tradycji intelektualnej krystalizowały się w procesie badań naukowych prowadzonych przez niego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i w jego osobistym zaangażowaniu w ochronę praw człowieka. Papież uczynił osobę ludzką i jej prawa ideą przewodnią swojego nauczania społecznego i globalnej działalności pastoralnej. Rozwinięta przez niego koncepcja osoby ludzkiej i jej niezbywalnej godności determinuje komplementarne rozumienie wszystkich praw człowieka, niezależnie od kontekstów ideologicznych i politycznych. Poprzez swoje zaangażowanie w upowszechnienie tej koncepcji, Jan Paweł II współkształtował międzynarodowe standardy ochrony praw człowieka, a skala jego wkładu w rozwój ich teorii i ochronę stanowi przesłankę do nazywania go „Papieżem praw człowieka”. Rozwinięta przez niego idea uniwersalnych praw człowieka jest ważnym punktem odniesienia dla współczesnych dążeń do ich zasadniczej reinterpretacji.
The aim of the article is to reconstruct John Paul II’s idea of universal human rights, outline his basic approach, key conceptual theses, and contribution to building and promoting more effective forms of human rights protection against the backdrop of the contemporary crisis of the universality of the rights of the human person. The views of Karol Wojtyła–John Paul II, rooted in the Polish intellectual tradition shaped by Christianity, were formed in the process of his own scientific research at the Catholic University of Lublin and personal involvement in the protection of human rights. The Pope made the human person and their rights the guiding idea of his social teaching and global pastoral activity. The concepts of the human person and their inalienable dignity he developed determine the complementary understanding of all human rights, independent of ideological and political contexts. The involvement in the dissemination of this concept co-shaped international standards of human rights protection, and the scale of his contribution to the development of human rights theory and protection constitutes the basis for describing him as the pope of human rights. His idea of universal human rights is an important point of reference in the face of contemporary efforts to fundamentally reinterpret them
[REVIEW]: Marxism and Medieval Studies. Marxist Historiography in East-Central Europe, ed. by M. Nodl, P. Węcowski, D. Zupka, East Central and Eastern Europe in the Middle Ages, 450–1450, 93, Brill, Leiden – Boston 2024, pp. 391
No full textA review of Marxism and Medieval Studies. Marxist Historiography in East-Central Europe, edited by M. Nodl, P. Węcowski, D. Zupka, East Central and Eastern Europe in the Middle Ages, 450–1450, 93, Brill, Leiden – Boston 2024
Задолженность по НДС простого товарищества как «обязательство банкрота» в рамках процедуры банкротства бывшего участника простого товарищества
No full textSpółka cywilna może być podatnikiem podatku VAT. Przedmiotem niniejszego opracowania jest zagadnienie zakwalifikowania zaległości podatkowej w podatku VAT spółki cywilnej jako „zobowiązanie upadłego” albo jako „zobowiązanie masy” w postępowaniu upadłościowym byłego wspólnika spółki cywilnej. Kwestia odpowiedniej kwalifikacji należności ma kluczowe znaczenie. W istocie rzeczy przyporządkowanie tej należności do jednej lub drugiej wymienionej kategorii bardziej lub mniej uprawdopodabnia zaspokojenie należności Skarbu Państwa z tytułu VAT. Z jednej strony jeżeli decyzja podatkowa o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika jest wydawana po ogłoszeniu upadłości wspólnika, to okoliczność ta prima facie może sugerować kwalifikację jako „zobowiązanie masy”. Z drugiej strony jeżeli czynności opodatkowane podatkiem VAT zostały dokonane przez spółkę cywilną przed ogłoszeniem upadłości jej wspólnika, wówczas jest to źródło dla „zobowiązań upadłego”. Spółka cywilna w przestrzeni prawa cywilnego nie ma osobnej podmiotowości prawnej, nie ma zdolności prawnej, nie ma własnego majątku. Nie można ogłosić upadłości spółki cywilnej. Podmiotami prawa są jej wspólnicy. Upadłość któregokolwiek ze wspólników stanowi przyczynę ustawową rozwiązania spółki cywilnej. Z tych względów w opracowaniu broniony jest pogląd o kwalifikacji jako „zobowiązanie upadłego”.
A civil partnership may be a VAT payer. The subject of this study is the issue of qualifying a civil partnership's VAT arrears as a "bankrupt's liability" or as a "liability of the estate" in bankruptcy proceedings of a former partner of a civil partnership. The issue of appropriate qualification of the receivable is of key importance. In fact, assigning this receivable to one or the other of the above-mentioned categories increases or decreases the prospects for satisfying the State Treasury's receivables. On the one hand, if a tax decision on the tax liability of a former partner is issued after the declaration of bankruptcy of the partner, this circumstance may suggest qualification as a "liability of the estate". On the other hand, if the activities taxed with VAT were carried out by the civil partnership before the declaration of bankruptcy of its partner, then this is a source for "bankrupt's liabilities". In the area of civil law, a civil partnership does not have a separate legal entity; it does not have legal capacity; it does not have its own assets. It is not possible to declare bankruptcy of a civil partnership. Its partners are the legal entities. The bankruptcy of any of them constitutes a statutory reason for dissolving the civil partnership. For these reasons, the study defends the view of the qualification as a "bankrupt's obligation".
Цивільне товариство може бути платником податку на додану вартість. Предметом цього дослідження є питання класифікації податкової заборгованості цивільного товариства з податку на додану вартість як “зобовʼязання банкрута” або як “зобовʼязання маси” у процедурі банкрутства колишнього учасника цивільного товариства. Питання відповідної класифікації заборгованості має ключове значення. По суті, віднесення цієї заборгованості до однієї або іншої з зазначених категорій більш-менш визначає можливість задоволення вимог Державного казначейства щодо сплати ПДВ. З одного боку, якщо податкове рішення про податкову відповідальність колишнього учасника приймається після оголошення банкрутства учасника, ця обставина prima facie може свідчити про кваліфікацію як “зобов’язання маси”. З іншого боку, якщо операції, оподатковувані ПДВ, були здійснені цивільним товариством до оголошення банкрутства його учасника, то це є джерелом “зобов’язань банкрута”. Цивільне товариство в рамках цивільного права не має окремої правосуб’єктності, не має правоздатності та не має власного майна. Не можна оголосити банкрутство цивільного товариства. Суб’єктами права є його партнери. Банкрутство будь-якого з партнерів є законною підставою для розірвання цивільного товариства. З цих міркувань у дослідженні відстоюється думка про кваліфікацію як “зобов’язання банкрута”.
Налогоплательщиком НДС может быть простое товарищество. Предметом настоящего исследования является вопрос о квалификации налоговой задолженности по НДС простого товарищества как «обязательства банкрота» или как «обязательства конкурсной массы» в рамках процедуры банкротства бывшего участника простого товарищества. Вопрос о правильной квалификации задолженности имеет ключевое значение. По сути, отнесение этой задолженности к одной из указанных категорий в большей или меньшей степени повышает вероятность удовлетворения требований в пользу Государственной казны по НДС. С одной стороны, если налоговое решение об ответственности бывшего участника принимается после объявления о банкротстве участника, то это обстоятельство prima facie может предполагать квалификацию как «обязательство конкурсной массы». С другой стороны, если действия, облагаемые НДС, были совершены простым товариществом до объявления о банкротстве его участника, то это является источником «обязательств банкрота». Простое товарищество в рамках гражданского права не имеет отдельной правосубъектности, не имеет правоспособности, не имеет собственного имущества. Нельзя объявить банкротство простого товарищества. Субъектами права являются его участники. Банкротство любого из участников является законным основанием для ликвидации простого товарищества. По этим причинам в данной работе отстаивается точка зрения о квалификации в качестве «обязательства банкрота»
The Figure of Salomé in Late 19th Century Narratives: the Biblical Hypotext Reinvested in the Age of Decadence
No full textLa fin du XIXe siècle – marquée par une vague de spleen et de pessimisme induite en partie par la perte du sentiment religieux concomitante, chez les décadentistes, à un refus du modernisme – voit l’intense résurgence du mythe de Salomé. Perçue comme une enfant naïve (Flaubert) ou une fleur vénéneuse (Huysmans), comme une ombre occultée bien que toujours présente (Lorrain) ou une figure satirique (Laforgue), Salomé arbore au cours de cette ère dite décadente un visage protéiforme et se fait catalyseur des angoisses de l’époque. Cet article a pour objectif d’interroger plus en profondeur la lecture de l’hypotexte biblique par les écrivains antimodernes ainsi que la manière dont celui-ci est assimilé puis réinvesti dans l’ère désillusionnée qu’est le XIXe siècle finissant, afin de mettre en avant les modalités et les enjeux de cette hypertextualité. Les exemples de Lorrain, de Flaubert ou encore de Laforgue nous aideront à comprendre comment une fable du Nouveau Testament intervient à l’heure du décadentisme.
The end of the 19th century - marked by a wave of melancholy and pessimism induced in part by the loss of religious sentiment, and a concomitant rejection of modernism among the Decadents - sees the intense resurgence of the myth of Salome. Perceived as a naive child (Flaubert) or a poisonous flower (Huysmans), an occult yet ever-present shadow (Lorrain) or a satirical figure (Laforgue), Salomé during this so-called decadent era displays a protean face and becomes a catalyst for the anxieties of the time. This article aims to further examine the reading of the biblical hypotext by anti-modern writers as well as the way in which it is assimilated and then reinvested in the disillusioned era of the late 19th century, in order to highlight the modalities and challenges of this hypertextuality. The examples of Lorrain, Flaubert or even Laforgue will help us understand how a fable from the New Testament reemerges in the age at the time of decadence