3707 research outputs found
Sort by
Imagination and Belief- Newman’s Contribution to the New Evangelization
Get PDFAs the Church follows the call of John Paul II for a New Evangelization, she must consider how the individual person actually comes to belief. Bl. John Henry Newman, soon to be canonized, addressed this question in An Essay in Aid of A Grammar of Assent. According to Newman, religious belief is not just a logical acceptance of intellectual propositions. It is a commitment of the whole person to God, according to the image of God formed in the person’s imagination. (The imagination is that faculty possessed by every human person, which coordinates real life experiences and allows the person to comprehend the real world around him).It is by intentionally employing the imagination, rather than demonstrative logic, that the human person arrives at a belief that is well-grounded, neither cold nor fanatical. Accordingly, our evangelical activity, while never neglecting the truth of the Gospel, should seek to engage the senses and feelings of the human person and not merely the intellect.As the Church follows the call of John Paul II for a New Evangelization, she must consider how the individual person actually comes to belief. Bl. John Henry Newman, soon to be canonized, addressed this question in An Essay in Aid of A Grammar of Assent. According to Newman, religious belief is not just a logical acceptance of intellectual propositions. It is a commitment of the whole person to God, according to the image of God formed in the person’s imagination. (The imagination is that faculty possessed by every human person, which coordinates real life experiences and allows the person to comprehend the real world around him).It is by intentionally employing the imagination, rather than demonstrative logic, that the human person arrives at a belief that is well-grounded, neither cold nor fanatical. Accordingly, our evangelical activity, while never neglecting the truth of the Gospel, should seek to engage the senses and feelings of the human person and not merely the intellect
Prymas Stefan Wyszyński – „antysemita”, „rasista” i „faszysta”. Historia podwójnej manipulacji tekstami z „Ateneum Kapłańskiego”
Get PDFPieces of information concerning the alleged anti-Semitism, racism and fascism of Rev. Stanisław Wyszyński, who held the position of editor of a monthly periodical “Ateneum Kapłańskie” in the years 1932–1939, appear every now and again in the media. The latest wave of such information swept through internet portals and forums between 2012–2014, mostly due to activity of Janusz Palikot, a politician at the time, who wrote on his blog that “Primate of the Millennium, Wyszyński, when still an ordinary priest and theologist, was a proponent of Nazism and Hitler himself, which was clear from the articles he published”. Three months later seven quotations were posted on the forum.gazeta.pl website – quotations supposedly taken from Wyszyński’s articles, published in ‘‘Ateneum Kapłańskie”, with the purpose of proving the priest’s alleged anti-Semitic, racist and Nazi views. From that moment, the information took on a life of its own and began to appear on numerous forums, portals and in public television. In November 2013 in a TV program “Świat się kręci” actor Jacek Poniedziałek accused Primate Wyszyński of anti-Semitic and pro-eugenics statements. This manipulation is of dual nature. Firstly, the quotations (which were, at times, distorted) do not come from articles by Stefan Wyszyński. They were written by Rev. Józef Pastuszka and Rev. Paweł Tochowicz. The analysis of the actual source articles (including the quotations in their proper context) shows that the authors, while conducting a multifarious scientific analysis of racism, nationalism and politicism, criticized Hitler’s views from the catholic standpoint.Informacje o rzekomym antysemityzmie, rasizmie i faszyzmie ks. Stefana Wyszyńskiego, w latach 1932–1939 redaktora naczelnego miesięcznika „Ateneum Kapłańskie”, pojawiają się co pewien czas w przestrzeni medialnej. Ostatnia fala tych informacji obiegła portale i fora internetowe w latach 2012–2014, głównie za sprawą ówczesnego polityka Janusza Palikota, który na swoim blogu napisał, że „Kardynał tysiąclecia, Wyszyński, jeszcze jako zwykły ksiądz i teolog był orędownikiem nazizmu i samego Hitlera, co znajdowało wyraz w redagowanych przez niego publikacjach”. Trzy miesiące później na forum.gazeta.pl ukazało się siedem cytatów rzekomo pochodzących z tekstów ks. Wyszyńskiego, opublikowanych w „Ateneum Kapłańskim”, a mających udowadniać tezę o jego rzekomym również antysemityzmie, rasizmie i faszyzmie. Od tego momentu informacja ta zaczęła żyć własnym życiem – powielana była na różnych forach, portalach, a także w publicznej telewizji. W listopadzie 2013 roku w programie telewizyjnym „Świat się kręci” aktor Jacek Poniedziałek oskarżył prymasa Wyszyńskiego o wypowiedzi „antysemickie” i proeugeniczne.Zastosowana manipulacja jest dwojakiego rodzaju. Cytaty (w dodatku, czasami zniekształcone) nie pochodzą z artykułów ks. Stefana Wyszyńskiego. Ich autorami byli ks. Józef Pastuszka oraz ks. Paweł Tochowicz. Lektura tekstów, w tym cytatów bez wyrywania ich z kontekstu, pokazuje, że autorzy dokonując wielorakiego rodzaju naukowych analiz rasizmu, nacjonalizmu i politycyzmu, z pozycji chrześcijańskich krytykowali poglądy Adolfa Hitlera
Związki ks. Józefa Pastuszki z Akademią Duchowną w Petersburgu i Katolickim Uniwersytetem Lubelskim
Get PDFThe future Professor of the Catholic University of Lublin, Fr. Józef Adam Pastuszka, in 1912, began studies at the Theological Seminary in Sandomierz and continued them until the First World War. It was then, after the hostilities of 1915, that he was, together with his parents and siblings, moved to the East near Brest. When he managed to get to St. Petersburg, he continued his studies at the local seminary for two years. During the year 1917-1918, he was a student at the Spiritual Academy of St. Petersburg, where the University of Lublin had its beginning, a kind of “prehistory.” Fr. Idzi Radziszewski was the Academy’s rector.In 1917-1918, the rector of the Academy of St. Petersburg undertook the organization of the University of Lublin. In his memories, Fr. Józef Pastuszka expressed his conviction that there existed connections between the Spiritual Academy of St. Petersburg, which ceased to exist after the October Revolution, and the Catholic University of Lublin, established in 1918. These relations were based on the fact that the Archbishop of Mohilev, residing in St. Petersburg as the superior authority of the Academy, transferred the rights and privileges of the Academy to the University of Lublin.In July 1918, as a subdeacon, Józef Adam Pastuszka returned to Poland. Having completed his first year of study in St. Petersburg, he was directed by the diocesan authorities in Sandomierz to study in Innsbruck (Austria). At the end of October 1920, he received a doctoral degree, and in 1930 he conducted a post-doctoral colloquium at the Jagiellonian University, obtained the title of Associate Professor of Philosophy, and took a job at the Faculty of Theology of the University of Warsaw. In 1934, he was employed at the Faculty of Humanities at the Catholic University of Lublin. When the war broke out in 1939, the University of Lublin was closed. In mid-April 1945, the professor returned to Lublin and took up the former chair of general psychology at the Catholic University of Lublin. In September 1952, he was removed from the University. In 1956, Józef Pastuszka returned to work at the Catholic University of Lublin again.In July 1969 he retired, while in 1978 he left Lublin to live in the chapter house in Sandomierz. He died on January 13, 1989 in Sandomierz, and on January 17, funeral ceremonies took place in the Cathedral of Sandomierz. On January 21, 1989 he was buried in the home Parish of Rzeczniów.Przyszły Profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, ks. Józef Adam Pastuszka, w 1912 r. rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu i realizował je do pierwszej wojny światowej, która w następstwie działań wojennych w 1915 r. wraz z rodzicami i rodzeństwem zaprowadziła go na Wschód w okolice Brześcia. Kiedy udało mu się przedostać do Petersburga, podjął przez dwa lata kontynuację studiów w tamtejszym seminarium duchownym. Po czym przez rok 1917/1918 był studentem Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie miała swój początek, niejako „prehistorię” uczelnia lubelska. Rektorem Akademii był wówczas ks. Idzi Radziszewski.W roku 1917/1918 ówczesny rektor Akademii w Petersburgu podjął organizację Uniwersytetu Lubelskiego. W swoich wspomnieniach ks. Józef Pastuszka wyraził przekonanie, że zaistniały związki pomiędzy Akademią Duchowną w Petersburgu, która po rewolucji październikowej przestała istnieć, a powołanym do życia w 1918 r. Uniwersytetem Lubelskim. Związki te opierały się na tym, że rezydujący w Petersburgu arcybiskup mohylowski, jako zwierzchnia władza Akademii, przelał prawa i przywileje Akademii na Uniwersytet Lubelski.W lipcu 1918 r. jako subdiakon Józef Adam Pastuszka wrócił do kraju. Mając ukończony pierwszy rok studiów w Petersburgu został przez sandomierską władzę diecezjalną skierowany na studia do Innsbrucka (Austria). Pod koniec października 1920 r. otrzymał dyplom doktorski, a 1930 przeprowadził colloquium habilitacyjne na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał tytuł docenta filozofii i podjął pracę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1934 r. został zatrudniony na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Z chwilą wybuchu wojny w 1939 r. Uniwersytet Lubelski przerwał działalność. W połowie kwietnia 1945 r. Profesor powrócił do Lublina i objął dawną katedrę psychologii ogólnej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. We wrześniu 1952 r. został usunięty z Uczelni. W 1956 ks. Józef Pastuszka znów powrócił do pracy na KUL.W lipcu 1969 r. przeszedł na emeryturę, w 1978 r., opuścił Lublin i zamieszkał w domu kapitulnym w Sandomierzu. Zmarł 13 stycznia 1989 r. w Sandomierzu, 17 stycznia w katedrze sandomierskiej odbyły się uroczystości pogrzebowe, 21 stycznia 1989 r. został pochowany w rodzinnej parafii Rzeczniowie
Stanowisko pierwszych brytyjskich emergentystów wobec teorii ewolucji
Get PDFIn the nineteenth century, the theory of evolution was not yet widely accepted and was just beginning to spread in the scientific community, and thus also among British emergentists. The first representatives of British Emergentism were John Stuart Mill and George Henry Lewes. Mill is called the father of this line of thought, and Lewes coined the term emergent based on Mill’s heteropathic effect. The purpose of this article is to show the different approaches of Mill and Lewes to the theory of evolution.W XIX wieku teoria ewolucji nie była jeszcze powszechnie przyjmowana i dopiero upowszechniała się w środowisku naukowym, a tym samym i wśród brytyjskich emergentystów. Pierwszymi przedstawicielami nurtu emergentyzmu brytyjskiego są John Stuart Mill oraz George Henry Lewes. Mill uważany jest za ojca tego kierunku, a Lewesowi zawdzięcza się ukucie terminu emergentny na określenie, tego, co Mill nazywał skutkiem heteropatycznym. Celem tego artykułu jest ukazanie odmiennego podejścia Milla i Lewesa do teorii ewolucji, a tym samym do emergentyzmu
Rywalizacja o władzę między prezydentem Franklinem Delano Rooseveltem a Sądem Najwyższym w USA
No full text1936 brought a lot more than the re-election of president Franklin Delano Roosevelt. It was also a year which brought a broad and radical challenge to the New Deal reform policies. American democracy demonstrated its complexity and unfinishedness. The conflict between FDR and the Supreme Court has many dimensions: institutional – conflict between the government (the president, Congress and the Administration) and the US Supreme Court over the range of powers of each actor; political – regarding the accountability of political elites; socio-economic – regarding the direction of development of American democracy; philosophical – over the meaning of liberty; legal – regarding the separation of powers between the levels of government; personal – between persons and personalities representing divergent visions of power; and historical – reviving the constitutional debates from the early republic. For some, the clash between FDR and the USSC touched the very essence of the representative democracy. After a year, the level of tensions subsided and all parties were scarred, yet the political system as such demonstrated its resilience. Its outcome to these days serves as a pretext for deliberations about the relations between leaders and followers. Events in America may be useful for all countries where the autonomy of the judicial branch of government becomes a political issue.Rok 1936 przyniósł w USA znacznie więcej niż reelekcję prezydenta Franklina Delano Roosevelta. W przestrzeni publicznej zaistniał w skali dotąd niespotykanej ostry konflikt o program reform zwany Nowym Ładem. Amerykańska demokracja zaprezentowała swoją złożoność i niedookreśloność. Konflikt ten miał wiele aspektów: instytucjonalny - spór między rządem (prezydentem, Kongresem i Administracją) a Sądem Najwyższym odnośnie zakresu kompetencji instytucji władzy; polityczny – dotyczący odpowiedzialności elit politycznych przed społeczeństwem; społeczno -ekonomiczny – odnośnie kierunku rozwoju amerykańskiej demokracji; filozoficzny – spór dotyczący rozumienia pojęcia wolności; prawny – dotyczący formalnych relacji między poziomami władzy; personalny między osobowościami i osobistościami reprezentującymi odmienne widzenie władzy; historyczny – przypominający początki republiki i spory o konstytucję. Dla niektórych, spór prezydenta Franklina Delano Roosevelta z Sądem Najwyższym dotyka samej istoty demokracji przedstawicielskiej. Po roku, konflikt został w zasadzie zażegnany, wszystkie jego strony wyszły z niego „poturbowane”, system polityczny pokazał swoją zdolność do regeneracji. Wnioski z niego płynące, są po dziś dzień przyczynkiem do ważnych dla amerykańskiej demokracji i ciekawych dla jej badaczy dociekań na temat przywództwa politycznego i jego relacji ze społeczeństwem. Analiza doświadczeń amerykańskich może swoim znaczeniem jest przydatna wszędzie tam gdzie przedmiotem politycznego sporu staje się niezależność władzy sądowniczej
Dar cesarza Michała, papieskie tkaniny z chrysoclabas i problem sztuki figuratywnej w epoce ikonoklazmu
No full textOn Christmas of the year 811, Emperor Michael I Rhangabe solemnly crowned his elder son Theophylact in the church of Hagia Sophia. On this occasion, he offered to the cathedral numerous precious gifts, among which was a set of four curtains embroidered with gold and purple. Sacred images were depicted on them. These textiles did not survive to our times, and are known to us only thanks to the short record in the Theophanes’ Chronicle. However, it is possible to reconstruct their form on the basis of preserved contemporary examples. The practice of donating silks decorated with figural religious motifs to churches is confirmed by the Book of Pontiffs. The source mentions gifts given by popes Hadrian I (772–795), Leo III (795–816), Paschal I (817–824), Gregory IV (827–844) and Leo IV (847–855) to shrines in Rome and Ravenna. The textiles mentioned by the source include both those decorated with ornamental motifs (griffins, crosses) and those adorned with evangelical scenes (Annunciation, Nativity, Entry into Jerusalem, Passion, Ascension, Descent of the Holy Spirit) and images of Christ and saints. The word chrisoclabum (or chrisoclavum), which is repeated in written sources, seems to relate to compositions placed inside medallions, and perhaps also to exceptionally precious appliqués of gold and purple fastened to the textile background. Already 75 years ago, Wolfgang F. Volbach sought to associate two pieces of silk samits with the Annunciation and Nativity scenes (kept at the Vatican Museo Sacro; initially dated to the 6th c.) with papal gifts from the turn of 8th and 9th c. His hypothesis, accepted by most scholars, has recently been disputed by Anna Muthesius, who suggests a later date for both silks (after 843). Due to this fact, it seems necessary to offer a new analysis and interpretation of both textiles that will rely on the current body of knowledge about the Byzantine art of 8th and 9th c.W Boże Narodzenie roku 811 Michał I Rangabeusz dokonał w Hagii Sofii uroczystej koronacji swojego najstarszego syna, Teofilakta. Z tej okazji złożył w konstantynopolitańskiej katedrze liczne drogocenne dary, wśród których - obok złotych naczyń wysadzanych szlachetnymi kamieniami - znalazł się komplet czterech zasłon przetykanych złotem i purpurą. Ukazano na nich święte obrazy. Tkaniny te nie przetrwały do naszych czasów i są znanej jedynie dzięki wzmiance w Kronice Teofanesa Wyznawcy. Możemy jednak rekonstruować ich wygląd na podstawie zachowanych przykładów z epoki. Zwyczaj ofiarowywania do kościołów jedwabnych tkanin zdobionych motywami figuratywnymi, także religijnymi potwierdzają wzmianki w Liber pontificalis na temat darów ofiarowywanych przez papieży Hadriana I (772-795), Leona III (795-816), Paschalisa I (817-824), Grzegorza IV (827-844) i Leona IV (847-855) do świątyń Rzymu i Rawenny. Wymieniane w tekście tkaniny są opisywane zarówno jako zdobione motywami ornamentalnymi (gryfy, krzyże), jak i scenami zaczerpniętymi z Ewangelii (Zwiastowanie, Boże Narodzenie, Wjazd do Jerozolimy, Pasja, Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Świętego) oraz podobiznami Chrystusa i świętych. Powtarzający się w opisach zwrot chrisoclabum (lub chrisoclavum) wydaje się być używany w stosunku do kompozycji umieszczanych w ornamentalnych clipeusach, a być może także szczególnie cennych, haftowanych lub przędzonych złotem i purpurą aplikacji naszywanych na tkaniny. Wolfgang F. Volbach już przed siedemdziesięciu pięciu laty podjął próbę identyfikacji dwóch fragmentów jedwabnego samitu ze scenami Zwiastowania i Bożego Narodzenia w zbiorach watykańskiego Museo Sacro, początkowo uchodzących za szóstowieczne wyroby aleksandryjskie, z papieskimi darami z przełomu VIII i IX w. Jego hipoteza, przyjęta przez większość badaczy, jest w ostatnich latach podważana przez Annę Muthesius, która uznała obie tkaniny za powstałe już po zakończeniu ikonoklazmu (843 r.). Dlatego konieczna stała się ponowna analiza i interpretacja obu scen w świetle współczesnej wiedzy na temat sztuki bizantyńskiej VIII i IX stuleci
Przez wsparcie do jakości kształcenia. O sytuacji osób z niepełnosprawnościami w UPJPII w Krakowie
Get PDFIn recent years, the situation of people with disabilities in Poland has been attracting ever-growing public attention. Changes in higher education influence university candidates and students with disabilities as well. While necessary infrastructure is operational and functioning, there is still much to be done by the academics and the administration. However, we notice gradually increasing awareness that disability does not have to be a restriction, and it should not definitely be an obstacle to students who want to study. Universities strive to ensure all students have equal opportunities for education and their possibility of participating fully in the life of the academic community, due to a disability, is not anyhow limited or diminished.Od kilku lat w Polsce zainteresowanie sytuacją osób niepełnosprawnych rośnie. Zmiany w szkolnictwie wyższym obejmują także kandydatów na studentów i studentów z niepełnosprawnością. O ile infrastruktura działa coraz lepiej, o tyle zarówno nauczyciele akademiccy, jak i administracja mają jeszcze wiele do zrobienia. Stopniowo zwiększa się jednak świadomość, że niepełnosprawność nie musi być ograniczeniem, także w dostępie do nauki na uczelni wyższej. Uniwersytety dążą do tego, aby studenci mieli jednakowe szanse na kształcenie i nie doświadczali ograniczeń w uczestniczeniu w życiu społeczności akademickiej np. z powodu niepełnosprawności
Media – edukator i nauczyciel wiary. Ewangelizacja w świecie ekspozycji medialnych
Get PDFThe world of ‘tribal digital users’ known as the ‘multitasking generation’ or ‘generation Z’ makes up its world out of thousands of pieces. This does not suffice if one wants to discover the mystery of man, encounter a culture, discover a great tradition or have faith in a personal God. Some people wrongly assume that it takes just one click or the reading of 140 characters to attain knowledge information, discover the truth or get to the heart of the matter. The purpose of this text is to aid the practical discovery of the principle that, in the final analysis, the media is more of a human victory than a technological one. The use of traditional and modern media may become a means for man to deepen his own awareness and discover signs of the Creator. This kind of competence can be acquired through parental awareness, inspirational teachers, catechists and group animators. They will be inspirational through the experience of their faith in the context of the communicative gains of the latest technologies. True teaching of the faith leads to a knowledge of God and the ability to distinguish good from evil in a contemporary context. A competent teacher of faith reveals the most important values to young people: love, life, family, truth in the slight of the Gospel and does so constantly using a new language and the new tools of communication.Ewangelizacja w świecie ekspozycji medialnych. „Cyfrowi tubylcy” zwani pokoleniem multitasking czy „generacją Z”, składają swój świat z tysiąca puzzli. A to nie wystarczy, aby poznać tajemnicę człowieka, spotkać się z kulturą, odkryć wielkie tradycje oraz zasmakować wiary w osobowego Boga. Niektórym złudnie się wydaje, że wystarczy jeden klik i odczytanie 140 znaków, aby osiągnąć wiedzę, poznać prawdę czy dotknąć sedna sprawy. Ten tekst ma posłużyć praktycznemu odkryciu zasady, że media są w ostatecznym rozrachunku bardziej zdobyczą ludzką niż technologiczną. Używanie mediów tradycyjnych i nowoczesnych może stać się dla człowieka drogą do pogłębienia siebie i znalezienia śladów Stwórcy. Takie kompetencje można nabyć przy udziale świadomych rodziców, inspirujących nauczycieli, katechetów, animatorów wspólnot. Oni wskażą inspiracje płynące z doświadczenia wiary w kontekście zdobyczy komunikacyjnych najnowszej generacji. Prawdziwa nauka wiary prowadzi do poznania Boga, rozróżnienia, co dobre, a co złe w kontekście współczesnym. Kompetentny nauczyciel wiary odkrywa przed młodym wartości najdonioślejsze: miłość, życie, rodzinę, prawdę w kontekście Ewangelii, a czyni to, niejednokrotnie używając nowego języka i nowych narzędzi przekazu
Szczególnie zasłużeni dla nauki i kultury. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie w latach 2015–2018
Get PDFDoctor Honoris Causa is an academic degree awarded to someone who has contributed in a special way to a specific field or to society, or Church in general. In the years 2015 to 2018 The Pontifical University of John Paul II has conferred the degree of Doctor Honoris Causa on Professor Elie Wiesel – 30 June 2015, The Pope Benedict XVI – 3 July 2015, Archbishop Celestino Migliore – 16 October 2015, Rev. Professor Michał Heller – 22 June 2016, Cardinal Professor Gerhard Ludwig Müller – 16 October 2017, Professor Rémi Brague – 11 January 2018. This article presents all these persons acclaimed by UPJPII their efforts to promote the peaceful resolution of conflict throughout the world by promoting interfaith dialogue, understanding, incisive intelligence and their significant contribution to the Church.Doktor honoris causa jest stopniem akademickim przyznawanym komuś, kto miał szczególny wkład w rozwój określonej dyscypliny, społeczeństwa lub Kościoła. W latach 2015–2018 doktorat honoris causa Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie otrzymali: Profesor Elie Wiesel – 30 czerwca 2015, Papież Benedykt XVI – 3 lipca 2015, Arcybiskup Celestino Migliore – 16 października 2015, Ksiądz Professor Michał Heller – 22 czerwca 2016, Kardynał Profesor Gerhard Ludwig Müller – 16 października 2017, Profesor Rémi Brague – 11 stycznia 2018. W niniejszym artykule są przedstawione wszystkie osoby docenione przez Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie za wysiłki na rzecz pokojowego rozwiązywania konfliktów na całym świecie poprzez promowanie międzywyznaniowego dialogu, zrozumienie, wnikliwą inteligencję oraz ich znaczący wkład na rzecz Kościoła
