10 research outputs found
Over de architectonische constructie van een hof: De hof in Nieuw Kralingen van Hans van der Heijden Architecten
No full textThis article offers a close architectural reading of the courtyard building in Nieuw Kralingen designed by Hans van der Heijden Architects. Through a detailed analysis of form, proportion, materialisation and spatial order, the author investigates how the courtyard operates as a coherent architectural construct rather than merely a residential typology. Central to the argument is the notion of the courtyard as a “folded façade,” in which classical architectural systems—columns, openings, rhythm and repetition—are redeployed to structure both space and experience.
The article examines how ordinary building materials are precisely dimensioned and assembled to produce decorum, atmosphere and identity without reliance on spectacle or costly detailing. Elements such as masonry columns, arched windows and roof articulation gain architectural meaning through repetition and proportional relationships. Particular attention is paid to the contrast between the open, articulated lower façade and the restrained upper order, which together frame the courtyard as a calm, enclosed interior world.
By situating the project within a broader classical tradition of order, proportion and decorum, the article demonstrates how contemporary housing architecture can achieve richness and coherence through disciplined design rooted in constructional logic. The courtyard is presented as an architectural structure that fosters communal life while affirming the craft and authority of the architectural discipline.Dit artikel analyseert de hof in Nieuw Kralingen van Hans van der Heijden Architecten vanuit een architectonisch-constructief perspectief. Aan de hand van een nauwkeurige lezing van vorm, maatvoering, materialisatie en ordening onderzoekt de auteur hoe de hof functioneert als een samenhangend architectonisch geheel, en niet louter als woningtypologie. Centraal staat het idee van de hof als een ‘omgevouwen gevel’, waarin klassieke systemen van architectuur – kolommen, openingen, ritme en herhaling – de ruimte structureren en betekenis geven.
Het artikel laat zien hoe alledaagse bouwmaterialen door precieze maatvoering en detaillering worden ingezet om decorum, sfeer en identiteit te creëren, zonder terug te vallen op spektakel of kostbare middelen. Architectonische elementen zoals gemetselde kolommen, getoogde vensters en de dakopbouw krijgen hun betekenis door herhaling en proportionele samenhang. De tegenstelling tussen de open, gelaagde gevelorde beneden en de meer gesloten orde boven bepaalt in hoge mate het karakter van de hofruimte.
Door het ontwerp te verbinden met klassieke noties van orde, proportie en decorum toont het artikel hoe hedendaagse woningbouw architectonische rijkdom kan voortbrengen vanuit constructieve logica en vakmanschap. De hof wordt gepresenteerd als een architectonisch kader dat het dagelijks leven draagt en activeert
Architectuur van projecten op basis van Collectief Particulier Opdrachtgeverschap (CPO)
Get PDFFor years the bulk of housing in the Netherlands was produced through large-scale development of entire areas in public/private partnerships (PPPs) between local governments, housing corporations and major market players. This way of working largely ceased after 2008. PPPs were dismantled, building and development firms had to drastically revise their business models, and housing corporations became subject to strict controls.
In the wake of the building crisis, a new practice gradually emerged. Projects became smaller, to reduce risk, and initiators became more diverse. Not only major market players but also small investors, local building firms and individuals (or groups of them) sought to invest in cities by developing and building small-scale housing projects. Local authorities looked favourably on this broadening of initiative, for it enabled at least some housing production.
Now that the building and property market has moved from depression into a manic phase, the fledgling practice based on diverse, small-scale projects seems to be getting smothered by the rhetoric of large-scale production. The motto is ‘back to normal’. Yet the city would do well to continue encouraging small-scale development as well as major projects. Jarenlang kwam het leeuwendeel van de woningproductie in Nederland tot stand via grootschalige gebiedsontwikkeling met PPS (Publiek-Private Samenwerking)-constructies tussen gemeente, woningcorporaties en grote marktpartijen. Deze manier van werken kwam na 2008 grotendeels tot stilstand. PPS-constructies werden ontmanteld, bouw- en ontwikkelbedrijven hebben hun bedrijfsmodellen ingrijpend moeten aanpassen en woningcorporaties zijn sterk aan banden gelegd.
In de luwte van de crisis ontstond langzamerhand een andere praktijk. Projecten werden kleiner om risico’s te beperken. De diversiteit aan initiatiefnemers nam toe. Naast grote marktpartijen wilden ook kleine beleggers, lokale bouwbedrijven en (groepen) particulieren investeren in de stad door de ontwikkeling en bouw van kleinschalige woonprojecten. Gemeentelijke diensten en stadsbesturen keken welwillend naar deze verbreding van initiatief, omdat daarmee toch nog enige productie viel te realiseren.
Nu de bouw- en vastgoedmarkt na de depressie in een manische periode is beland, lijkt de prille praktijk van diverse, kleinschalige projecten te worden gesmoord in de retoriek van grootschalige productie. Het devies is ‘terug naar normaal’. Toch zou de stad erbij gebaat zijn als ze naast grote projecten ook kleinschalige ontwikkeling blijft stimuleren. 
Tussen traditie en vernieuwing, een ensemble in Le Havre
Get PDFI recall a photo of an entrance portico during construction. Soberly black-and-white. The limpid Le Havre light streams through the facade openings. The hall behind is filled with workmen enveloped in clouds of Gitanes and dust, busily bush hammering the top layer of the cast-in-situ concrete on walls and ceiling. It is one of the entrance porticos in the ensemble of buildings that line the south side of Place de l’Hotel de Ville, designed immediately after the war by the architect Auguste Perret. If you enter the building via one of these entrances today and walk into the adjacent stairwell, you will notice that the bushhammered surfaces are enclosed by narrow concrete borders. These smooth borders have been carefully excluded from the violence of the pneumatic hammers. They frame the gravelly substance that the workmen brought to the surface. The treated and untreated concrete together frame the panelling: small precast concrete panels with a reddish aggregate for the hall and mahogany panelling and doors around the apartment entrances in the stairwell. The hall and stairwell are consummately articulated: you notice lines, divisions, the proportions. But this is more than a geometric order. The materiality, too, is overwhelming. The tone-on-tone of the different materials, all employed au naturel, evokes a particular atmosphere in the hall and stairwell. A melancholy atmosphere perhaps, with echoes of the rich furnishing of bourgeois town houses. The classical references serve to deflect attention from the actual date of construction. Before the war? After the war? Let’s step back for a moment.Ik herinner me een foto van een entreeportaal tijdens de bouw. Stemmig zwart-wit. Het heldere licht van Le Havre straalt door de gevelopeningen. De hal is vol met werklieden in wolken van Gitanes en stof, druk doende de toplaag van het in het werk gestorte beton op wanden en plafond af te hameren. Het is een van de entreeportalen in het ensemble van gebouwen dat de zuidkant van de Place de l’Hôtel de Ville begrenst, vlak na de oorlog ontworpen door architect Auguste Perret. Als je nu bij zo’n hal naar binnen gaat en het aangrenzende trappenhuis inloopt, zie je dat de gehamerde vlakken binnen smalle betonnen randen liggen. Deze gladde randen zijn zorgvuldig uitgespaard in het geweld van de pneumatische hamers. Ze vormen lijsten voor de grinderige substantie die door de werklieden aan het oppervlak is gebracht. Dat bewerkte en onbewerkte beton vormt weer lijsten voor bekledingen: kleine geprefabriceerde betonpanelen met een roodachtige toeslag voor de wanden van de hal en mahoniehouten betimmeringen met deuren bij de woningtoegangen in het trappenhuis. De hal en het trappenhuis zijn door en door geleed. Je ziet de lijnen, de verdelingen, de verhoudingen. Maar het is niet alleen een grafische orde. De materialiteit is overweldigend. Het ton sur ton van de verschillende materialen, ‘naturel’ toegepast, brengt de hal en het trappenhuis op sfeer. Een melancholische sfeer misschien, met herinneringen aan de rijke uitrusting van burgerlijke stadshuizen. De klassieke reminiscenties zorgen ervoor dat de datering van de bouwperiode telkens aan je ontglipt. Voor de oorlog? Na de oorlog? Laten we een moment naar achter stappen
Boekbespreking
Get PDFLike Bijlsma en Jochem Groenland
De tussenmaat: Een handboek voor het collectieve woongebouw
Amsterdam (SUN) 2006Like Bijlsma en Jochem Groenland
De tussenmaat: Een handboek voor het collectieve woongebouw
Amsterdam (SUN) 200
Voorwoord
No full textDit cahier van OverHolland presenteert de resultaten van het eerste deel van het onderzoeksproject ‘5x5 – projecten voor de Hollandse stad’, dat aan de Afdeling Architectuur van de faculteit Bouwkunde van de TU Delft in uitvoering is. 5x5 beoogt door middel van ‘research by design’ de samenhang te onderzoeken tussen architectonische interventies en stedelijke transformaties in stationsgebieden van vijf kleinere historische steden van de Randstad Holland: Delft, Dordrecht, Gouda, Haarlem en Leiden. OverHolland 5 presenteert analyses van de verschillende locaties en de eerste aanzet tot een probleemstelling voor het ontwerponderzoek. Deze dienen als uitgangspunt voor het tweede deel van het project, waarin door 5 architectenteams ontwerpen worden gemaakt voor de 5 stationsgebieden. Uitgangspunt hierbij is de hypothetische aanname dat, het voorbeeld van Delft volgend, het spoor in het binnenstedelijk gebied ondergronds gebracht gaat worden. De resultaten van dit ontwerponderzoek zullen worden gepubliceerd in 2008.Historisch gezien vormde de aanleg van spoorwegen en de bouw van stations een belangrijk moment in de ontwikkeling van onze steden. Door hedendaagse veranderingen in de spoorwegen in Nederland, staat de relatie tussen de historische kern van de stad en de spoorlijn weer ter discussie. Dit cahier opent met een inleidend artikel van Henk Engel waarin de achtergrond en uitgangspunten voor het 5x5 project uiteen worden gezet en tevens wordt ingegaan op de actuele architectonische vragen met betrekking tot de herstructurering van deze stationsgebieden. Vervolgens zet Roberto Cavallo in grote lijnen de geschiedenis van het spoorwegen in Nederland uiteen in zijn opstel, ‘Spoorwegen in de Hollandse Stad’. In meer abstracte termen onderzoekt Leslie Kavanaugh de gevolgen van tijdschema’s van de spoorwegen op de stedelijk ruimte in haar bijdrage ‘Tijd en de Stad’. Vervolgens staan de analyses van de stationsgebieden in de vijf steden centraal. Deze analyses laten het samenspel zien van stadsuitbreidingen en transformaties van het stationsgebied en geven zo een nieuw zicht op de mogelijke ontwikkeling van de kleinere historische steden in de 21ste eeuw. De rubriek ‘Polemen’ sluit dit cahier af met twee boekbesprekingen: Leslie Kavanaugh bespreekt de nieuwste studie van historicus Auke van der Woud, Een nieuwe wereld. Het ontstaan van het moderne Nederland. Endry van Velzen zet ten slotte zijn visie uiteen op het boek De tussenmaat, een handboek voor het collectieve woongebouw van Lieke Bijlsma en Jochem Groenland, dat hij positioneert tussen een ontwerpstudie en een leerboek voor architectuur
Voorwoord
No full textIn het laatste cahier van OverHolland stond de analyse van enkele opmerkelijke architectonische artefacten van de stad Amsterdam centraal. In deze vierde OverHolland breiden we dit onderzoek naar de architectonische opbouw van de hoofdstad uit naar infrastructurele projecten. Net als andere bouwwerken manifesteren ook infrastructurele werken zich in de stad nadrukkelijk als artefacten met een onmiskenbare fysieke en materiële aanwezigheid. Bruggen, dijken, viaducten en tunnels voor auto, trein of metroverkeer dragen evenzeer bij aan de gebouwde identiteit van de stad als openbare gebouwen en woongebieden. De projecten die in deze OverHolland worden geanalyseerd, illustreren deze stelling. De centrale rol van het ontwerp in dergelijke stedelijke artefacten wordt onder de noemer ‘het stedelijk project’ besproken in een bijdrage van François Claessens en Endry van Velzen. In plaats van een planologische en stedenbouwkundige benadering, die door zijn grote schaal vaak in abstractie en vaagheid gevangen blijft, bepleiten de auteurs de noodzaak van een aanpak van stedelijke transformatie op de middenschaal die via concrete en dus bediscussieerbare voorstellen werkt.In drie artikelen wordt vervolgens de concrete architectonische gedaante van enkele grote infrastructurele projecten in Amsterdam tegen het licht gehouden. Ed Taverne bespreekt de vroeg twintigsteeeuwse doorbraak van de Raadhuisstraat tegen de achtergrond van de aandacht voor het stadsgezicht in zowel de schilderkunst als architectuur van die tijd. Vervolgens wordt de aandacht gericht op twee actuele projecten die qua omvang en betekenis de schaal van de stad ruimschoots overstijgen. Roberto Cavallo analyseert de huidige transformatie van het Centraal Station die hij plaatst in een reeks van interventies sinds de oorspronkelijke bouw aan het einde van de negentiende eeuw. Filip Geerts zet de ontwikkelingen van het immer uitdijend bouwwerk Schiphol op een rij. In dit cahier wordt tevens aandacht besteed aan architectonische interventies in obsolete industriële gebouwen. Tamara Rogic´ tracht aan de hand van een analyse van enkele ontwerpvoorstellen voor het Tate Modern in Londen verschillende architectonische benaderingen voor de omgang met bestaande artefacten te formuleren. In de rubriek Polemen geeft Henk Engel ten slotte zijn kritische visie op het recente Team Xonderzoek aan de TU Delft. Het betreft een uitwerking van een voordracht gehouden op de conferentie Keeping the language of modern architecture alive in Delft in januari 2006
OverHolland 5: Architectural studies for the Dutch city
Get PDFThis issue of OverHolland presents the results of the first part of the research project 5x5 — Projects for the Dutch City, which is being carried out at the Faculty of Architecture of the Delft University of Technology. With ‘Research by Design’, 5x5 intends to research the cohesion between architectonic interventions and urban transformations of the station areas in the five smaller historical cities of Randstad Holland: Delft, Dordrecht, Gouda, Haar-lem, and Leiden. OverHolland 5 presents analyses of these locations, together with a problem statement that has been tentatively formulated for the design research. These locations serve as a starting point for the second part of the project, where five teams of architects will design the five station areas. The basic assumption here is that the railway in the city centre area will be built underground, following the Delft example. The results of this design research will be published in 2008.
Historically speaking, building railways and stations constituted an important period in the development of Dutch cities. Because of recent changes in Dutch railways, the relation between the historic city core and the railway is again open for discussion. This issue begins with an introductory article by Henk Engel, in which the background and basic assumptions of the 5x5 project are explained and the current architectonic issues, with regard to the restructuring of these station areas, are also addressed. Next, Roberto Cavallo provides a general description of the history of the railway in the Netherlands in his article ‘Railway in the Dutch City’. In more abstract terms, Leslie Kavanaugh researches the effects of the introduction of the railway on time and space in the city in her article ‘Time and the City’. Further, the analyses of the station areas in the five cities are the main focus, showing the combination of city expansions and transformations of the respective sta-tion areas, which provide a new view on the possible development of the smaller historical cities in the 21st century.
The ‘Polemen’ section concludes this issue with two book reviews: Leslie Kavanaugh discusses the latest study by historian Auke van der Woud entitled Een nieuwe wereld. Het ontstaan van het moderne Nederland (‘A new world. The origin of the modern Nether-lands’), while Endry van Velzen elaborates on his vision in the book De tussenmaat: een handboek voor het collectieve woongebouw (‘The intermediate size. A handbook for col-lective residential building’) by Lieke Bijlsma and Jochem Groenland, which he places between a design study and an architecture handbook
Redactioneel
Get PDFOverHolland 20 looks at the future development of Amsterdam from various points of view. Since 2016 the city of Amsterdam, which is famed for its expansion plans, has been focusing closely on densification. As part of its strategy to develop a city with high quality of life (based on a circular economy and health), the city council’s Koers 2025: ruimte voor de stad (Target 2025: room for the city’) programme aims for densification with at least 50,000 new dwellings. Most of these will be created in the ‘Ring Zone’: the area between the pre- and post-war city along the A10 motorway, the circular railway and the banks of the River IJ. In the years to come this area is set to develop into the ‘link between the centre and the districts outside the ring, and the gateway to the city from the surrounding region’.
What can we expect such a development to entail? This was the key question in AMS Mid-City: imagining Amsterdam in 2050, the graduation studio supervised by Professor Kees Kaan at Delft University of Technology’s Faculty of Architecture, which in partnership with the Amsterdam Institute for Advanced Metropolitan Solutions (AMS) mapped out the possible results of the programme for a number of locations in Amsterdam. OverHolland 20 opens with a selection of four projects, introduced by Ruud Brouwers.
Manuela Triggianese and Roberto Cavallo then sum up all the policy proposals regarding the station sites in Amsterdam, particularly the stations along the circular railway that are important to the further development of the Ring Zone. However, apart from the South Amsterdam station, there are few if any specific plans to develop the areas round these stations; and this suggests that Target 2025 will eventually have little impact. Time is running out for careful planning.
In any case, the question remains whether promises will be realized, let alone desirable. The future, as cast in figures, words and images, is leading to debate and possible alternatives. How was this done in Amsterdam in the past? The ‘Mapping Randstad Holland’ team (Esther Gramsbergen, Otto Diesfeldt and Iskandar Pané), whose studies are regularly published in OverHolland, depict Amsterdam’s spatial development in two series of maps. The first shows the development of the built urban area in the years 1850, 1910, 1940, 1970, 2000 and 2030, indicating the residential and work areas and the main infrastructural features: waterways, railways and roads, tram and metro lines, and station sites. The expected map for 2030 includes not only the situation in 2015 but also the projected new building sites in Target 2025.
The second series of maps shows the locations and shifts of the main municipal institutions in the same years. This gives an impression of how city centre formation has so far proceeded. We are mainly talking here about what J. J. van der Velde’s 1968 Stadsontwikkeling van Amsterdam (‘Urban development of Amsterdam’) termed ‘central institutions, serving the populations of the whole city and indeed the country’, which according to the author ‘by their nature and character belonged together with shops, commercial premises and offices in the city centre.’
As an introduction to these maps, Henk Engel looks in particular at the fate of the 1930s General Expansion Plan for Amsterdam (Algemeen Uitbreidingsplan van Amsterdam, AUP). He focuses on the role of the AUP as an ‘architectural model’, which for over three decades served as the guiding principle for the city’s urban development, and wonders whether Target 2025 has introduced a new paradigm. As a concluding counterpoint to the articles on Amsterdam, Freek Schmidt looks at Bouwen van woning tot stad (‘Building from dwelling to city’), a drawn criticism of the AUP dating from the wartime years.
As usual, the ‘Polemics’ section discusses issues that diverge from passing trends and the overheated practice of architecture and urban planning. Suboffice’s Like Bijlsma and Eireen Schreurs and De Nijl Architecten’s Endry van Velzen remind us that only a few years ago, during the economic crisis, Dutch urban development and housing production were at their lowest ebb. The authors examine the new practice of small housing projects based on collective private commissioning (CPC), which emerged in the wake of the crisis and was warmly welcomed by various Dutch local authorities as a way of producing at least some housing. The unique qualities that can be achieved with such projects speak in favour of continuing and supporting this type of small-scale project development together with those directly involved, even now that the building and property market has moved from depression into a manic phase.
Finally, Jurjen Zeinstra introduces us to a type of architectural teaching that particularly focuses on assimilating the architect’s craft: the use of drawings and the production of models. In this connection the choice of Heinrich Tessenow’s work is a wise one, for the simplicity and subtlety of his work are shock therapy for the current generation of students.In OverHolland 20 wordt de toekomstige ontwikkeling van Amsterdam vanuit verschillende perspectieven belicht. De gemeente Amsterdam, beroemd om haar uitbreidingsplannen, zet sinds 2016 volop in op verdichting. Als onderdeel van haar visie op de ontwikkeling van een leefbare stad (circulaire economie, gezondheid) beoogt de gemeente Amsterdam met het programma Koers 2025 – Ruimte voor de stad een verdichting met minstens 50.000 woningen. Het merendeel daarvan zal gerealiseerd moeten worden in de ‘Ring-zone’: het gebied tussen de voor- en naoorlogse stad langs de A10, Ringspoorbaan en IJ-oevers. Dit gebied moet zich de komende jaren ontwikkelen tot ‘verbinder tussen het centrum en de stadsdelen buiten de ring en toegangspoort tot de stad vanuit de regio’.
Wat moeten we ons bij een dergelijk voornemen voorstellen? Dat is de vraag die centraal stond in ‘AMS Mid-City’ – imagining Amsterdam in 2050, de afstudeerstudio onder leiding van professor Kees Kaan aan de Faculteit Bouwkunde van de TU Delft, die in samenwerking met het ‘Amsterdam Institute for Advanced Metropolitan Solutions’ (AMS) voor een aantal locaties in Amsterdam de mogelijke resultaten van dit programma in beeld heeft gebracht. OverHolland 20 opent met een selectie van vier projecten, ingeleid door Ruud Brouwers.
Manuela Triggianese en Roberto Cavallo zetten vervolgens alle beleidsvoornemens op een rij met betrekking tot de stationslocaties in Amsterdam, met name de stations langs de Ring-spoorweg die van belang zijn voor de verdere ontwikkeling van de Ringzone. Behalve voor Station Amsterdam Zuid zijn er echter nauwelijks concrete plannen voor gebiedsontwikkeling rond deze stations. Dat doet het ergste vrezen voor wat Koers 2025 uiteindelijk zal opleveren. Voor een zorgvuldige planvorming is het inmiddels kort dag.
Of beloftes waar worden en ook dan nog gewenst, blijft sowieso de vraag. De toekomst gevat in getallen, woorden en beelden geeft aan leiding tot debat en mogelijke alternatieven. Hoe deed men dit eerder in Amsterdam? Het team van ‘Randstad Holland in kaart’ – Esther Gramsbergen, Otto Diesfeldt en Iskandar Pané – waarvan regelmatig studies in OverHolland verschijnen, brengt de ruimtelijke ontwikkeling van Amsterdam in beeld met twee series kaarten. De eerste serie brengt de ontwikkeling van het bebouwde stedelijke gebied van Amsterdam voor de jaren 1850, 1910, 1940, 1970, 2000 en 2030 in beeld, met daarin aangegeven de woon- en werkgebieden en de belangrijkste infrastructuurelementen: water-, spoor- en autowegen, tram- en metrolijnen, en stationslocaties. In het verwachte kaartbeeld van 2030 zijn naast de stand van zaken in 2015 de nieuwe bouwlocaties uit Koers 2025 geprojecteerd.
De tweede serie kaarten brengt voor dezelfde jaren de locatie van de belangrijkste stedelijke instellingen en hun verplaatsingen in beeld. Deze serie geeft een indruk van de manier waarop het proces van cityvorming tot nu toe gestalte heeft gekregen. Het gaat daarbij met name om wat mr. J.J. van der Velde in Stadsontwikkeling van Amsterdam (1968) ‘centrale instellingen’ noemde, ‘ten dienste van de bevolking van de gehele stad en zelfs van het land’, die volgens de auteur ‘samen met winkels, handelszaken en kantoren, (...) door hun aard en karakter in het centrum van de stad thuis horen.’
Ter inleiding op deze kaarten neemt Henk Engel in het bijzonder de lotgevallen van het Algemeen Uitbreidingsplan van Amsterdam uit de jaren dertig onder de loep. Hij vestigt de aandacht op de rol van het AUP als ‘architectonisch model’ dat ruim dertig jaar als leidraad voor de stedelijke ontwikkeling van Amsterdam heeft gediend, en vraagt zich af of zich in Koers 2025 een nieuw paradigma aandient. Als contrapunt brengt Freek Schmidt tot slot van de beschouwingen over Amsterdam, Bouwen van woning tot stad onder de aandacht, een getekende kritiek op het AUP uit de oorlogsjaren.
Zoals gebruikelijk komen in de rubriek ‘Polemen’ onderwerpen aan bod die zich aan de waan van de dag en de hitsige praktijk van architectuur en stedenbouw onttrekken. Like Bijlsma, Eireen Schreurs (Suboffice), en Endry van Velzen (De Nijl architecten) herinneren eraan dat nog maar enkele jaren geleden, tijdens de economische crisis, stadsontwikkeling en de woningproductie in Nederland geheel op hun gat gingen. Zij vestigen de aandacht op de bijzondere praktijk van kleine woningbouwprojecten op basis van collectief particulier opdrachtgeverschap (CPO) die in die tijd, in de luwte van de crisis tot ontwikkeling is gekomen en maar al te graag door verschillende gemeenten werd omarmd om zodoende toch nog enige productie te realiseren. De unieke kwaliteiten die met deze projecten bereikt kunnen worden, pleiten ervoor deze vorm van kleinschalige projectontwikkeling met direct betrokkenen voort te zetten en te ondersteunen, ook nu de bouw- en vastgoedmarkt na de depressie weer in een manische periode is beland.
Jurjen Zeinstra laat ons tot slot kennismaken met een vorm van architectuuronderwijs die speciaal gericht is op het zich eigen maken van het ambacht van de architect: het gebruik van tekeningen en het maken van modellen. De keuze van het oeuvre van Heinrich Tessenow is in dit verband weloverwogen. De eenvoud en subtiliteit van zijn werk heeft voor de huidige generatie studenten het effect van een shocktherapie
OverHolland 14/15: Architectural studies for the Dutch city
Get PDFThis latest issue of OverHolland takes a closer look at architectural designs, to mark two events in autumn 2013: the publication of the research results of the Renewing city renewal project, an initiative by the architecture firm De Nijl in partnerÂship with Delft University of Technology’s Faculty of Architecture and the KEI knowledge centre for urban renewal (now part of Platform 31); and the DOGMA 11 Projects + 1 exhibition in a temporary pavilion in the grounds of the Faculty of ArchitecÂture in Delft.
This issue sheds light on current architecÂtural practices in the public realm in the form of exhibitions, publications and specific interventions in existing urban areas. University research and education can play an important part here. In the Renewing city renewal project, graduation work by students at the Faculty of Architecture in Delft greatly contributed to the exploration of potential assignments, and persuaded the Amsterdam, Leiden, The Hague and Rotterdam city councils to consider specific proposals.
Four architecture firms from outside the Netherlands were invited to draw up the proposals, and were challenged to confront their often unusual experience of city renewal with Dutch practice. The results of the project were presented at an exhibition in Delft and Leiden, and published in a book entitled Vernieuwing van de stadsvernieuwing: pleidooi voor ontwerpkracht, edited by Henk Engel, Endry van Velzen and Olof van de Wal (Haarlem, trancityxValiz, 2013). An English version: Renewing City Renewal: A call for strong design, Delft, BK Books, 2014, can be found on the Internet.
In this issue of OverHolland, Roberto Cavallo presents two graduation projects that were part of the Renewing city renewal project: Floris van der Zee’s Amsterdam-Oost: parallellisme. Routeontwikkeling als stedelijke vernieuwingsstrategie (‘East Amsterdam: Parallelism. Route development as urban renewal strategy’) and Hyeonsu Yang’s Muiderpoort Station Renewed.
A recent design by each of the four foreign firms that took part in the project is also presented here: Fusi & Ammann’s model dwelling for the International Building Exhibition (IBA) in Hamburg, East’s Park House in London, De Smet Vermeulen’s residential care centre and children’s daycare centre in Antwerp, and 51N4E’s conversion of Kortrijk’s Buda Factory into an art centre.
This series of interventions in urban areas has been followed by a recent proposal by the architecture firm Dogma entitled Live forever: the return of the factory. Proposal for a living/working unití© d’habitation for 1600 inhabitants at the Balti Station area, Tallinn, 2013, the twelfth project on display at the DOGMA 11 Projects + 1 exhibition. Stefano Milani reviews the book on the other eleven projects (Pier Vittorio Aureli and Martino Tattara, DOGMA 11 Projects, London, AA, 2013). Milani focuses in particular on Aureli’s work with PhD students at the Berlage Centre for Advanced Studies in Architecture and Urban Design (‘the Berlage’), which has been part of the Faculty of Architecture in Delft since 2012. He considers it most important that the combination of theoretiÂcal reflection and design launched by Aureli has been adopted and pursued by the Faculty.
As a followÂup to his article in OverHolland 12/13, ‘The space of cartography’, Gabriel Carrascal Aguirre explains layering in cartography: ‘Stacking spatial information. Some reflections about layering and its origins’.
In the Polemics section, Jaap Evert Abrahamse reviews Cor Wagenaar’s Town Planning in the Netherlands since 1800, and Herman van Bergeijk reviews Eddy Verbaan’s De woonplaats van de faam: grondslagen van de stadsbeschrijving in de zeventiende-eeuwse Republiek (‘The home of fame: basic principles of urban description in the seventeenthÂcentury Dutch Republic’) and Raingard Esser’s The politics of memory: the writing of partition in the seventeenth-century Low Countries
Renewing City Renewal: A call for strong design
Get PDFBetween 1970 and 1990 the prewar districts of Dutch cities underwent an unparalleled process of renewal. What began as ‘building for the neighbourhood’ in protest against extensive demolition has now come to be known as ‘city renewal’. Large numbers of affordable dwellings and social facilities were created. However, businesses often disappeared, the quality of public space did not always improve and districts sometimes became isolated from the rest of the city. Since 1990 some of the old city renewal districts have taken off again and become popular (and expensive) housing districts. But others still have problems despite the renewal.
The design studies in this book show how economic activity, infrastructure and public space can be the keys to new strategies for improving city districts. Four ‘problem districts’ have been chosen as testing grounds: Leiden’s Havenkwartier, The Hague’s Schilderswijk, Rotterdam’s Feijenoord and Amsterdam’s Indische Buurt. Three essays describe the history of city renewal, the future of urban renewal and the role of spatial design in changing the existing city. The book ends with a call for meaningful new roles and instruments for architects and urban designers at a time when large-scale urban development has come to a standstill
