230 research outputs found
Cardiac Electronic Devices: Future Directions and Challenges.
No full textCardiovascular implantable electronic devices (CIEDs) are essential management options for patients with brady- and tachyarrhythmias or heart failure with concomitant optimal pharmacotherapy. Despite increasing technological advances, there are still gaps in the management of CIED patients, eg, the growing number of lead- and pocket-related long-term complications, including cardiac device-related infective endocarditis, requires the greatest care. Likewise, patients with CIEDs should be monitored remotely as a part of a comprehensive, holistic management approach. In addition, novel technologies used in smartwatches may be a convenient tool for long-term atrial fibrillation (AF) screening, especially in high-risk populations. Early detection of AF may reduce the risk of stroke and other AF-related complications. The objective of this review article was to provide an overview of novel technologies in cardiac rhythm-management devices and future challenges related to CIEDs
Centrally acting leptin induces a resuscitating effect in haemorrhagic shock in rats.
No full textCentrally acting leptin induces the activation of the sympathetic nervous system with a pressor effect in normotensive rats. The purpose of the study was to examine central leptin-evoked action in critical haemorrhagic hypotension. In anaesthetized male Wistar rats subjected for irreversible haemorrhagic shock with mean arterial pressure (MAP) 20-25 mmHg haemodynamic parameters and plasma concentrations of adrenaline and noradrenaline were measured. Leptin given intracerebroventricularly (20 μg) evoked long-lasting rises in MAP and heart rate (HR), with a subsequent increase in renal, mesenteric and hindquarters blood flows and a 100% survival at 2 h. MAP and peripheral blood flow changes were inhibited by a pre-treatment with α(1)- and α(2)-adrenoceptor antagonists prazosin (0.5 mg/kg) and yohimbine (1 mg/kg), while β-adrenoceptor antagonist propranolol (1 mg/kg) blocked leptin-induced HR changes, without influence on MAP, peripheral blood flows and survival. Twenty min after leptin treatment, there were higher plasma concentrations of noradrenaline, but not adrenaline, in comparison with the saline-treated control group. In conclusion, centrally acting leptin induces a long-lasting pressor effect with an improvement in the survival rate in haemorrhage-shocked rats. The effect may be associated with the activation of the sympathetic nervous system
Totally endoscopic, minimally invasive, surgical treatment of atrial fibrillation - preliminary results
No full textRegional differences in presentation and treatment of patients with atrial fibrillation in Europe: A report from the EURObservational Research Programme Atrial Fibrillation (EORP-AF) Pilot General Registry
No full textAIMS:
Country differences in management practices are evident, and the publication of management guidelines by the European Society of Cardiology (ESC) and other learned societies has tried to recommend a uniform evidence-based approach to management. Despite the availability of guidelines and efforts to improve implementation, differences in guideline adherence are evident, and differences between countries and regions within Europe are therefore likely.
METHODS AND RESULTS:
In this analysis from the baseline dataset of the EORP-AF Pilot survey, we examined regional differences in presentation and treatment of contemporary patients with atrial fibrillation (AF) in Europe, as managed by European cardiologists. We focused on a subgroup of 902 hospital admitted patients in whom no rhythm control was performed or planned. Chronic heart failure was more common in East countries (P < 0.0001) while hypertension and peripheral artery disease were more common in South countries (both P < 0.0001). Previous bleeding and chronic kidney disease were more common in South countries (both P < 0.0001). A CHA2DS2-VASc score of ≥2 was highest in East and South countries (93.0 and 95.3%, respectively) compared with 80.8% in West countries (P < 0.0001). A HAS-BLED score of ≥3 was also highest in East and South countries (18.0 and 29.2% respectively) compared with 4.8% in West countries (P < 0.0001). Oral anticoagulation (OAC) use (either as OAC or OAC plus antiplatelet therapy) in West, East, and South countries was 72.0, 74.7, and 76.2%, respectively. Only antiplatelet therapy was used in 13.6, 15.4, and 12.4%, respectively. An initial rate control strategy only was most common in South countries (77.8%) (P < 0.0001).
CONCLUSION:
From the systematic collection of contemporary data regarding the management and treatment of AF in nine participating member ESC countries, we provide hypothesis-generating insights into regional management practices in Europe with regard to patient characteristics and treatment options
Przez Cztery Pory roku z Westa
No full textThe purpose for this poster is unknown. The illustration features snowcapped mountains behind green rolling hills, outlined in pink, in the shape of a woman's torso. In the foreground of the landscape is a blue pool with a small sailboat in it, in the middle of two more green hills. A bright yellow and white sun shines in the center of the sky above.snow capped mountains, and woman's body making mountains, lak
Mimicry and polymorphism in butterfly Papilio dardanus
No full textMimikra od wielu lat dostarcza złożonych problemów badawczych dotyczących zagadnień związanych z doborem naturalnym, a szczególnie z doborem płciowym i ewolucją mimikry. Teoria mimikry zakłada, że zwierzęta upodabniają się do innych niejadalnych gatunków aby zminimalizować presję wywieraną przez drapieżniki, które uczą unikać się danego typu ubarwienia ofiary. U pewnych gatunków motyli występuje mimikra ograniczona do samic. Mimikra Bataesa ograniczona do samic i polimorfizm zostały stosunkowo dobrze opisane u afrykańskiego motyla Papilio dardanus. Samice tego motyla upodabniają się do różnych niejadalnych gatunków (modeli), np. z rodziny Dannaidae. Polimorfizm kontrolowany jest przez nie mniej niż 11 alleli zlokalizowanych w jednym lokus. U P. dardanus znane są także samice andromorficzne, których rola nie została jednak poznana. W pracy przedstawiam hipotezy dotyczące ewolucji mimikry oraz hipotezy związane z polimorfizmem samic. Większość hipotez odnosi się do dobru płciowego, pozostałe dotyczą ekologiczno-fizjologicznego kompromisu (ang. trade-off) i korzyści z mimikry zależnych od frekwencji występowania modeli jak też form polimorficznych naśladowcy. Opisuję również możliwe drogi ewolucji mimikry. Ostatnie badania pokazują, że ptaki atakują częściej niejadalne ofiary, kiedy zagęszczenie ich populacji jest większe. Fakt ten jest niezgodny z hipotezą korzyści z mimikry zależnych od frekwencji, która jest uznawana z najbardziej trafną. Hipoteza unikania napastowania samic andromorficznych przez samce także nie wyjaśnia obecności tych forma samic w populacji.Mimicry theory provides a lot of problems involving natural selection, particularly sexual selection and evolutionary routes of mimicry types. In some butterflies there is a mimicry limited to females. The Batesian mimicry and resulting polymorphism limited to females is especially well known in Papilio dardamus butterfly. This polymorphism is controlled by 11 alleles at a single locus. Females mimic resemble to different inedible species of butterflies, for example those from family Danaidae. Moreover, in P. dardanus the andromorphic females are also known, the role of which has not been thoroughly explained. In this review, I summarize hypotheses concerning the evolution of the mimicry-related polymorphism in this butterfly. Recent studies shows that avian predators attack inedible preys more frequently when their population density is higher. This fact does not prove the hypothesis of the frequency-dependent advantage of mimicry. I also describe possible evolutionary routes of the mimicry. Female limited mimicry and monomorphic mimicry have been evolved by independent routes. It also seems that the hypothesis of sexual harassment avoidance does not explain the appearance of andromorphic females in Papilio dardamus
Ostatni „Bauman” – płynne pokolenie
No full textKsiążka Liquid Generation [polska wersja Płynna generacja, tłum. Sz. Żuchowski, Wydawnictwo „Czarna Owca”, Warszawa 2018] to zapis rozmowy Zygmunta Baumana z włoskim dziennikarzem Thomasem Leoncini; prawdopodobnie ostatni udzielony wywiad znanego socjologa i filozofa. W trzech rozdziałach rozmówcy omawiają kwestie związane z obserwowanymi zmianami, jakie zachodzą w społeczeństwach Europy na przełomie wieków. Autorzy podejmują m.in. temat zmian fizycznych (tatuaże, chirurgia plastyczna, zapuszczanie brody); zmian zachodzących w sferze międzyludzkiej (wykluczenie werbalne, agresja poprzez gest i napaść fizyczna), a także zmian w obszarze erotyki i miłości. Rozmówcy charakteryzują współczesne czasy, rozwój internetu, innych „nowych mediów” i komunikatorów, które zastępują tradycyjny sposób kontaktów międzyludzkich
Porównanie przezskórnych interwencji wieńcowych (PCI) u chorych z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST wykonanych przez tętnicę promieniową z PCI wykonanymi przez tętnicę udową z użyciem klipsa StarClose: RADIAMI II — prospektywne, randomizowane, jednoośrodkowe badanie kliniczne
No full textBackground: Compared to the transfemoral approach (TFA), the transradial approach (TRA) for primary percutaneous coronary
intervention (PCI) is associated with less risk of access site complications, greater patient comfort and faster mobilisation.
Using vascular closure devices during TFA can offer similar advantages.
Aim: To compare the results of TRA and TFA using a StarClose device for primary PCI in patients with ST-elevation myocardial
infarction (STEMI).
Methods: Patients were randomised to PCI using TRA (n = 49) or PCI using TFA and StarClose (n = 59).
Results: Door-to-balloon inflation time was 67.4 ± 17.1 vs 57.5 ± 17.5 min (p = 0.009) in the TRA and TFA groups
respectively. Procedural success rate was 100% and 98.3%, respectively (NS). There were no significant differences in the
incidence of major adverse cardiac events (MACE) or bleeding complications between the groups: 2.1% and 8.2% in the TRA
group vs 1.7% and 10.2% in the TFA group (NS). Time to resume an upright position and time to full mobility was comparable
in both groups.
Conclusions: The TRA for PCI in patients with STEMI is related to a significantly longer door to balloon time compared to the
TFA. This had no influence on the incidence of MACE. The duration and efficacy of PCI were comparable in both groups.
Using StarClose after PCI performed via the TFA resulted in an incidence of access site and bleeding complications comparable
to that found when using TRA.
Kardiol Pol 2011; 69, 8: 763–771Wstęp: Wykonywanie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) przez tętnicę promieniową (TP) w porównaniu z przeprowadzaniem
PCI przez tętnicę udową (TU) wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań miejscowych, większym komfortem
pacjentów, szybszym uruchomieniem chorych po zabiegu. Zastosowanie urządzeń do zamykania tętnic po zabiegach wykonywanych
przez TU może przynieść podobne korzyści.
Cel: Celem badania było porównanie wyników leczenia pierwotną PCI chorych z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST
(STEMI) przy użyciu dostępu przez TP oraz przez TU z użyciem StarClose.
Metody: Pacjentów kwalifikowano losowo do wykonania PCI z dostępu przez TP (n = 49) lub przez TU z użyciem StarClose (n = 59).
Wyniki: Czas od przyjęcia do inflacji balonu wyniósł 67,4 ± 17,1 v. 57,5 ± 17,5 min (p = 0,009) odpowiednio w grupie TP
i TU. Skuteczność zabiegu wynosiła 100% w grupie TP i 98,3% w grupie TU (NS). Nie zaobserwowano istotnych różnic pod
względem częstości występowania poważnych zdarzeń sercowych i powikłań krwotocznych między badanymi grupami:
2,1% i 8,2% w grupie TP v. 1,7% i 10,2% w grupie TU (NS). Czas do uzyskania pionizacji i pełnego uruchomienia był porównywalny
w obu grupach.
Wnioski: Wykonywanie PCI u chorych ze STEMI z dostępu przez TP wiąże się z istotnym wydłużeniem czasu od przyjęcia do
inflacji balonu w porównaniu z dostępem przez TU. Nie miało to wpływu na częstość występowania poważnych zdarzeń
sercowych. Czas trwania i skuteczność zabiegu PCI były w obu grupach porównywalne. Zastosowanie klipsa StarClose po zabiegu
PCI spowodowało, że częstość występowania powikłań miejscowych i krwotocznych w tej grupie była porównywalna z występującymi
przy wykonywaniu PCI z dostępu przez TP. Zastosowanie klipsa StarClose umożliwia szybkie uruchomienie chorych
po zabiegu porównywalne z szybkością uruchomienia po zabiegach wykonanych z dostępu przez TP.
Kardiol Pol 2011; 69, 8: 763–77
Chemiczna identyfikacja cementów portlandzkich produkowanych w Polsce na podstawie zawartości pierwiastków śladowych rozprawa doktorska /
No full textTyt. z ekranu tytułowego.Praca doktorska. Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica (Kraków), 2007.Zawiera bibliogr.Dostępna także w wersji drukowanej.Tryb dostępu: Internet.Składniki cementów portlandzkich, skład klinkieru portlandzkiego, pierwiastki uboczne, śladowe w klinkierze portlandzkim, surowce do produkcji klinkieru portlandzkiego jako źródło pierwiastków śladowych, wpływ pierwiastków śladowych na proces klinkieryzacji, właściwości klinkieru, kryteria wyboru pierwiastków jako znaczników cementu, atomowa spektrometria emisyjna, możliwości analityczne metody ICP, mikroskopia optyczna, elektronowa mikroskopia skaningowa SEM, analiza w mikroobszarach, charakterystyka materiałów zastosowanych do badań, pobieranie, przygotowanie próbek do badań, preparatyka próbek do oznaczeń, analiza klinkierów, cementów pobranych do badań, zawartość pierwiastków śladowych w klinkierach, cementach produkowanych z surowców o różnym pochodzeniu geologicznym, w cementach produkowanych w wybranych cementowniach prowadzone w latach 1998-2006, zawartości pierwiastków w cementach portlandzkich produkowanych w kraju, porównanie cementów produkowanych w 2001, 2006 roku, statystyczna analiza wyników oznaczeń zawartośc
Podróż ograbiona : polska literatura podróżnicza po 1989 roku
No full textWnikliwa penetracja polskiej literatury podróżniczej skłoniła mnie także do wielu refleksji tyczących samego zagadnienia podróży, i choć niniejsza rozprawa w zamierzeniu miała mieć charakter namysłu jedynie nad podróżniczą literaturą, to jednak nie sposób, jak się wydaje, obu tych zagadnień od siebie oddzielić. Filozofia podróży wywiera bowiem ogromny wpływ na późniejszy sposób zapisu, a fizyczny proces pokonywania drogi odbija się potem na kształcie tworzonej publikacji. Tym samym, gdy podróż zamienia się w sztukę, późniejsze opisy zyskują na głębi kolorytu. Nie można także nie zauważyć trzeciego wymiaru opisywanego zjawiska, gdy na wszystko nakładana jest później wydawnicza maskownica. Niebagatelny wpływ roli wydawcy, już po spisaniu przez podróżnika swoich wspomnień, odciska na wędrownej relacji piętno bodaj takie samo, jak wcześniejszy akt zrealizowanej podróży. Poprzez zastosowanie wielu edycyjnych uatrakcyjnień oraz najnowszych marketingowych form sprzedaży, dzisiejsze książki podróżnicze daleko odbiegają już od tych, jakie znane są z dekad wcześniejszych. Bogata ornamentyka okładek, bujna, przemyślana i zaprojektowana w każdym detalu szata graficzna, mnogość fotografii oraz wszelakie promocje powodują, że niejednokrotnie błahy i mizerny tekst podnoszony jest do rangi arcydzieła, a rzecz interesująca gubi się i znika za medialnym szumem. Można śmiało przyznać, że tak jak dla książki podróżniczej sam akt podróży będzie praprzyczyną, tak całość spraw związanych z jej wydaniem staje się postprodukcją.
Jednak kwerenda podróżniczych publikacji napawa dużą nadzieją. Podczas całej literacko-badawczej i przekrojowej wędrówki po kontynentach, śledząc publikację za publikacją, można także zauważyć, jak rozkładają się podróżnicze akcenty ze względu na samo zainteresowanie osób podróżujących po wybranym rejonie lub kraju. Przede wszystkim są to więc podróże po Wschodzie oraz po Afryce. Tych jest najwięcej, choć afrykańska ziemia wydaje się dopiero czekać na bardziej interesujące opracowania. Należy przypuszczać, że technologiczna dostępność Wschodu ma dla podróżnika znaczenie logistyczne i finansowe: można wsiąść na rower lub motor, przejechać Ukrainę, wjechać do Rosji i dotrzeć niemal do plaż Japonii i Korei, po drodze oglądając to i owo. Latem, w codziennym pociągu Kolei Transsyberyjskiej nie ma dnia, by nie było tam Polaków. Nieco mniej natomiast publikacji dotyczy Ameryki Środkowej i Południowej, choć kilkadziesiąt leżących tam krajów kusi górskimi krajobrazami Andów i Kordylierów, Patagonią, Amazonią, niebotyczną historią Majów i Inków, basenem Karaibów czy wyspami pokroju Galapagos. Podobnie rzecz ma się z książkami o Australii i Ameryce Północnej, których nie jest zbyt wiele. Czynnikiem o tym decydującym może być nadmieniana już wspólnota kulturowa i cywilizacyjna – mało kogo obchodzi taka sama asfaltowa droga, identyczne szklane budynki czy ludzie mówiący wszędzie po angielsku. Natomiast coraz więcej śmiałków, jak można zauważyć, rusza w tzw. podróże dookoła świata lub realizuje w ramach kuli ziemskiej jakieś oryginalne i jednorazowe projekty. Mając na uwadze, że na świecie wszystko, co było do zdobycia, zostało praktycznie zdobyte, przychodzi teraz czas na osiągnięcia: osiągnąć górę zimową trasą, przepłynąć ogromną rzekę wpław lub złamać każdy inny stereotyp – być pierwszym nie w zdobyciu, a właśnie w osiągnięciu.
Tym samym pokusiłbym się w tym miejscu rozprawy o prognozę, że oprócz książek, które w dalszym ciągu będą się ukazywać w randze opowieści z regionów i krajów, coraz więcej publikacji dotyczyć będzie konkretnych zagadnień występujących na Ziemi w różnych miejscach i różnych natężeniach, a literatura podróżnicza na swój sposób stanie się bardziej specjalistyczna. Mając okazję odwiedzić przez szereg lat własnych podróży dziesiątki księgarń na całym świecie, wnioskuję też o tak wyraźnie rysującej się tendencji: nie tyle kto pierwszy, ale kto inaczej i ciekawiej.
Na przestrzeni całej pracy badawczej kilkakrotnie także podnoszony był wątek jej dynamicznego rozwoju. Gdy cezura daty 1989 otworzyła przed tym literackim gatunkiem swoje podwoje, z roku na rok rozwija się i pęcznieje. Trudno jednak w oparciu o ogólnodostępną informację ocenić, na ile liczba nowych okładek na księgarskich półkach przekłada się na rynkowe wyniki sprzedaży. Nie mając wglądu w księgi rachunkowe wydawców i księgarzy sumy są trudne do oszacowania. Jednak wysyp i obecność tej literatury wraz z medialną wrzawą, jaką wokół niej czynią celebryci, każe przypuszczać, że wyniki sprzedaży są zadowalające. Wiodąc całość powyższych przemyśleń należy także zaznaczyć, że tematyka ta stanowi nadal otwarty obszar badawczy, wart ponad miarę kolejnych szczegółowych rozważań i konkluzji. Bowiem tak jak ludzie nie przestaną podróżować, można też przypuszczać, że za śladem Herodota nie przestaną również o świecie pisać. Czym więc jest przywołana w pierwszym zdaniu rozprawy szczera rozterka Ryszarda Kapuścińskiego o próbie pogodzenia pracy naukowo-badawczej z szeregiem własnych biograficznych doświadczeń? Czy i na tym tle nie powinno oto dojść także do pewnych konkluzji o charakterze normatywnym, gdy suchy namysł nad literaturą podróżniczą zdaje się zwyczajnie nie wystarczać? Artur Domosławski dla wiernej konstrukcji „Non fiction” wsiadał w samolot i w miarę możliwości sprawdzał wszystko na miejscu. Kilka lat temu chodziłem godzinami po białoruskim dziś Pińsku. Kościoły, cerkwie. Kilka niemieckich, emigracyjnych rejestracji. Polskie napisy tu i ówdzie. Za miastem rzeka i pomnik na tysiąclecie. Zapłaciłem trzy mandaty bez pokwitowania: za parkowanie, za prędkość i za robienie zdjęć obiektom strategicznym – poczcie. Ulicami hulał jesienny wiatr zapomnienia. Na targowisku wełniane szale, stare buty i kurz. Bagno. Niedaleko murowany dom pod numerem 43 z pamiątkową tablicą, że tutaj mieszkał wybitny polski pisarz i dziennikarz. Wszędzie pytałem, czy ktoś go zna. Nikt nie słyszał. Taksówkarze myśleli, że pytam o księdza, a starowiny pod kościołem uciekały spłoszone organami jak czarne gołębie. Wokół drewniane chałupy kłaniały się pustym chodnikom. Kręciłem nogą po okolicy i chciałem stamtąd jak najszybciej uciec.
Czy obok biografii mistrza może powstać biografia podróżniczych dokonań? Czy pisząc o literaturze podróżniczej można ją przeniknąć bez własnego doświadczenia? Czy można trafnie pisać o poezji nie pisząc czasem wierszy? Wnikliwy namysł nad tymi zagadnieniami nie był prymarnym zadaniem tej rozprawy, jednak, jak się wydaje, od pytań tych nie można uciec i w jakimś sensie pozostają bez jasnej i jednoznacznej odpowiedzi, bo Podróż była przede wszystkim sprawdzianem pamięci. Zbigniew Herbert, kończąc swój spacer po ogrodzie, zwrócił uwagę na jeszcze jeden podróżniczy walor, i zapisał: Kiedy przyjadę tu za dwadzieścia pięć lat, Piaf będzie już martwą gwiazdą, jak Mistinguette. Ale z ludźmi mego pokolenia, z ludźmi, którzy przeżyli te same wojny, będę mógł się porozumieć, rzucając od niechcenia to nazwisko. Za dwadzieścia pięć lat. Ileż to pokoleń karpi legnie w mule stawu koło pałacu Chantilly. Tylko Sassetta będzie ten sam i cnota ubóstwa ulatująca w niebo będzie jak nieruchoma strzała Eleaty. Dzięki Sassetcie wstąpię dwa razy w tę samą rzekę i czas, „Chłopiec grający w kamyki” będzie na moment dla mnie łaskawy. Znów jestem w ruchu. Spieszę do śmierci. Przed oczami Paryż – hałas świateł. Można przypuszczać, że polska literatura podróżnicza w następnych latach także pójdzie drogą licznych powtórzeń, gdy młodzi dziś autorzy, znudzeni już poznanym i zweryfikowanym światem, ruszą na swoiste szlaki repodróży, snują potem literackie i pisarskie repasaże: kolacjonując autonomiczne wspomnienia o codzienność po dziesięcioleciach. W tym znaczeniu Heraklitowa rzeka nigdy nie jest tą samą, a powrót, jak chce wytrawny Theroux, nie musi być powtórką. Decyzja o powrocie w miejsca niegdyś poznane jest ryzykowna, ale nie sposób jej się oprzeć, pod warunkiem że owa podróż to nie poszukiwanie straconego czasu, lecz doznawanie całego teatru zdarzeń, które nastąpiły po pierwszym tam pobycie
- …
