1,720,998 research outputs found
Balancing traffic safety and independent mobility: the development of an assessment strategy and training for at-risk older drivers
No full textThe present doctoral thesis aimed to investigate older drivers at risk of
diminished driving abilities. As the number of older adults in society will continue
to increase and as independent mobility significantly contributes to their quality
of life, it is important to keep older drivers safely on the road for as long as
possible.
In general, older drivers are cautious drivers who benefit from years of driving
experience. Various factors however, lead to the relative overrepresentation of
older adults in the numbers of traffic casualties. First, their increased physical
frailty makes them more vulnerable to sustain serious injuries, even in mild
traffic accidents. Secondly, functional abilities (i.e., visual, physical and cognitive
abilities) that are known to underly various aspects of driving, decline during the
aging process. This decline can subsequently lead to diminished driving abilities.
Lastly, some pathologies, such as cataract or dementia, are well-known to be
more common to occur in the elderly. These medical conditions can ultimately
lead to a person being unfit to drive: a status in which the medical condition of a
person does not legally allow him or her to operate a vehicle.
To compromise between increased accident risks (in case of functional decline or
certain pathologies) and the need for prolonged, independent mobility, a careful
follow-up of older drivers is indicated. Screening policies that screen all older
drivers from a certain age were found to be (cost)ineffective. A tiered screening
system allows for a balanced distribution of available financial resources to the
screening of specifically those drivers that are at risk of diminished driving
abilities.
Chapter 1 describes a study on the role of a self-screening instrument for older
drivers in the context of a tiered screening system. The 15-item Checklist Driver
65+ is easy to administer in an at-home environment, and evaluates medical
aspects crucial for safe driving, knowledge of traffic rules, behavior and habits
on the road, situational difficulties and committed traffic violations and
accidents. Checklist score was not found to be a good predictor of the fitness to drive outcome during an on-road evaluation. The majority of participants on the
other hand obtained a mediocre score, indicating that the checklist uncovered
aspects of driving safety that could benefit from amelioration. For example, only
one in three older adults reported getting regular vision screenings and more
than half said never to discuss the influence of medication on their driving with
their physician or pharmacist. This implies that sensitization of older adults with
regard to optimizing their driver fitness is necessary. A self-screening instrument
such as the checklist that was used here might play a role in this sensitization.
Typically, in the lower tiers of a tiered driver evaluation system, functional
abilities, such as visual, physical and cognitive abilities are evaluated, as they
are important for safe driving. Primary caretakers can play a central role in a
tiered system of older driver evaluation, by evaluating medical aspects of fitness
to drive as well as functional abilities. Although both older drivers and medical
professionals recognize the role of the medical professional in the evaluation of
driver fitness, many medical professionals feel uncomfortable in discussing
driver fitness with their patients, for various reasons. Not only are doctors
reluctant because they fear to harm the patient-doctor relationship, they also
report lacking a validated and practical screening tool. In chapter 2, therefore, a
practical, easy and quick to administer set of screening tools has been identified.
More than 135 older adults underwent an extensive set of functional abilities
tests, a simulated driving test and an on-road fitness to drive evaluation. The
functional abilities tests that best predicted the fitness to drive outcome were
included as screening tools. By selecting functional ability tests that are at hand
in a regular doctors’ office and that require no specific additional training or
materials, the usability of the screening battery is optimized for health
professionals.
Although functional abilities and medical conditions have a large influence on
driver fitness in older adults, other factors such as personality traits have
received little attention in previous research. This is surprising given the fact
that personality traits and associated personal attitudes have a well-documented
influence on driving behavior in younger drivers. Therefore, in chapter 3, the
influence of personality traits on driving in older adults was investigated. In this case, driving behavior was evaluated using self-report measures, a simulated
and on-road driving evaluation. Sensitivity to reward and punishment predicted
self-reported driving abilities, but not on-road or simulated driving. This
surprising result indicates that personality traits might influence the way older
drivers evaluate their driving or disclose about their driving. For example,
drivers sensitive to punishment can be expected to less likely disclose on
negative driving habits. Subsequently, self-regulation of driving and decisions
about ceasing to drive might be influenced by a drivers’ personality traits.
Therefore, personality traits should be given sufficient attention when evaluating
and advising older drivers.
While older driver evaluation allows for timely identification of unsafe drivers,
interventions such as driver trainings can help older adults to maintain their
driving skills. Previous research has led to the identification of different
characteristics that make older driver trainings successful. To sum up: training
should require active participation of the trainee, training given in the
appropriate context is more effective than training requiring transfer of learned
skills to other contexts and error-based learning, in which the trainee is allowed
to make an initial attempt before receiving instruction or feedback appears to
have a positive effect on training effectiveness. In chapter 4, these previously
defined success factors are integrated into two training programs: one
computer-based and one driving simulator-based. Training effectiveness was
evaluated on general driving ability as well as on specific aspects of driving. The
influence of following a driver training on driving abilities was evaluated in an
experimental study. Herein, the effect on general driving abilities and on specific
aspects of driving ability was considered. After driver training, participants
displayed higher knowledge of traffic signs, improved on general driving ability,
drove slower and reacted faster to road hazards. Notably, these improvements
in driving ability were observed in all experimental groups, including those
offered a placebo-training. Therefore, it is likely that the improvement in driving
ability that is observed during the study is caused by heightened awareness that
participants might have for their driving after participation in the study. These combined results have implications for clinical practitioners and policy
makers concerned with older driver safety. First, our results confirmed that a
mandatory, population wide screening starting from a certain age is not likely to
be an efficient way to discriminate between safe and unsafe drivers. Secondly,
the findings that personality factors and self-reported driving habits partially
predict driving performance leads to the recommendation for a more elaborate
tiered driving evaluation system. Secondary care professionals, such as geriatric
specialists or occupational therapists can provide in-depth fitness to drive and
driving evaluations. A methodology for this in-depth evaluation is proposed in
chapter 2. Furthermore, this additional layer can coordinate trainings or other
interventions aimed at older drivers. Suggestions to further expand the services
provided by this tier embedded in secondary care are discussed.Het voorliggend proefschrift beschrijft onderzoek naar oudere automobilisten die
risico lopen op een verminderde rijvaardigheid. Omdat het aantal ouderen in de
maatschappij blijft stijgen en omdat de mogelijkheid zich onafhankelijk te
verplaatsen bijdraagt aan de levenskwaliteit van ouderen, is het belangrijk dat
we oudere chauffeurs zo veilig mogelijk en zo lang mogelijk actief houden.
Over het algemeen zijn senioren voorzichtige chauffeurs, die bovendien een
beroep kunnen doen op jarenlange rijervaring. Toch dragen verschillende
factoren bij aan het feit dat er relatief veel ouderen jaarlijks in het verkeer
omkomen. Ten eerste zijn oudere mensen fysiek kwetsbaarder dan jongeren,
waardoor een relatief mild ongeval zwaar letsel of een overlijden tot gevolg kan
hebben. Ten tweede gaan verschillende functionele vaardigheden, zoals de
visuele, fysieke en cognitieve capaciteiten, achteruit bij het ouder worden. Deze
functionele vaardigheden zijn van belang bij (verschillende aspecten van)
autorijden. Ten slotte komen verschillende ziektebeelden vaker voor bij oudere
mensen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan cataract of dementie. Deze pathologiën
kunnen leiden tot rijongeschiktheid: een status waarbij de medische toestand
van een persoon het wettelijk niet toelaat een voertuig te besturen.
Een goede opvolging van oudere chauffeurs is aangewezen, teneinde een balans
te vinden tussen een verhoogd ongevalsrisico enerzijds, en een voortdurende
nood aan onafhankelijke mobiliteit anderzijds. Een beleid dat screening van alle
chauffeurs vanaf een bepaalde leeftijd voorziet, blijkt niet kosteneffectief te zijn.
Een getrapt systeem van evaluaties zorgt ervoor dat beschikbare middelen
ingezet kunnen worden voor de evaluatie van juist die chauffeurs, die een
verhoogd risico op een verminderde rijvaardigheid hebben.
Het onderzoek beschreven in hoofdstuk 1 onderzoekt de rol van een zelfevaluatie instrument in de context van een getrapt systeem van
rijvaardigheidsevaluatie. De Checklist 65+ Bestuurder die uit 15 items bestaat,
is gemakkelijk in de thuisomgeving in te vullen en evalueert medische aspecten
die cruciaal zijn voor de rijvaardigheid, kennis van verkeersregels, gedragingen en gewoonten op de weg, ervaren moeilijkheden in specifieke verkeerssituaties
en de historie van overtredingen en ongevallen. Uit de resultaten beschreven in
hoofdstuk 1 blijkt dat de behaalde score op deze checklist geen goede
voorspeller van de uitkomst van de rijgeschiktheidsevaluatie op de weg was.
Desondanks behaalde de meerderheid van de deelnemers aan deze studie een
ondermaatse score op deze checklist, hetgeen wijst op het feit dat de checklist
aspecten van de rijvaardigheid die voor verbetering vatbaar zijn, blootlegt. Om
een voorbeeld te geven: slechts één chauffeur op drie laat regelmatig zijn ogen
controleren en meer dan de helft van de deelnemers sprak nooit met zijn of haar
huisarts of apotheker over de invloed die medicatie kan hebben op de
rijvaardigheid. Deze resultaten pleiten voor meer sensibilisering van oudere
bestuurders, hun naasten en directe zorgverleners, betreffende het op peil
houden van de rijgeschiktheid. Een zelf-evaluatie instrument kan een rol spelen
in deze sensibilisering.
Doorgaans wordt er in de lagere treden van een getrapt evaluatiesysteem
aandacht besteed aan functionele vaardigheden (bv. visuele, fysieke en
cognitieve vaardigheden), omdat deze vaardigheden van belang zijn voor een
goede rijvaardigheid. Zorgprofessionals binnen de eerstelijnsgezondheidszorg
kunnen een centrale rol spelen in het getrapte systeem van evaluatie, door
zowel medische aspecten van de rijgeschiktheid als functionele vaardigheden te
beoordelen. Ondanks het feit dat zowel ouderen als artsen de rol van de
zorgprofessional in het evalueren van de rijgeschiktheid onderkennen, zijn vele
zorgprofessionals om verschillende redenen terughoudend in het bespreken van
de rijgeschiktheid met hun patiënten. Men is niet alleen bang om de
vertrouwelijke patiënt-behandelaar relatie te beschadigen, maar geeft ook aan
een gebrek te ervaren aan een gevalideerd en praktisch toepasbaar
screeningsinstrument. In hoofdstuk 2 werd daarom een praktische, eenvoudige
en snel af te nemen set van screeningsinstrumenten geïdentificeerd. Bij ruim
135 ouderen werd zowel een uitgebreide set van functionele vaardigheidstesten,
een rijsimulatorproef en een rijgeschiktheidsevaluatie op de weg afgenomen. De
functionele vaardigheidstesten die het best het rijgeschiktheidsoordeel
voorspelden, werden opgenomen in het screeningsinstrument. Door te
selecteren uit functionele vaardigheidstests die voorhanden zijn in een standaard dokterspraktijk en waarvoor geen extra training of opleiding nodig is, wordt de
bruikbaarheid van de screeningsbatterij voor de medische professional
geoptimaliseerd.
Ondanks het feit dat functionele vaardigheden en medische aandoeningen een
grote invloed hebben op de rijgeschiktheid van oudere bestuurders, is er weinig
onderzoek gedaan naar andere verklarende factoren. Dat kan enigszins
verbazen, daar we weten dat bijvoorbeeld persoonlijkheidsfactoren en
bijbehorende attitudes een belangrijke invloed hebben op de rijvaardigheid van
jongere chauffeurs. Hoofdstuk 3 rapporteert een onderzoek waarin de invloed
van persoonlijkheidskenmerken op de rijvaardigheid van ouderen wordt
bestudeerd. In dit geval werd de rijvaardigheid gemeten op drie verschillende
manieren, namelijk door zelf-gerapporteerde rijgedragingen te bevragen, door
een rijvaardigheidsonderzoek in de rijrijsimulator uit te voeren en door een
rijproef op de weg af te nemen. De mate waarin een persoon gevoelig is voor
beloning en bestraffing voorspelt zelfrapportage van rijvaardigheid, maar niet de
daadwerkelijke rijprestatie op de weg dan wel in de rijsimulator. Dat
verrassende resultaat duidt aan dat persoonlijkheidskenmerken de manier
waarop oudere bestuurders zichzelf evalueren of de mate waarin oudere
bestuurders uiting willen geven aan ervaren moeilijkheden tijdens het rijden
beïnvloedt. Vervolgens kan men veronderstellen dat mogelijk ook zelfregulatie
en beslissingen rond het stoppen met rijden beïnvloed worden door iemands
persoonlijkheidskenmerken. Het is daarom van belang dat de persoonlijkheid in
overweging wordt genomen bij het evalueren van de rijvaardigheid en bij het
adviseren van oudere bestuurders.
Waar evaluatie van oudere bestuurders nuttig is om onveilig rijgedrag
vroegtijdig te identificeren, kunnen trainingen van nut zijn om oudere chauffeurs
te ondersteunen in het onderhouden en verbeteren van hun rijvaardigheid.
Voorgaand onderzoek leerde dat verschillende kenmerken van trainingen
kritische succesfactoren van trainingseffectiviteit zijn. Om enkele voorbeelden te
geven: 1: de trainee moet een actieve bijdrage leveren tijdens de training, 2:
training in de natuurlijke context van het gedrag is effectiever dan training
waarbij overdracht van de geleerde vaardigheid naar een andere context nodig is, en 3: training waarbij de trainee een eerste poging mag doen voordat hij
instructie of feedback ontvangt, is het meest effectief. In hoofdstuk 4 worden
deze geïdentificeerde succesfactoren geïntegreerd in twee
trainingsprogramma´s: een computer-gebaseerde en een rijsimulatorgebaseerde training. In een experimentele studie werd de invloed bestudeerd
van het volgen van één van de twee trainingen op de rijvaardigheid als geheel
en op specifieke aspecten van de rijvaardigheid. Na het volgen van training
bleek de kennis van verkeerstekens hoger, de algemene rijvaardigheid beter, de
gemiddelde gereden snelheid lager en de reactietijd lager. Opvallend echter, was
de bevinding dat deze verbeteringen in de rijvaardigheid optraden in de
verschillende experimentele groepen, ook in de groep die een placebotraining
aangeboden kreeg. Het is daarom waarschijnlijk dat de geobserveerde
verbetering van de rijvaardigheid het gevolg is van een verhoogd bewustzijn
voor hun rijvaardigheid dat deelnemers tijdens de studie ontwikkelden.
Deze verzamelde resultaten hebben implicaties voor klinisch professionals en
beleidsmakers die zich bezighouden met oudere bestuurders en hun veiligheid.
Ten eerste bevestigen deze resultaten dat een verplichte screening, startend
vanaf een bepaalde leeftijd, waarschijnlijk geen efficiënte manier is om veilige
van onveilige chauffeurs te onderscheiden. Ten tweede, is de bevinding dat
persoonlijkheidsfactoren en zelf gerapporteerde rijgewoonten ook de rijveiligheid
gedeeltelijk verklaren een argument om te pleiten voor een meer uitgebreid
getrapt systeem van rijvaardigheidsbeoordeling. Zorgprofessionals uit de tweede
lijn zoals geriaters en ergotherapeuten kunnen een diepgaande evaluatie van de
rijgeschiktheid bieden. Daarnaast kan deze toegevoegde lijn trainingen en
andere interventies gericht op oudere bestuurders coördineren. In de
concluderende paragrafen worden suggesties beschreven om de dienstverlening
aan oudere bestuurders vanuit de tweedelijns gezondheidszorg verder te
optimaliseren
Balancing traffic safety and independent mobility: the development of an assessment strategy and training for at-risk older drivers
No full textThe present doctoral thesis aimed to investigate older drivers at risk of
diminished driving abilities. As the number of older adults in society will continue
to increase and as independent mobility significantly contributes to their quality
of life, it is important to keep older drivers safely on the road for as long as
possible.
In general, older drivers are cautious drivers who benefit from years of driving
experience. Various factors however, lead to the relative overrepresentation of
older adults in the numbers of traffic casualties. First, their increased physical
frailty makes them more vulnerable to sustain serious injuries, even in mild
traffic accidents. Secondly, functional abilities (i.e., visual, physical and cognitive
abilities) that are known to underly various aspects of driving, decline during the
aging process. This decline can subsequently lead to diminished driving abilities.
Lastly, some pathologies, such as cataract or dementia, are well-known to be
more common to occur in the elderly. These medical conditions can ultimately
lead to a person being unfit to drive: a status in which the medical condition of a
person does not legally allow him or her to operate a vehicle.
To compromise between increased accident risks (in case of functional decline or
certain pathologies) and the need for prolonged, independent mobility, a careful
follow-up of older drivers is indicated. Screening policies that screen all older
drivers from a certain age were found to be (cost)ineffective. A tiered screening
system allows for a balanced distribution of available financial resources to the
screening of specifically those drivers that are at risk of diminished driving
abilities.
Chapter 1 describes a study on the role of a self-screening instrument for older
drivers in the context of a tiered screening system. The 15-item Checklist Driver
65+ is easy to administer in an at-home environment, and evaluates medical
aspects crucial for safe driving, knowledge of traffic rules, behavior and habits
on the road, situational difficulties and committed traffic violations and
accidents. Checklist score was not found to be a good predictor of the fitness to drive outcome during an on-road evaluation. The majority of participants on the
other hand obtained a mediocre score, indicating that the checklist uncovered
aspects of driving safety that could benefit from amelioration. For example, only
one in three older adults reported getting regular vision screenings and more
than half said never to discuss the influence of medication on their driving with
their physician or pharmacist. This implies that sensitization of older adults with
regard to optimizing their driver fitness is necessary. A self-screening instrument
such as the checklist that was used here might play a role in this sensitization.
Typically, in the lower tiers of a tiered driver evaluation system, functional
abilities, such as visual, physical and cognitive abilities are evaluated, as they
are important for safe driving. Primary caretakers can play a central role in a
tiered system of older driver evaluation, by evaluating medical aspects of fitness
to drive as well as functional abilities. Although both older drivers and medical
professionals recognize the role of the medical professional in the evaluation of
driver fitness, many medical professionals feel uncomfortable in discussing
driver fitness with their patients, for various reasons. Not only are doctors
reluctant because they fear to harm the patient-doctor relationship, they also
report lacking a validated and practical screening tool. In chapter 2, therefore, a
practical, easy and quick to administer set of screening tools has been identified.
More than 135 older adults underwent an extensive set of functional abilities
tests, a simulated driving test and an on-road fitness to drive evaluation. The
functional abilities tests that best predicted the fitness to drive outcome were
included as screening tools. By selecting functional ability tests that are at hand
in a regular doctors’ office and that require no specific additional training or
materials, the usability of the screening battery is optimized for health
professionals.
Although functional abilities and medical conditions have a large influence on
driver fitness in older adults, other factors such as personality traits have
received little attention in previous research. This is surprising given the fact
that personality traits and associated personal attitudes have a well-documented
influence on driving behavior in younger drivers. Therefore, in chapter 3, the
influence of personality traits on driving in older adults was investigated. In this case, driving behavior was evaluated using self-report measures, a simulated
and on-road driving evaluation. Sensitivity to reward and punishment predicted
self-reported driving abilities, but not on-road or simulated driving. This
surprising result indicates that personality traits might influence the way older
drivers evaluate their driving or disclose about their driving. For example,
drivers sensitive to punishment can be expected to less likely disclose on
negative driving habits. Subsequently, self-regulation of driving and decisions
about ceasing to drive might be influenced by a drivers’ personality traits.
Therefore, personality traits should be given sufficient attention when evaluating
and advising older drivers.
While older driver evaluation allows for timely identification of unsafe drivers,
interventions such as driver trainings can help older adults to maintain their
driving skills. Previous research has led to the identification of different
characteristics that make older driver trainings successful. To sum up: training
should require active participation of the trainee, training given in the
appropriate context is more effective than training requiring transfer of learned
skills to other contexts and error-based learning, in which the trainee is allowed
to make an initial attempt before receiving instruction or feedback appears to
have a positive effect on training effectiveness. In chapter 4, these previously
defined success factors are integrated into two training programs: one
computer-based and one driving simulator-based. Training effectiveness was
evaluated on general driving ability as well as on specific aspects of driving. The
influence of following a driver training on driving abilities was evaluated in an
experimental study. Herein, the effect on general driving abilities and on specific
aspects of driving ability was considered. After driver training, participants
displayed higher knowledge of traffic signs, improved on general driving ability,
drove slower and reacted faster to road hazards. Notably, these improvements
in driving ability were observed in all experimental groups, including those
offered a placebo-training. Therefore, it is likely that the improvement in driving
ability that is observed during the study is caused by heightened awareness that
participants might have for their driving after participation in the study. These combined results have implications for clinical practitioners and policy
makers concerned with older driver safety. First, our results confirmed that a
mandatory, population wide screening starting from a certain age is not likely to
be an efficient way to discriminate between safe and unsafe drivers. Secondly,
the findings that personality factors and self-reported driving habits partially
predict driving performance leads to the recommendation for a more elaborate
tiered driving evaluation system. Secondary care professionals, such as geriatric
specialists or occupational therapists can provide in-depth fitness to drive and
driving evaluations. A methodology for this in-depth evaluation is proposed in
chapter 2. Furthermore, this additional layer can coordinate trainings or other
interventions aimed at older drivers. Suggestions to further expand the services
provided by this tier embedded in secondary care are discussed.Het voorliggend proefschrift beschrijft onderzoek naar oudere automobilisten die
risico lopen op een verminderde rijvaardigheid. Omdat het aantal ouderen in de
maatschappij blijft stijgen en omdat de mogelijkheid zich onafhankelijk te
verplaatsen bijdraagt aan de levenskwaliteit van ouderen, is het belangrijk dat
we oudere chauffeurs zo veilig mogelijk en zo lang mogelijk actief houden.
Over het algemeen zijn senioren voorzichtige chauffeurs, die bovendien een
beroep kunnen doen op jarenlange rijervaring. Toch dragen verschillende
factoren bij aan het feit dat er relatief veel ouderen jaarlijks in het verkeer
omkomen. Ten eerste zijn oudere mensen fysiek kwetsbaarder dan jongeren,
waardoor een relatief mild ongeval zwaar letsel of een overlijden tot gevolg kan
hebben. Ten tweede gaan verschillende functionele vaardigheden, zoals de
visuele, fysieke en cognitieve capaciteiten, achteruit bij het ouder worden. Deze
functionele vaardigheden zijn van belang bij (verschillende aspecten van)
autorijden. Ten slotte komen verschillende ziektebeelden vaker voor bij oudere
mensen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan cataract of dementie. Deze pathologiën
kunnen leiden tot rijongeschiktheid: een status waarbij de medische toestand
van een persoon het wettelijk niet toelaat een voertuig te besturen.
Een goede opvolging van oudere chauffeurs is aangewezen, teneinde een balans
te vinden tussen een verhoogd ongevalsrisico enerzijds, en een voortdurende
nood aan onafhankelijke mobiliteit anderzijds. Een beleid dat screening van alle
chauffeurs vanaf een bepaalde leeftijd voorziet, blijkt niet kosteneffectief te zijn.
Een getrapt systeem van evaluaties zorgt ervoor dat beschikbare middelen
ingezet kunnen worden voor de evaluatie van juist die chauffeurs, die een
verhoogd risico op een verminderde rijvaardigheid hebben.
Het onderzoek beschreven in hoofdstuk 1 onderzoekt de rol van een zelfevaluatie instrument in de context van een getrapt systeem van
rijvaardigheidsevaluatie. De Checklist 65+ Bestuurder die uit 15 items bestaat,
is gemakkelijk in de thuisomgeving in te vullen en evalueert medische aspecten
die cruciaal zijn voor de rijvaardigheid, kennis van verkeersregels, gedragingen en gewoonten op de weg, ervaren moeilijkheden in specifieke verkeerssituaties
en de historie van overtredingen en ongevallen. Uit de resultaten beschreven in
hoofdstuk 1 blijkt dat de behaalde score op deze checklist geen goede
voorspeller van de uitkomst van de rijgeschiktheidsevaluatie op de weg was.
Desondanks behaalde de meerderheid van de deelnemers aan deze studie een
ondermaatse score op deze checklist, hetgeen wijst op het feit dat de checklist
aspecten van de rijvaardigheid die voor verbetering vatbaar zijn, blootlegt. Om
een voorbeeld te geven: slechts één chauffeur op drie laat regelmatig zijn ogen
controleren en meer dan de helft van de deelnemers sprak nooit met zijn of haar
huisarts of apotheker over de invloed die medicatie kan hebben op de
rijvaardigheid. Deze resultaten pleiten voor meer sensibilisering van oudere
bestuurders, hun naasten en directe zorgverleners, betreffende het op peil
houden van de rijgeschiktheid. Een zelf-evaluatie instrument kan een rol spelen
in deze sensibilisering.
Doorgaans wordt er in de lagere treden van een getrapt evaluatiesysteem
aandacht besteed aan functionele vaardigheden (bv. visuele, fysieke en
cognitieve vaardigheden), omdat deze vaardigheden van belang zijn voor een
goede rijvaardigheid. Zorgprofessionals binnen de eerstelijnsgezondheidszorg
kunnen een centrale rol spelen in het getrapte systeem van evaluatie, door
zowel medische aspecten van de rijgeschiktheid als functionele vaardigheden te
beoordelen. Ondanks het feit dat zowel ouderen als artsen de rol van de
zorgprofessional in het evalueren van de rijgeschiktheid onderkennen, zijn vele
zorgprofessionals om verschillende redenen terughoudend in het bespreken van
de rijgeschiktheid met hun patiënten. Men is niet alleen bang om de
vertrouwelijke patiënt-behandelaar relatie te beschadigen, maar geeft ook aan
een gebrek te ervaren aan een gevalideerd en praktisch toepasbaar
screeningsinstrument. In hoofdstuk 2 werd daarom een praktische, eenvoudige
en snel af te nemen set van screeningsinstrumenten geïdentificeerd. Bij ruim
135 ouderen werd zowel een uitgebreide set van functionele vaardigheidstesten,
een rijsimulatorproef en een rijgeschiktheidsevaluatie op de weg afgenomen. De
functionele vaardigheidstesten die het best het rijgeschiktheidsoordeel
voorspelden, werden opgenomen in het screeningsinstrument. Door te
selecteren uit functionele vaardigheidstests die voorhanden zijn in een standaard dokterspraktijk en waarvoor geen extra training of opleiding nodig is, wordt de
bruikbaarheid van de screeningsbatterij voor de medische professional
geoptimaliseerd.
Ondanks het feit dat functionele vaardigheden en medische aandoeningen een
grote invloed hebben op de rijgeschiktheid van oudere bestuurders, is er weinig
onderzoek gedaan naar andere verklarende factoren. Dat kan enigszins
verbazen, daar we weten dat bijvoorbeeld persoonlijkheidsfactoren en
bijbehorende attitudes een belangrijke invloed hebben op de rijvaardigheid van
jongere chauffeurs. Hoofdstuk 3 rapporteert een onderzoek waarin de invloed
van persoonlijkheidskenmerken op de rijvaardigheid van ouderen wordt
bestudeerd. In dit geval werd de rijvaardigheid gemeten op drie verschillende
manieren, namelijk door zelf-gerapporteerde rijgedragingen te bevragen, door
een rijvaardigheidsonderzoek in de rijrijsimulator uit te voeren en door een
rijproef op de weg af te nemen. De mate waarin een persoon gevoelig is voor
beloning en bestraffing voorspelt zelfrapportage van rijvaardigheid, maar niet de
daadwerkelijke rijprestatie op de weg dan wel in de rijsimulator. Dat
verrassende resultaat duidt aan dat persoonlijkheidskenmerken de manier
waarop oudere bestuurders zichzelf evalueren of de mate waarin oudere
bestuurders uiting willen geven aan ervaren moeilijkheden tijdens het rijden
beïnvloedt. Vervolgens kan men veronderstellen dat mogelijk ook zelfregulatie
en beslissingen rond het stoppen met rijden beïnvloed worden door iemands
persoonlijkheidskenmerken. Het is daarom van belang dat de persoonlijkheid in
overweging wordt genomen bij het evalueren van de rijvaardigheid en bij het
adviseren van oudere bestuurders.
Waar evaluatie van oudere bestuurders nuttig is om onveilig rijgedrag
vroegtijdig te identificeren, kunnen trainingen van nut zijn om oudere chauffeurs
te ondersteunen in het onderhouden en verbeteren van hun rijvaardigheid.
Voorgaand onderzoek leerde dat verschillende kenmerken van trainingen
kritische succesfactoren van trainingseffectiviteit zijn. Om enkele voorbeelden te
geven: 1: de trainee moet een actieve bijdrage leveren tijdens de training, 2:
training in de natuurlijke context van het gedrag is effectiever dan training
waarbij overdracht van de geleerde vaardigheid naar een andere context nodig is, en 3: training waarbij de trainee een eerste poging mag doen voordat hij
instructie of feedback ontvangt, is het meest effectief. In hoofdstuk 4 worden
deze geïdentificeerde succesfactoren geïntegreerd in twee
trainingsprogramma´s: een computer-gebaseerde en een rijsimulatorgebaseerde training. In een experimentele studie werd de invloed bestudeerd
van het volgen van één van de twee trainingen op de rijvaardigheid als geheel
en op specifieke aspecten van de rijvaardigheid. Na het volgen van training
bleek de kennis van verkeerstekens hoger, de algemene rijvaardigheid beter, de
gemiddelde gereden snelheid lager en de reactietijd lager. Opvallend echter, was
de bevinding dat deze verbeteringen in de rijvaardigheid optraden in de
verschillende experimentele groepen, ook in de groep die een placebotraining
aangeboden kreeg. Het is daarom waarschijnlijk dat de geobserveerde
verbetering van de rijvaardigheid het gevolg is van een verhoogd bewustzijn
voor hun rijvaardigheid dat deelnemers tijdens de studie ontwikkelden.
Deze verzamelde resultaten hebben implicaties voor klinisch professionals en
beleidsmakers die zich bezighouden met oudere bestuurders en hun veiligheid.
Ten eerste bevestigen deze resultaten dat een verplichte screening, startend
vanaf een bepaalde leeftijd, waarschijnlijk geen efficiënte manier is om veilige
van onveilige chauffeurs te onderscheiden. Ten tweede, is de bevinding dat
persoonlijkheidsfactoren en zelf gerapporteerde rijgewoonten ook de rijveiligheid
gedeeltelijk verklaren een argument om te pleiten voor een meer uitgebreid
getrapt systeem van rijvaardigheidsbeoordeling. Zorgprofessionals uit de tweede
lijn zoals geriaters en ergotherapeuten kunnen een diepgaande evaluatie van de
rijgeschiktheid bieden. Daarnaast kan deze toegevoegde lijn trainingen en
andere interventies gericht op oudere bestuurders coördineren. In de
concluderende paragrafen worden suggesties beschreven om de dienstverlening
aan oudere bestuurders vanuit de tweedelijns gezondheidszorg verder te
optimaliseren
Development of single-session driving simulator-based and computer-based training for at-risk older drivers
No full textA possible path towards preserving and remediating driving skills while aging is driver training. Previous studies have yielded mixed results with respect to various types of interventions, such as classroom-based training, on-road driving classes and functional abilities training. The present study-incorporated training features found to be effective in previous older driver training studies, into both a computer-based and driving simulator-based intervention. The purpose of the present study was to investigate the effect of both training formats on general driving ability and specific aspects of driving in older drivers at risk of reduced driving abilities. Additionally, the effect of training on perceived task demand was studied, and learning capacity was considered as an influencing factor on training effectiveness. A total of 31 older drivers were randomly assigned to three groups: driving simulator-based training, computer-based training, and an active control group. The participants completed a cognitive assessment including evaluation of learning capacity and a self-assessment of task demand in various traffic situations. Additionally, participants took a driving simulator assessment. Knowledge of road signs, general driving and specific aspects of driving (i.e., average speed, response time to hazards) improved with training, although improvement was found to be evenly strong in all groups. Learning capacity did not influence training effectiveness, and no difference was found in perceived task demand before and after training. The proposed methodology to evaluate training effectiveness, focusing both on clinically relevant and detailed transfer effects can serve as an example for further studies in the field of driver training.<br/
Naar een hervormde rijopleiding: studie naar de effectiviteit van modellen en deelcomponenten voor de opleiding rijbewijs categorie B
No full textHet institutioneel akkoord voor de zesde staatshervorming van België bevatte de overdracht van bevoegdheden inzake de rijopleiding, de rijscholen en de examencentra van het federale naar het Vlaamse niveau. Met het oog op een hervorming van de bestaande
rijopleiding (categorie B) voerde het Steunpunt Verkeersveiligheid een beleidsadviserend onderzoek uit naar de effectiviteit van het huidige model in Vlaanderen en van reeds bestaande modellen in het buitenland
Evaluating Fitness to Drive in Elderly with Subjective Cognitive Decline
Full text linkMaintaining independent mobility and the ability to drive contributes greatly to the quality of life of elderly. However, decline of functional abilities, such as cognitive decline, can reduce elderly’s fitness to drive and pose a risk for traffic safety. The current study aims to compose a test battery of functional ability tests to predict fitness to drive in elderly with subjective cognitive decline in the doctor’s office. Functional ability tests were used as predictors for on-road driving assessment outcome. Passing or failing the on-road test was best predicted by a battery of tests addressing visual and motor ability and knowledge factors. This selection of tests can be administered in an office setting within a reasonable time frame and allows medical professionals to provide patients with well-argued advice concerning their fitness to drive. Further research is needed to improve diagnostic accuracy of off-road fitness to drive screenings for elderly drivers
Naar een hervormde rijopleiding: studie naar de effectiviteit van modellen en deelcomponenten voor de opleiding rijbewijs categorie B
No full textHet institutioneel akkoord voor de zesde staatshervorming van België bevatte de overdracht van bevoegdheden inzake de rijopleiding, de rijscholen en de examencentra van het federale naar het Vlaamse niveau. Met het oog op een hervorming van de bestaande
rijopleiding (categorie B) voerde het Steunpunt Verkeersveiligheid een beleidsadviserend onderzoek uit naar de effectiviteit van het huidige model in Vlaanderen en van reeds bestaande modellen in het buitenland
- …
