817 research outputs found
Supplemental Material - Utility of bioelectrical phase angle for cardiovascular risk assessment among individuals with and without diabetes mellitus
No full textSupplemental Material for Utility of bioelectrical phase angle for cardiovascular risk assessment among individuals with and without diabetes mellitus by Dimitrios Tsilingiris, Lukas Schimpfle, Ζoltan Κender, Alba Sulaj, Ekaterina von Rauchhaupt, Stephan Herzig, Julia Szendroedi, and Stefan Kopf in Diabetes & Vascular Disease Research</p
Babel, or the local distortion of the Greek language
No full textTitle: Βαβυλωνία ἤ ἡ κατά τόπους διαφθορά τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Κωµωδία (Babel, or the local distortion of the Greek language: A comedy) Originally published: Ναύπλιο (Nafplio), Τυπογραφεῖsο Κωνσταντίνου Τόµπρα ἐκ Κυδωνιῶν καὶ Κωνσταντίνου Ἰωαννίδη ἐκ Σµύρνης, 1836 Language: Greek The excerpt used is from D. C. Vyzantios, Βαβυλωνία, introduction by Spyros Evangelatos (Athens: Εστία, 1993), pp.1–3. About the author Dimitrios Vyzantios (pseudonym of Dimitrios K. Hatziaslanis) [1790, Constantin..
Dimitrios Tsamis Karatasos : a symbol of Greek, Serbian and Bulgarian friendship
No full textTwo Serbian texts extol the contribution of Dimitrios Tsamis Karatasos to the Balkan joint effort to throw off the Ottoman yoke. These texts are analysed by the author within the historical framework of their period, so that the man’s personality and work may be accurately evaluated from a fresh viewpoint. More specifically, the author conducts a research on the tombstone of Dimitrios Tsamis Karatasos, which he discovered himself at Naoussa, and the octet engraved on it, which is also published here. The work is illustrated by seven plates, of which four have not been published previously
The Remains of authoritarianism : bureaucracy and civil society in post-authoritarian Greece
No full textDimitrios A. Sotiropoulos. 30 cm. He presented this paper at a seminar held at the Center on October 21, 1994. - T.p. Includes bibliographical references (p. 31-35
Use of adenovirus type-5 vector vaccines in COVID-19: potential implications for metabolic health?
No full textMacroglossia in endocrine and metabolic disorders: current evidence, perspectives and challenges
No full text: Macroglossia is an uncommon condition characterized by chronic, painless and abnormal enlargement of the tongue. A multitude of medical conditions can cause macroglossia. Major endocrine and metabolic disorders associated with macroglossia include genetic, congenital and acquired conditions, such as mucopolysaccharidoses; acquired and congenital hypothyroidism and myxedema; transient neonatal diabetes mellitus; acromegaly and amyloidosis. Macroglossia is often associated (~57-60%) with all types of mucopolysaccharidoses, particularly type I (Hurler syndrome) and type II (Hunter syndrome), being a prominent feature of the disorder. It may also occur in patients with acquired and congenital hypothyroidism and myxedema, being a common sign of congenital hypothyroidism with an approximate prevalence of 12-25% at the time of diagnosis. Macroglossia is a predominant oral finding in subjects with transient neonatal diabetes mellitus (~44%), acromegaly (54-69%) and amyloidosis (10-25%), particularly AL amyloidosis (20-40%) whereas is considered a hallmark of the disease. Secondary to macroglossia various disturbances may occur, such as difficulty in speech or eating, orthodontic anomalies or even more serious conditions including upper airway obstruction or obstructive sleep apnea. Until now, no comprehensive review has been conducted focusing on macroglossia in endocrine and metabolic disorders. The objective of this review is to summarize literature on the etiology and epidemiology of macroglossia in major endocrine and metabolic disorders. It highlights key aspects such as pathophysiology, clinical presentation, diagnostic evaluation, management and prognosis of macroglossia in the context of endocrine and metabolic disorders
Erratum: Korkovelos, A., et al. The role of open access data in geospatial electrification planning and the achievement of SDG7. An OnSSET-based case study for Malawi. <i>Energies</i> 2019, 12(7), 1395
No full textThe authors wish to make a change in author names (adding new author—Dimitrios Mentis) to this paper
The Exemplary Life of Dimitrios Vikelas (1835-1908)
No full textThis paper describes the "satisfying curve" of Dimitrios Vikelas' life journey, starting from Syros in 1835, moving via Constantinople, Odessa, and Syros again, to London, Paris and finally Athens. It explores Vikelas' multiple aspects, as merchant, writer, traveller, lecturer and essayist, Olympic founder, educationalist, book collector and philanthropist, all of which were united in the public-spirited man of letters (logios). It sets Vikelas in the context of the Greek commercial diaspora, the world of the London expatriate Greek community, and the dynamic society of late nineteenth-century Athens, beginning in the 1870s to act as a magnet to Greek expatriates. The author stresses two qualities of Vikelas: his belief in the idea of a progressive Greek state marked by advances in education, culture, tourism and standards of public life; and the self-awareness and experience which inform his autobiographical writings, not only his memoir My Life but also his last such work, The War of 1897
Διερεύνηση της επίδρασης της ετεροζύγου β-μεσογειακής αναιμίας στα επίπεδα της HbA1c σε άτομα με και χωρίς σακχαρώδη διαβήτη
No full textΣτόχοι: Η παρούσα διατριβή αποσκοπεί στη διερεύνηση της επίδρασης της ετεροζύγου β-θαλασσαιμίας (εβΜΑ) στα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) μεταξύ ατόμων με και χωρίς σακχαρώδη διαβήτη. Υλικά και Μέθοδοι: Η HbA1c μελετήθηκε συγχρονικά σε δύο ξεχωριστούς πληθυσμούς ως ακολούθως: (α) μεταξύ δύο υποομάδων χωρίς ΣΔ (100 άτομα με εβΜΑ και 100 αιματολογικώς υγιή άτομα-ομάδα ελέγχου), σταθμισμένων ως προς ηλικία, φύλο και δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), λαμβάνοντας υπ’ όψη τις τιμές γλυκόζης νηστείας και φρουκτοζαμίνης ορού. Eξετάστηκε επιπλέον η επίδραση της συγκέντρωσης αιμοσφαιρίνης και του ποσοστού HbF. (β) μεταξύ δύο υποομάδων ατόμων με ΣΔ (77 άτομα με εβΜΑ και 71 αιματολογικώς υγιή άτομα-ομάδα ελέγχου) σταθμισμένων ως προς ηλικία, φύλο, ΔΜΣ, τύπο και διάρκεια ΣΔ, και παρουσία επιπλοκών, λαμβάνοντας υπ’ όψη τις τιμές γλυκόζης νηστείας και φρουκτοζαμίνης ορού. Συνεκρίθη επιπλέον το χάσμα γλυκοζυλίωσης (GG) μεταξύ των δύο υποομάδων. Eξετάστηκε επιπλέον η επίδραση της συγκέντρωσης αιμοσφαιρίνης και χολερυθρίνης, του ποσοστού δικτυοερυθροκυττάρων και του ποσοστού HbF. Αποτελέσματα: Στον πληθυσμό (α) η μέση τιμή της HbA1c ήταν πανομιότυπη μεταξύ των δύο υποομάδων. Μεταξύ των συμμετεχόντων με εβΜΑ και μόνον, διαπιστώθηκe σημαντική θετική συσχέτιση της HbA1c με τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης (r=0.455, p<0.001). Υψηλότερες τιμές HbA1c διαπιστώθηκαν μεταξύ ατόμων με εβΜΑ χωρίς αναιμία σε σχέση με αυτά με αναιμία (5.35% vs. 5.12% p<0.001, απόλυτη διαφορά 0.23%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση η HbA1c φάνηκε να σχετίζεται με το θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, το ΔΜΣ και τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης. H συσχέτιση με την εβΜΑ ήταν μη σημαντική (p=0.07), όμως μετά από διόρθωση ως προς το ποσοστό της HbF, αποκαλύφθηκε μια ανεξάρτητη σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ εβΜΑ και HbA1c. Στον πληθυσμό (β), ουδεμία σημαντική επίδραση της εβΜΑ στα επίπεδα της HbA1c ή στο GG διαπιστώθηκε, παρά την υπολογίσιμη επίδραση των παραμέτρων που σχετίζονται με το ρυθμό ανακύκλωσης των ερυθροκυττάρων. Συμπέρασμα: H εβΜΑ και η σχετιζόμενη με αυτήν αναιμία έχουν μικρή από κλινικής σκοπιάς επίδραση στις τιμές της HbA1c ενώ μεταξύ ατόμων με ΣΔ ουδεμία επίδραση στα επίπεδα της HbA1c παρατηρείται. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ της χρήσης της HbA1c για τη διάγνωση και θεραπευτική παρακολούθηση του ΣΔ.Background and Aims: To investigate the effect of heterozygous β-thalassemia on glycated hemoglobin (HbA1c) among individuals with and without diabetes mellitus (DM). Μaterials and Methods: Using a cross-sectional design, HbA1c levels were studied in two populations as follows: (a) between two subgroups of individuals without DM (100 consecutive carriers of β-thalassemia trait and 100 healthy controls) matched for age, gender and BMI, taking into account fasting serum glucose and fructosamine levels. The effect of hemoglobin concentration and HbF% on HbA1c was also examined. (b) between two subgroups of individuals with DM (77 consecutive carriers of β-thalassemia trait and 71 healthy controls) matched for age, gender, BMI, diabetes type and duration, and presence of complications, considering fasting serum glucose and fructosamine levels. The glycation gap (GG) was calculated. The effect of hemoglobin and bilirubin concentration, HbF(%) and relative reticulocyte count was examined. Results: In population (a), mean HbA1c level was almost identical in the two groups. Within the group of β-thalassemia, there was a positive correlation between HbA1c and hemoglobin concentration (r=0.455, p<0.001), which was not observed in controls. β-thalassemia carriers without anemia had slightly higher HbA1c levels compared to those with anemia (5.35% vs. 5.12% p<0.001, absolute difference (0.23%). In multivariable analysis, hemoglobin concentration, BMI and 1st degree family history of T2DM were significant predictors of HbA1c, while β-thalassemia carrier state was non-significant (p=0.07) but a positive correlation became significant after adjustment for HbF(%). In population (b) no significant effects of β-thalassemia carrier state was ascertained on either HbA1c level or GG despite the considerable effects of erythrocyte turnover-related parameters. Conclusions: The effect of heterozygous β-thalassemia and β-thalassemia trait-associated anemia on HbA1c among individuals without DM is of negligible clinical significance while no effect of heterozygous β-thalassemia on HbA1c values is observed among individuals with DM. These findings advocate for the clinical use of HbA1c as a diagnostic criterion for diabetes mellitus and for long-tern therapeutic monitoring among β-thalassemia carriers
Effect of heterozygous beta thalassemia on HbA1c levels among individuals with and without diabetes mellitus
No full textBackground and Aims: To investigate the effect of heterozygous β-thalassemia on glycated hemoglobin (HbA1c) among individuals with and without diabetes mellitus (DM). Μaterials and Methods: Using a cross-sectional design, HbA1c levels were studied in two populations as follows: (a) between two subgroups of individuals without DM (100 consecutive carriers of β-thalassemia trait and 100 healthy controls) matched for age, gender and BMI, taking into account fasting serum glucose and fructosamine levels. The effect of hemoglobin concentration and HbF% on HbA1c was also examined. (b) between two subgroups of individuals with DM (77 consecutive carriers of β-thalassemia trait and 71 healthy controls) matched for age, gender, BMI, diabetes type and duration, and presence of complications, considering fasting serum glucose and fructosamine levels. The glycation gap (GG) was calculated. The effect of hemoglobin and bilirubin concentration, HbF(%) and relative reticulocyte count was examined. Results: In population (a), mean HbA1c level was almost identical in the two groups. Within the group of β-thalassemia, there was a positive correlation between HbA1c and hemoglobin concentration (r=0.455, p<0.001), which was not observed in controls. β-thalassemia carriers without anemia had slightly higher HbA1c levels compared to those with anemia (5.35% vs. 5.12% p<0.001, absolute difference (0.23%). In multivariable analysis, hemoglobin concentration, BMI and 1st degree family history of T2DM were significant predictors of HbA1c, while β-thalassemia carrier state was non-significant (p=0.07) but a positive correlation became significant after adjustment for HbF(%). In population (b) no significant effects of β-thalassemia carrier state was ascertained on either HbA1c level or GG despite the considerable effects of erythrocyte turnover-related parameters. Conclusions: The effect of heterozygous β-thalassemia and β-thalassemia trait-associated anemia on HbA1c among individuals without DM is of negligible clinical significance while no effect of heterozygous β-thalassemia on HbA1c values is observed among individuals with DM. These findings advocate for the clinical use of HbA1c as a diagnostic criterion for diabetes mellitus and for long-tern therapeutic monitoring among β-thalassemia carriers.Στόχοι: Η παρούσα διατριβή αποσκοπεί στη διερεύνηση της επίδρασης της ετεροζύγου β-θαλασσαιμίας (εβΜΑ) στα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) μεταξύ ατόμων με και χωρίς σακχαρώδη διαβήτη. Υλικά και Μέθοδοι: Η HbA1c μελετήθηκε συγχρονικά σε δύο ξεχωριστούς πληθυσμούς ως ακολούθως: (α) μεταξύ δύο υποομάδων χωρίς ΣΔ (100 άτομα με εβΜΑ και 100 αιματολογικώς υγιή άτομα-ομάδα ελέγχου), σταθμισμένων ως προς ηλικία, φύλο και δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), λαμβάνοντας υπ’ όψη τις τιμές γλυκόζης νηστείας και φρουκτοζαμίνης ορού. Eξετάστηκε επιπλέον η επίδραση της συγκέντρωσης αιμοσφαιρίνης και του ποσοστού HbF. (β) μεταξύ δύο υποομάδων ατόμων με ΣΔ (77 άτομα με εβΜΑ και 71 αιματολογικώς υγιή άτομα-ομάδα ελέγχου) σταθμισμένων ως προς ηλικία, φύλο, ΔΜΣ, τύπο και διάρκεια ΣΔ, και παρουσία επιπλοκών, λαμβάνοντας υπ’ όψη τις τιμές γλυκόζης νηστείας και φρουκτοζαμίνης ορού. Συνεκρίθη επιπλέον το χάσμα γλυκοζυλίωσης (GG) μεταξύ των δύο υποομάδων. Eξετάστηκε επιπλέον η επίδραση της συγκέντρωσης αιμοσφαιρίνης και χολερυθρίνης, του ποσοστού δικτυοερυθροκυττάρων και του ποσοστού HbF. Αποτελέσματα: Στον πληθυσμό (α) η μέση τιμή της HbA1c ήταν πανομιότυπη μεταξύ των δύο υποομάδων. Μεταξύ των συμμετεχόντων με εβΜΑ και μόνον, διαπιστώθηκe σημαντική θετική συσχέτιση της HbA1c με τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης (r=0.455, p<0.001). Υψηλότερες τιμές HbA1c διαπιστώθηκαν μεταξύ ατόμων με εβΜΑ χωρίς αναιμία σε σχέση με αυτά με αναιμία (5.35% vs. 5.12% p<0.001, απόλυτη διαφορά 0.23%). Σε πολυπαραγοντική ανάλυση η HbA1c φάνηκε να σχετίζεται με το θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, το ΔΜΣ και τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης. H συσχέτιση με την εβΜΑ ήταν μη σημαντική (p=0.07), όμως μετά από διόρθωση ως προς το ποσοστό της HbF, αποκαλύφθηκε μια ανεξάρτητη σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ εβΜΑ και HbA1c. Στον πληθυσμό (β), ουδεμία σημαντική επίδραση της εβΜΑ στα επίπεδα της HbA1c ή στο GG διαπιστώθηκε, παρά την υπολογίσιμη επίδραση των παραμέτρων που σχετίζονται με το ρυθμό ανακύκλωσης των ερυθροκυττάρων. Συμπέρασμα: H εβΜΑ και η σχετιζόμενη με αυτήν αναιμία έχουν μικρή από κλινικής σκοπιάς επίδραση στις τιμές της HbA1c ενώ μεταξύ ατόμων με ΣΔ ουδεμία επίδραση στα επίπεδα της HbA1c παρατηρείται. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ της χρήσης της HbA1c για τη διάγνωση και θεραπευτική παρακολούθηση του ΣΔ
- …
