8 research outputs found
Self-definition through poetry in the work of Gloria Fuertes and Pilar Paz Pasamar in the period 1950-1970
No full textBased on a comparative method of enquiry, this thesis analyses the process of self-definition expressed in the work of Gloria Fuertes (Madrid, 1917-1998) and Pilar Paz Pasamar (Jerez de la Frontera, 1933) as individual alternatives to the collective ethos and literary practices promoted within the patriarchal society of Franco’s Spain. Recognizing the poets’ cultural and socio-political context as determining factors in their experiences as women and poets, and therefore in their outlook and poetics, this context and how it is reflected in their poetry provides the starting point (Chapter 1). Both poets acknowledge that writing poetry can provide them with a metaphorical space of freedom that enables them to develop their identity and explore their preoccupations. Therefore, their thoughts about poetry provide an important theme that occurs in the poetry of both (Chapter 2). Closely related to this is the link they establish between poetic inspiration and the divine, which in the case of Pilar Paz Pasamar leads to the attempt to use the special qualities of poetic language to refer to a universal truth that she is aware of and which transcends the capabilities of language, while Gloria Fuertes regards poetry as a divine gift that can provide solace and is ultimately able to improve the world (Chapter 3). The fourth chapter focuses on specific elements of the two poets’ work that reveal the distinctive mechanisms of self-construction they develop. The section on Fuertes considers humour as a survival strategy that enables the poet to reach out to her readership and emphasize her focus on the here and now, while the discussion on Paz’s work looks at how the use of sea imagery allows her to convey abstract experiences based on introspection. Thus, it is argued that their poetry reflects the different strategies the two women develop – based on integration in the case of Fuertes and a more separate position in the case of Paz – to define themselves in relation to their world
Mesenchymale stromale stamceltherapie voor emfyseem:Een kijkje in de toekomst
No full textVerlies van longblaasjes bij longemfyseem is onherstelbaar. Regeneratie door stamcellen wordt als een veelbelovende toekomstige behandeling gezien voor patiënten met emfyseem. Een kenmerk van stamcellen is hun vermogen tot proliferatie en differentiatie; mesenchymale stromale stamcellen kunnen echter ook ontsteking remmen en reparatie bevorderen in hun directe omgeving. De extracellulaire matrix biedt daarbij niet alleen ruimtelijke structuur aan, maar bepaalt ook hoe mesenchymale stromale stamcellen zich gedragen en ontwikkelen. Toediening van mesenchymale stromale stamcellen aan diermodellen met emfyseem liet tekenen van weefselherstel zien, maar fundamentele vragen over de optimale dosering, herkomst, en toedieningsroute zijn tot nu toe helaas onvoldoende beantwoord. Ook het werkingsmechanisme is onduidelijk. Het fabriceren (bio-engeneering) van nieuwe longen is bij ratten gelukt door uitgenomen longen te ontdoen van cellen (decellulariseren), en de overblijvende eiwitvezelstructuur met eigen stamcellen te recellulariseren. Toediening van stamcellen aan patiënten met longemfyseem werd tot nu toe nauwelijks onderzocht. Intraveneuze toediening in kleine ‘safety studies’ bleek veilig maar klinisch niet effectief. (NED TIJDSCHR ALLERGIE & ASTMA 2017;17:12-1
Mesenchymale stromale stamceltherapie voor emfyseem:Een kijkje in de toekomst
No full textVerlies van longblaasjes bij longemfyseem is onherstelbaar. Regeneratie door stamcellen wordt als een veelbelovende toekomstige behandeling gezien voor patiënten met emfyseem. Een kenmerk van stamcellen is hun vermogen tot proliferatie en differentiatie; mesenchymale stromale stamcellen kunnen echter ook ontsteking remmen en reparatie bevorderen in hun directe omgeving. De extracellulaire matrix biedt daarbij niet alleen ruimtelijke structuur aan, maar bepaalt ook hoe mesenchymale stromale stamcellen zich gedragen en ontwikkelen. Toediening van mesenchymale stromale stamcellen aan diermodellen met emfyseem liet tekenen van weefselherstel zien, maar fundamentele vragen over de optimale dosering, herkomst, en toedieningsroute zijn tot nu toe helaas onvoldoende beantwoord. Ook het werkingsmechanisme is onduidelijk. Het fabriceren (bio-engeneering) van nieuwe longen is bij ratten gelukt door uitgenomen longen te ontdoen van cellen (decellulariseren), en de overblijvende eiwitvezelstructuur met eigen stamcellen te recellulariseren. Toediening van stamcellen aan patiënten met longemfyseem werd tot nu toe nauwelijks onderzocht. Intraveneuze toediening in kleine ‘safety studies’ bleek veilig maar klinisch niet effectief. (NED TIJDSCHR ALLERGIE & ASTMA 2017;17:12-1
Mesenchymale stromale stamceltherapie voor emfyseem:Een kijkje in de toekomst
No full textVerlies van longblaasjes bij longemfyseem is onherstelbaar. Regeneratie door stamcellen wordt als een veelbelovende toekomstige behandeling gezien voor patiënten met emfyseem. Een kenmerk van stamcellen is hun vermogen tot proliferatie en differentiatie; mesenchymale stromale stamcellen kunnen echter ook ontsteking remmen en reparatie bevorderen in hun directe omgeving. De extracellulaire matrix biedt daarbij niet alleen ruimtelijke structuur aan, maar bepaalt ook hoe mesenchymale stromale stamcellen zich gedragen en ontwikkelen. Toediening van mesenchymale stromale stamcellen aan diermodellen met emfyseem liet tekenen van weefselherstel zien, maar fundamentele vragen over de optimale dosering, herkomst, en toedieningsroute zijn tot nu toe helaas onvoldoende beantwoord. Ook het werkingsmechanisme is onduidelijk. Het fabriceren (bio-engeneering) van nieuwe longen is bij ratten gelukt door uitgenomen longen te ontdoen van cellen (decellulariseren), en de overblijvende eiwitvezelstructuur met eigen stamcellen te recellulariseren. Toediening van stamcellen aan patiënten met longemfyseem werd tot nu toe nauwelijks onderzocht. Intraveneuze toediening in kleine ‘safety studies’ bleek veilig maar klinisch niet effectief. (NED TIJDSCHR ALLERGIE & ASTMA 2017;17:12-1
Mesenchymale stromale stamceltherapie voor emfyseem:Een kijkje in de toekomst
No full textVerlies van longblaasjes bij longemfyseem is onherstelbaar. Regeneratie door stamcellen wordt als een veelbelovende toekomstige behandeling gezien voor patiënten met emfyseem. Een kenmerk van stamcellen is hun vermogen tot proliferatie en differentiatie; mesenchymale stromale stamcellen kunnen echter ook ontsteking remmen en reparatie bevorderen in hun directe omgeving. De extracellulaire matrix biedt daarbij niet alleen ruimtelijke structuur aan, maar bepaalt ook hoe mesenchymale stromale stamcellen zich gedragen en ontwikkelen. Toediening van mesenchymale stromale stamcellen aan diermodellen met emfyseem liet tekenen van weefselherstel zien, maar fundamentele vragen over de optimale dosering, herkomst, en toedieningsroute zijn tot nu toe helaas onvoldoende beantwoord. Ook het werkingsmechanisme is onduidelijk. Het fabriceren (bio-engeneering) van nieuwe longen is bij ratten gelukt door uitgenomen longen te ontdoen van cellen (decellulariseren), en de overblijvende eiwitvezelstructuur met eigen stamcellen te recellulariseren. Toediening van stamcellen aan patiënten met longemfyseem werd tot nu toe nauwelijks onderzocht. Intraveneuze toediening in kleine ‘safety studies’ bleek veilig maar klinisch niet effectief. (NED TIJDSCHR ALLERGIE & ASTMA 2017;17:12-1
Mesenchymale stromale stamceltherapie voor emfyseem: Een kijkje in de toekomst
No full textVerlies van longblaasjes bij longemfyseem is onherstelbaar. Regeneratie door stamcellen wordt als een veelbelovende toekomstige behandeling gezien voor patiënten met emfyseem. Een kenmerk van stamcellen is hun vermogen tot proliferatie en differentiatie; mesenchymale stromale stamcellen kunnen echter ook ontsteking remmen en reparatie bevorderen in hun directe omgeving. De extracellulaire matrix biedt daarbij niet alleen ruimtelijke structuur aan, maar bepaalt ook hoe mesenchymale stromale stamcellen zich gedragen en ontwikkelen. Toediening van mesenchymale stromale stamcellen aan diermodellen met emfyseem liet tekenen van weefselherstel zien, maar fundamentele vragen over de optimale dosering, herkomst, en toedieningsroute zijn tot nu toe helaas onvoldoende beantwoord. Ook het werkingsmechanisme is onduidelijk. Het fabriceren (bio-engeneering) van nieuwe longen is bij ratten gelukt door uitgenomen longen te ontdoen van cellen (decellulariseren), en de overblijvende eiwitvezelstructuur met eigen stamcellen te recellulariseren. Toediening van stamcellen aan patiënten met longemfyseem werd tot nu toe nauwelijks onderzocht. Intraveneuze toediening in kleine ‘safety studies’ bleek veilig maar klinisch niet effectief. (NED TIJDSCHR ALLERGIE & ASTMA 2017;17:12-1
Cigarette Smoke-Induced Damage-Associated Molecular Pattern Release from Necrotic Neutrophils Triggers Proinflammatory Mediator Release
No full textCigarette smoking, the major causative factor for the development of chronic obstructive pulmonary disease, is associated with neutrophilic airway inflammation. Cigarette smoke (CS) exposure can induce a switch from apoptotic to necrotic cell death in airway epithelium. Therefore, we hypothesized that CS promotes neutrophil necrosis with subsequent release of damage-associated molecular patterns (DAMPs), including high mobility group box 1 (HMGB1), alarming the innate immune system. We studied the effect of smoking two cigarettes on sputum neutrophils in healthy individuals and of 5-day CS or air exposure on neutrophil counts, myeloperoxidase, and HMGB1 levels in bronchoalveolar lavage fluid of BALB/c mice. In human peripheral blood neutrophils, mitochondrial membrane potential, apoptosis/necrosis markers, caspase activity, and DAMP release were studied after CS exposure. Finally, we assessed the effect of neutrophil-derived supernatants on the release of chemoattractant CXCL8 in normal human bronchial epithelial cells. Cigarette smoking caused a significant decrease in sputum neutrophil numbers after 3 hours. In mice, neutrophil counts were significantly increased 16 hours after repeated CS exposure but reduced 2 hours after an additional exposure. In vitro, CS induced necrotic neutrophil cell death, as indicated by mitochondrial dysfunction, inhibition of apoptosis, and DAMP release. Supernatants from CS-treated neutrophils significantly increased the release of CXCL8 in normal human bronchial epithelial cells. Together, these observations show, for the first time, that CS exposure induces neutrophil necrosis, leading to DAMP release, which may amplify CS-induced airway inflammation by promoting airway epithelial proinflammatory responses
Untargeted Lipidomic Analysis in Chronic Obstructive Pulmonary Disease Uncovering Sphingolipids
No full textRationale: Cigarette smoke is the major risk factor in the development of chronic obstructive pulmonary disease (COPD). Lipidomics is a novel and emerging research field that may provide new insights in the origins of chronic inflammatory diseases, such as COPD. Objectives: To investigate whether expression of the sputum lipidome is affected by COPD or cigarette smoking. Methods: Lipid expression was investigated with liquid chromatography and high-resolution quadrupole time-of-flight mass spectrometry in induced sputum comparing smokers with and without COPD, and never-smokers. Changes in lipid expression after 2-month smoking cessation were investigated in smokers with and without COPD. Measurements and Main Results: More than 1,500 lipid compounds were identified in sputum. The class of sphingolipids was significantly higher expressed in smokers with COPD than in smokers without COPD. At single compound level, 168 sphingolipids, 36 phosphatidylethanolamine lipids, and 5 tobacco-related compounds were significantly higher expressed in smokers with COPD compared with smokers without COPD. The 13 lipids with a high fold change between smokers with and without COPD showed high correlations with lower lung function and inflammation in sputum. Twenty (glyco)sphingolipids and six tobacco-related compounds were higher expressed in smokers without COPD compared with never-smokers. Two-month smoking-cessation reduced expression of 26 sphingolipids in smokers with and without COPD. Conclusions: Expression of lipids from the sphingolipid pathway is higher in smokers with COPD compared with smokers without COPD. Considering their potential biologic properties, they may play a role in the pathogenesis of COPD
