114 research outputs found
Real-time cine MRI of ventricular septal motion: a novel approach to assess ventricular coupling.
No full textAssessment of ventricular coupling with real-time cine MRI and its value to differentiate constrictive pericarditis from restrictive cardiomyopathy
No full textEvaluatie van de longen bij foetussen met congenitale hernia diafragmatica: de plaats van kernspintomografie
No full textDe foetale long is een met vocht gevulde strucuur met een sterk signal op T2 gewogen beelden en dus makkelijk te onderscheiden van de omgevende structuren. Dit blijft het geval zelfs in geval van oligohydramnios en obesitas, condities die een goede echografische evaluatie moeilijk en onnauwkeurig maken. In geval van CDH is een accurate bepaling van de long ontwikkeling een klinische nood alsook het uitsluiten van geassocieerde afwijkingen. Hierdoor kan MRI, vnl in deze populatie, waardevol zijn. Prognostische evaluatie dient bij voorkeur te gebeuren ten laatste op het einde van de tweede trimester, op een moment dat nog alle therapeutische opties mogelijk zijn en dus geen pijnlijke beslissing buiten de theoretische viabiteit nodig is. Gezien het recentelijk beschikbaar zijn van foetale thereapie wordt dit nog belangrijker. In deze thesis konden we in een grote multicenter study aantonen dat o/e TFLV en intrathoracale leverherniatie onafhankelijke predictors zijn van de postnatale overleving, waardoor we deze informatie dan ook kunnen gebruiken in het proces van de klinische diagnose. Bovendien toonde de o/e TFLV een trend voor een bettere overlevings predictie wannneer we de techniek vergelijken met de meest gevalideerde 2D-echografie metingen zijnde o/e LHR. We hebben eveneens een quantitatieve manier van lever herniatie geintroduceerd in foetussen met CDH dmv MRI. We hebben aangetoond dat LiTR op een betrouwbare manier het volume van het intrathoracale gedeelte van de liver bepaald. Voor expectantly behandelde foetussen, toonde LiTR enkel een trend doch was niet significant predictief. De verklaring hiervoor, tenminste gedeeltelijk, is te vinden in een populatie bias, enkel minder aangetaste foetussen waren beschikbaar voor de studie van de expectantly behandelde foetussen. Toekomstige en collaboratieve studies kunnen deze zaak helpen uitklaren. In deze thesis, hebben we normatieve curven opgebouwd voor TFLV tov verschillende ADC warden en voor TFLV tov verschillende T2 signaal intensiteits warden. Onze voorlopige data in foetussen met CDH toont aan dat ADChigh en ADClow waarden zich op de grens van normale waarden bevinden en dat T2 waarden in de geobserveerde waarde lager waren dan in de verwachte waarden, en dit vnl voor de ipsilaterale long. Zelfs meer interessant is de constatatie dat ADClow metingen niet gerelateerd waren met de afmetingen van de long hetgeen een additieve informate sugereert voor het gebruik van longafmetingen en dus zeker de basis zal zijn voor verder onderzoek. Gezien we een foetaal therapy centrum zijn hebben we veel foetussen bestudeerd die en ernstige geisoleerde vorm hebben van CDH en die behandeld werden met FETO. In deze gevallen konden we aantonen dat de reaktie van het longvolume een onafhankelijke predikter is van postnatale overleving en dit naast andere predikters zoals pre-FETO o/e TFLV. Temeer hebben we aangetoond dat zwangerschapsduur op het moment van FETO en LiTR voor het plaatsen van de ballon op zich een indicator zijn voor de graad van longvolume verandering na FETO. Dit is klinisch zeer belangrijk om het correcte moment van FETO procedure te kunnen plannen. Echografie blijft vanzelfsprekend de meest verspreid, meest beschikbare en meest geaccepteerde beoordelings techniek mede gezien zijn lage kost en real-time kenmerken. Omwille van deze reden zal het de voorkeurs screenings techniek blijven in foetale geneeskunde. Evenwel hebben we aangetoond dat in het bepaling van long hypoplasie in foetussen met CDH, MRI betrouwbare en bijkomende informatie kan verschaffen in vergelijking met echografie. Het is dan ook niet te verwonderen dat in de nabije toekomst en in hoog gespecialiseerde centra, zoals foetale therapie centra, MRI gebruikt zal worden in de beoordeling van longen van foetussen met CDH. Op deze manier kan MRI helpen om de patienten die baat hebben bij foetale chirurgie beter te definieren.status: Publishe
De rol van diffusie-gewogen MRI van het volledige lichaam bij patiënten met eierstokkanker
No full textOvarian cancer is the second most lethal gynaecological cancer in women and is often referred to as ‘the silent killer’ because it often spreads throughout the abdomen without causing symptoms. As a consequence, most patients are diagnosed with extensive peritoneal disease and/or distant metastases. Primary debulking surgery (PDS) is the main treatment for ovarian cancer with complete macroscopic tumour resection (R0 resection) as the most important prognostic factor. If disease extent precludes upfront radical surgery, neoadjuvant chemotherapy (NACT) followed by interval debulking surgery (IDS) represents an alternative for patients with advanced-stage disease. But despite high complete resection rates after surgical debulking, most patients ultimately suffer from tumour recurrence with a 5-year survival of only 40%.
The diagnosis and follow-up of patients with ovarian cancer partly relies on medical imaging but there is an obvious unmet clinical need related to the imaging of ovarian cancer. In ovarian cancer, imaging should aim to identify patients unfit for surgery, either at primary diagnosis, after NACT and in the recurrent setting. In addition, pretreatment prognostic imaging biomarkers should aim to individualize therapeutic decisions. Although 18F-fluorodeoxyglucose positron emission tomography/computed tomography (FDG-PET/CT) has an incremental benefit over CT for the detection of lymphadenopathies and distant metastases, both may underestimate peritoneal disease load. In particular, mesenteric and serosal bowel disease dissemination which is necessary for operability assessment, is often underestimated with CT and FDG-PET/CT. Therefore often surgical staging with diagnostic open laparoscopy is necessary for prediction of complete resection. Diffusion-weighted imaging provides image contrast based on water molecule movement allowing functional characterization of reflecting tissue microstructural properties on a cellular level. This high image contrast with millimetric spatial resolution of DWI allow visual depiction of small tumour deposits. In addition, DWI can be quantified by the apparent diffusion coefficient (ADC). The combination of diffusion-weighted imaging (DWI) with contrast-enhanced magnetic resonance imaging (MRI) has already been demonstrated to show a high accuracy of detection of PC and staging. Because at least 11% of ovarian cancer patients present with distant metastases at primary diagnosis and up to 22% in the recurrent setting, the development of whole body diffusion-weighted MRI (WB-DWI/MRI) is justified.
In this thesis work, we explored the potential of whole body diffusion-weighted MRI (WB-DWI/MRI) to improve the workup of patients with ovarian cancer in seven experiments.
In a first study, we assessed the clinical feasibility of WB-DWI/MRI in 32 patients suspected for ovarian cancer, in comparison with CT and FDG-PET/CT. We prospectively validated the interpretation criteria and diagnostic value of WB-DWI/MRI with pathology after surgery as reference standard. We demonstrated that the main gains of using WB-DWI/MRI were the detection of bowel serosal and mesenteric disease, important towards operability, with a higher accuracy of detecting peritoneal disease compared with CT and FDG-PET/CT. In addition, we showed that distant metastases were detected by WB-DWI/MRI with equal accuracy to FDG-PET/CT. The proposed imaging protocol was afterwards implemented in the other clinical studies in this thesis work.
In a second study, the reproducibility of WB-DWI/MRI for the assessment of primary tumour origin, tumour characterization, staging and prediction of complete resection was validated. We observed a fair to perfect interobserver agreement for WB-DWI/MRI with a minimal training of a general radiologist without previous experience in WB-DWI/MRI. In contrast, the interobserver agreement for CT between two abdominal radiologists was somewhat lower. We therewith demonstrated the applicability of and reproducibility of WB-DWI/MRI.
Third, a prospective superiority study was conducted in 166 patients with suspected ovarian cancer for prediction of complete resection. As the goals for preoperative staging of ovarian cancer are [1] the confirmation of a malignant mass, [2] the exclusion of non-ovarian primary tumours, [3] the assessment of disease extent and [4] the prediction of R0 resection, we compared the diagnostic accuracy of WB-DWI/MRI compared to CT for these 4 aims. We showed that WB-DWI/MRI showed higher accuracy for characterization of malignancy, identification of patients with primary non-ovarian cancer, staging and prediction of R0 resection, compared to CT. We therefore concluded that WB-DWI/MRI has an incremental value for individualized preoperative staging in suspected ovarian cancer and can therefore be an alternative for CT.
As it generally believed that the prediction of optimal surgery is difficult based on imaging alone, we set up a fourth prospective non-inferiority study to compare the diagnostic accuracies of WB-DWI/MRI versus CT in combination visual assessment during diagnostic open laparoscopy for assessment of primary tumour origin, tumour characterization, staging and prediction of R0 resection. The main finding this study was the non-inferiority of WB-DWI/MRI for accurate prediction of R0 resection compared to DOL-CT. This was accompanied with significantly non-inferior accuracy for assessment of primary tumour origin, tumour characterization, identification of patients with non-ovarian primary cancer and assessment of disease extent according to FIGO staging and suggests that WB-DWI/MRI can be considered for operability assessment in patients suspected with ovarian cancer.
In a fifth experiment, the prognostic value of first –and second order statistics was compared to the average ADC derived from pretreatment WB-DWI/MRI ADC histogram towards disease free (DFS) and overall survival (OS) in advanced-stage ovarian cancer. We showed that first –and second order statistical features from the 2D histogram derived from WB-DWI/MRI images were associated with survival in advanced-stage ovarian cancer and could provide prognostic non-invasively derived biomarkers to tailor personalized medicine.
In experiment 6, we evaluated WB-DWI/MRI after neoadjuvant chemotherapy to predict R0 resection and to discriminate long –and short-term survival among patients with extensive advanced-stage ovarian cancer. From this study, we concluded that WB-DWI/MRI could accurately predict R0 resection after NACT.
The last part of this thesis work focused on the prospective evaluation of WB-DWI/MRI compared to CT for detection, restaging and operability assessment in patients with suspected ovarian cancer recurrence. We showed that besides a significantly higher accuracy for tumour detection and improved sensitivity for per-site analysis of disease extent, WB-DWI/MRI showed better sensitivity for assessing disease extent critical towards operability, particularly for mesenteric root infiltration, small bowel and colon carcinomatosis, high volume peritoneal disease and irresectable distant metastases, compared to CT. As a consequence, WB-DWI/MRI was superior for prediction of complete cytoreduction as compared to CT.
Although the results of this thesis contribute to establish the role of WB-DWI/MRI in ovarian cancer, future research and further standardization is warranted to gain acceptance for WB-DWI/MRI as a clinically valid and applicable imaging technique.status: Publishe
- …
