1,784 research outputs found
Holopyga vigoroidea ARENS 2004
No full textHolopyga vigoroidea ARENS, 2004 B e l e g m a t e r i a l:8 /11 (Coll. Arens: 8 /7; Coll. Linsenmaier: 1; Coll. Linz: 3). B e l e g t e F l u g z e i t und: Mitte Juni - Mitte Juli. Bis zu ihrer Beschreibung in meiner Revision der Holopyga -Arten auf der Peloponnes (ARENS 2004a) wurde diese Spezies mit H. vigora vermengt. Nachgewiesen ist sie bisher nur aus Griechenland und Kleinasien. Auf der Peloponnes stammen die meisten Funde aus ca. 700m Höhe, jedoch liegt auch ein aus Sikyon nahe der Küste vor. Die Art scheint also auf der Peloponnes eine ähnliche Verbreitung zu besitzen wie H. vigora. Belege von der Süd-Peloponnes fehlen bisher. Wirte sind nicht bekannt. Coll. Arens: Ƈ Kato Asea 16.6.1995 (; Typus); g Mantinea /archäol. Gelände 16.6.1995 (; Paratypus), 25.6.1996 (5; Paratypen); Mantinea /ca. 2km südlich des archäol. Geländes 7.7.2001 (; Paratypus), 9.7.2008 (), 3.7.2010 (), 22.6.2013 (); i nördlich von Kefalari 23.6.2008 (), 1.7.2010 (3). - Coll. Linsenmaier: Zachlorou / 800m, 19-28.6./3- 13.7.1960, leg. E. Schütze (1; Linsenmaier det. H. vigora; Punktierung des Abdomens sehr grob und locker). - Coll. Linz: S Sikyon 5.8.1971 (); i 20km nö. Stymphischer See 17.7.1971 (), 19.7.1971 (; Paratypus).Published as part of Arens, W., 2014, Die Goldwespen der Peloponnes (Hymenoptera: Chrysididae) 1. Teil: Die Gattungen Cleptes, Omalus, Holopyga, Hedychrum, Hedychridium und Euchroeus; mit Beschreibung einer neuen Cleptes-Art, pp. 553-621 in Linzer biologische Beiträge 46 (1) on page 575, DOI: 10.5281/zenodo.530565
Cleptes apollon Arens 2014, nov.sp.
No full textCleptes apollon nov.sp. B e l e g m a t e r i a l:1 / 21 in der Coll. Arens. Die Beschreibung dieser neuen Art, die bisher nur von einem einzigen Fundort nahe des Apollon-Tempels von Vassae (= Bassai) im Gebirge von Andritsena bekannt ist, folgt auf S. 606. Am Fundort konnte ich am 15. Juli 2007 zahlreiche und ein in einem lichten Flaumeichen-Wäldchen in ca. 1000m Höhe fangen, östlich der Erhebung Profitis Elias und nordwestlich des berühmten Tempels. Das kroch aus einem grossen Haufen trockener Flaumeichen-Blätter heraus, der in einer Erosionrinne zusammengeschwemmt und von unzähligen Waldschaben verschiedenster Entwicklungsstadien besiedelt war. Ein Teil der hielt sich ebenfalls auf diesem Blätterhaufen auf. Einige von ihnen flogen von dort Farnwedel oberhalb der Rinne an, auf denen zu diesem Zeitpunkt jedoch keine grünen Blattwespen-Raupen sassen, wie man sie auf der Peloponnes sonst allenthalben auf Farnwedeln findet. Die übrigen liefen bzw. flogen in der Nähe der Erosionsrinne auf dem fast vegationsfreien Waldboden herum. Coll. Arens: I Andritsena/Vassae-Tempel 15.7.2007 (1 /21).Published as part of Arens, W., 2014, Die Goldwespen der Peloponnes (Hymenoptera: Chrysididae) 1. Teil: Die Gattungen Cleptes, Omalus, Holopyga, Hedychrum, Hedychridium und Euchroeus; mit Beschreibung einer neuen Cleptes-Art, pp. 553-621 in Linzer biologische Beiträge 46 (1) on page 563, DOI: 10.5281/zenodo.530565
Hedychridium aroanium ARENS 2004
No full text<i>Hedychridium aroanium</i> ARENS, 2004 <p>B e l e g m a t e r i a l: 1 in der Coll. Linz.</p> <p> Im Rahmen dieser Erfassung von mir (ARENS 2004b) als neue Art erkannt und beschrieben. Ausser dem Typus-, das Löberbauer vor mehr als 50 Jahren auf dem Gipfel des Chelmos-Gebirges (= Aroánia Óri) gefangen hat, ist kein weiteres Individuum mehr gefunden worden. Sicherlich handelt es sich um eine ausschliesslich montane Art. Sie gehört in die nächste Verwandtschaft von <i>H. bytinskii</i>, ist aber in Färbung, Punktierung und insbesondere der auffällig langen Behaarung deutlich von dieser Art unterschieden. In mancher Hinsicht, insbesondere auch der langen Behaarung, ähnelt sie der ebenfalls alpinen <i>H. cupratum</i>, besitzt aber ein viel längeres Genital als diese in den Gebirgen Südwest-Europas lebende Art, als deren Wirt ich in Österreich die Grabwespe <i>Dryodella femorata</i> beobachtet habe.</p> <p>Coll. Linz: n Chelmos-Gebirge/ 2400m,24- 26.6.1958, leg. Löberbauer (; Typus).</p>Published as part of <i>Arens, W., 2014, Die Goldwespen der Peloponnes (Hymenoptera: Chrysididae) 1. Teil: Die Gattungen Cleptes, Omalus, Holopyga, Hedychrum, Hedychridium und Euchroeus; mit Beschreibung einer neuen Cleptes-Art, pp. 553-621 in Linzer biologische Beiträge 46 (1)</i> on page 585, DOI: <a href="http://zenodo.org/record/5305651">10.5281/zenodo.5305651</a>
Holopyga generosa sensu ARENS 2004
No full text<i>Holopyga generosa</i> (FÖRSTER, 1853) (sensu ARENS 2004a) <p>B e l e g m a t e r i a l: 14 /20 (Coll. Arens: 3 /3; Coll. Linsenmaier: 8 /12; Coll. Linz: 2 /1; Coll. Schwarz: 4; Coll. Milano: 1).</p> <p>B e l e g t e F l u g z e i t: 13. Mai - 23. Juni;: 26. April - 20. Juni.</p> <p> Nach meiner Interpretation (ARENS 2004a) ist <i>H. generosa</i> diejenige grössere Spezies aus dem früher (LINSENMAIER 1959a) als " <i>gloriosa</i> -Gruppe" bezeichneten Artenkreis, die auch in Mitteleuropa vorkommt. Linsenmaier hat sie vor allem mit der Art vermengt, die ich unter dem Namen <i>H. amoenula</i> führe. Vermutlich ist <i>ovata</i> DAHLBOM 1854 ein Synonym von <i>generosa</i> (FÖRSTER 1853).</p> <p> Die auf der Peloponnes vorkommende Unterart <i>H. generosa virideaurata</i> LINSENMAIER 1951 lässt sich anhand ihrer gleichmässig zarten Punktierung des Abdomens und anderer Merkmale gut von syntopen <i>H. amoenula</i> und <i>H. punctatissima reducta</i> unterscheiden (siehe ARENS 2004a). Sie fliegt merklich früher im Jahr als diese letzteren beiden Arten, ist ziemlich selten und scheint nur im Tiefland vorzukommen.</p> <p> Als Wirt der mitteleuropäischen Nominatform hat VEENENDAAL (2012) kürzlich die Grabwespe <i>Astata boops</i> (SCHRANK) beobachtet.</p> <p>Coll. Arens: D Antikes Samikon 17.5.1996 (); F Neochori südlich von Zaharo / Dünen 26.4.2014 (2); O Avia / Ausgang der Kambos-Schlucht 14.5.1995 (); Ƈ südöstlich von Perivolia /auf Rutenkraut-Blüten 16.6.1998 (1 /1). - Coll. Linsenmaier: N Pyrgos 18.6.1966 (); C Olympia 10.6.1963 (); Z Mistras 6.6.1961 (); 8 Sparta 15- 17.5.1962 (6 /5); e Alt-Korinth 27.5.1966 (3); Patras 20.6.1966 (1 /1), 26.6.1982 (). - Coll. Linz: P Kalamata 14.5.1964 (2); e Alt-Korinth 13.5.1964 (). - Coll. Schwarz: e Alt-Korinth 19.5.1964 (3, 22.5.1964 (). - Coll. Milano: 5km östlich Olympia, 22.5.1987 ().</p>Published as part of <i>Arens, W., 2014, Die Goldwespen der Peloponnes (Hymenoptera: Chrysididae) 1. Teil: Die Gattungen Cleptes, Omalus, Holopyga, Hedychrum, Hedychridium und Euchroeus; mit Beschreibung einer neuen Cleptes-Art, pp. 553-621 in Linzer biologische Beiträge 46 (1)</i> on page 577, DOI: <a href="http://zenodo.org/record/5305651">10.5281/zenodo.5305651</a>
Monitoring van een grootschalige verstuiving van Limburg Stirumgebied Amsterdamse Waterleidingduinen: ontwikkeling 1995-1997
No full textIn 1995 is in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD) een grootschalige verstuiving ontstaan in het gebied van het van Limburg Stirumkanaal. Het zuidelijk deel van dit extractiekanaal is in maart 1995 opgevuld met het oorspronkelijke zand, voor zover dat nog aanwezig was in "depots" die tijdens het uitgraven van het kanaal, circa 100 jaar geleden waren aangelegd. De situatie die na opvulling is ontstaan is voor het Nederlandse duingebied uniek. In een eerste rapportage werd de uitgangssituatie en de initiële ontwikkeling in 1995 beschreven (Arens & Deiller, 1996). Het tweede rapport beschrijft de ontwikkeling van het gebied tussen 1995 en 1996.Het geeft met name een vergelijking tussen ontwikkelingen aan de oost-kant (onderwerp van het eerste rapport) en ontwikkelingen aan de west-kant, waar in de winter van 1995-1996 belangrijke veranderingen zijn opgetreden. Dit derde rapport geeft een beschrijving van de ontwikkeling na 1996 en daarnaast een meer algemene evaluatie van de ontwikkeling van het gebied tussen 1995 en 1997. De verstuiving heeft zich tussen 1996 en 1997 verder uitgebreid. Over het algemeen is de uitbreiding beperkt tot een tiental meters, lokaal is de uitbreiding echter groter, tot circa 50 m. Dit betreft dan een uitbreiding van de overstuivingszone, waarbij de vegetatie nog steeds herkenbaar is. De grootste uitbreidingen bevinden zich, zoals te verwachten was, aan de oostzijde, vaak aan de noordoostzijde van vormen, blijkbaar ten gevolge van een zuidwestelijke wind. Op sommige lokaties zijn loopduinachtige vormen ontstaan, met storthellingen van een aantal meters hoog, die echter een dermate geringe verplaatsing hebben dat deze op de luchtfoto's nauwelijks waarneembaar is. De verwachting is dat deze vormen voorlopig actief blijven. Overstoven delen zullen geleidelijk aan weer dicht gaan groeien, omdat de mate van overstuiving in het grootste deel van het gebied zodanig is, dat de groei van de vegetatie de bedekking bij kan houden. Aan de westzijde zijn weinig veranderingen waarneembaar. De verstuiving lijkt zich hier niet noemenswaardig uitgebreid te hebben. Opvallend is dat in bijna het gehele gebied de oude grens van de begroeiing weer duidelijk zichtbaar is. De begraven begroeiing is blijkbaar voor een groot deel door de overstuiving heen gegroeid. Hierdoor is de grens onbegroeid/begroeid ten opzichte van 1996 in de richting van de verstuiving verplaatst. In vergelijking tot 1996 zijn aan de oostkant minder plekken waar de vegetatie volledig is begraven. Blijkbaar is ook hier de vegetatie door de overstuiving heen gegroeid.Tot nu toe is er slechts op een beperkt aantal plaatsen sprake van een vegetatiewaartse verschuiving ten gevolge van erosie van de grens begroeid/onbegroeid. In het noorden is het meest opvallende verschijnsel dat de afgeplagde duindoorn in het centrale deel door het uitlopen van de wortelstokken grotendeels het oppervlak heeft bedekt en gestabiliseerd.In het midden en zuidelijk deel is een deel van de oevervegetatie "teruggekeerd". Hier ontstaan lijnvormige duinen in riet, op de plaats waar voor invulling van het kanaal de oeverslagen.Merkwaardig genoeg blijkt het riet hier goed bestand tegen instuiving. Aan de hand van de verschillen tussen oost en west is het te verwachten dat de grootste ontwikkelingen zich aan de oostkant zullen blijven voordoen. Voor wat betreft de monitoring van het gebied wordt aanbevolen deze in ieder geval nog een aantal jaren voort te zetten. Indien zich binnen korte termijn (zeg de komende 5 jaar) een jaar voordoet met veel stormen, dan zal het effect hiervan op de ontwikkeling van de verstuiving zo spoedig mogelijk moeten worden onderzocht.Grootschalige verstuiving AW
R. S. O'fahey, State and Society in Dār Fūr
No full textArens William. R. S. O'fahey, State and Society in Dār Fūr. In: L'Homme, 1981, tome 21 n°3. pp. 128-129
Arens regularity for totally ordered semigroups
No full textLet S be a semigroup. We shall consider the centres of the semigroup (βS,□) and of the algebra (M(βS),□), where M(βS) is the bidual of the semigroup algebra (ℓ1(S),⋆), and whether the semigroup and the semigroup algebra are Arens regular, strongly Arens irregular, or neither. We shall also determine subsets of S ∗ and of M(S ∗) that are ‘determining for the left topological centre’ (DLTC sets) of βS and M(βS). It is known that, when the semigroup S is cancellative, ℓ1(S) is strongly Arens irregular and that there is a DLTC set consisting of two points of S ∗. In contrast, there is little that has been published about the Arens regularity of ℓ1(S) when S is not cancellative. Totally ordered, abelian semigroups, with the map (s, t) → s∧ t as the semigroup operation, provide examples which show that several possibilities can occur. We shall determine the centres of βS and of M(βS) for all such semigroups, and give several examples, showing that the minimum cardinality of DTC sets may be arbitrarily large, and, in particular, we shall give an example of a countable, totally ordered, abelian semigroup S with this operation for which there is no countable DTC set for βS or for M(βS). There was no previously-known example of an abelian semigroup S for which βS or M(βS) did not have a finite DTC set
De Kerf bij Schoorl: inventarisatie van geomorfologie en kalkgehalten
No full textDe Schoorlse duinen worden gekenmerkt door een afwisseling van grote loopduincomplexen met uitgestrekte loopduinvlaktes. Het grootste deel van het landschap, met uitzondering van de zeereep, is gestabiliseerd, er zijn vrijwel geen actieve verstuivingen. De ingreep, het graven van de kerf, en afplaggen van de achterliggende Parnassiavallei, heeft hier verandering in gebracht. De Pamassiavallei is tijdens storm reeds een aantal malen overspoeld. Geulen die ontstaan bij volstromen van de vallei zijn kortstondige verschijnselen. Door de werking van de zee is een strandwal-achtige vorm ontstaan met een hoogte vergelijkbaar met het omliggende strand. Hierdoor zal de overstromingsfrekwentie af nemen. Aan de kerf zelf zijn door afslag kleine klifjes ontstaan. De vormen zijn deels ten gevolge van betreding door recreanten uitgewist, deels door aanstuiving. In de vallei is (zout)water achtergebleven. Het water vormt een barrière voor doorstuiving. Door de vloed bevindt zich een vloedmerk op een hoogte van circa 2.5 m NAP. Het overstroomde oppervlak is voor een deel bedekt met fijn, kalkrijk slib. Mogelijk kan dit slib verdere verstuiving belemmeren. Op verschillende plaatsen is de vegetatie overstoven. Het stuifzand is uit de vallei zelf afkomstig en is overwegend kalkloos. De vallei zelf wordt door recreanten betreden. Verwacht kan worden dat de betreding de vestiging van pioniervegetaties zal tegen gaan. Het zand in de Parnassiavallei is zeer kalkarm tot kalkloos. Het zand van de aangrenzende zeereep is matig kalkhoudend. Er is sprake van een scherpe kalkgradiënt. Na het graven van de kerf is dit niet wezenlijk veranderd. In de vallei bevindt zich nog steeds overwegend kalkloos zand aan het oppervlak. Hier overheen is wel een zeer dun laagje kalkhoudend materiaal afgezet tijdens overspoeling door de zee. Het stuivende zand binnen de kerf is niet kalkhoudend. Er is nog geen sprake van echte doorstuiving van strandzand. Waarschijnlijk is dit een gevolg van de barrièrewerking van het in de vallei aanwezige water. Het strand ten N en ten Z van de kerf is gesuppleerd met gebiedsvreemd materiaal. Het suppletiezand is zeer kalkrijk. De kalkgradiënt in de gesuppleerde gebieden is groot. De achterliggende valleien zijn voornamelijk kalkloos, met uitzondering van kleine complexen van kopjesduinen. Op de zeereep zelf is suppletiezand aangetroffen, herkenbaar aan de afwijkende kleur. Het is wellicht aan te bevelen het gebied af te sluiten voor publiek om de natuurlijke ontwikkeling niet te verstoren.EVA/DYNAMIE
Hedychridium roseum subsp. anatolicum Arens 2010, nov.ssp.
No full text<i>Hedychridium roseum anatolicum</i> nov.ssp. <p> Vorbestimmung: Mit Ausnahme eines alle als <i>H. lampadum limassolense</i>, überwiegend durch Linsenmaier anno 2000, ansonsten durch ihn oder J. Schmidt in früheren Jahren.</p> <p>2: TK: Beysehir, 13.6.1966, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>2: TK: Meram bei Konya, 27.6.1976, leg. J. Schmidt (LZ) und J. Heinrich (LU)</p> <p>2: TK: Konya, 15.6.1968, 16.6.1969, leg. J. Schmidt bzw. Linsenmaier (LZ; LU)</p> <p>25: TK: sö. Sille bei Konya, 11.7.1968, 14.7.1968, 9.7.1969, 10.7.1969 (9x), 11.7.1969, 13.7.1969 (3x), 15.7.1969 (9x), leg. Aigner (16x LZ; 9x LU)</p> <p> 1!: TK: sö. Sille bei Konya, 10.7.1969, leg. Aigner (LZ); Lins. det. 2000: <i>H. pseudoroseum</i> -</p> <p>1: TK: Sille bei Konya, 1250m, 15.7.1972, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1!: TK: Sille bei Konya, 1250m, 15.7.1972, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1: TK: Sille bei Konya, 25- 29.6.1976, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>2!: TK: 50km nö. Konya, bei Obruk, 1200m, 18.7.1972, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1!: TK: Kütahya, 45km südl., 1.8.1969, leg. Aigner (LZ)</p> <p>4: TK: Erenköy bei Konya, 20.6.1976, 26.6.1976 (3x), leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>3: TK: Gürün, 21- 24.6.1977, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>1!: TK: Konya, 15.6.1965, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>1: TK: Konya, 8km geg. Sille, 15.7.1972, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>60: TK: sö. Sille bei Konya, 13./ 14.7.1968 (4x), 9.7.1969 (7x), 10.7.1969 (13x), 13.7.1969 (10x), 14.7.1969 (4x), 15.7.1969 (19x), 15.7.1972 (3x), leg. Aigner (58x LZ; 2x LU)</p> <p>1: TK: 20km westl. Konya, 16.7.1968, leg. Aigner (LZ)</p> <p>2: TK: 50km nö. Konya, b. Obruk, 15.7.1968 bzw. 12.7.1969, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1: TK: Konya, 20km sö. Seydisehir, 5.8.1991, leg. M. Halada (LZ)</p> <p>1: TK: Konya, Alti Napa Barai, 18.7.1972, leg. J. Schmidt (LZ)</p> <p>2: TK: 6km nördl. Isparta, 29.7.1969, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1: TK: Kütahya, 45km südl., 1.8.1969, leg. Aigner (LZ)</p> <p>1: TK centralis: Avanos, 7-10.7.83, leg. Mir. Dvorak (LZ)</p> <p>1: TK: Ercincan, 22.8.1991, 2000m. leg. M. Halada (LZ)</p>Published as part of <i>Arens, W., 2010, Revision der Hedychridium roseum-Gruppe in Kleinasien (Hymenoptera: Chrysididae), mit Neubewertung zahlreicher europäischer Taxa und Beschreibung zweier neuer Arten, pp. 401-458 in Linzer biologische Beiträge 42 (1)</i> on page 447, DOI: <a href="http://zenodo.org/record/5331975">10.5281/zenodo.5331975</a>
W. Arens & S. Montague, eds., The American Dimension. Cultural Myths and Social Realities
No full textDumont Jean-Paul. W. Arens & S. Montague, eds., The American Dimension. Cultural Myths and Social Realities. In: L'Homme, 1977, tome 17 n°2-3. pp. 189-190
- …
