1,721,008 research outputs found
Triassic-Jurassic arc magmatism in the Pontides as revealed by the U-Pb detrital zircon ages in the Jurassic sandstones of northeastern Turkey
No full textRecords of latest Triassic, mid-Cretaceous and Cenozoic uplift/exhumation phases in the Istanbul zone revealed by apatite fission-track and (U-Th)/He thermochronology
No full textApatite fission-track and (U-Th)/He ages from Carboniferous to Eocene siliciclastic rocks of the Istanbul Zone (NW Turkey) range from 220 to 46 Ma, and from 46 to 18 Ma, respectively. Apatite grains from the upper Cretaceous and Eocene volcaniclastic and siliciclastic formations yielded unreset fission-track ages (85 to 65 Ma), whereas the Lower Cretaceous siliciclastic rocks yielded both reset and unreset apatite fission-track ages. This suggests the absence of substantial burial after the Early Cretaceous. The thermochronological dataset presented here in conjunction with published data defines three major deformation and uplift/exhumation phases: (i) 220-179 Ma (Late Triassic-Early Jurassic), (ii) 101-107 Ma (mid-Cretaceous), and (iii) 66-16 Ma (Palaeocene-early Miocene). The Late Triassic-Early Jurassic uplift/exhumation phase can be attributed to the Cimmeride orogeny and the uplift of the Pontides. The mid-Cretaceous uplift/deformation is also reflected in the stratigraphic record as a major unconformity, which was probably caused by the accretion of an oceanic plateau or a seamount. The Palaeocene-early Eocene uplift/deformations resulted from the closure of the Izmir-Ankara-Erzincan oceanic domain. The late Oligocene-early Miocene uplift/deformation is probably caused by extension in the Aegean region due to the suction along the Hellenic trench
Thermochronology of the Miocene Arabia-Eurasia collision zone of southeastern Turkey
Full text linkThe Bitlis-Piitiirge collision zone of SE Turkey is the area of maximum indentation along the > 2400-km-long Assyrian-Zagros suture between Arabia and Eurasia. The integration of (1) fission-track analyses on apatites, (ii) (U-Th)/He analyses on zircons, (iii) field observations on stratigraphic and structural relationships, and (iv) preexisting U-Pb and Ar-Ar age determinations on zircons, amphiboles, and micas provides for the first time an overall picture of the thermochronometric evolution of this collisional orogen. The data set points to ubiquitous latest Cretaceous metamorphism of a passive margin sedimentary sequence and its igneous basement not only along the suture zone but across the entire width of the Anatolia-Tauride block north of the suture. During the early Paleogene the basement complex of the Bitlis and Piitiirge massifs along the suture was rapidly exhumed due to extensional tectonics in a back-arc setting and eventually overlain by Eocene shallow-marine sediments. The entire Oligocene is characterized by a rather flat thermochronometric evolution in the Bitlis orogenic wedge, contrary to the widely held belief that this epoch marked the inception of the Arabia-Eurasia collision and was characterized by widespread deformation. Deposition of a thick Oligocene sedimentary succession in the Mu-Hinis basin occurred in a retroarc foreland setting unrelated to continental collision. During the Middle Miocene, the Bitlis-Piitiirge orogenic wedge underwent a significant and discrete phase of rapid growth by both frontal accretion, as shown by cooling/exhumation of the foreland deposits on both sides of the orogenic prism, and underplating, as shown by cooling/exhumation of the central metamorphic core of the orogenic wedge. We conclude that continental collision started in the mid-Miocene, as also shown by coeval thick syntectonic clastic wedges deposited in flexural basins along the Arabian plate northern margin and contractional reactivation of a number of preexisting structures in the European foreland
Provenance of a large Lower Cretaceous turbidite submarine fan complex on the active Laurasian margin: Central Pontides, northern Turkey
Full text linkThe Pontides formed the southern active margin of Laurasia during the Mesozoic. They became separated from mainland Laurasia during the Late Cretaceous, with the opening of the Black Sea as an oceanic back arc basin. During the Early Cretaceous, a large submarine turbidite fan complex developed in the Central Pontides. The turbidites cover an area of 400 km by 90 km with a thickness of more than 2 km. We have investigated the provenance of these turbidites-the Caglayan Formation-using paleocurrent measurements, U-Pb detrital zircon ages, REE abundances of dated zircons and geochemistry of detrital rutile grains. 1924 paleocurrent measurements from 96 outcrop stations indicate flow direction from northwest to southeast in the eastern part of the caglayan Basin and from north-northeast to west-southwest in the western part. 1194 detrital zircon ages from 13 Lower Cretaceous sandstone samples show different patterns in the eastern, central and western parts of the basin. The majority of the U-Pb detrital zircon ages in the eastern part of the basin are Archean and Paleoproterozoic (61% of all zircon ages, 337 grains); rocks of these ages are absent in the Pontides and present in the Ukrainian Shield, which indicates a source north of the Black Sea. In the western part of the basin the majority of the zircons are Carboniferous and Neoproterozoic (68%, 246 grains) implying more local sources within the Pontides. The detrital zircons from the central part show an age spectrum as mixture of zircons from western and eastern parts. Significantly, Jurassic and Early Cretaceous zircons make up less than 2% of the total zircon population, which implies lack of a coeval magmatic arc in the region. This is compatible with the absence of the Lower Cretaceous granites in the Pontides. Thus, although the Caglayan Basin occupied a fore-arc position above the subduction zone, the arc was missing, probably due to flat subduction, and the basin was largely fed from the Ukrainian Shield in the north. This also indicates that the Black Sea opened after the Early Cretaceous following the deposition of the Caklayan Formation. (C) 2016 Elsevier Ltd. All rights reserved
No significant Alpine tectonic overprint on the Cimmerian Strandja Massif (SE Bulgaria and NW Turkey)
Full text linkWe provide the first comprehensive picture of the thermochronometric evolution of the Cimmerian Strandja metamorphic massif of SE Bulgaria and NW Turkey, concluding that the bulk of the massif has escaped significant Alpine-age deformation. Following Late Jurassic heating, the central part of the massif underwent a Kimmeridgian-Berriasian phase of relatively rapid cooling followed by very slow cooling in Cretaceous-to-Early Eocene times. These results are consistent with a Late JurassicâEarly Cretaceous Neocimmerian (palaeo-Alpine) phase of north-verging thrust imbrication and regional metamorphism, followed by slow cooling/exhumation driven by erosion. From a thermochronometric viewpoint, the bulk of the Cimmerian Strandja orogen was largely unaffected by the compressional stress related to the closure of the VardarâÄ°zmirâAnkara oceanic domain(s) to the south, contrary to the adjacent Rhodopes. Evidence of Alpine-age deformation is recorded only in the northern sector of the Strandja massif, where both basement and sedimentary rocks underwent cooling/exhumation associated with an important phase of shortening of the East Balkan fold-and-thrust belt starting in the MiddleâLate Eocene. Such shortening focused in the former Srednogorie rift zone because this area had been rheologically weakened by Late Cretaceous extension
Magmatic and metamorphic history of the North Makran Ophiolites and Blueschists (SE Iran): Influence of Fe3+/Fe2+ ratios in blueschist facies minerals on geothermobarometric calculations
No full textEdremit körfezi ve kuzeyinin jeodinamik evrimi
No full textTez (Doktora) -- İstanbul Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, 2003Thesis (Ph.D.) -- İstanbul Technical University, Institute of Science and Technology, 2003İnceleme alanı Kuzeybatı Anadolu'da Biga Yarımadası'nın güneyinde yer alır ve Edremit Körfezi ile kuzeyinde yer alan Kazdağı kapsar. Çalışma alanı Karbonifer'den günümüze dek uzanan bir jeolojik evrimin parçalarını oluşturan kaya gruplarından oluşur. Bu alanda temelde Kazdağ Grubu'nu oluşturan Babadağ Formasyonu (metaofiyolit), Sarıkız Formasyonu (mermer zarf), Kavurmacılar Formasyonu (amfibolit-mermer) ve Altınoluk Formasyonu (gnays-mermer) ile temsil edilen amfibolit-granulit fasiyesinde metamorfik seri bulunur. Kazdağ Grubu üzerinde bir sıyrılma fayı dokanağı ile yeşil şist fasiyesinde metamorfik Karakaya Karmaşığı bulunur. Karakaya Karmaşığı, doğuda Paleozoyik yaşlı bir granodiyorid temel üzerinde gelişen şist, fillat, bazalt ve mermer içiren Fazlıca, ve bu temelin bindirdiği Kınar ve Kalabak birimleri ile başlar. Bu birimlerin üzerinde tektonik bir dokanakla itilmiş olarak spilitlerden oluşan Nilüfer, felsik fillat ve tüllerden oluşan Tepeoba birimleri gelir. Nilüfer birimi ile yanal geçişli olan arkozik kumtaşı, seyrek spilit ve çört ardalanması ile temsil olunan Hodul Birimi diğer bir kaya topluluğudur. Bu birimlerin üzerinde içinde dağ boyutunda Permiyen ve Triyas yaşlı kireçtaşı blokları bulunan Çal Birimi tektonik dokanakla yer alır. Çalışma sahası doğusunda Karakaya Karmaşığı üniteleri üzerinde uyumsuz olarak Üst Triyas yaşlı arkozik kumtaşlanndan oluşan Çamlık, siyah renkli şeyllerden oluşan Çakaltepe, karbonatlı kumtaşı ve şeyllerden oluşan türbiditik Sakarkaya, Jura'da derin denizel kireçtaşlan ile başlayan erken Kretase'de sığ denizel kireçtaşlanyla sona eren Bilecik formasyonları bulunur. Çalışma sahasının batısında, Kazdağ Grubu ile dokanağını, Kazdağ Sıyrılma Fayı'nın oluşturduğu, geç Kretase yaşlı Çetmi Ofiyolitik Melanjı bulunur. Çalışma sahasında bu birimlerin kesen Üst Oligosen - Alt Miyosen yaşlı Edremit Granodiyorid Grubu ve bu granitlerin sokulumu esnasında gelişen, kalk-alkalen volkaniklerden oluşan aynı yaşlı Kızılkıran Formasyonu yer alır. Kızılkıran Formasyonu üzerinde dereceli XX11 geçişle karasal kırıntılılardan oluşan Alt Miyosen yaşlı Kızılyar Formasyonu bulunur. Üste doğru Alt-Orta Miyosen yaşlı türbiditik Kücükkuyu Formasyonu ve gölsel tüflerden oluşan Büyükçetmi Formasyonu ile istif sona erer. Çalışma sahasının doğusunda Kızılkıran Formasyonu üzerinde Üst Miyosen yaşlı İnönü Formasyonu'nun karasal ve gölsel istifi uyumsuz olarak yer alır. Edremit Körfezi ve kuzeyinde bu birimlerin üzerinde alüvyal yelpaze çökellerinden oluşan Üst Pliyosen - güncel yaşlı Hasanboğuldu Formasyonu uyumsuz olarak bulunur. Edremit Körfezi içinde Hasanboğuldu Formasyonu'nun devamı niteliğinde olan cökellerin üzerinde son 240 yıl içinde zaman zaman deniz etkisi ile görülen buzul arası ve buzul dönemlerini temsil eden Tirheniyen, Würm ve Holosen sismik stratigrafik birimleri bulunmaktadır. Çalışma sahası, Karbonifer-Triyas döneminde Paleotetis Okyanusu'nun parçalarını içerir. Kazdağ Grubu'nu oluşturan kayalar Okyanus kabuğunun Lavrasya kesimini oluştururken, Karakaya Karmaşığı güneye dalan okyanusun güney kenarında yer alan ortamları temsil eder. Bu ortamlar denizaltı dağı-(Nilüfer Birimi), eklenir prizma (Hodul Birimi), eklenir prizma gerisi havza (Tepeoba Birimi) ve bu havzanın pasif Kimmerid kenarı (Fazlıca+Kınar+Kalabak) ile hendek içi debris çökelleri (Çal Birimi) içerir. Orta-geç Triyas'ta Lavrasya ve Sakarya kıtaları çarpışır, arada bulunan birimler ve tektonik dilimler halinde Karakaya Karmaşığı'nın yapısını oluştururlar. Geç Triyas'ta Karakaya Karmaşığı ve Kimmerya Kıtası birleşik bir ülke oluştururken, çalışma sahasının doğusunda Izmir- Ankara Okyanusu açılmaya başlar. Bu okyanus Geç Kretase'de Sakarya Kıtası'nın altoda yitmeye başlar. Aynı dönemde çalışma sahasının batısında ise Rodop-Pontid İç Okyanusu yitimini sürdürmektedir. Bu iki okyanusta erken Eosen'de büyük ölçüde yitmiş ve neredeyse Lavrasya ile Sakarya, Sakarya ile Menderes-Toros Bloğu çarpışmış haldedir. Geç Oligosen'de artık etkisini yitiren çarpışmanın ardından Ege bölgesinde KD-GB yönünde Helen Yayı'nın dalma-batmasına koşut olarak oluşan yay-ardı gerilme ile çekirdek kompleksleri ortaya çıkarmaya başlamış, sıyrılma fayları ile yükselmeye başlayan masifler arasında sıyrılma fayı üzeri havzaları gelişmeye başlamıştır. Kazdağ Grubu altoda gömülü bulunduğu Karakaya Karmaşığı altodan sıyrılarak yüzeylenmeye başlaması aynı döneme rastlar. Anatektik granitler ise Kazdağ Sıyrılma Fayı'na dönüşecek makaslama zonunda gelişmektedir. Bu granitlerin oluşumu sırasında geç Oligosen -erken XXİİİ Miyosen'de yüzeyde kalkalkalen volkanizma hüküm sürmektedir. Yükselmeyle bağlı olarak Kazdağ Sıyrılma Fayı çevresinde Kızılyar ve Küçükkuyu formasyonları ile temsil edilen serinin çökeldiği havza oluşmaktadır. Erken Miyosen'de etkin olan gerilme rejimi orta Miyosen'den başlayarak Trakya- Eskişehir Fayı'nın saatin yönü tersine rotasyonu ile Batı Anadolu bloğunun batıya kaçması sayesinde sönümlenmiştir. Bu sönümlenme dönemini sahada gölsel tüfitlerin çökelimi temsil etmektedir. Geç Miyosen'de Trakya-Eskişehir Fayı'nın hızlanmasıyla bölgede paralel dirseklerin denetlediği oblik gerilme rejimleri oluşmaya başlamıştır. Bu dönemde Ege'de alkalen volkanizma etkin olurken, dağlar arasında sınırlı fay kontrolü görülen göl ve akarsu birimlerinin yavaş çökelimi vardır. Erken Pliyosen sonunda Kuzey Anadolu Fayı'nın Biga Yarımadası ve Kuzey Ege'de etkin olmasıyla paralel dirseklere asimetrik dirsekler, kara alanında gelişmeye başlamıştır. Geç Pliyosen'de Kazdağ çevresinde doğrultu atımlı faylar ortaya çıkmaya başlar. Blok hızlarının farkından dolayı oluşan rotasyon ile Edremit Körfezi açılmaya başlar. Genç normal faylar, Kazdağ Sıyrılma Fayı'nı keserek yükselmede etkin olurlar. Geç Pliyosen'de Ege merkezi kesiminde paralel dirseklerin açılmasıyla kuzey-güney gerilme, Anadolu kıyılarında ise sağ yanal oblik gerilme rejimi oluşturmuştur. Bu rejimin etkisinde gelişen Edremit Körfezi çökme sonucu 240 bin yıl önce deniz etkisine girmiş deniz seviyesinin düştüğü dönemlerde göl ve akarsu rejimi hakimiyeti altında kalmıştır.Study area is located to the south of the Biga Peninsula, NW Anatolia. It includes the Edremit Bay and the Kazdağ Group to the north. The rock groups represent a geological period starting from the Carboniferous to present. On the basement a metamorphic serie in amphibolite-granulite facies take place. These serie form the Kazdağ Group itself and is made up of the Babadağ Formation, Sankiz Formation, Kavurmacılar Formation and Altınoluk Formation. A detachment fault seperates the metamorphic Karakaya complex (green shist facies) in the upper plate from the Kazdağ Group in the lower plate. To the east, the Karakaya Complex starts with the Fazlıca, Kınar and Kalabak units and contains shist, filiate, basalt and marble, above a Palaeozoic granodiorite basement. These rocks are overlain by the units of Nilüfer -thrust slice of splites- and Tepeoba, which is made up of felsic filiate and tuffs, respectively. The Hodul unit passes laterally into the Nilüfer unit and it is made up of arkozic sandstone, rare spilit and chert alternations. On top of these formations, the Çal unit commerces with a tectonic contact and it contains huge (mountain size) Permian-Triassic limestone blocks. To the east of the study area, Çamlık (Upper Triassic arkosic sandstones), Çakaltepe (fossiliferous black shales), turbiditic Sakarkaya (carbonaceous sandstone and shales), and Bilecik (starts with Jurassic deep marine limestone in and ends with Lower Cretaceous shallow marine limestone) formations are unconformably situated above the rocks of the Karakaya Complex. To the west of the study area, the Upper Cretaceous Çetmi Ophiolitic Melange is separated from the Kazdağ Group by the Kazdağ Detachment Fault. Both units are cut by the Upper Oligocene - Lower Miocene Edremit Granodiorite Group and the contemporaneous Kızılkıran formation, which is made up of calc-alkaline volcanic rocks formed during the intrusion of these granites. The Kızılkıran Formation vertically passes into the XXV Lower Miocene Kızılyar Formation which is composed of terrestrial detritus material. This sequence ends upward with the turbiditic Küçükkuyu Formation (Lower-Middle Miocene) and lacustrine tuffs of the Büyükçetmi Formation. To the east of the study area, terrestrial and lacustrine sediments of the Upper Miocene İnönü Formation displays locally uncomformable relationships with the underlying the Kızılkıran Formation. These formations located in the Edremit Bay and its northern parts are unconformably overlain by the Upper Pliocene - Recent Hasanboğuldu Formation which is represent by alluvial fan deposits. In the Edremit Bay, a series of sedimentary units (Tyrhenian, Wurm and Holocene) which are defined by seismic stratigraphy are placed on top of the equivalent deposits of Hasanboğuldu Formation. These marine deposits represent the time period of 240 Ka B.P. during which glacial and inter-glacial periods have taken place. The study area forms the pieces of Palaeotethys Ocean dominated between Carboniferous to Triassic times. The rocks of the Kazdağ Group form the Laurassia part of the oceanic crust while the Karakaya Complex represents the southern environments of the south-dipping oceanic crust. These environments include the sea-mouth (Nilüfer Unit), accretional prism (Hodul Unit), marginal basin (Tepeoba Unit) and passive Kimmeria margin of this basin (Fazlica+Kinar+Kalabak units). The Laurassian and Sakarya continents collided during the Middle-Late Triassic and the units between these continents formed the Karakaya Complex in the form of tectonic slices. While the Karakaya Complex and the Kimmerid continent formed a terrane (Sakarya Continent) in the Late Triassic, the İzmir- Ankara Ocean started to open to the east of the study area in the Early Triassic. This ocean started to subduct beneath the Sakarya Continent in the Late Cretaceous. At the same period, the Intra Pontid Ocean, which is located to the west of the study area, continued to close. In the Early Eocene, both oceans were nearly consumed and the collisions of Laurassia /Sakarya and Sakarya/Menderes-Toros blocks were almost complete. During the Late Oligocene, following the ceasation of continent-continent collisions, core complexes in the Aegean region started to develop as a result of back-arc tensional forces caused by the NE-SW oriented Hellenic arc subduction. The basins occurred above the detachment faults that were responsible for the exhumation of methamorphic massif in the Aegean. This time corresponds to exhumation of the Kazdağ Massif beneath the Karakaya Complex along the detachment fault. XXVI Meanwhile, the anatectic granites developed along the shear zone which was later replaced by the brittle Kazdağ detachment fault. Granitic magma accompined by calc-alkaline volcanism at surface in the Late Oligocene. Whole the methamorphic rocks were extend in the lower plate of the Kazdağ detachment, a supra detachment basin was formed in the upper plate. The basin fill is represented by Kızılyar and Küçükkuyu formations.. The extensional tectonic regime which was dominant in the Early Miocene started to attenuate in the Middle Miocene, due to the westward escape of the west Anatolian block initiated by the counter-clockwise rotation of the Thrace-Eskişehir fault. This attenuation period is represented by the lacustrine tuffaceous deposits. During the increasing activity of the Thrace-Eskişehir fault in the Late Miocene, oblique extensional regimes supported by parallel broken slats started to develop. During this period, alkaline volcanism and fluvial to lacustrine sedimentations occurred in the fault controlled intermountain basins. At the end of Early Pliocene, together with the increasing effects of the North Anatolian Fault System in the Biga Peninsula and in the north Aegean Sea, some parallel and asymmetric broken slats started to develop on land. Meanwhile, strike slip faults developed around Kazdağ. The Edremit Bay started to open because of the rotation caused by the difference between the velocities of the rotating blocks; young normal faults cut through the cut and displace Kazdağ Detachment Fault. In the mean time, opening of the parallel broken slats caused N-S extension regime around the central Aegean and dextral oblique extension regime along the Northwestern Anatolian coastal area. The Edremit Bay developed under such a tectonic regime and turned into a marine realm about 240 ka B.P., except for the periods of low sea level when lagoonal and fluvial depositional environments were dominated in that specific area.DoktoraPh.D
Biga Yarımadasında Jura Öncesi Muhtemel Bir Ofiyolit Topluluğu (Çan-Biga / Çanakkale)
No full textTez (Yüksek Lisans) -- İstanbul Teknik Üniversitesi, Avrasya Yer Bilimleri Enstitüsü, 2004Thesis (M.Sc.) -- İstanbul Technical University, Eurasia Institute of Earth Sciences, 2004Çanakkale İli'nin Biga İlçesi güneyi ile Çan ilçesi kuzeyini kaplayan yaklaşık 2 120km lik bir alanda Nilüfer ve Hodul Formasyonları ile bunları stratigrafik bir dokunakla örten Ceylan Formasyonu ve Neojen kaya topluluğu yer almaktadır. Başlıca metabazit, fillat ve ultramafik-meta-gabrolardan oluşan Nilüfer Formasyonu düşük dereceli metamorfizma geçirmiş, Geç Triyas yaşlı ve 3 km kalınlıklı bir okyanusal plato - ofiyolit kırıntısı görünümündedir. Formasyon kuzeydoğu dalımlı, kuzeybatı verjanslı asimetrik bir antiform oluşturmaktadır. Hodul Formasyonu başlıca arkozik kumtaşı ile kendi içinde gözlenen moloz akıntılarından oluşan bir birimdir. Şiddetli deformasyona uğramış formasyon metamorfizma izi taşımamaktadır. Triyas yaşlı bu formasyon Nilüfer Formasyonu'nu bindirme fayları ile üzerlemekle birlikte yine Nilüfer Formasyonu içerisinde lensler halinde bulunmaktadır. Karakaya Kompleksine ait Nilüfer ve Hodul Formasyonları kuzeyde Orta-Üst Eosen yaşlı Ceylan Formasyonu tarafından örtülmektedir. Düşük açılı bir tabakalanma gösteren ve hafif dereceli kıvrımlanmaya sahip, türbiditik karakterli Ceylan Formasyonu başlıca kumtaşı-şeyl ardalanmasından oluşur. Neojen gölsel çökelleri ile Neojen andezitik bazaltları ise Karakaya Kompleksi birimlerini güneyde örtmektedir. Çalışma alanında, ayrıca, miyosen yaşlı iki granit-granodiorit sokulumu yer almaktadır. Bu plutonik sokulumlar bölgenin kuzeydoğusunda yer alır. Nilüfer Formasyonu'nun mevcut yaşı ve yapısı onun Geç Triyas'a kadar Paleotetis okyanusuna ait bir okyanusal plato iken bu zamanda Lavrasya güneyine daldığını göstermektedir.In south of Biga and north of Çan districts, Nilüfer, Hodul and Ceylan Formations and Neogen rock assemblage cover nearly 120 km2 areas. Nilüfer Formation formed mainly from metabasites, phyllites and ultramafic-meta-gabbro underwent slight metamorphism. The formation composing of oceanic plato - ophiolit fragment is Late Triassic in age and 3 km in thickness. It forms an asymmetric antiform plunging in northwest direction. Hodul Formation forms mainly from arkoses and debris flows. Although having high degree of deformation it doesn?t have any trace of metamorphism. Hodul formation which is Triassic in age not only over thrusts Nilüfer Formation but also presents in the Formation as lenses. Karakaya Complex units Nilüfer Formation and Hodul Formation are covered by Middle-Late Eocene aged Ceylan Formation which composes mainly of turbiditic sandstone-shale alternation in the north. That has low degree of bedding planes and slight folding. Neogen lakustrine sediments and andesitic basalts cover Karakaya Complex units in the south.In the study area; there also exist two Miocene aged granite- granodiorite intrusions. They situate in the northeast part of the region. Present structures and age of Nilüfer Formation points out that it was part of Paleotethis Ocean as an oceanic plato until Late Triassic and at that time it collided with south of Laurasia and subsided under it.Yüksek LisansM.Sc
Eosen yaşlı bir kıvrım - bindirme kuşağının yapısı (Nallıhan - Ankara)
No full textTez (Yüksek Lisans) -- İstanbul Teknik Üniversitesi, Avrasya Yer Bilimleri Enstitüsü, 2002Thesis (M.Sc.) -- İstanbul Technical University, Eurasia Institute of Earth Sciences, 2002Ankara ili Nallıhan ilçesi civarım içine alan çalışma alanı, izmir - Ankara kenedinin hemen kuzeyinde yer almaktadır ve yapısal olarak bir kıvrım ve bindirme kuşağıdır. Bu çalışma ile, izmir - Ankara kenedi ile birbirinden ayrılan, Sakarya Zonu ve Anatolid Torid Blok'unun çarpışma zamanlamasına ve kenedi temsil eden yapılara ışık tutmak amaçlanmıştır. Çalışma alanında gözlenen en geniş bindirme, 100 km'den fazla devam eden, doğu - batı uzantılı Sarıcakaya - Nallıhan bindirmesidir. Bu bindirme çalışma alanım iki parçaya ayırmaktadır. Kuzeyde tavan blok, Üst Jura - Alt Kretase yaşlı pelajik kireçtaşı çökeli olan Soğukçam Kireçtaşı ile başlar. Daha kuzeyde, Soğukçam Kireçtaşı Üst Kretase yaşlı fliş çökellerine geçmektedir. Tavan bloğundaki tüm birimler yaklaşık doğu - batı uzantılı kıvrım eksenleri sergilemektedir. Nallıhan bindirmesinin güneyinde ise, Triyas yaşlı metabazit - fillat - mermer istifinden oluşan Nilüfer Birimi temeli teşkil etmektedir. Bu birim, Orta Paleosen - Orta Eosen yaşlı Kızılçay formasyonu olarak bilinen, kırmızı kumtaşı, çakıltaşı ve çamurtaşından oluşan bir akarsu istifi ile uyumsuzlukla örtülmektedir. Çalışma neticesinde izmir - Ankara kenedinin, çalışılan alanda Orta Eosen yaşlı bir bindirme ile temsil edildiği anlaşılmıştır. Kened boyunca, Anatolid Torid Bloğuna ait Üst Kretase yaşlı melanj, Sakarya Zonu'na ait Triyas yaşlı, temel kayaları tarafından üzerlenmektedir. Söz konusu bindirme, zaman içerisinde sebep olduğu fazladan yük neticesinde, bindirmenin hemen önünde bir çöküntü havzası oluşmasına, havzanın devamında ise bölgenin yükselmesine neden olmuştur. Yükselme neticesinde, bölgede izlenen Jura - Kretase istifi aşınmış, temeli oluşturan Jura yaşlı temel üzerine ise Orta Paleosen - Orta Eosen yaşlı akarsu çökelleri gelmiştir. Ayrıca bölge genelinde izlenen D - B uzantılı bindirmeler, kıvrım eksenleri ve D - B uzantılı kenet, Pontidler ve Anatolid Torid Blok'u arasında kuzey - güney yönde bir kısalma olduğuna işaret etmektedir.The study area, Ankara - Nallıhan county, is located immediatly north of the İzmir - Ankara suture and structuraly it's a fold and thrust belt. The aim of this study is to constrain the timing of collision between the Sakarya Zone and the Anatolide - Tauride Block and to determine as what type of structures represent the suture. The largest thrust observed in the area studied is the E - W trending Sancakaya - Nallıhan thrust which extends over 100 km. This thrust divides the study area into two parts. la the north, the hanging wall starts with Upper Jurassic - Lower Cretaceous pelagic Soğukçam Limestone. Further north, Soğukçam Limestone passes up into Upper Cretaceous flysch sequence. All the units in the hangingwall exhibit east - west trending fold axis. South of Nallıhan thrust, the basement is represented by Triassic metabasite - phyllite - marble succesion of the Nilüfer formation. This unit is unconformably overlain by Middle Eocene red conglomerate, sandstone and mudstone sequence of Kızılçay formation. This study has revealed that the İzmir - Ankara suture within the area studied is represented by a Midlle Eocene thrust which places the Triassic basement rocks of Sakarya Zone over Upper Cretaceous melange of Anatolide Tauride Block. Nallıhan thrust has created an erosinal bulge followed by a foreland basin. This is represented by the Eocene Kızılçay formation resting on the Triassic formation. The intervening Jurassic - Cretaceous sediments were apparently eroded during the thrusting. Also, E - W trending thrusts, fold axis and the E - W trending suture indicate an N - S shortening between Pontides and Anatolide Tauride Block during the Eocene.Yüksek LisansM.Sc
Geology of the Taraklı and surrounding areas
No full textTez (Yüksek Lisans) -- İstanbul Teknik Üniversitesi, Avrasya Yer Bilimleri Enstitüsü, 2006Thesis (M.Sc.) -- İstanbul Technical University, Eurasia Institute of Earth Sciences, 2006Bu çalışmada, Orta Sakarya Havzası'nda yeralan Taraklı İlçesi'nin jeolojisi ve litostratigrafik birimleri açıklanmıştır. Araştırma bölgesinde, 5500 m'yi aşan kalınlığa varan Üst Kretase-Alt Tersiyer yaşlı çökeller, yaşlıdan gence doğru, Vezirhan formasyonu, Gölpazarı grubu, Selvipınar formasyonu, Kızılçay grubu, Aksu grubu, Şehren grubu birimleridir. Çalışma kapsamında Aksu grubu litolojileri ilk kez bu şekilde adlanmış ve içerisinden, Pınarcık formasyonu, Akyokuştepe formasyonu, Çakallartepe kireçtaşı ayırtlanmıştır. İnceleme alanında bulunan istiflerin transgresif ve regresif özellikler yansıttığı ve derin denizel türbiditik, geçiş ortamı sedimanları, karasal birimler ve denizel çökellerden oluştuğu görülmüştür. Yapılan arazi çalışmaları, inceleme alanında görülen tüm Mesozoyik ve Tersiyer birimleri D-B doğrultulu eksenlere sahip kıvrımlar oluşturacak şekilde kıvrımlanmışlardır. Bu yapı K?G doğrultusu boyunca etkili olmuş sıkışma kuvvetlerinin yarattığı büyük çaplı asimetrik antiklinal ve senklinaller olarak ortaya çıkmaktadır. Çalışma alanında çeşitli ölçek ve karakterlerde bir çok fay bulunmaktadır. Bölgede izlenen en önemli iki fay birer bindirme fayı olan Pirler ve Sarıkaya faylarıdır. Bu faylarda K?G doğrultusu boyunca etkili olmuş sıkışma kuvvetlerinin yarattığı faylardır ve kıvrımlanmayla beraber geliştikleri görülmektedir.In the Central Sakarya Basin, an investigation related to the geology and lithostratigraphy of the Taraklı County (Sakarya) was carried out. In the study area, the Upper Cretaceous- Lower Tertiary sediments have a total thickness of 5500 m. The lithostratigraphic units from oldest to youngest are the Vezirhan formation, the Gölpazarı group, the Selvipınar formation, the Kızılçay group, the Aksu group and the Şehren group. The Aksu group and its members; Pınarcık formation, Akyokuştepe formation, and Çakallartepe limestone; have been named in this study. The units in the study area reflect transgressive and regressive sedimentary characteristics and consist of deep marine turbiditic to transitional marine and nonmarine-deltaic deposits. The field investigations show that all the Mesozoic and Tertiary units are folded and some anticlinal and senclinal structures, which have E- W trending fold axises, are observed in the field. This structures are related to the N-S trending compressional regime. Large amount of faults are also observed in the study area. Even though these faults show different characteristics and have different scales in the field, the most important ones, which have reverse behavior, named as Pirler thrust and Sarıkayatepe thrust. It is evident that the genesis of these faults can be attributed to the effect of N-S trending compressional forces.Yüksek LisansM.Sc
- …
