15 research outputs found
Klimaatfictie in de Lage Landen?
No full textMet het water al bijna aan de lippen vragen Stef Craps en Mahlu Mertens zich af of de klimaatopwarming Nederlandstalige fictieschrijvers niet een beetje te koud laat
Negating the human, narrating a world without us
No full textIn this article, Mahlu Mertens discusses the narrative possibilities of representing a »world without us« in Ontroerend Goed's play of the same name for an audience or reader who obviously still exists. In »Negating the Human, Narrating a World Without Us«, she argues that part of the text manages to evoke, through its list-like form, tense, and accompanying rhythm, mixed feelings of sadness and comfort in the face of human extinction - instead of the feeling of 'activist melancholia' often elicited by ecological elegies
The rising tide of climate change fiction
No full textWith an introduction by Stef Craps and Rick Crownshaw; essays by Pieter Vermeulen, Adeline Johns-Putra, Ben De Bruyn, River Ramuglia, Courtney Traub, Jesse Oak Taylor, Mahlu Mertens and Stef Craps; and an interview with Stephanie LeMenager
Performing the Anthropocene : climate change, embodiment, and affect in contemporary theatre
No full textLiterary critics have extensively discussed Anthropocene fiction and (to a lesser degree) poetry, but relatively little attention has been paid so far to the strategies used within contemporary narrative based theatre to tackle the challenges the Anthropocene poses to the human imagination
The proposed new geological epoch defined by human impact requires a shift in thinking that decentres human experience and brings non-human scales to the fore. A prominent strand within ecocriticism questions whether linguistic narrative is an appropriate mode for imaginative engagement with the Anthropocene, because it is so closely tied to anthropocentric thinking and human actions and intentions. Theatre seems to face an even bigger challenge than fiction in this regard. Unlike written narrative, performed narrative is dependent not only on human language, but also on human bodies that act out, or at least convey, the story.
Starting from these observations, this PhD thesis explores how the embodied nature of theatre can offer opportunities to think through the pressures and challenges of the Anthropocene. It is situated at the intersection of literary studies and theatre studies, and draws on ecocriticism and affect theory as well as narratology and performance theory.
The corpus consists of plays that deploy innovative formal structures to capture aspects of this epoch, but that simultaneously explore possible affective responses to the friction between the human and more-than- human scales that characterizes the Anthropocene. Alongside two well- known British plays – Lungs by Duncan Macmillan and Oil by Ella Hickson – the thesis discusses several lesser-known plays: Sila by the Canadian playwright Chantal Bilodeau, KillJoy Quiz by the Brazilian-Belgian writer and performer Luanda Casella, and World without Us and Are we not drawn onward to new erA by the Belgian collective Ontroerend Goed.
The aim of this study is twofold: on the one hand, it complements existing literary research on Anthropocene fiction by focusing on theatre instead of novels. On the other hand, it seeks to shed light on how intimate ties to human experience might not be a liability but an asset for narrative modes insofar as they can help bridge the scalar gap between the personal and the geological. The mismatch between scales can easily lead to paralysing affects like climate denial, cynicism, or apathy. This thesis explores how theatre, not despite but because of its embodied nature, might provide unique opportunities to evoke and explore alternative affects like expanded empathy, thoroughgoing irony, or stubborn hope.Literatuurwetenschappers hebben uitvoerig aandacht besteed aan romans en (in mindere mate) poëzie over het antropoceen, maar tot nu toe is er nog weinig onderzoek gedaan naar de strategieën die gebruikt worden in het hedendaags teksttheater om de uitdagingen te tackelen die het antropoceen stelt aan de menselijke verbeelding.
Het antropoceen, het voorgestelde nieuwe geologische tijdperk dat gedefinieerd wordt door de impact die de mensheid heeft op de planeet, vereist een paradigmawisseling die de menselijke ervaring uit het centrum duwt en niet-menselijke schalen voor het voetlicht plaatst. Een prominente stroming binnen de ecokritiek trekt in twijfel of talige verhalen wel een geschikte modus zijn om het antropoceen te verbeelden, omdat ze zo nauw verbonden zijn met antropocentrisch denken en menselijke acties en intenties. Theater lijkt wat dat betreft voor een nog grotere uitdaging te staan. Waar geschreven fictie enkel gebonden is aan de menselijke taal, is live gebrachte fictie daarbovenop ook nog afhankelijk van menselijke lichamen die het verhaal vertolken, of toch op zijn minst vertellen.
Vertrekkend van deze observaties onderzoekt deze dissertatie hoe de belichaamde natuur van theater opportuniteiten kan bieden om na te denken over de problemen en uitdagingen waar het antropoceen ons voor stelt. Het proefschrift situeert zich op het kruispunt tussen literatuur- en theaterwetenschappen, en ent zich op ecokritiek, affect theorie, narratologie en performance theorie.
Het corpus bestaat uit theaterwerken die innovatieve vormelijke structuren gebruiken om aspecten van dit tijdperk te vatten. Daarbovenop verkennen deze werken mogelijke affectieve houdingen ten aanzien van de frictie tussen de menselijke en de bovenmenselijke schalen die eigen is aan het antropoceen. Naast twee bekende Britse theaterstukken – Lungs van Duncan Macmillan en Oil van Ella Hickson – bespreekt dit proefschrift een aantal minder bekende werken: Sila van de Canadese theaterauteur Chantal Bilodeau, KillJoy Quiz van de Braziliaans-Belgische schrijver en performer Luanda Casella, en World without Us en Are we not drawn onward to new erA van het Belgische collectief Ontroerend Goed.
Het doel van de studie is tweeledig: door te focussen op theaterwerken in plaats van romans vormt het een aanvulling op bestaand literatuurwetenschappelijk onderzoek over antropoceenfictie. Daarnaast wil het licht werpen op de manieren waarop de intieme banden met de menselijke ervaring die fictie karakteriseren niet enkel een nadeel, maar ook juist een voordeel kunnen zijn, doordat ze kunnen bijdragen aan het overbruggen van de kloof tussen de persoonlijke en de geologische schaal. De mismatch tussen die schalen kan gemakkelijk leiden tot verlammende affecten zoals ontkenning, cynisme of apathie. Dit proefschrift onderzoekt hoe theater, niet ondanks maar dankzij zijn belichaamde wezen, unieke mogelijkheden zou kunnen bieden om alternatieve affecten zoals verruimde empathie, diepgaande ironie of koppige hoop te kunnen opwekken en exploreren
De enscenering van het autobiografisch geheugen in Tennessee Williams' The Glass Menagerie (1945)
No full textThis article argues that narrative theatre can benefit from an interdisciplinary approach that combines insights from literary studies and theatre studies. It illustrates this point by analyzing the published script for the play The Glass Menagerie (1945) by Tennessee Williams alongside a Dutch staging of the same play by TGA from 2015. It discusses how Williams’s use of extra-literary theatrical means is essential to create a play that represents the subjective, autobiographical memory of its protagonist and narrator Tom. In particular, it looks at cinematic and narrative techniques which the playwright adapts and at the often-neglected function of the projections. To fully grasp the implications of Williams identification of the play as a memory play, a multimodal view is required, this article concludes
Staging the geological archive : Ontroerend Goed’s world without us and anthropocene theater
No full text
Contemporary fiction vs. the challenge of imagining the timescale of climate change
No full textFiction writers who try to do justice to the vast temporal and spatial scales and the enormous complexity of climate change are faced with the problem that the phenomenon exceeds human perception and that it is not dramatic in the traditional sense. In this article we explore the formal challenges that arise when fiction takes on the temporality of climate change by examining three very different novels that seek to capture the geological timescale. We analyze Richard McGuire’s time-bending graphic novel Here (2014), Dale Pendell’s fictional future history The Great Bay (2010), and Jeanette Winterson’s cautionary science-fiction tale The Stone Gods (2007) through the lens of Barbara Adam’s concept of the timescape, Rob Nixon’s idea of slow violence, and Timothy Clark’s notion of destructive doubles to see what kinds of literary innovations and translations the timescale of climate change has provoked. In doing so, we ponder Clark’s question, posed in his recent book Ecocriticism on the Edge: The Anthropocene as a Threshold Concept (2015), whether humans are constitutionally incapable of imagining the Anthropocene—the new geological epoch defined by the action of humans of which climate change is the most salient manifestation—or whether authors can adequately depict and convey it by disrupting conventional modes of representation. We conclude that while each of the three novels ultimately falls short in this regard, collectively they do chart possible pathways for successful literary treatment of the most pressing ecological threat of our time
