13 research outputs found
Implementation of the enhanced recovery after surgery (ERAS) protocol in patients undergoing a gynecological oncological operation
No full textIntroduction: The Enhanced Recovery After Surgery (ERAS) programs include the prehabilitation of the patient, the adequate pain management, the minimization of pre-op fasting and early feeding, the timely post-op recovery of the gastrointestinal system (GOI) function and the rapid mobilization of the surgical patient. They consist of special approaches in three phases – pre-op, intra-op and post-op –, aiming at enhancing post-op recovery and reducing length of stay (LOS), post-op complications or readmissions, as well as the total cost of hospitalization. Aim: To compare the efficacy of the ERAS protocol implementation versus the conventional post-op care in the recovery of patients undergoing major gynecologic oncology surgery (MGOS) for internal genitalia cancer. Material – Method: This is a prospective randomized study within the framework of a doctoral thesis which was carried out in a Gynecology Clinic of a tertiary Oncology Center in Athens. The study sample included patients with internal genitalia cancer undergoing MGOS, randomized into two equally numbered groups: group A, which followed the ERAS protocol, and group B, which followed a conventional post-op care. The numerical pain scale (NPS) was used to assess pain intensity. The collection of medical parameters encompassed data from the anesthesia charts, the operating room practice, the patients’ personal health record, and their interviews. Results: The study population included 101 women who underwent oncological gynecological surgery. 51 women (50.5%) were randomized to the ERAS group and 50 (49.5%) to the control group. The women’s mean age was 54.7 years and their mean MBI was 26.6. Most of them were smokers, suffered from at least one endocrine organ disease and hypertension, and were overweight. The implementation of the ERAS protocol reduced the LOS by 2 days, while the patients who underwent hysterectomy were discharged after one day of hospitalization without any increase in post-op complications and hospital readmissions. The patients in the ERAS group experienced a statistically more significant analgesia, rapid mobilization, early feeding and discontinuation of IV fluids, faster GOI mobilization and removal of urinary catheter and drains. The patients in the ERAS group also exhibited lower rates of blood loss and transfusion, and a lower incidence of PONV, somnolence, sedation, fever, leukocytosis, and albuminopenia. Conclusions: ERAS protocols promote early feeding and mobilization, offer more effective post-op analgesia, accelerate post-op recovery, and reduce the number of hospital days as well as hospitalization costs.Εισαγωγή: Τα προγράμματα ταχείας μετεγχειρητικής ανάρρωσης (Enhanced Recovery After Surgery, ERAS) περιλαμβάνουν την προεγχειρητική ενημέρωση - συμβουλευτική διδασκαλία της ασθενούς, την επαρκή αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού (ΜΤΧ) πόνου, την ελαχιστοποίηση της περιεγχειρητικής νηστείας, την ταχεία αποκατάσταση της ΜΤΧ λειτουργικότητας του γαστρεντερικού συστήματος και την έγκαιρη κινητοποίηση της χειρουργικής ασθενούς. Αποτελούνται από ειδικές προσεγγίσεις σε τρεις φάσεις (προεγχειρητικά, διεγχειρητικά και μετεγχειρητικά), με στόχο την επιτάχυνση της ΜΤΧ ανάρρωσης, τη μείωση του χρόνου νοσηλείας, την ελάττωση των ΜΤΧ επιπλοκών και του αριθμού των επανεισαγωγών και, τέλος, τη μείωση του συνολικού κόστους νοσηλείας. Σκοπός: Η σύγκριση της αποτελεσματικότητας του πρωτοκόλλου ERAS έναντι της συμβατικής MTX φροντίδας στην ανάρρωση των ασθενών που υποβάλλονται σε μείζονες γυναικολογικές ογκολογικές επεμβάσεις (ΜΓΟΕ) λόγω καρκίνου των έσω γεννητικών οργάνων. Υλικό – Μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη στα πλαίσια διδακτορικής διατριβής, η οποία πραγματοποιήθηκε σε Γυναικολογική Κλινική ενός τριτοβάθμιου Ογκολογικού Κέντρου της Αθήνας. Το δείγμα της μελέτης περιλαμβάνει ασθενείς με καρκίνο των έσω γεννητικών οργάνων που υποβλήθηκαν σε ΜΓΟΕ και διαχωρίστηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο ισάριθμες ομάδες: την Α, με άτομα που ακολούθησαν το πρωτόκολλο ERAS, και τη Β, με άτομα που ακολούθησαν τη συμβατική ΜΤΧ φροντίδα. Για την αξιολόγηση της έντασης του πόνου χρησιμοποιήθηκε η αριθμητική κλίμακα άλγους (NPS). Η συλλογή των ιατρικών παραμέτρων περιέλαβε στοιχεία από τα διαγράμματα αναισθησίας, τα πρακτικά του χειρουργείου, τον ατομικό φάκελο και τις ατομικές συνεντεύξεις των ασθενών. Αποτελέσματα: Ο μελετώμενος πληθυσμός περιέλαβε 101 γυναίκες που υποβλήθηκαν σε ΜΓΟΕ. Οι 51 από αυτές (50,5%) τυχαιοποιήθηκαν στην ομάδα ERAS και οι 50 (49,5%) στην ομάδα ελέγχου. Η μέση ηλικία των γυναικών ήταν 54,7 έτη και ο μέσος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) 26,6. Η πλειονότητα των γυναικών ήταν καπνίστριες, έπασχαν από τουλάχιστον ένα νόσημα ενδοκρινών οργάνων, εμφάνιζαν υπέρταση και ήταν υπέρβαρες. Η εφαρμογή του πρωτοκόλλου ERAS μείωσε τη διάρκεια νοσηλείας κατά 2 ημέρες, ενώ οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε Ολική Υστερεκτομή Μετά των Εξαρτημάτων (OYME) εξήλθαν από το νοσοκομείο έπειτα από μονοήμερη νοσηλεία χωρίς αύξηση των ΜΤΧ επιπλοκών και του αριθμού των επανεισαγωγών στο νοσοκομείο. Στις ασθενείς της ομάδας ERAS διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντικά αποτελεσματικότερη αναλγητική απόκριση, ταχύτερη έγερση και πλήρη κινητοποίηση, πρώιμη εντερική σίτιση και διακοπή των υγρών IV, ταχύτερη κινητοποίηση του πεπτικού και αφαίρεση του ουροκαθετήρα και των παροχετεύσεων σε σχέση με αυτές στην ομάδα ελέγχου. Στις ίδιες ασθενείς παρατηρήθηκε χαμηλότερο ποσοστό απωλειών αίματος και μετάγγισης, μικρότερο ποσοστό εμφάνισης ΜΤΧ ναυτίας, εμέτου, υπνηλίας, καταστολής, εμπύρετου, λευκοκυττάρωσης και αλβουμινοπενίας. Συμπεράσματα: Τα πρωτόκολλα ERAS προάγουν την έγκαιρη σίτιση και κινητοποίηση των ασθενών, προσφέρουν αποτελεσματικότερη ΜΤΧ αναλγησία, επιταχύνουν τη ΜΤΧ ανάρρωση και μειώνουν τον αριθμό των ημερών και το κόστος της νοσηλείας
Ο ρόλος των μυοχαλαρωτικών-σπασμολυτικών στη Συστηματική Μετεγχειρητική Αναλγησία, σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αποκατάσταση μαστού μετά από μαστεκτομή
No full textΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η μαστεκτομή είναι η πλέον ενδεδειγμένη θεραπεία για τον καρκίνο του μαστού, με την αποκατάσταση του μαστού να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπείας. Οι επεμβάσεις αποκατάστασης γίνονται με διάφορες τεχνικές, είτε άμεσα, ταυτόχρονα με τη μαστεκτομή, είτε μετά από αυτήν. Ο μετεγχειρητικός πόνος εμφανίζεται στο σύνολο των ασθενών, που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση αποκατάστασης μαστού μετά από μαστεκτομή, με μέτρια ή ισχυρή ένταση.Για την αντιμετώπιση του πόνου χρησιμοποιούνται οπιοειδή αναλγητικά, με σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η χρήση ενός σχήματος συστηματικής μετεγχειρητικής αναλγησίας, που θα περιορίζει τη χορήγηση οπιοειδών χωρίς να μειώνει την ανακούφιση του πόνου, είναι αναγκαία. ΣΚΟΠΟΣ: Η μέτρηση της αποτελεσματικότητας του σχήματος συστηματικής μετεγχειρητικής αναλγησίας, με τη χρήση μυοχαλαρωτικών φαρμάκων από το στόμα (P.O.) παράλληλα με τη χρήσηπαρακεταμόλης και λορνοξικάμης ενδοφλεβίως I.V., περιορίζοντας τη χρήση οπιοειδών αναλγητικών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Πρόκειται για κλινική μελέτη των ασθενών της Πλαστικής Χειρουργικής Κλινικής ενός Ογκολογικού Νοσοκομείου της Αθήνας, κατά το χρονικό διάστημα Σεπτεμβρίου 2016 - Ιουνίου 2017. Το δείγμα της μελέτης περιλαμβάνει ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επέμβαση αποκατάστασης μαστού μετά από μαστεκτομή. Χρησιμοποιήθηκαν δύο κύρια σχήματα συστηματικής μετεγχειρητικής αναλγησίας, το ένα με τη χρήση μυοχαλαρωτικών-σπασμολυτικών (ομάδα Α) και το άλλο χωρίς (ομάδα Β). Οι δύο ομάδες έλαβαν συστηματικά παρακεταμόλη Χ3 και λορνοξικάμη Χ2 I.V., ενώ χορηγήθηκε οπιοειδές μόνο κατ’ επίκληση επί οξέος ανθεκτικού πόνου (προποξυφαίνη I.V. ή μορφίνη 0,1mg/kg SC). Για την καταμέτρηση του μετεγχειρητικού πόνου χρησιμοποιήθηκε η αριθμητική κλίμακα μέτρησης πόνου (NPS). Παράλληλα αξιολογήθηκαν, με κλίμακες Likert, η ικανοποίησή των ασθενών από την αναλγητική αγωγή, η δυσκολία από τις παρενέργειες των φαρμάκων και η βελτίωση της ανάρρωσης. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με ανώνυμο ερωτηματολόγιο και η επεξεργασία πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό πακέτο SPSS ver.24. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην μελέτη συμμετείχαν 70 ασθενείς, ηλικίας μεταξύ 34 και 65 ετών. Οι 28 ασθενείς (40%) υπεβλήθησαν σε αποκατάσταση μαστού α’ χρόνου και οι 42 (60%) σε β’ χρόνου.Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ του πόνου κατά την ημέρα του χειρουργείου(p=0.017) όπως και κατά τις τρεις επόμενες (p=0.000). Στην ομάδα Α ειδικά την πρώτη μετεγχειρητική ημέρα, ο πόνος μειώθηκε κατευθείαν στο μισό από τον πόνο της μέρας του χειρουργείου Χ2= 93.888, p = 0.000. Σχετικά με τις μεταβλητές: «ικανοποίησή από την αναλγητική αγωγή», «δυσκολίες από τις παρενέργειες» των φαρμάκων και «βελτίωση της ανάρρωσης»διαπιστώθηκε ότι η ικανοποίησή από την αναλγητική αγωγή σχετίζεται με την βελτίωση ανάρρωσης, τόσο στην ομάδα που λαμβάνει επιπρόσθετα muscoril, (p=0,002) όσο και στην ομάδα των συνήθη παυσίπονων (p=0,000). Ειδικά στην ομάδα Α το επίπεδο της ικανοποίησης από την αναλγητική αγωγή είναι μεγαλύτερο. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η χρήση των μυοχαλαρωτικών-σπασμολυτικών στην μετεγχειρητική αναλγησία σε επεμβάσεις αποκατάστασης του μαστού μετά από μαστεκτομή, συμβάλλει στην μείωση της έντασης του πόνου, που βιώνουν οι ασθενείς και στην μείωση των παρενεργειών από τα οπιοειδή αναλγητικά φάρμακα, ως αποτέλεσμα της ελαττωμένης ζήτησης οπιοειδών αναλγητικών.Οι ασθενείς που έλαβαν το σχήμα της συστηματικής μετεγχειρητικής αναλγησίας με τη χρήση των μυοχαλαρωτικών-σπασμολυτικών φαρμάκων, δήλωσαν μεγαλύτερη ικανοποίηση από την αναλγητικής τους αγωγή και σημαντική βελτίωση στην ανάρρωση τουςBACKGROUND: Mastectomy is the most appropriate treatment for breast cancer, with breastreconstruction being considered an integral part of the treatment. Recovery procedures areperformed by various techniques, either directly at the same time or after it. Post-operative pain ispresent in all patients who have undergone breast reconstruction after mastectomy, with moderate orstrong tension. Opioid analgesics are used to treat pain, with significant side effects. The use of asystemic postoperative analgesia regimen, which limits the administration of opioids withoutreducing pain relief, is necessary.AIM: The measurement of the effectiveness of the systemic postoperative analgesic regimen usingoral (P.O.) muscle relaxants- spasmolytic along with the use of paracetamol and intravenousintravenous (I.V.), limiting the use of opioid analgesics.MATERIAL AND METHOD: This is a clinical trial of the patients of the Plastic Surgery Clinic ofan Oncology Hospital in Athens, between September 2016 and June 2017. The sample includedpatients undergoing breast reconstruction after mastectomy. Two main protocols of systemic post-operative analgesia were used, one using muscle relaxants- spasmolytic (group A) and the otherwithout (group B). The two groups received paracetamol X3 and lornoxicam X2 I.V. systematically,while an opioid was administered only on request for acid resistant pain (propoxyphene I.V. ormorphine 0.1mg / kg SC).The pain measurement scale (NPS) was used to measure post-operative pain. At the same time,Likert scales were evaluated for patient satisfaction with analgesic treatment, the difficulty whichwas caused by the side effects of the drugs and the improvement of the recovery. The datacollection was done with an anonymous questionnaire and the processing was performed with theSPSS ver.24 statistical packet.RESULTS: The study involved 70 patients aged between 34 and 65 years. The 28 patients (40%)underwent breast reconstruction at the same time and 42 (60%) at the second time. There is astatistically significant difference between pain on the day of surgery (p = 0.017) as well as thethree subsequent (p = 0.000). In group A especially on the first postoperative day, pain was reduceddirectly to half of the X2 surgery pain = 93.888, p = 0.000. Concerning the variables: "satisfactionwith analgesic treatment", "side effects" of drugs and "improvement of recovery" it was found thatthe satisfaction with analgesic treatment is related to the improvement of recovery both in the groupreceiving additional muscoril, p = 0.002) and in the group of common pain killers (p = 0.000).Especially in group A the level of satisfaction with analgesic treatment is higher. CONCLUSION: The use of muscle relaxant- spasmolytic agents in postoperative analgesia inbreast reconstruction procedures after mastectomy contributes to reducing the pain intensityexperienced by patients and reducing the side effects of opioid analgesics as a result of reduceddemand for opioid analgesics. Patients who received the form of systemic postoperative analgesiausing muscle relaxant-spasmolytic drugs reported greater satisfaction with their analgesic treatmentand significant improvement in their recovery
The postoperative pain management in mastectomy and immediate breast reconstruction with implants
No full textΕισαγωγή: Οι περισσότερες γυναίκες με καρκίνο μαστού επιλέγουν να γίνει ταυτόχρονα με την μαστεκτομή και η αποκατάσταση. Η συχνότερη μέθοδος αποκατάστασης μαστού γίνεται με τη χρήση διατατήρων των μυών και του δέρματος. Η αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου της επέμβασης είναι μείζονος σημασίας. Αφενός επειδή ο μετεγχειρητικός πόνος μπορεί να μεταπέσει σε χρόνιο νευροπαθητικό και αφετέρου, επειδή η μετεγχειρητική ανοσοκαταστολή που προκαλεί συμβάλλει στην δημιουργία μεταστάσεων. Σκοπός: Η διερεύνηση των μεθόδων διαχείρισης του μετεγχειρητικού πόνου σε επεμβάσεις μαστεκτομής και αποκατάστασης μαστού με τοποθέτηση διατατήρων, προκειμένου να αναδειχθεί η καλύτερη αναλγητική προσέγγιση. Μεθοδολογία: Έγινε βιβλιογραφική ανασκόπηση στις διεθνείς βάσεις δεδομένων Pub med, Google και Elsevier της τελευταίας δεκαετίας, με τη χρήση λέξεων κλειδιών. Αποτελέσματα: Οι γυναίκες που υποβάλλονται σε μαστεκτομή και αποκατάσταση με διατατήρες βιώνουν έντονο μετεγχειρητικό πόνο με σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες από τα διάφορα συστήματα. Η σύγχρονη αλγολογία στοχεύει στη μείωση της χρήσης των οπιοειδών φαρμάκων, με την χρήση άλλων αναλγητικών. Ιδανικό αναλγητικό σκεύασμα δεν υπάρχει. Ωστόσο, η πολυπαραγοντική αναλγησία προσφέρει ικανοποιητικά επίπεδα μετεγχειρητικής αναλγησίας. Τέλος, η χρήση ορισμένων αναλγητικών φαρμάκων και τεχνικών προσφέρει επιπλέον όφελος στις ασθενείς γιατί τις προστατεύει από πιθανή μετάσταση. Συμπεράσματα: Η καλύτερη αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου επιτυγχάνεται με τη χρήση συστηματικής πολυπαραγοντικής αναλγησίας και προληπτικής αναλγησίας πριν από την χειρουργική επέμβαση. Τον σημαντικότερο ρόλο στην αντιμετώπιση του μετεγχειρητικού πόνου παίζει η επιλογή του καταλληλότερου αναλγητικού σχήματος εξατομικευμένα και με κριτήριο τα οφέλη για την ασθενή, τα παρεχόμενα μέσα, το κόστος και την κουλτούρα του οργανισμού. Προτείνεται η χρήση μιας πολυπαραγοντικής, συστηματικής και προληπτικής αναλγησίας, σε συνδυασμό με τοπική έγχυση αναλγητικού στο χειρουργικό τραύμα.Introduction: Most women choose breast reconstruction at the same time as mastectomy. The most common method of breast reconstruction is with tissue expanders (implementation). The relief from the postoperative pain of mastectomy and reconstruction is of major importance. Not only because post-operative pain can become chronic neuropathic, but also because the post-operative immune suppression it exposes the woman with breast cancer to the risk of metastases. Aim: To investigate the methods of postoperative pain management in mastectomy and immediate breast reconstruction with tissue expander in order to promote the best analgesic approach. Methods: A bibliographic review was carried out on Pubmed, Google and Elsevier internet databases using keywords of the last 10 years. Results: Women undergoing mastectomy and breast reconstruction suffer severe post-operative pain with significant side effects from various systems. The algology aims to reduce the use of opioids, using other analgesics. The ideal analgesic regimen does not exist. Multimodal analgesia provides satisfactory levels of postoperative analgesia, while the use of certain analgesic drugs and techniques provides additional benefit to patients because they protect them against possible metastasis. Conclusions: The best treatment for postoperative pain is achieved by using systemic multimodal analgesia and preventive analgesia prior to surgery. The most important role in the treatment of post-operative pain is the choice of the most appropriate analgesic regimen, personalized and based on the patient's benefits, the means provided, the cost and the culture of the organism. It is recommended to use a multifactorial, systemic and prophylactic analgesia, in combination with a local injection of analgesic to the surgical wound
Outcomes of Enhanced Recovery after Surgery (ERAS) in Gynaecologic Oncology: A Randomized Clinical Trial
No full textQUALITY OF LIFE OF PATIENTS WITH TYPE 3C DIABETES MELLITUS AFTER PARTIAL, TOTAL PANCREATECTOMY AND PANCREATICODUODENECTO-MY - SYSTEMATIC REVIEW
No full textIntroduction: Type 3c diabetes mellitus, also known as pancreatogenic diabetes, occurs after partial or total pancreatectomy or pancreaticoduodenectomy. Pancreatogenic diabetes in combination with the pancreatic cancer and the postoperative condition of patients who undergo pancreatectomy, affects their quality of life. Aim: The aim was the systematic review of the literature in order to investigate quality of life of patients with type 3c diabetes mellitus after partial, total pancreatectomy and pancreaticoduodenectomy. Material and Method: A systematic review was undertaken of current literature, searching to Medline (Pubmed), Google Scholar και Scopus from May 2021 to April 2022. Inclusion criteria of the 6 studies of this work were the primary studies in english and greek language, published after 2012, with a sample of individuals who underwent pancreatectomy and diagnosed with type 3c diabetes mellitus. Results: Patients with type 3c diabetes mellitus after pancreatectomy had a comparable diabetes and cancer related quality of life. However, patients who underwent total pancreatectomy had slightly worse physical and emotional function, longer duration of fatigue at daily activities, dysfunction of social relations, insomnia, more severe gastrointestinal symptoms such as indigestion and flatulence and more common hypoglycemic episodes than in patients underwent partial pancreatectomy or pancreaticoduodenectomy. In addition, both the growing age of patients and the pancreatic insufficiency adversely affect the quality of life. Conclusion: Patients who undergo total pancreatectomy do not show statistically significant difference in overall quality of life compared to patients who undergo partial pancreatectomy and pancreaticoduodenectomy. However, pathological factors associated with total pancreatectomy postoperatively such as pancreatogenic diabetes, contribute to the limitation of this kind of surgery and it is recommended to be applied with specific criteria and the patient survival as the ai
Assessment of nurses’ and assistants’ knowledge on the prevention and management of pressure ulcers
No full textBackground: The pressure ulcers constitute a major clinical problem with enormous socio-economic consequences worldwide. Nurses' knowledge on pressure ulcers’ management plays a crucial role in the prevalence of pressure ulcers.Aim: The investigation of nurses’ knowledge, working in a general hospital, regarding the prevention and management of pressure ulcers. Material and Method: It was a cross-sectional study using a structured questionnaire. The sample consisted of 54 nurses and assistants working in medical and surgical departments of a General Hospital in Athens, Greece. The collection of data took place from June 2019 until November 2019. The analysis of data conducted using the IBM SPSS® program, version 25 (IBM Corp. in Armonk, NY).Results: The mean age of the participants was 42,73 ±8,42 years, and 90,6% were women, with an average work experience of 19,05±9,84 years. The age of nurses of the sample was not associated with the knowledge regarding the prevention of pressure ulcers (p = 0,80). No significant differences were found between their knowledge and the department of work, or the years of work experience and the related seminars organized in the department (p > 0,05). Nurses who had a postgraduate degree had statistically significant more correct answers (p = 0,01).Conclusions: Despite the development of nursing science in the treatment of pressure ulcers, nurses continue to present insufficient knowledge in the daily clinical practice. Τhe implementation of clinical guidelines and the continuing education courses may help nurses to enhance their knowledge
Exploration the Quality of Life and the related factors in women with recent diagnosis of gynecological cancer, before the surgical treatment, in Greece
No full textIntroduction: In Greece, it is estimated that annually 600 new cases of cervical cancer are diagnosed, being the third most common form of cancer in women after breast cancer (22.9%) and colon cancer (9.4%).In addition to being life-threatening, such a diagnosis can also represent the psychological impact of gynecological cancers; there are negative emotional consequences of such a diagnosis for both patients and their families affecting the quality of life (QOL) of patients with gynecological cancer.Aim: To examine the quality of life (QOL) of women with recent diagnosis of gynecologic cancer (RDGC) in Greece during their illness and to identify the psychosocial problems and the symptoms faced by women in the early stages of the disease.Material and Method: A prospective study of 63 patients with RDGC before undergoing hysterectomy, who completed the EORTC QLQ-C30 questionnaire.Results: The patients were between 45 and 50 years old (19.6%). Impaired physical functioning of women with RDGC was associated with strenuous activity or a long walk. Emotionally, patients showed a lack of concentration, tension, anxiety, irritation and depression. Age was negatively correlated with depression (p-value = 0.05<0.1). More than half of women had pain and few of them suffered a lot. Pain, shortness of breath (dyspnea) and fatigue caused discomfort and interference with daily living activities. More than half had sleeping disorders. Constipation and lack of appetite were common symptoms of the digestive system. Most women had no social or financial problems and rated their quality of life “very good”.Conclusions: Women with a RDGC, besides the common physical symptoms such as fatigue, pain, anorexia, sleep disorders and loss of appetite, had also emotional disorders. The feeling of depression was present in most patients. It was found that the younger the patient, the more depressed they feel
The correlation between gram negative infection and ICU -acquired weakness in critically ill patients. A study from Greece.
No full textBackground: ICU-acquired weakness (ICU-AW) is a clinical syndrome that occurs in critically ill patients. Weaning from the ventilator becomes difficult due to the generalized muscle weakness. The effects of ICU-AW directly affect the quality of life of patients with significant motor and sensory disabilities. This study aimed to investigate how gram-negative infections affected muscle power in patients on critical illness.
Method and Material: The study involved 99 critically ill patients in a Greek General Hospital's intensive care unit who required mechanical ventilation for over 72 hours. 21 of them had gram-positive blood cultures, identified using the "Emrora" database. The severity scales used were APACHE II, SOFA, and SAPS III. Clinical examinations of muscular strength were performed within 48 hours of ICU release, using the MRC muscle strength scale.
Results: The total MRC score of patients (21) with gram (-) microbiemia was 47.5 ± 13.5 (mean ± SD) while in the patients (19) with gram (+) it was 50 ± 14 (mean ± SD) with p=0.5. Of the 21 patients who were gram positive (-) blood culture, 7 were diagnosed with ICU-AW and had a total MRC score of 34 ±14.
Conclusions: Gram-negative microbiemia negatively impacts ICU-AW patients' muscle strength, increasing survival rates, raising concerns about long-term issues in the ICU, particularly ICU-AW. Further research is needed to understand the processes associated with SIRS and ICU-AW development
Evaluation of a quality improvement intervention to reduce anastomotic leak following right colectomy (EAGLE): pragmatic, batched stepped-wedge, cluster-randomized trial in 64 countries
No full textEvaluation of a quality improvement intervention to reduce anastomotic leak following right colectomy (EAGLE): pragmatic, batched stepped-wedge, cluster-randomized trial in 64 countries
No full textBackground: Anastomotic leak affects 8 per cent of patients after right colectomy with a 10-fold increased risk of postoperative death. The EAGLE study aimed to develop and test whether an international, standardized quality improvement intervention could reduce anastomotic leaks. Methods: The internationally intended protocol, iteratively co-developed by a multistage Delphi process, comprised an online educational module introducing risk stratification, an intraoperative checklist, and harmonized surgical techniques. Clusters (hospital teams) were randomized to one of three arms with varied sequences of intervention/data collection by a derived stepped-wedge batch design (at least 18 hospital teams per batch). Patients were blinded to the study allocation. Low- and middle-income country enrolment was encouraged. The primary outcome (assessed by intention to treat) was anastomotic leak rate, and subgroup analyses by module completion (at least 80 per cent of surgeons, high engagement; less than 50 per cent, low engagement) were preplanned. Results: A total 355 hospital teams registered, with 332 from 64 countries (39.2 per cent low and middle income) included in the final analysis. The online modules were completed by half of the surgeons (2143 of 4411). The primary analysis included 3039 of the 3268 patients recruited (206 patients had no anastomosis and 23 were lost to follow-up), with anastomotic leaks arising before and after the intervention in 10.1 and 9.6 per cent respectively (adjusted OR 0.87, 95 per cent c.i. 0.59 to 1.30; P = 0.498). The proportion of surgeons completing the educational modules was an influence: the leak rate decreased from 12.2 per cent (61 of 500) before intervention to 5.1 per cent (24 of 473) after intervention in high-engagement centres (adjusted OR 0.36, 0.20 to 0.64; P < 0.001), but this was not observed in low-engagement hospitals (8.3 per cent (59 of 714) and 13.8 per cent (61 of 443) respectively; adjusted OR 2.09, 1.31 to 3.31). Conclusion: Completion of globally available digital training by engaged teams can alter anastomotic leak rates. Registration number: NCT04270721 (http://www.clinicaltrials.gov)
