4,609 research outputs found
Data for: Manganese-enriched CsPbCl3 perovskite nanocrystals for self-assembled supercrystals
No full textRaw data from photoluminescence, electron microscopy, inductively coupled plasma-mass spectrometry and powder X-ray diffraction experiments for supporting the publication: "Manganese-enriched CsPbCl3 perovskite nanocrystals for self-assembled supercrystals
Data for: Mn2+-doped CsPbBr3 Perovskite Supercrystals: Enhancing Morphology and Substrate Variation
No full textRaw data from inductively coupled plasma-mass spectrometry, absorbance, photoluminescence, electron microscopy (size histograms), and powder X-ray diffraction experiments for supporting the publication: "Mn2+-doping CsPbBr3 Perovskite Supercrystals: Enhancing Morphology and Substrate Variation
Księga Rodzaju. Przełożył i opracował Marek Piela (Kraków: Księgarnia Akademicka 2020)
No full textBook Review: Księga Rodzaju. Przełożył i opracował Marek Piela (Kraków: Księgarnia Akademicka 2020
Maintaining CMSO₂ Properties on Dynamic Structures with Bounded Feedback Vertex Number
No full textLet be a sentence of CMSO₂ (monadic second-order logic with quantification over edge subsets and counting modular predicates) over the signature of graphs. We present a dynamic data structure that for a given graph G that is updated by edge insertions and edge deletions, maintains whether is satisfied in G. The data structure is required to correctly report the outcome only when the feedback vertex number of G does not exceed a fixed constant k, otherwise it reports that the feedback vertex number is too large. With this assumption, we guarantee amortized update time O_{,k}(log n).
By combining this result with a classic theorem of Erdős and Pósa, we give a fully dynamic data structure that maintains whether a graph contains a packing of k vertex-disjoint cycles with amortized update time O_k(log n). Our data structure also works in a larger generality of relational structures over binary signatures
“Poland represented existential experiences of resistance, political experiences and intellectual impact”. Marek Zybura in conversation with Wolfgang Templin, the author of the German biography of Józef Piłsudski
No full textWolfgang Templin (born in 1948) was active in the democratic resistance in the former GDR. He co‑founded the party Bündnis 90 in reunified Germany and was writer and author of history books. In the conversation with Marek Zybura (born in 1957) —the Chair of History of Literature and Culture of Germany in the Willy Brandt Centre of German and European Studies at the University of Wroclaw—Templin discusses the origins of his Piłsudski biography (2022), which is being published in the Polish translation by Bellona in Warsaw
Wprowadzenie do metod wariacyjnych
No full textna okładce: logo 75 lat PŁPrzedkładany Czytelnikowi podręcznik w jakiejś mierze stanowi odzwierciedlenie wykładów z rachunku wariacyjnego (w ujęciu optymalizacyjnym), które prowadziłem od roku 2012 w Instytucie Matematyki Politechniki Łódzkiej, najczęściej dla studentów wybierających indywidualny program studiów. Notatki do wykładów istniały już wcześniej w różnej postaci i postanowiłem je połączyć w pewną całość [...]
Opening sentences in Marek Krajewski’s novels
No full textOpening sentences raise a lot of interest of both linguists and common Polish speakers. It is evident from numerous websites in which Internet users share their observations on the best opening sentences of books (most often novels), as well as theoretical papers and writing guides. The analysis of opening sentences of ten novels by Marek Krajewski (co-author of two of them being Mariusz Czubaj) is to provide an answer to the question to what extent the utterance opening of the texts of the Wroc³aw-based prose writer fulfill the requirements to be met by such type of constructions. It turns out that most crucial are syntactic and semantic features rather than lexical ones. The clash between theoretical assumptions and the M. Krajewski’s writing practice shows that opening sentences of his novels not always fall into classical determinants of incipient formulas. It also illustrates the thesis that a skillful writer does not need to cling to theoretical assumptions to create good opening sentences and novels translated into nearly twenty languages
Od-czytywanie. Kultura antyczna jako możliwy kod kultury Zachodu na początku XXI wieku
No full textArtykuł ukazał się w serii „Humanizm. Idee, nurty i paradygmaty humanistyczne w kulturze polskiej”Na wstępie badacz zaznacza odmienność swego tekstu, mającego uchwycić procesy kulturowe w trakcie ich trwania, nie interpretującej rekonstrukcji przeszłości. Następnie wskazuje trzy powody marginalizacji antyku i tradycji klasycznych po 1989: uwolnienie literatury od ról politycznych, powiązanie klasycyzmu w drugiej połowie XX w. z wysokim tonem i moralnością, zerwanie ciągłości kulturowej w świecie Zachodu. Nazwy antyczne odczuwa się obecnie jako puste klisze, zrównały się znaczenia tekstów kultury wysokiej i niskie, nie ceni się przeszłości dla jej samej. Zakwestionowano sens kanonu. Rzadko czyta się teksty antyczne egzystencjalnie i reinterpretuje je, starożytność stała się niepotrzebna.
Kolejną część tekstu autor poświęcił wybranym próbom uczynienia tradycji klasycznych na nowo żywotnymi. Leo Strauss reprezentował intelektualny gnostycyzm: czytał klasyków bez prób rekonstrukcji kontekstu kulturowego, w zamian szukając sensów ukrytych z obawy przed władzą. Alan Bloom lekturą tekstów Platona na uniwersytecie chciał leczyć kryzys humanizmu, skutek liberalno-lewicowej rewolucji l. 60. Według George’a Steinera wyznacznikiem tożsamości kulturowej Europejczyka jest przyswojenie kanonu lektur, które przy każdym odczytaniu podlegają przekładowi na inny kod językowy, kulturowy, historyczny. To akt nie tylko intelektualny, lecz także egzystencjalny. Natomiast Oliver Taplin w swych badaniach tragedii greckiej kwestionował jej silny związek z rytuałem religijnym, co było próbą uczynienia jej aktualną dla współczesnego odbiorcy.
Twórcy wszystkich tych koncepcji nie próbują dotrzeć do antyku jako takiego. Konstruują jakąś jego wizję, którą uznają za przydatną dla współczesnego człowieka. Mają do starożytności stosunek sentymentalny, oparty na dystansie, nie naiwny (w rozumieniu Schillera).
W następnej części tekstu badacz przeprowadza przykładową aktualizującą interpretację tekstów klasyków. W szkole często traktuje się je jak wystawę muzealną, z góry zakłada się ich obcość. Młodym odbiorcom trudno utożsamić się z klasycznie wykładanym dylematem Antygony. Można jednak przeakcentować jego odczytanie tak, by wydobyć problemy obecnego społeczeństwa liberalnego, w którym jednostka musi mierzyć się ze zbiorowością. W takiej lekturze potrzeba wyostrzonej świadomości metody, operującej kategorią obcości kulturowej i inności. Widać to w interpretacji Bachantek Eurypidesa, które można odnieść do tematów tożsamości, inności, transgresji czy przemocy kulturowej. Natomiast Rycerzy Arystofanesa można odnieść do kwestii demokracji liberalnej początku XXI w.
Ewentualny zarzut prezentyzmu takiej lektury autor uprzedza stwierdzeniem, że rekonstrukcja antyku takim, jakim był, jest niemożliwa i bezcelowa. Klasyków nie czyta się dla nich samych, ale by odnaleźć w nich siebie. Niektórych tylko poznaje się dla celów filologicznych – badacz nazywa ich autorami pośredniczącymi, potrzebnymi, by nauczyciel zdobył warsztat i wiedzę do objaśniania autorów instruktywnych, których dzieła można zaktualizować, gdyż zawierają wątki ważne dla kultury współczesnej. Ich lista jest płynna: Plutach dawniej był instruktywny, obecnie raczej pośredniczy.
Na końcu autor formułuje kilka postulatów: należy oczyścić tradycję antyczną z aksjologicznego balastu, już niepotrzebnego, a także interpretować przeszłość przez teraźniejszość i odwrotnie, przyjąć rolę tłumacza międzykulturowego. Pomoże to budzić zainteresowanie dla kultury w nowej sytuacji humanisty, który z prawodawcy kultury stał się tylko jej opowiadaczem.Paweł Majewski, De-Ciphering. Ancient Culture as a Possible Code of Western Culture in the Early Twenty-First Century
The researcher begins by emphasising the distinctness of his text, which is to capture cultural processes during their duration, and not to interpret the reconstruction of the past. He points to three reasons for marginalising antiquity and classical traditions after 1989: (1) freeing literature from political roles, (2) linking Classicism in the second half of the twentieth century with a high tone and morality, (3) breaking cultural continuity in the Western world. The ancient names are now empty clichés; the meanings of the texts of high and low culture have become equal; the past is not appreciated for its own sake. The meaning of the canon was questioned. Ancient texts are rarely read and reinterpreted existentially; antiquity has become unnecessary.
The next part of his text the author devoted to selected attempts to revive classical traditions. Leo Strauss represented an intellectual Gnosticism: he read the classics without attempting to reconstruct the cultural context, looking instead for meanings hidden for fear of the authorities. By reading Plato’s texts at the university, Alan Bloom wanted to cure the crisis of humanism resulting from the liberal-leftist revolution of the 1960s. According to George Steiner, the determinant of the European’s cultural identity is the knowledge of a canon of readings, which at every reading are translated into different language, cultural and historical codes. It is an act not only intellectual but also existential. Oliver Taplin, on the other hand, in his studies of the Greek tragedy questioned its strong connection with a religious ritual, which was an attempt to make it relevant for the modern audience.
The authors of all these concepts are not interested in antiquity as such. They construct a vision that they consider useful for modern man. They have sentimental feelings towards antiquity, based on distance, not naive ones (in Schiller’s understanding).
In the next part of the text, the researcher presents an example of updating interpretation of the texts of the classics. At school, they are often treated as a museum exhibition, regarded as foreign in advance. Young recipients find it challenging to identify with the classically taught Antigone’s dilemma. It is possible, however, to emphasise its reading so as to bring out the problems of the present liberal society, in which the individual must face the community. Such a reading needs a sharpened awareness of the method, operating in the category of cultural alienation and otherness. This can be seen in the interpretation of Euripides’ Bacchants, which can be related to the subjects of identity, otherness, transgression or cultural violence. Aristophanes’ Knights can be associated with the issue of liberal democracy of the early twenty-first century.
An allegation of presentism of such reading the author refutes by stating that the reconstruction of antiquity as it was, is both impossible and pointless. One does not read classics for themselves but to find oneself in them. Some are studied only for philological purposes – Majewski calls them “intermediary authors”, needed for the teacher to gain the methodology and knowledge to explain the so-called “instructional authors”, whose works can be updated because they contain problems important for contemporary culture. Their list is not fixed: Plutarch used to be instructive, now it is rather mediating.
Finally, the author formulates several postulates: one should cleanse the ancient tradition of axiological ballast, which is no longer needed, and interpret the past through the present, and vice versa, assuming the role of intercultural translator. This will help to arouse interest for culture in the new situation of the humanist, who from culture’s legislator has become only its storyteller.Ewa Kuczyńsk
Развитие склоновых процессов в раннем средневековье (на примере двух разрезов в районе озера Ясень)
No full textMajewski Marek. The development of slope processes in the early Middle Ages (on the example of two sections in the area of Lake Yasen
Kto tu wpuścił panią Moru
No full textTeatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu Pani Moru tekst i reżyseria: Sebastian Majewski, choreografia Wojciech Marek Kozak premiera: 4 września 202
- …
