616 research outputs found
Supplementary_material – Supplemental material for CD8<sup>+</sup> PD-1<sup>+</sup> T-cells and PD-L1<sup>+</sup> circulating tumor cells in chemotherapy-naïve non-small cell lung cancer: towards their clinical relevance?
No full textSupplemental material, Supplementary_material for CD8+ PD-1+ T-cells and PD-L1+ circulating tumor cells in chemotherapy-naïve non-small cell lung cancer: towards their clinical relevance? by Athanasios Kotsakis, Galatea Kallergi, Despoina Aggouraki, Zaharoula Lyristi, Filippos Koinis, Eleni Lagoudaki, Anastasios Koutsopoulos, Vassilis Georgoulias and Eleni-Kyriaki Vetsika in Therapeutic Advances in Medical Oncology</p
The Δρομοδείχτης της Ελλάδος of 1824 and Athanasios Stageirites (Τίτλος περίληψης)
No full textσ. [281]-290Κείμενο στα ελληνικά με περίληψη στα αγγλικά με τον τίτλο: The Δρομοδείχτης της Ελλάδος of 1824 and Athanasios StageiritesThe article first examines the close relationship between the publication “Δρομοδείχτης της Ελλάδος” [1824] and the publication “Ηπειρωτικά” (1819) by Athanasios Stageirites and then suggests that Athanasios Stageirites is the likeliest author of the “Δρομοδείχτης της Ελλάδος”.Δωδώνη: Τεύχος Πρώτο: επιστημονική επετηρίδα του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων; Τόμ. 43-44 (2014-2015
A systematic survey of secondary resistance to cancer tretments with small-molecule kinase inhibitors, caused by acquired mutations in target genes
No full textΒιβλιογραφία : σ. 56 - 62Οι πρωτεϊνικές κινάσες διακρίνονται σε διαμεμβρανικούς υποδοχείς και σε ενδοκυτταροπλασματικές πρωτεΐνες και, καταλύοντας τη φωσφορυλίωση υποκείμενων πρωτεϊνών-υποστρωμάτων, συμμετέχουν στη διακυτταρική και ενδοκυττάρια μετάδοση σημάτων. Η παρουσία γενετικών βλαβών σε αριθμό πρωτεϊνικών κινασών αποτελεί σημαντικό μηχανισμό της καρκινογένεσης και της καρκινικής αύξησης. Η στόχευσή τους με συνθετικούς μικρομοριακούς αναστολείς κινασών αποτελεί επιτυχή θεραπευτική πρακτική στον καρκίνο.
Η ανάπτυξη αντίστασης στη θεραπεία διακρίνεται σε πρωτοπαθή, η οποία οφείλεται σε μηχανισμούς που υπάρχουν πριν από την έκθεση στη θεραπεία, και σε επίκτητη, η οποία οφείλεται σε μηχανισμούς που αναπτύσσονται μετά τη θεραπεία με τον αναστολέα κινασών. Με όρους εξελικτικής βιολογίας, η ανάπτυξη της αντίστασης μπορεί να ερμηνευτεί είτε α) με τη “δαρβινική” υπόθεση, σύμφωνα με την οποία η εμφάνιση μεταλλάξεων αντίστασης οφείλεται στην πίεση φυσικής επιλογής που ασκεί το φάρμακο στα καρκινικά κύτταρα, είτε β) με τη θεωρία της ετερογένειας των όγκων, σύμφωνα με την οποία η μετάλλαξη αντίστασης προϋπήρχε σε κάποιον από τους πολλούς κυτταρικούς κλώνους του όγκου και έγινε διακριτή μετά την εξάλλειψη των ευαίσθητων στη θεραπεία κλώνων και την σταδιακή κυριαρχία του ανθεκτικού. Οι στρατηγικές αντιμετώπισης της αντίστασης στη θεραπεία με αναστολείς κινασών περιλαμβάνουν την πρόβλεψη αυτής κατά την πρώιμη φάση ανάπτυξης ενός αναστολέα, την έγκαιρη ανίχνευσή της με την επανεκτίμηση καρκινικού γενετικού υλικού και την αναστροφή της με τη χορήγηση νεότερων αναστολέων ή τη συνδυασμένη στόχευση της σηματοδοτικής οδού. Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική διατριβή παρέχει μια εκτενή ανασκόπηση των μηχανισμών αντοχής σε αντικαρκινικές θεραπείες με μικρομοριακούς αναστολείς κινασών, ειδικότερα της δευτερογενούς αντοχής, η οποία προκαλείται από επίκτητες μεταλλάξεις σε γονίδια κινασών-στόχων. Παρουσιάζονται οι πρόσφατες εξελίξεις στο πεδίο, ιδίως σε σχέση με την κλινική πρόβλεψη και αντιμετώπιση της αντοχής σε τέτοιου είδους στοχευτικές θεραπείες, καθώς και οι μελλοντικές προοπτικές.Protein kinases, either transmebrane receptors or endoplasmic proteins, are key components of the extracellular and intracellular signalling pathways by mediating the phosphorylation of downstream proteins acting as substrates. Genetic alterations in protein kinase genes play a crucial role in carcinogenesis, including cancer growth and progression. Targeting protein kinases with synthetic small molecule inhibitors (KIs) has thus been considered a successful therapeutic strategy in oncology. Resistance to treatment with KIs can be either primary, i.e. emerging through mechanisms preceding the targeted treatment, or acquired, i.e. emerging as the result of cellular events following targeted treatment with KIs. In terms of evolutionary biology, resistance to KIs can be explained, either a) in the context of a “darwinian” hypothesis predicting emergence of acquired resistant mutations as the consequence of natural selection pressures exerted by the drug, or b) in the context of tumour heterogeneity, whereby a resistance mutation is already present among the different tumour subclones, but the resistant subclone becomes clinicaly evident only after the dominant (sensitive) clone is eradicated by treatment.
Strategies for overcoming resistance include in silico, in vitro and/or preclinical in vivo prediction of the paired resistance profile of targets and their KIs, during both the discovery and the development phases of new molecular entities. In the clinical context, early detection of resistance through regular re-evaluation of cancer genetic material is crucial, as well as the administration of new generation compounds that can inhibit resistant mutants. Dual or concurrent targeting of one or more kinases of the same signalling pathway is also useful.
The present M.Sc. thesis provides a comprehensive review of resistance mechanisms to targeted cancer therapies with synthetic small-molecule KIs, specifically those mechanisms underlying secondary resistance caused by acquired mutations in target kinase genes. The thesis describes current progress in the field, particularly in regard with the ability to clinically predict and combat resistance to targeted cancer therapies. Future prospects are also discussed.ix, 80 σ
Cancer therapy and cardiovascular risk: focus on bevacizumab
No full textPanagiota Economopoulou,1 Athanasios Kotsakis,2 Ioannis Kapiris,3 Nikolaos Kentepozidis3 1Medical Oncology Unit, 2nd Department of Internal Medicine, Attikon University Hospital, Haidari, Athens, 2Department of Medical Oncology, University Hospital of Heraklion, Crete, 3251 Airforce General Hospital, Department of Medical Oncology, Athens, Greece Abstract: Recognition and management of treatment-related cardiovascular toxicity, defined as either an acute cardiac event or a chronic condition, has been tightly integrated into routine cancer care and has become an important component in treatment selection. Several chemotherapeutic agents, such as anthracyclines, are traditionally characterized as cardiotoxic, but cardiovascular adverse events are also associated with commonly used molecular targeted therapies. In the past decade, bevacizumab, a monoclonal humanized antibody against vascular endothelial growth factor, has been introduced in the treatment of a variety of metastatic malignancies. Despite its efficacy, bevacizumab has been associated with significant risk of cardiovascular complications, such as hypertension, cardiac ischemia, and congestive heart failure. This review will focus on the cardiovascular toxicity of bevacizumab, providing the latest evidence on the incidence, clinical spectrum, risk factors, and responsible mechanisms. Keywords: bevacizumab, cardiovascular toxicity, hypertensio
Dataset in support of the Southampton doctoral thesis 'The boatbuilding tradition of the Aegean during the Late Neolithic – Early Bronze Age periods. Typological classification, digital reconstruction and seakeeping assessment'
No full textDataset in support of the Southampton doctoral thesis 'The boatbuilding tradition of the Aegean during the Late Neolithic – Early Bronze Age periods. Typological classification, digital reconstruction and seakeeping assessment' Appendix D - Resistance data and Appendix C - Stability data.
This dataset is focused on two appendices:
Appendix D - Resistance data. D.1 Resistance data produced by the author via MAXSURF Resistance for this thesis.
Appendix C - Stability data
C1. Stability data – STIX and ISO criteria, produced by the author via MAXSURF Stability software for his thesis
This research was funded by Southampton Marine and Maritime Institute (SMMI), Vice-Chancellor's Scholarship, Greek Archaeological Committee UK (GACUK)
</span
Peak power reduction algorithms in asymmetric digital subscriber line modems
No full textThesis (M.Eng.)--Massachusetts Institute of Technology, Dept. of Electrical Engineering and Computer Science, 2000.Includes bibliographical references (leaves 94-96).This electronic version was submitted by the student author. The certified thesis is available in the Institute Archives and Special Collections.This thesis investigates peak-to-average ratio (PAR) reduction techniques for multicarrier modulation systems, such as discrete multitone (DMT) modems and orthogonal frequency-division multiplexed (OFDM) terrestrial broadcast transmitters. Through simulation and test implementation on a state-of-the-art programmable ADSL development platform, this thesis pursues a suitable solution for minimizing PAR given the resources of a programmable platform. This solution is integrated as a prototype implementation into a fully-functional ADSL modem and optimized for maximum PAR reduction performance within modem complexity constraints.by Athanasios Dimitri Dousis.M.Eng
Targeting epidermal growth factor receptor in the treatment of non-small-cell lung cancer
No full textEstimating Crustal Deformation Parameters from Geodetic Data: Review of Existing Methodologies, Open Problems and New Challenges
No full text
Προοπτική μελέτη της δράσης αντινεοπλασματικών φαρμάκων στο Τ-λεμφοκυτταρικό σύστημα
No full textPatients with cancer develop significant deduct of the immune system, which is worsened by the use of antineoplastic agents, since they are active against all regenerated tissues. That often results in severe infections, neutropenic (neutrophils <500/mm³) or non-neutropenic, which can be shared by common microbes or opportunistic infections, usually developed in patients with disorders of cellular immunity. In our study the administration of Docetaxel caused no statistically significant reduction in the absolute number of neutrophils (p=0.065), while the first administration found significant depletion of lymphocytes and CD3+, CD4+, CD8+, CD56+ subpopulations and also, after the second administration, and CD20+. Lymphopenia was partially reversible after discontinuation of the drug (CD3+ and CD4+ returned after 1-3 months, but did not apply the same for CD8+, CD20+, CD56+). There was also increased incidence of non-neutropenic infections in patients who received Docetaxel accompanied by a significant reduction in CD3+, CD4+, CD8+ lymphocytes. In multivariate analysis was established that treatment with Docetaxel represents an independent prognosticative factor of non-neutropenic infections. The mechanism of lymphopenia by Docetaxel is not clarified; however, it seems that has direct effects on lymphocytes (cytotoxicity) at exit from the mitosis, resulting in the increased incidence of non-neutropenic infections. During treatment with Docetaxel, it requires close monitoring of patients for early diagnosis of infections.Οι ασθενείς με καρκίνο παρουσιάζουν σημαντικού βαθμού έκπτωση του ανοσοποιητικού τους συστήματος, η οποία επιτείνεται με τη χρήση αντινεοπλασματικών παραγόντων, αφού αυτοί είναι δραστικοί έναντι όλων των αναγεννώμενων ιστών με αποτέλεσμα συχνά βαριές λοιμώξεις, ουδετεροπενικές (ουδετερόφιλα <500/mm³) η μη ουδετεροπενικές, που μπορεί να είναι από κοινά μικρόβια ή ευκαιριακές λοιμώξεις που αναπτύσσονται συνήθως σε ασθενείς με διαταραχές της κυτταρικής ανοσίας. Στη μελέτη μας η χορήγηση Docetaxel δεν προκάλεσε στατιστικά σημαντική ελάττωση του απόλυτου αριθμού ουδετερόφιλων (p=0.065), ενώ αντιθέτως από την πρώτη χορήγηση διαπιστώθηκε σημαντική ελάττωση των λεμφοκυττάρων και των CD3+, CD4+, CD8+, CD56+ υποπληθυσμών και επί πλέον μετά τη δεύτερη χορήγηση και των CD20+. Η λεμφοπενία ήταν μερικά αναστρέψιμη μετά την διακοπή του φαρμάκου (τα CD3+ και CD4+ επανέρχονταν μετά από 1-3 μήνες, δεν ίσχυε όμως το ίδιο για τα CD8+, CD20+, CD56+). Παρατηρήθηκε επίσης, αυξημένη επίπτωση μη ουδετεροπενικών λοιμώξεων σε ασθενείς που έλαβαν Docetaxel που συνοδευόταν από σημαντική μείωση των CD3+, CD4+, CD8+ λεμφοκυττάρων. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε ότι η θεραπεία με Docetaxel αποτελεί ανεξάρτητο προβλεπτικό παράγοντα εκδήλωσης μη ουδετεροπενικών λοιμώξεων. Ο μηχανισμός της λεμφοπενίας από Docetaxel δεν είναι διευκρινισμένος, φαίνεται όμως πως έχει απευθείας επίδραση στα λεμφοκύτταρα (κυτταροτοξικότητα) κατά τη φάση εξόδου από τη μίτωση, με συνέπεια την αυξημένη επίπτωση μη ουδετεροπενικών λοιμώξεων. Κατά τη θεραπεία με Docetaxel απαιτείται στενή παρακολούθηση των ασθενών για την έγκαιρη διάγνωση των λοιμώξεων
- …
