5 research outputs found
The ktetoric inscriptions of the churches of the prefecture of Evros (18th - 19th century)
No full textΜεταπτυχιακή εργασίαΕνοριακοί ναοί, καθολικά μονών και κωδωνοστάσια ναών του Ν. Έβρου φέρουν εντοιχισμένες κτητορικές επιγραφές, από τις οποίες αντλούνται σημαντικές πληροφορίες για την εκκλησιαστική ζωή, την κοινωνία, την οικονομία και την ιδεολογία των κατοίκων της περιοχής κατά τους 18ο – 19ο αιώνες. Οι περισσότερες από τις επιγραφές είναι αδημοσίευτες και παντελώς άγνωστες στην επιστημονική έρευνα.
Στη διπλωματική εργασία επιχειρείται να καταγραφούν αναλυτικά και στο σύνολό τους όλες οι κτητορικές επιγραφές των ναών, των μονών και των κωδωνοστασίων του Ν. Έβρου. Από την έρευνα αυτή επιδιώκεται να εξαχθούν γόνιμα συμπεράσματα για την επιλογή αφιέρωσης των ναών σε δεσποτικές ή θεομητορικές εορτές και σε
συγκεκριμένους αγίους, τη ναοδομία και το ναοδομικό έργο των μητροπολιτών που ποίμαναν τις επαρχίες της περιοχής, τη δραστηριότητα των συντεχνιών, τα οικονομικά ισχυρά πρόσωπα που συνέβαλαν στην ανέγερση ή αποπεράτωση των ναών, τους
μάστορες και τα οικοδομικά συνεργεία, καθώς και τα υλικά και τις τεχνικές κατασκευής των επιγραφών.
Επιπλέον, αναλύονται οι πληροφορίες που παρέχονται από το κείμενο κάθε επιγραφής: πόσες και τι είδους πληροφορίες δίνει, πότε κατασκευάστηκε, σε ποιους απευθύνεται, με ποια τοπικά γεγονότα σχετίζεται, ποιος είναι ο συντάκτης ή ο παραγγελιοδότης της,
ποιες είναι οι γραμματικές γνώσεις του και άλλα ερωτήματα που ενδεχομένως θα προκύψουν από την εξέταση της καθεμιάς επιγραφής. Ταυτόχρονα, μέσα από την ανάλυση του επιγραφικού υλικού διαφαίνεται η ιδιαίτερη τιμή που αποδίδεται στον Έβρο σε αγίους και εξάγονται συμπεράσματα για ζητήματα τέχνης και ιδεολογίας, όπως
για παράδειγμα η διακόσμηση των επιγραφών με λιθανάγλυφα σχέδια.
Η διπλωματική εργασία φιλοδοξεί να αποτελέσει συμβολή στη μελέτη της τοπικής ιστορίας της Θράκης στον τομέα της επιγραφικής, της τοπικής εκκλησιαστικής και κοσμικής ιστορίας, καθώς και της ιστορίας της τέχνης.Parish churches, monastery catholics and church bell towers in Prefecture of Evros bear inscriptions of the churches, from which important information about the ecclesiastical life, society, economy and ideology of the inhabitants of the region during the 18th - 19th centuries can be derived. Most of the inscriptions are unpublished and completely unknown to scientific research.
The thesis attempts to record in detail and in their entirety all the inscriptions of the churches, monasteries and bell towers of Evros. From this research it is intended to draw fruitful conclusions about the choice of dedication of the temples to despotic or theomitic feasts and to specific saints, the temple architecture and the temple work of
the metropolitans who governed the provinces of the region, the activity of the guilds, the financially powerful persons who contributed to the construction or completion of the temples, the craftsmen and the building crews, as well as the materials and techniques of construction of the inscriptions. In addition, the information provided by the text of each inscription is analysed: how much and what kind of information it gives, when it was made, to whom it is addressed,
to which local events it is related, who is its author or commissioner, what is his grammatical knowledge and other questions that may arise from the examination of each inscription. At the same time, through the analysis of the inscriptional material, it is expected to reveal the special honour attributed to saints in Evros and to draw conclusions on issues of art and ideology, such as, for example, the decoration of the
inscriptions with stone reliefs.
The thesis aspires to be a contribution to the study of the local history of Thrace in the field of epigraphy, local ecclesiastical and secular history, as well as the history of art.260 σ
Η επίδραση της δεύτερης γλώσσας στην ανάπτυξη της τρίτης
No full textThis study investigates third language acquisition of articles and object pronouns in English L3 by successive bilingual speakers of Turkish L1/Greek L2. This group of speakers is compared to monolingual speakers of Greek L1 learning English as an L2. The level of proficiency in English for both groups is Lower Intermediate. Additionally, a pilot group of Greek L1 and Turkish L1/Greek L2 speakers of English at an Intermediate level is examined in the same phenomena. The population comprising the participants in this study are secondary school students in the region of Evros, Greece, who attended English language classes taught by the author of this dissertation. At the time when data collection for this study commenced (i.e. 2004), the acquisition of English articles as an L2 had already received a lot of attention but L3 acquisition of the same category was a relatively under-explored area. Therefore, its investigation would produce results touching upon a novel area of research. However, the most deciding factor regarding the selection of the particular categories for this study was the typological distance between Turkish and Greek/English with respect to the article system as well as the licencing of (pronominal) object drop. At the same time, as both articles and pronouns are considered to be D-elements, their developmental course in the speakers’ IL would be of particular interest. For this purpose, 3 different types of oral tasks were administered, which revealed that exposure to Greek L2 exerted considerable influence in the development of a D representation as regards the acquisition on articles in English L3. However, such a claim cannot hold for the development of object pronouns in English, which seems to follow a rather asymmetrical pathΗ παρούσα εργασία ερευνά την απόκτηση άρθρων και αντωνυμιών σε θέση αντικειμένου στην Αγγλική ως τρίτη γλώσσα από τουρκόφωνους ομιλητές της Ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας. Η πειραματική αυτή ομάδα συγκρίνεται με φυσικούς ομιλητές της Ελληνικής οι οποίοι μαθαίνουν αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα. Το επίπεδο γλωσσομάθειας στην αγγλική γλώσσα και για τις δύο ομάδες είναι lower-intermediate. Οι ομάδες αποτελούνται από μαθητές γυμνασίου στον Έβρο οι οποίοι παρακολούθησαν μαθήματα αγγλικών στα πλαίσια του σχολικού προγράμματος από τη συγγραφέα της διατριβής. Κατά την περίοδο συλλογής των δεδομένων (2004-2006) η μελέτη της απόκτησης των άρθρων στην τρίτη γλώσσα ήταν μια σχετικά ανεξερεύνητη περιοχή σε σχέση με αντίστοιχες μελέτες τη δεύτερη γλώσσα. Παράλληλα, η τυπολογική απόσταση ανάμεσα στην Τουρκική γλώσσα από τη μία πλευρά και στη Ελληνική/Αγγλική από την άλλη όσον αφορά στο σύστημα των άρθρων και στη δυνατότητα παράλειψης αντωνυμιών αντικειμένου αποτέλεσαν το έναυσμα για την εκπόνηση αυτής της εργασίας. Καθώς τα άρθρα και οι αντωνυμίες θεωρούνται στοιχεία της φράσης προσδιοριστή (D-elements), η ανάπτυξή τους στη διαγλώσσα των ομιλητών παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Για το σκοπό αυτό, τρεις διαφορετικοί τύποι τεστ παραγωγής προφορικού λόγου χρησιμοποιήθηκαν, τα οποία έδειξαν ότι η Ελληνική ως δεύτερη γλώσσα έχει σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη του συστήματος των άρθρων στα Αγγλικά ως τρίτη γλώσσα. Αντίστοιχη όμως επίδραση δεν παρατηρείται για τη χρήση των αντωνυμιών στην τρίτη γλώσσ
Η διασυνοριακή συνεργασία στον τομέα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων στη Νοτιοανατολική Ευρώπη: η περίπτωση των διασυνοριακών ποταμών και λιμνών της Ελλάδας-Νομικές και πολιτικές παράμετροι.
No full textΔιατριβή (Διδακτορική)--Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, 2023.Ο ρόλος του νομικού και θεσμικού πλαισίου στη διαμόρφωση συνθηκών συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη που μοιράζονται διασυνοριακά ύδατα διερευνάται επιστημονικά για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Η συστηματική εμπειρική μελέτη του στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει αναδείξει την ευρύτητα του σκοπού του, την ολοκληρωμένη οικολογική προσέγγιση, τον λεπτομερή σχεδιασμό των δράσεων και τους μηχανισμούς παρακολούθησης της αποτελεσματικότητάς του - πτυχές που έχουν συμβάλλει τόσο στην εμπέδωση όσο και στη βιωσιμότητα ενός καθεστώτος συνεργασίας και υδροπολιτικής ισορροπίας στην περιοχή. Μια σειρά από παράγοντες, ωστόσο, με σημαντικότερη την κλιματική αλλαγή, είναι πλέον σε θέση να διαταράξουν την υδροπολιτική ισορροπία στην Ευρώπη. Στον βαθμό που οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής εκφράζονται και γίνονται σε όλους ορατές μέσα από μια έντονη υδρολογική μεταβλητότητα, καθίσταται προφανές ότι το υφιστάμενο σύστημα διακυβέρνησης των υδάτινων πόρων, που ακόμη στηρίζεται στην επιστημονική υπόθεση της στασιμότητας της κατάστασης των υδάτων, θα πρέπει να επανεκτιμηθεί. Σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η διερεύνηση της ύπαρξης αναντιστοιχίας των στοχεύσεων του υφιστάμενου (διεθνούς, ευρωπαϊκού, διμερούς ή πολυμερούς) νομικού και θεσμικού πλαισίου με την αναδυόμενη υδρολογική πραγματικότητα που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή και μια σειρά από άλλες ανθρωπογενείς παρεμβάσεις. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα που αποπειράται να απαντήσει, αξιοποιώντας τα ερευνητικά εργαλεία που έχει αναπτύξει ο κλάδος της Υδροπολιτικής, είναι σε ποιο βαθμό η θεσμική κατασκευή της διαχείρισης των υδάτων μπορεί να ανταπεξέλθει και να προσαρμοστεί στις τρέχουσες και αναδυόμενες υδρολογικές και πολιτικές προκλήσεις, σε ένα διασυνοριακό πλαίσιο. Το γεωγραφικό επίκεντρο εντός του οποίου επιχειρείται να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα είναι η περιοχή των νοτίων Βαλκανίων, η οποία γεωπολιτικά εντάσσεται στο ευρύτερο περιβάλλον της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ανάλυση εστιάζει στη διασυνοριακή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας - Αλβανίας στη διαχείριση των υδάτων του ποταμού Αώου, Ελλάδας - Βουλγαρίας στη διαχείριση των υδάτων των ποταμών Στρυμόνα και Νέστου, μεταξύ Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας στη διαχείριση των λιμνών των Πρεσπών και του ποταμού Αξιού και Ελλάδας - Βουλγαρίας - Τουρκίας στη λεκάνη του Έβρου. Έχοντας αποτυπώσει τον βαθμό υδροπολιτικής ανθεκτικότητας στην περιοχή, μέσα από την εξακρίβωση των νομικών, θεσμικών και πολιτικών ζητημάτων που δύνανται να ενισχύσουν τους υδροπολιτικούς κινδύνους, η εργασία προχωρεί στη διατύπωση προτάσεων πολιτικής με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας στη διαχείριση των διασυνοριακών υδάτων στη νοτιοανατολική Ευρώπη.The role of the legal and institutional framework in shaping conditions of cooperation between states sharing transboundary waters has been studied for more than four decades. Its systematic empirical investigation in Europe, and in particular the European Union, has highlighted its breadth of purpose, its integrated ecological approach and its detailed action plan and mechanisms for monitoring its effectiveness - aspects that have contributed to both its consolidation and the sustainability of a regime of cooperation and hydropolitical balance in the region. A number of factors, however, climate change being the most important, are now able to disrupt the hydropolitical balance that exists in Europe. To the extent that the consequences of climate change are expressed and made visible to all, through an intense hydrological variability, it becomes obvious that the existing system of water resources governance, based on the scientific assumption of the stagnation of the water resources will have to be re-evaluated. The purpose of this PhD thesis is to investigate the existence of a mismatch between the goals of the existing (international, European, bilateral or multilateral) legal and institutional framework with the emerging hydrological reality created by climate change and a series of other anthropogenic interventions. The key research question it attempts to answer, using the research tools developed by the field of Hydropolitics, is to what extent the institutional construction of water management can cope and adapt to current and emerging hydrological and political challenges, in a transboundary framework. The geographical area within which the above question is attempted to be answered is the region of the southern Balkans, which geopolitically is part of the broader environment of south-eastern Europe. The analysis focuses on cross-border cooperation between Greece and Albania in the management of the waters of the Aoos River, between Greece and Bulgaria in the management of the waters of the Strymonas and Nestos Rivers, between Greece and North Macedonia in the management of Lakes Prespa and the Axios River, and among Greece, Bulgaria and Turkey in the Evros River. Having captured the degree of hydropolitical resilience in the region, through ascertaining the legal, institutional and political issues that can reinforce hydropolitical risks, the author proceeds to formulate policy proposals aimed at strengthening cooperation in transboundary water management in south-eastern Europe
Τransboundary cooperation in the field of water resources management in South East Europe: the case of transboundary rivers and lakes of Greece: legal and political parameters
No full textThe role of the legal and institutional framework in shaping conditions of cooperation between states sharing transboundary waters has been studied for more than four decades. Its systematic empirical investigation in Europe, and in particular the European Union, has highlighted its breadth of purpose, its integrated ecological approach and its detailed action plan and mechanisms for monitoring its effectiveness - aspects that have contributed to both its consolidation and the sustainability of a regime of cooperation and hydropolitical balance in the region. A number of factors, however, climate change being the most important, are now able to disrupt the hydropolitical balance that exists in Europe. To the extent that the consequences of climate change are expressed and made visible to all, through an intense hydrological variability, it becomes obvious that the existing system of water resources governance, based on the scientific assumption of the stagnation of the water resources will have to be re-evaluated. The purpose of this PhD thesis is to investigate the existence of a mismatch between the goals of the existing (international, European, bilateral or multilateral) legal and institutional framework with the emerging hydrological reality created by climate change and a series of other anthropogenic interventions. The key research question it attempts to answer, using the research tools developed by the field of Hydropolitics, is to what extent the institutional construction of water management can cope and adapt to current and emerging hydrological and political challenges, in a transboundary framework. The geographical area within which the above question is attempted to be answered is the region of the southern Balkans, which geopolitically is part of the broader environment of south-eastern Europe. The analysis focuses on cross-border cooperation between Greece and Albania in the management of the waters of the Aoos River, between Greece and Bulgaria in the management of the waters of the Strymonas and Nestos Rivers, between Greece and North Macedonia in the management of Lakes Prespa and the Axios River, and among Greece, Bulgaria and Turkey in the Evros River. Having captured the degree of hydropolitical resilience in the region, through ascertaining the legal, institutional and political issues that can reinforce hydropolitical risks, the author proceeds to formulate policy proposals aimed at strengthening cooperation in transboundary water management in south-eastern Europe.Ο ρόλος του νομικού και θεσμικού πλαισίου στη διαμόρφωση συνθηκών συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη που μοιράζονται διασυνοριακά ύδατα διερευνάται επιστημονικά για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Η συστηματική εμπειρική μελέτη του στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει αναδείξει την ευρύτητα του σκοπού του, την ολοκληρωμένη οικολογική προσέγγιση, τον λεπτομερή σχεδιασμό των δράσεων και τους μηχανισμούς παρακολούθησης της αποτελεσματικότητάς του - πτυχές που έχουν συμβάλλει τόσο στην εμπέδωση όσο και στη βιωσιμότητα ενός καθεστώτος συνεργασίας και υδροπολιτικής ισορροπίας στην περιοχή. Μια σειρά από παράγοντες, ωστόσο, με σημαντικότερη την κλιματική αλλαγή, είναι πλέον σε θέση να διαταράξουν την υδροπολιτική ισορροπία στην Ευρώπη. Στον βαθμό που οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής εκφράζονται και γίνονται σε όλους ορατές μέσα από μια έντονη υδρολογική μεταβλητότητα, καθίσταται προφανές ότι το υφιστάμενο σύστημα διακυβέρνησης των υδάτινων πόρων, που ακόμη στηρίζεται στην επιστημονική υπόθεση της στασιμότητας της κατάστασης των υδάτων, θα πρέπει να επανεκτιμηθεί. Σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η διερεύνηση της ύπαρξης αναντιστοιχίας των στοχεύσεων του υφιστάμενου (διεθνούς, ευρωπαϊκού, διμερούς ή πολυμερούς) νομικού και θεσμικού πλαισίου με την αναδυόμενη υδρολογική πραγματικότητα που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή και μια σειρά από άλλες ανθρωπογενείς παρεμβάσεις. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα που αποπειράται να απαντήσει, αξιοποιώντας τα ερευνητικά εργαλεία που έχει αναπτύξει ο κλάδος της Υδροπολιτικής, είναι σε ποιο βαθμό η θεσμική κατασκευή της διαχείρισης των υδάτων μπορεί να ανταπεξέλθει και να προσαρμοστεί στις τρέχουσες και αναδυόμενες υδρολογικές και πολιτικές προκλήσεις, σε ένα διασυνοριακό πλαίσιο. Το γεωγραφικό επίκεντρο εντός του οποίου επιχειρείται να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα είναι η περιοχή των νοτίων Βαλκανίων, η οποία γεωπολιτικά εντάσσεται στο ευρύτερο περιβάλλον της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ανάλυση εστιάζει στη διασυνοριακή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας - Αλβανίας στη διαχείριση των υδάτων του ποταμού Αώου, Ελλάδας - Βουλγαρίας στη διαχείριση των υδάτων των ποταμών Στρυμόνα και Νέστου, μεταξύ Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας στη διαχείριση των λιμνών των Πρεσπών και του ποταμού Αξιού και Ελλάδας - Βουλγαρίας - Τουρκίας στη λεκάνη του Έβρου. Έχοντας αποτυπώσει τον βαθμό υδροπολιτικής ανθεκτικότητας στην περιοχή, μέσα από την εξακρίβωση των νομικών, θεσμικών και πολιτικών ζητημάτων που δύνανται να ενισχύσουν τους υδροπολιτικούς κινδύνους, η εργασία προχωρεί στη διατύπωση προτάσεων πολιτικής με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας στη διαχείριση των διασυνοριακών υδάτων στη νοτιοανατολική Ευρώπη
Targeted axillary dissection: worldwide variations in clinical practice
No full textPurpose: Targeted axillary dissection (TAD) for the axillary staging of clinically node-positive (cN +) breast cancer patients converting to clinically node negative post neoadjuvant chemotherapy (NAC), has gained popularity due to its minimal false negative rate and low arm morbidity. The aim of this study is to shed more light on the variation in the clinical practice globally in terms of indications and perceived limitations of TAD. Methods: A panel of expert breast surgeons constructed a structured questionnaire comprising of 18 questions and asked surgeons worldwide for their opinions and routine practice on TAD. The questionnaire was electronically distributed and answers were collected between May 1st and August 1st 2022. Results: Responses included 137 entries from 36 countries. Of them, 73.7% consider TAD for cN + patients planned to receive NAC. Among them, the greatest number of respondents (45%) perform the procedure for tumours up to T3, whereas 27% regardless of T-stage. The majority (42%) perform TAD on patients with 1–3 positive nodes and only 30% consider TAD when matted nodes are present. HER2 positive and Triple Negative subtypes are more likely to undergo TAD than Luminal A and B (86%, 79.1%, 39.5%, and 62.8%, respectively). Maximum acceptable lymph node burden is median 3 nodes for any subtype with a tendency to accept more positive nodes for Triple Negative. Conclusion: This study demonstrates the differences in current practice regarding TAD as well as the fact that the biology of the tumour heavily affects the method of axillary staging. © The Author(s), under exclusive licence to Springer Science+Business Media, LLC, part of Springer Nature 2024
