199 research outputs found
Voorspelling ligging kustlijn Friese waddeneilanden
No full textIn deze notitie wordt beknopt ingegaan op de methoden van onderzoek op grond waarvan uit het bestaande waarnemingsmateriaal extrapolaties van het toekomstige gedrag van de Noordzeekusten van de eilanden: Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog (overzicht zie bijlage 1) met de nodige reserve kunnen worden verkregen. Deze "reserve" is gekoppeld aan de onvermijdelijke twijfel, welke inherent is aan welke extrapolatie dan ook, want hoe verder men in de tijd extrapoleert, hoe groter de onzekerheid wordt omtrent de juistheid van de aldus geschatte uitkomsten. Ondanks eerder genoemde statistische bezwaren worden in deze notitie voor de jaren 1990, 1995, 2000, 2010, 2020, 2050 en 2090 de verwachte ligging van hoogwaterlijn (HW-lijn), laagwaterlijn (LW-lijn) en waar mogelijk van de duinvoet (DV-lijn) in enkele kenmerkende raaien van de bovengenoemde eilanden gepresenteerd. De gevolgde extrapolatiemethodiek wordt hier stapsgewijs toegelicht voor Terschelling aan de hand van tussenresultaten voor enkele kenmerkende raaien
Wisselwerking tussen opzet en verticaal getij
No full textIn de onderhavige nota is onderzoek verricht naar de wisselwerking tussen opzet (gemeten stand astronomische stand) en het verticaal getij. Hierbij is enerzijds gebruik gemaakt van het volledige opzetverloop en anderzijds van opzetten tijdens hoogwater (HW) en laagwater (LW). In deze studie zijn de gegevens van de stations Vlissingen, Hoek van Holland, Den Helder, Harlingen en Delfzijl in beschouwing genomen. Indien het gemiddelde opzetverloop genomen wordt is de wisselwerking van de 4 stations het grootst bij Harlingen en het kleinst bij Hoek van Holland. De wisselwerking manifesteert zich voornamelijk voor wat betreft de opwaaiing in pieken 4 à 5 uur voor hoogwater, terwijl voor afwaaiing het beeld minder stelselmatig is. Kijkende naar de HW- en LW-opzetten zijn de verschillen ertussen het grootst bij Vlissingen (+/- 25%)
Zeer voorloopige nota betr. het zgn. Vijf-eilandenplan
No full textHet plan tot afdamming van de Brielsche Maas beoogde naast ene rivierverbetering te zijn een verbetering van den toestand op Voorne, waar de zoutgehalten in het water de grens der toelaatbaarheid overschrijden. Om zoet water voor den Brielsche Maas-boezem te krijgen moest bij deze brug een gemaal worden ontworpen, terwijl niet absoluut zeker vaststond dat dit punt bij LW in de toekomst steeds zoet zou zijn. Het plan rees toen de vier eiland Voorne-Putten, Rozenburg, IJsselmonde en Hoeksche Waard te verbinden en in te sluiten binnen een ringdijk, waarin de Oude Maas, de Brielsche Maas en het Spui de boezem zou vormen. De zoetwaterinlaat was daarbij geprojecteerd bij Groote Lindt in den bovenmond der Oude Maas. Deze inlaat was wederom niet absoluut zoutvrij, een ander bezwaar tegen dit zgn. Vier-eilandplan was, dat de watervijmaking van Dordrecht moeilijk op bevredigende wijze uitvoerbaar was. Het zgn. Vijf-eilandenplan, waarbij behalve de vier genoemde tevens het Eiland van Dordrecht in den ringdijk besloten zou worden, was wat dit betreft aanlokkelijker. De boezem Oude Maas + Brielsche Maas + Spui + Kil zou daarbij bij Zwijndrecht zijn inlaat moeten verkrijgen en de Kil zou in haar benedenmond sluizen moeten hebben, waardoor de vaart van Rotterdam naar Antwerpen v.v. zou kunnen plaats vinden. Het thans onderhanden rapport met de bijlagen zal ongeveer tegen 1 Jan. 1943 gereed kunnen zijn. Het is bedoeld om te kunnen dienen voor voorlopige besprekingen met belanghebbenden, terwijl daarna de plannen verder uitgewerkt kunnen worden. Vooral aan de voorbereiding der kunstwerken is nog zeer veel te doen
An f/0.27 High-Gain Lens Antenna for Ultrasmall Platforms at THz Frequencies
No full textThe development of a low focal number and low-mass lens antenna is presented that enables terahertz spectroscopy applications on ultracompact platforms. The antenna operates efficiently over a 20% fractional bandwidth, from 450 to 550 GHz, with a gain of 50 dBi at 500 GHz. The antenna consists of a hyperbolic silicon lens that is placed in a record low focal number configuration (f#=0.27) with respect to an advanced waveguide feed. An incident field-matching analysis is applied to investigate the optimal feed radiation pattern that maximizes the lens aperture efficiency, which would result in a 20% increase in aperture efficiency (> 80%) with respect to a standard open-ended waveguide (< 60% aperture efficiency). A multilayer leaky-wave (LW) stratification is quasi-analytically optimized to approximate the optimal feeding pattern, resulting in a >70% lens aperture efficiency. An example LW stratification is synthesized using silicon micromachining technology and is fully characterized in combination with the dielectric lens. Green Open Access added to TU Delft Institutional Repository ‘You share, we take care!’ – Taverne project https://www.openaccess.nl/en/you-share-we-take-care Otherwise as indicated in the copyright section: the publisher is the copyright holder of this work and the author uses the Dutch legislation to make this work public.Tera-Hertz Sensin
Citric acid wastewater as electron donor for biological sulfate reduction
No full textCitrate-containing wastewater is used as electron donor for sulfate reduction in a biological treatment plant for the removal of sulfate. The pathway of citrate conversion coupled to sulfate reduction and the microorganisms involved were investigated. Citrate was not a direct electron donor for the sulfate-reducing bacteria. Instead, citrate was fermented to mainly acetate and formate. These fermentation products served as electron donors for the sulfate-reducing bacteria. Sulfate reduction activities of the reactor biomass with acetate and formate were sufficiently high to explain the sulfate reduction rates that are required for the process. Two citrate-fermenting bacteria were isolated. Strain R210 was closest related to Trichococcus pasteurii (99.5% ribosomal RNA (rRNA) gene sequence similarity). The closest relative of strain S101 was Veillonella montepellierensis with an rRNA gene sequence similarity of 96.7%. Both strains had a complementary substrate range.BiotechnologyApplied Science
De Delf
No full textLocal inhabitants were of the opinion that a river, or waterway, had existed North of Delweg. There were so-called "groundless" ditches (soft bottomed) and "Uterdieken" (lands outside the dykes). This old waterway therefore would have had no locks but small dykes. Borings and pressure soundings proved this idea to be true. The canal must have been about 40 m wide and 4 m deep below the land surface (therefore less than1 m at LW.). The name must have been Delf. The road Delweg (Delfwèg ?) might have been a so-called Konrebbersweg (King Redbads way). The so-called Muntjeswegen (Monk's roads) are of late date. The writer estimates the Delf to have been in use about the year 1000, but the canal, having no locks, must have been subject to silting-up in some parts and scouring in others, so that its use rnight have been restricted to a short time only. Probably this Delf was part of the famous medieval "Inner Dunes Route", leading from Flanders up to Friesland, and perhaps to Aurich, where the "Upstall-tree" was (annual "Thing")
Formation of Methane and Carbon Dioxide Hydrates in Bulk and in Porous Media
No full textGashydraatvorming is een kristallisatieproces. Dit proces bestaat uit twee fases, respectievelijk nucleatie (de vorming van nucleatie kernen) en hydraatgroei (degroei van kleine nucleatiekernen tot grote hydraatkristallen). Deze twee fases van het kristallisatieproces worden in het binaire systeem gekenmerkt door de nucleatietijd en de halfwaardetijd. De resultaten laten een afname zien in nucleatietijd naar mate oververzadiging en roersnelheid toenemen. Bovendien vermindert de nucleatietijd als gevolg van het geheugeneffect wanneer de experimenten worden uitgevoerd met `gebruikt' water. Dit geheugeneffect is beschreven door andere auteurs [98, 149] en kan worden verklaard door het bestaan van (water) hydraatstructuren na dissociatie van gashydraten. De structurering van de water-moleculen is waarschijnlijk gewaarborgd door de overvloed aan waterstofbruggen in de waterfase bij lage temperaturen door de aanwezigheid van opgeloste gastmoleculen. De tweede fase, de daadwerkelijke groei van gashydraten, bleek ongevoelig te zijn voor veranderingen in de mate van oververzadiging. De groei neemt toe met een verhoging van de roersnelheid; echter, het geheugeneffect van water heeft een licht negatief effect op de groei van het gashydraat. Daarom is niet nucleatie, maar kristalgroei de snelheidslimiterende stap tijdens gashydraatvorming. Uit experimenten in het binaire systeem bleek ook, dat, bij gelijke mate van oververzadiging, de kristalgroei van CO2 hydraten sneller is dan van CH4 hydraten. Dit wijst er op dat, kinetisch gezien, de vorming van CO2 hydraten gunsitiger is dan de vorming van CH4 hydraten. Bevindingen resulterend van experimenten in het ternaire systeem ondersteunen deze theorie. In het ternaire systeem blijken bij iedere geteste initiele druk CO2 moleculen makkelijker te vangen in kooien van watermoleculen dan CH4 moleculen (Hoofdstuk 4). Ondanks dat de CH4 concentratie in de gevormde gashydraten toeneemt met de initiele druk, bevatten de ontstane gashydraten nog steeds meer CO2 dan CH4. De formatie van methaanhydraat bij lage druk (lager dan de evenwichtsdruk van de H - Lw - V curve voor het CH4 + H2O systeem) wordt bevestigd. Dit betekent dat de aanwezigheid van een `makkelijkere' gashydraatvormer, zoals CO2, er voor kan zorgen dat de CH4 hydraat wordt gestabiliseerd. Experimenten, waarbij van een gasmix van 50/50 CH4/CO2 gashydraten worden gevormd, lieten zien dat de hoogste CH4 en CO2 scheidings effcientie wordt behaald bij een druk lager dan 3.5 MPa. Hierbij wordt in de gasfase een verandering van 18% van de initiele CH4 molfractie gevonden. Bulkexperimenten hebben tastbaar bewijs geleverd dat CH4 in de al gevormde methaanhydraten kan worden uitgewisseld met CO2 zonder dat er dissociatie van de gashydraten optreedt (Hoofdstuk 4). Echter, de vervanging vindt plaats op een zeer geringe diepte, vlakbij het scheidingsvlak tussen de gasfase en de gashydraten. Hierdoor functioneren CO2-rijke hydraatlagen als een schild en belemmeren verdere penetratie van CO2 in dieper gelegen methaanhydraatlagen en werken de migratiestroom van CH4 naar de gasfase tegen. Ten gevolge hiervan is het noodzakelijk dat eerst dissociatie van de CO2 hydraatlagen plaats vindt, alvorens er CH4 vrij kan komen uit de lager gelegen gashydraatlagen. Als gevolg is een lagere druk dan de evenwichtsdruk nodig voor de dissociatie van de CH4 hydraten. De CO2 hydratvorming werd ook bestudeerd in een kern bestaand uit gelijmde glazen kralen (Hoofdstuk 5). De vorming van gashydraat in dit poreuze medium werd voornamelijk waargenomen in het bovenste gedeelte van de horizontal gepositioneerde kern waar gas en connaat water zich bevinden. In het onderste gedeelte van de kern, voornamelijk gevuld met de CO2 verzadigde waterige vloeibare fase, werd een lokale distributie van gashydraatvorming geconstateerd, die moeilijk te detecteren valt op CT beelden. Drie verschillende regimes konden onderscheiden worden in het proces van gashydraat vorming: een reactie gelimiteerd regime, een di®usie gelimiteerd regime en een pre-evenwichtsregime. Uit de data komt naar voren dat de temperatuur en de snelheid waarmee het gas geinjecteerd wordt weinig invloed hebben op de vorming van gashydraten. Modelleren en numerieke simulaties van gelijktijdige methaanwinning en CO2 injectie in een klasse II gashydraat accumulatie hebben aangetoond dat door injectie van CO2 de productie van CH4 stijgt in vergelijking tot de methaanproductie door alleen drukvermindering (Hoofdstuk 6). In het beste geval nam de totale CH4 productie toe met 60% door de injectie van CO2. Ook kan uit de experimenten worden geconcludeerd dat CO2 op een effciente wijze kan worden opgeslagen in de vorm van hydraten. Slechts 2 mol% van het geinjecteerde CO2 werd hergeproduceerd. Uit de simulaties blijkt dat CO2 hydraten zich direct onder de lagen met CH4 hydraten vormen; de warmte die vrij komt bij deze CO2 hydraten formatie versterkt de verdere dissociatie van CH4 gashydraten.Geoscience & EngineeringCivil Engineering and Geoscience
Phase Behaviour, Thermodynamics and Kinetics of Clathrate Hydrate Systems of Carbon Dioxide in Presence of Tetrahydrofuran and Electrolytes
No full textIn view of the possibilities for new development of carbon dioxide hydrate processes, this study focused on experimental measurements to obtain fundamental insight into the phase behaviour and the kinetic of formation of carbon dioxide hydrate forming systems. These data are essential for the development of process design of any carbon dioxide hydrate based processes such as separation of carbon dioxide via hydrate formation and refrigeration processes. In addition, a modelling approach is also being used to predict the phase behaviour of the systems. In this work, special attention is paid to the influence of tetrahydrofuran, a hydrate promoter, and electrolytes on the phase behaviour and the kinetics of formation of these systems and their implications for practical applications. The phase behaviour has been measured with the Cailletet apparatus. Significant pressure reduction or temperature increment at a specific temperature or pressure has been observed in the presence of tetrahydrofuran, when the equilibria in the ternary system are compared to the corresponding equilibria in the binary system of carbon dioxide and water. A liquid-liquid phase split, which is frequently observed to occur in the ternary system, creates a four-phase equilibrium line of H-LW-LV-V in the hydrate forming region. For this equilibrium line, the equilibrium conditions are independent of the composition of tetrahydrofuran in the system. The pseudo-retrograde behaviour, in which the equilibrium temperature is decreasing with an increase of the pressure, is frequently observed for the four-phase equilibrium line. The presence of electrolyte in the mixed hydrate forming system reduces the hydrate stability region. Moreover, the liquid-liquid phase split in the systems is further enhanced by the presence of these electrolytes. The hydrate inhibiting effect of the metal halides (electrolyte) is increasing in the following order: NaF Cl- > F-. Based on the results, it is suggested that the probability of formation and the strength of the ionic-hydrogen bond between an ion and water molecule and the effects of this bond on the surrounding network of water molecules are the major factors that contribute to hydrate inhibition by electrolytes. The phase behaviour is modelled with the combination of the Van der Waals – Platteeuw model and the Peng-Robinson-Stryjek-Vera Equation of State (PRSV EoS) with Huron-Vidal-Orbey-Sandler (HVOS) mixing rule to describe the clathrate hydrate phase and the fluid phases respectively. In the presence of an electrolyte, the effect of the electrolyte is taken into account by a Debye-Hückel electrostatic term. For the equilibria of the fluid phases (LW-LV-V ? LW-LV and LW-LV-V ? LW-V), excellent agreement between experimental and modelling data is achieved. On the other hand, for the hydrate equilibria for the ternary and quaternary systems, good agreement is achieved for the three phase H-LW-V equilibrium while acceptable agreement is obtained for the H-LW-LV-V and H-LW-LV equilibria. By taking advantage of the availability of the measured three-phase H-LW-V data, the enthalpy of dissociation of simple carbon dioxide and mixed carbon dioxide and tetrahydrofuran hydrates is estimated by using the Clausius-Clapeyron equation. The estimated value is found to be significantly influenced by the compressibility factor of carbon dioxide in the system. Therefore, it is shown that this method can be used for the estimation of the enthalpy of hydrate dissociation in a small range where the compressibility factor is almost constant. Moreover, it is also found that the enthalpy of dissociation of the mixed hydrate is significantly higher than that of simple carbon dioxide hydrate. The presence of electrolyte is observed to slightly reduce the value of the enthalpy of dissociation of both the simple carbon dioxide and the mixed hydrates. The kinetics of formation of simple carbon dioxide and mixed carbon dioxide and tetrahydrofuran hydrates are studied in a 150 ml batch reactor with the T-cycle method. The clathrate hydrate formation is divided into two parts, hydrate nucleation and hydrate growth processes. From the measured induction time, it is shown that the hydrate nucleation process is more readily to occur in the mixed hydrate system. The presence of sodium chloride is found to slightly prolong the induction time in the mixed hydrate systems. For the hydrate growth process, the activation energy of mixed carbon dioxide and tetrahydrofuran hydrates is found to be significantly lower than that of simple carbon dioxide hydrate, implying that the mixed system is more susceptible for hydrate growth. The presence of tetrahydrofuran results in a strongly reduced storage potential of carbon dioxide in mixed clathrate hydrates. Furthermore, the presence of sodium chloride is found to slightly reduce the carbon dioxide consumption and increases the activation energy for hydrate formation in the mixed hydrate systems. The experimental and modelling results provide a better understanding of the phase behaviour and hydrate formation kinetics of simple carbon dioxide and mixed carbon dioxide and tetrahydrofuran in water or aqueous electrolyte solutions. In general, this allows better assessment of practical hydrate applications with tetrahydrofuran. The reduction of the pressure for the hydrate equilibria, the increase of enthalpy of dissociation and the decrease in the induction time achieved with the inclusion of tetrahydrofuran might allow the hydrate process becoming more attractive for applications such as a cooling medium or secondary refrigerant. However, the reduction of storage potential of carbon dioxide in the hydrate formed may cause it to be less attractive for storage applications. Additionally, the pseudo-retrograde behaviour at which the shift of the equilibrium to lower temperatures is restricting the clathrate hydrate stability region and may hinder the mixed hydrates based process to operate close to ambient temperatures.Process and EnergyMechanical, Maritime and Materials Engineerin
- …
