1,720,985 research outputs found
Concealed diversity : taxonomical, phytogeographical and phytosociological notes on brambles (Rubus L. subgen. Rubus) in north-west Europe
Get PDFRubus subgen. Rubus (bramble) is one of the large plant genera in Europe, consisting of only a few sexual biological species and at least 700 apomictic lineages. In this thesis, it is argued that the stabilised apomict lineages should best be regarded species, even if their distribution area doesn’t meet the requirements of a regional species as defined in several publications by Weber. Included is a checklist of Dutch bramble species, comprising 191 species belonging to Rubus subgen. Rubus. In the Netherlands, 97 of the 191 species are classified as regional species, with a distribution area diameter under 500 km. On the basis of distribution data of bramble species in Ireland, the UK, Denmark, Germany, and the Netherlands, 12 phytogeographical bramble-regions are distinguished. Although ecological factors play a role in the realisation of these regions, it is argued that the found patterns are primarily the result of evolutionary processes. The density and species composition of Rubus scrubs in the Netherlands is studied using landscape transects. At landscape scale, the bramble species in the scrubs are not randomly distributed, causing a spatial clustering of floristically similar bramble scrubs. It was concluded that only a part of the diversity of Rubus scrubs was accounted for in the Dutch national vegetation classification, and a new scrub type (the Rubetum taxandriae) was described on the basis of these findings. Rubus scrubs are an important biotope for rare shrub species and endemic Rubus species. Additionally, scrubs rich in bramble species are important because they provide foraging and nesting habitats for numerous vertebrates and invertebrates. It is recommended to include the apomict Rubus species in biodiversity accounts, for instance in the national standard list of plant species, as well as the Red List.</p
Phytosociological notes on hedges in South Ayrshire, Scotland
No full textOn the basis of four relevées of hedges around Straiton en Dailly in South Ayrshire, Scotland, some features of hedges are discussed. On the basis of the brambles, the vegetation of these hedges can be assigned to the Pruno-Rubion sprengelii, which comprises the bramble scrubs of circumneutral and nutrient rich soils in West Europe (Haveman et al. 2017, Haveman & de Ronde 2019). Until now, this alliance was thought to be restricted to the northwestern edge of the European continent, but based on these relevées and the known distribution area of Rubus nemoralis and Rubus polyanthemus, both characteristic for the Pruno-Rubion sprengelii, large parts of North England and Scotland have to be included in the distribution area of the alliance.
The Pruno-Rubion sprengelii is optimally developed in rather narrow structures, like hedges, which are pruned every year. Here, brambles and herbs alike can grow with and under the shrubs, facilitated by the light that reaches large parts of the ground. Where the economic base of hedges perishes, they are not longer maintained, and the shrubs can grow out to their natural proportions. This changes the amount of light reaching the surface in the inner parts of the thicket, changing the competition between the species. The brambles as well as the herbs are displaced to the outer edges of the scrub, and the vegetation "dissociates" in a high-growing scrub, a fore-mantle ("cuff") with brambles, and a fringe with perennial herbs. These elements can hardly ever be assigned to the Pruno-Rubion anymore.
The Pruno-Rubion sprengelii in optima forma is a scrub in which the three elements (shrubs, brambles, and herbs) grow closely intertwined. This is rarely found in natural landscapes, and thus the alliance is a typical element of the old farmer landscape. What is more: the typical species of the alliance, like Rubus nemoralis and R. polyanthemus, could only evolve after the landscape was opened by farmers in the last six millennia (Matzke-Hajek 1997), giving way to Rubus ulmifolius to expand its distribution area. This caused an explosion of hybrids which stabilised through apomixis into the wealth of Rubus species inhibiting the West European landscape nowadays (Sochor et al. 2015). Many of these species have their original home in a man-made landscape. Therefore, the Pruno-Rubion sprengelii can be characterised as a "farmers alliance" pur sang
Een nieuwe sleutel tot de secties van Hieracium L. subgenus Hieracium
No full textHieracium L. (Havikskruid) is een van de lastigste geslachten van de Nederlandse flora en de determinatie van de taxa binnen Hieracium subgen. Hieracium is erg lastig. Van oudsher worden twee systemen gehanteerd om de variatie binnen het subgenus te ordenen: met behulp van hoofden tussensoorten, waarbinnen talloze ondersoorten, variëteiten en forma’s worden onderscheiden (Midden-Europese systeem), en door het onderscheiden van elke apomictische voortplantingseenheid als zelfstandige soort, die worden samengevat in secties en series (Noord-Europese systeem). Van Soest, die in de jaren 20 en 30 van de 20e eeuw aan Hieracium werkte, gebruikte het MiddenEuropese systeem, maar het Noord-Europese systeem sluit beter aan bij de biologische structuur van het genus. De taxa die thans worden onderscheiden in Heukels’ Flora zijn de hoofdsoorten die Van Soest onderscheidde en deze komen overeen met secties in het Noord-Europese systeem.
Omdat veelvuldig fouten worden gemaakt met de determinatie van havikskruiden wordt een nieuwe sleutel van de secties gepresenteerd. Samenvattend wordt een overzicht gegeven van de secties van het geslacht in Nederland, met een korte impressie van het aantal soorten dat is aangetroffen.
Hieracium L. (Hawkweed) is one of the most diverse and challenging genera in the Dutch flora.
Historically, two systems were developed to address variation within Hieracium subgen. Hieracium: recognition of numerous subspecies, varieties, and forms with the help of ‘Hauptarten’ and ‘Zwischenarten’ (Central-European system), and grouping in sections and series of every apomictic progenitive unit as a separate species (North-European system). The Central-European system has been used in the Netherlands since Van Soest introduced it in the 1920s and 1930s. The taxa in the recent Heukels’ Flora6 are the ‘Hauptarten’ as recognised by Van Soest and they correspond well with the sections of the North-European system.
Because Hieracium species are frequently misidentified, this paper presents a new key to the sections of Hieracium subgen. Hieracium. In addition, an overview is provided of the sections of Hieracium subgen. Hieracium in the Netherlands, including the number of species in each sections
Enkele opmerkelijke vondsten van Hieracium sabaudum L. s. str. op de Veluwe
No full textHieracium ondergeslacht Hieracium is grotendeels obligaat apomictisch en van dit ondergeslacht komen naar schatting ongeveer 110 soorten in Nederland voor. De soorten zoals die in de huidige Heukels’ Flora van Nederland1 worden onderscheiden komen overeen met de secties die in een aantal buitenlandse flora’s binnen het geslacht onderscheiden worden. Van Hieracium sectie Sabauda (= H. sabaudum volgens Heukels’ Flora) werden eerder 15 soorten voor ons land vermeld.
In dit artikel wordt ingegaan op een voor ons land nieuwe soort uit deze sectie, te weten H. sabaudum s. str. Deze soort was wel bekend van de ons omringende landen. Hieracium sabaudum wordt beschreven en afgebeeld, gebaseerd op Nederlands materiaal en de vindplaatsen op de eluwe worden kort toegelicht.
Hieracium subgenus Hieracium is largely apomictic and consists of approximately 110 species in the Netherlands. The species which are recognized in the most recent Dutch flora are consistent with the sections which are distinguished within the genus in the most recent overviews in neighboring countries. Within Hieracium section Sabauda (= H. sabaudum according to Heukels’ Flora1), 15 species are known to occur in the Netherlands. In this paper, a new species is presented for the Netherlands: H. sabaudum s. str. This species has already been known to occur in the surrounding countries. This paper provides a description and an illustration of the species based on Dutch material and a brief descriptions of its Dutch localities on the Veluwe (Province of Gelderland)
Het Festuca ovina-complex in Nederland. 1. F. pallens Host (Kalkzwenkgras), een veronachtzaamde soort uit Zuid-Limburg
No full textDit artikel vermeldt de ontdekking van Festuca pallens in herbariummateriaal van Nederlandse bodem in de collectie van het Nationaal Herbarium Nederland (NHN) te Leiden. In de eerste helft van de vorige eeuw zijn twee planten van deze soort verzameld in Zuid-Limburg op de Sint Pietersberg en bij Bunde. Het is onbekend of F. pallens nog steeds in Nederland voorkomt aangezien recente collecties ontbreken. De Wilde-Duyfjes rekende de planten, die door de verzamelaars destijds waren gedetermineerd als “F. ovina subsp. eu-ovina var. glauca subvar. pallens”, tot haar ondersoort F. ovina subsp. cinerea (= F. lemanii sensu Flora Europaea p. max. p.). In het voorliggende artikel wordt een beschrijving gegeven van F. pallens en worden de verspreiding en de ecologie van deze soort kort bediscussieerd. The discovery of Dutch specimens of Festuca pallens in the collection of the Nationaal Herbarium Nederland (NHN) in Leiden is reported. In the first half of the last century, two specimens were collected from different places in the western part of South Limburg, Province of Limburg, the Netherlands. It is unknown whether F. pallens still exists in the Netherlands, because more recently collected specimens were not found. The collections were determined as “F. ovina ssp. eu-ovina var. glauca subvar. pallens” by the collectors. De Wilde-Duyfjes considered these plants to belong to her subspecies F. ovina subsp. cinerea (mainly F. lemanii sensu Flora Europaea). A description of F. pallens is given, accompanied with a picture. Furthermore, the distribution and ecology of the species is discussed
Het Festuca ovina-complex in Nederland. 2. F. lemanii Bast. en F. brevipila Tracey
No full textIn de Nederlandse flora’s worden de grofbladige schapengrassen met lange naalden samengevat onder Festuca cinerea Vill. Dit taxon blijkt echter een klein areaal te hebben dat beperkt is tot Zuidoost-Frankrijk. Andere namen die in de literatuur worden genoemd voor deze grofbladige schapengrassen in Nederland zijn F. guestfalica Boenn. ex Reichenb., F. ovina L. subsp. ophioliticola (Kerguélen) M.J. Wilkinson, F. lemanii Bast. en F. brevipila Tracey. Onderzoek aan herbariummateriaal (Nationaal Herbarium Nederland te Leiden (L), Natuurmuseum Nijmegen en het herbarium van de auteur) toonde aan dat F. lemanii en F. brevipila in Nederland te onderscheiden zijn. Ook F. psammophila en F. glauca werden in het materiaal aangetoond; het betreft geïntroduceerde soorten. Het onderscheid tussen F. brevipila en F. lemanii wordt besproken en toegelicht met een figuur. Wellicht dat ook F. guestfalica in Nederland onderscheiden kan worden, maar hiervoor is meer onderzoek nodig aan de overige taxa van het F. ovina-complex.
In the Dutch Floras, Festuca cinerea Vill. encompasses the relatively broad-leaved taxa of the Festuca ovina-complex with long awned lemmas. However, as was shown by Paul Auquier, the real F. cinerea is a species from south-eastern France. Other names which are mentioned in the literature for these broad-leaved sheep-fescues in the Netherlands are F. guestfalica Boenn. ex Reichenb., F. ovina L subsp. ophioliticola (Kerguélen) M.J. Wilkinson, F. lemanii Bast. and F. brevipila Tracey.
A morphometrical study revealed the real identity of the Dutch F. cinerea in the collections of the Nationaal Herbarium Nederland at Leiden (L), the herbarium of the Natuurmuseum at Nijmegen and the authors herbarium. From this study, the occurence of F. lemanii Bast. and F. brevipila Tracey could be ascertained. Beside this, also F. psammophila and F. glauca appeared to have been found once, probably as a result of human introduction. An overview of the characteristics of the first two species is given. Some of the studied specimens show a close resemblance to F. guestfalica; however, the true identity of these individuals can only be revealed after a thorough study of the other members of the F. ovina-group (F. ovina and F. filiformis). Festuca brevipila is very common, especially along roadsides and other antropogenous sites, where it has been sown.
It remains unclear whether this taxon originally belonged to the Dutch flora. Festuca lemanii is a rather rare taxon wich can be found in dry grasslands (Sedo-Cerastion) along the river system of the Meuse and Rhine Rivers
Kijk uit naar Vroeg havikskruid (Hieracium glaucinum Jord. subsp. similatum (Jord.) O.Bolòs & Vigo)
No full textHet Festuca ovina-complex in Nederland. 4. Festuca csikhegyensis Simonk. op het Harskampse Zand
Get PDFDuring the inventory of the military firing range east of the village of Harskamp on the Veluwe,
Province of Gelderland, in 2003, Festuca csikhegyensis Simonk. was discovered. This species
includes
the tetraploid populations formerly included in F. pallens Host. In this paper, F. csikhegyensis
is briefly described. Based on a phytosociological relevé it is shown that F. csikhegyensis
grows in somewhat disturbed shifting sand communities belonging to the Cetrario aculetae-Corynephoretum.
Probably, the population of Festuca csikhegyensis at the Harskamp finds its origin in
an unintended anthropogeneous introduction
Het Festuca ovina-complex in Nederland. 3. De smalbladige schapengrassen
No full textNa een reactie op een artikel van De Wilde-Duyfjes, die in dit tijdschrift eerder reageerde op eerdere<br/>publicaties over de relatief breed-bladige schapengrassen, worden de Nederlandse smalbladige<br/>schapengrassen<br/>besproken. De taxonomie en nomenclatuur van de nauw aan Festuca ovina verwante<br/>taxa is verwarrend.<br/>Tot 2005 worden in de recente Nederlandse literatuur twee taxa beschreven: F.<br/>filiformis Pourr. en F. ovina L. In België, de Britse Eilanden en Duitsland worden zeker vier taxa<br/>erkend: F. ovina subsp. hirtula (Hack. ex Travis) M.J.Wilk. en subsp. ophioliticola (Kerguélen)<br/>M.J.Wilk. (= F. guestfalica Boenn. ex Reichb.) en de beide eerder genoemde taxa. De tetraploïde<br/>taxa kunnen het beste samengevat worden als ondersoorten onder F. guestfalica Boenn. ex Reichb.<br/>en niet onder de diploïde F. ovina. Morfometrisch onderzoek aan een deel van de collectie in het<br/>herbarium van Naturalis te Leiden (L) en het herbarium van de auteur maakt duidelijk dat al deze<br/>vier taxa in Nederland onderscheiden kunnen worden. Festuca filiformis is de algemeenste soort,<br/>kenmerkend voor zandgronden in heel Nederland. Festuca guestfalica subsp. hirtula is tamelijk<br/>algemeen op zure zandgronden (met name stuifzanden en stuwwallen) op de Veluwe. Festuca<br/>guestfalica subsp. guestfalica is zeer zeldzaam in Zuid-Limburg, waar het kenmerkend is voor de<br/>zinkgraslanden langs de Geul. Mogelijk komt deze ondersoort ook op andere locaties buiten het<br/>bekende verspreidingsgebied voor. In de 19e eeuw zijn bij Apeldoorn planten verzameld die overeen<br/>komen met F. ovina. Er zijn geen recente vondsten van deze soort bekend
- …
