62 research outputs found
Fibromiyalji hastalarında ağrı eşiği ve etkileyen faktörlerin incelenmesi
No full textAmaç: Bu çalışma fibromiyaljili olguların basınç ağrı eşiği ve etkileyen faktörlerin incelenmesi, birbirleriyle ilişkisinin değerlendirilmesi ve sağlıklı olgularla karşılaştırılması amacıyla yapıldı.
Gereç ve yöntemler: Bu kontrollü çalışmada yaş ortalaması 46,68 ± 6,29 yıl olan 32 fibromiyaljili olgu içeren fibromiyalji grubu ve yaş ortalaması 44,84 ± 6,91 yıl olan 32 sağlıklı olgu içeren kontrol grubu olarak iki grup dahil edildi. Katılımcılara, demografik özelliklerinin değerlendirilmesi için demografik veriler değerlendirme formu, basınç ağrı eşiği değerlendirilmesi için algometre ve SH-ağrı şiddeti ve ağrı eşiği ölçeği, anksiyete ve depresyonun değerlendirilmesi için hastane anksiyete ve depresyon ölçeği (HAD), fiziksel aktivitenin değerlendirilmesi için uluslararası fiziksel aktivite anketi (UFAA), semptom ve hastalık aktivitesinin değerlendirilmesi için fibromiyalji etki anketi (FIQ), santral sensitizasyonun değerlendirilmesi için santral sensitizasyon ölçeği (SSÖ), ağrının değerlendirilmesi için McGill ağrı anketi ve yaygın ağrı indeksi (YAI) ölçeği kullanıldı. Beslenmenin değerlendirilmesi için akıllı beslenme testi (ABT) kullanıldı. İstatistiksel tüm değerlendirmeler için anlamlılık düzeyi P0,05 olarak kabul edildi.
Bulgular: Fibromiyalji ve kontrol grup arasında sağ ve sol taraf alt servikal anterior hassas nokta basınç ağrı eşiği, fibromiyalji etki anket skoru, santral sensitizasyon ölçek skoru, akıllı beslenme testin 1. ve 3. bölüm puanları, yaygın ağrı indeks skoru yönünden istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p0.05).
Sonuç: Fibromiyalji sendromlu bireylerde basınç ağrı eşikleri sağlıklı bireylere göre daha düşük olduğu, santral sensitizasyonun varlığı, fiziksel aktivitenin daha az olduğu ve anksiyete ve depresyonun olduğu sonucuna vardık. Fibromiyaljili olguların psikolojik faktörleri ve santral sensitizasyonun ağrı ile ilişkili olduğu, beslenme, diyet ağrı ve hastalık semptomlarıyla ilişkili olduğunu bulduk.Aim: This study was conducted to investigate the pressure pain threshold and the factors affecting it in patients with fibromyalgia, to evaluate their relationships with each other, and to compare them with healthy cases.
Materials and Methods: In this randomized controlled study, 32 patient with fibromiyalgia (mean age: 46.68 ± 6.29 years), and 32 healthy control (mean age: 44.84 ± 6.91 years) were recruited. Participants were assessed using a demographic evaluation form for demographic characteristics, an algometer for pressure pain threshold assessment and the SH-pain intensity and pain threshold scale, the Hospital Anxiety and Depression Scale (HAD) for anxiety and depression assessment, the International Physical Activity Questionnaire (IPAQ) for physical activity assessment, the Fibromyalgia Impact Questionnaire (FIQ) for symptom and disease activity assessment, the Central Sensitization Scale (CSS) for central sensitization assessment, the McGill Pain Questionnaire for pain assessment, the widespread pain index (WPI) for widespread pain assessment, and the Smart Eating Test (SET) for nutrition assessment. A significance level of P0.05 was accepted for all statistical evaluations. Results: Statistically significant differences were found between the experimental and control groups in terms of the threshold pressure for the left and right lower cervical anterior sensitive points, fibromyalgia impact questionnaire score, central sensitization scale score, scores of the first and third sections of the smart nutrition test, and widespread pain index score (p0.05). Conclusion: We concluded that individuals with fibromyalgia syndrome have lower pressure pain thresholds compared to healthy individuals, indicating the presence of central sensitization, reduced physical activity, and anxiety and depression. Psychological factors and central sensitization were found to be associated with pain in fibromyalgia patients, while nutrition and diet were linked to pain and disease symptoms
İnmeli bireylerde kas kuvveti kaybının incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı inmeli bireylerde kas kuvveti kaybının ve etkilenmemiş taraftaki ekstremitelerin kas kuvvetinin incelenmesidir. Çalışmaya yaş otalaması 56,33 ± 8,92 olan, 33 inmeli birey(22 erkek, 11 kadın) ile yaş ortalamaları 52,3 ± 8,52 olan,33(20 erkek, 13 kadın) sağlıklı kontrol grubu dahil edildi. Katılımcıların kas kuvvetleri power track hand held dinamometresiyle, kavrama kuvvetleri el dinamometresiyle ölçüldü. Ölçümler sağlıklı grupta her iki üst ve alt ekstremite ile gövde kaslarına, inmeli grupta sadece etkilenmemiş taraf üst ve alt ekstremite ile gövde kaslarına uygulandı. Bireylerin total kas kuvveti alt ve üst ekstremite ile gövde kas kuvvetlerinin toplamı hesaplanarak bulundu. Etkilenmemiş taraf kas kuvvetinin incelenmesinde, etkilenmemiş ve dominant ekstremitesi sağ olan 27 birey ile dominant ekstremitesi sağ olan 33 sağlıklı birey karşılaştırıldı. İnmeli bireylerin total kas kuvveti 49909,5 N, sağlıklı bireylerin total kas kuvveti 182375 N, aradaki fark 132465,5 N olarak ölçüldü. İnmeli bireylerdeki total kas kuvvetindeki kayıp %72,63 olarak ölçüldü. Etkilenmemiş taraf ekstremite karşılaştırılmasında sağlıklı olgular lehine anlamlı fark bulundu (p=0,0001). Bu çalışmanın sonucuna göre, inmeli bireylerde kas kuvveti etkilenmemiş tarafta azalmaktadır ve inme rehabilitasyonunda kas kuvvetininin hem etkilenmiş hem de etkilenmemiş tarafta geliştirilmesi önemlidir.The aim of this study is to investigate the muscle strength Loss and unaffected side’s extremity muscle strength in the stroke individuals. Thirty-three subjects (22 males, 11 females) with average age of 56.33 ± 8.92 and 33 (20 males, 13 females) healthy control groups with average age of 52.3 ± 8.52 were included in the study. Participants' muscle strengths were measured by a power track hand held dynamometer, and grip strengths were measured by a hand dynamometer. Measurements were applied to both the upper and lower extremities and trunk muscles in the healthy group, and to the upper and lower extremities in the unaffected side and trunk muscles in the stroke group. The total muscle strength of the individuals was calculated by summing the lower and upper extremities and trunk muscle strengths. In the analyze of unaffected side muscle strength, 27 participants who were dominant and not affected on the right side and 33 healthy participants dominant on the right side were compared. The total muscle strength of stroke subjects was 49909.5 N, the total muscle strength of healthy subjects was 182375 N, the difference between this groups was measured as 132465.5 N. The loss of total muscle strength in stroke patients was measured as 72.63%. A significant difference was found in favor of healthy subjects in the unaffected side extremity comparison (p = 0.0001). According to the results of this study, muscle strength in stroke patients is reduced on the unaffected side, and it is important to develop muscle strength both in the affected and unaffected side in stroke rehabilitation
Geriatrik bireylerde düşme riskini değerlendiren yöntemlerin etkinliğinin incelenmesi
No full textBu çalışma geriatrik bireylerde düşme riskini değerlendiren yöntemlerin etkinliğini ve hangi yöntemin düşmeyi daha iyi öngörebildiğini incelemeyi amaçlamaktadır.
Çalışmaya 65 yaş ve üstü sağlıklı 64 geriatrik birey dahil edildi. Katılımcıların demografik bilgileri, aktifliği, düşme korkusu gibi soruların olduğu bir değerlendirme formu uygulanıp genel bilgileri alındı. Katılımcılara mental durumunun tespiti için Mini Mental Test ’in yanı sıra düşmeyi öngörebildiği düşünülen Berg Denge Ölçeği, Tinetti Denge ve Yürüme Değerlendirmesi, Fonksiyonel Uzanma Testi, Dört Adım Kare Testi, Süreli Otur Kalk Testi, Mini BESTest uygulandı. Katılımcıların bu değerlendirmeler sonrası 3 ay içerisindeki düşme sayıları, düşme yerleri ve düşme şekilleri 3 ay sonra telefonla sorgulandı.
Çalışmaya yaş ortalaması 70,235,14 olan 64 yaşlı birey dahil edildi. Katılımcıların Mini Mental Test skorlarının ortalama 26,921,76 skorunda olduğu gözlenmiştir. Testlerin 3 ay sonraki düşme sayısı ile korelasyonuna bakılmış ve r değerleri hesaplanmıştır. Berg Denge Ölçeği’nde ortalama 50,545,01 ve r=-0,859, Tinetti Denge ve Yürüme Değerlendirmesi’nde ortalama 25,563,05 ve r=-0,742; Süreli Otur Kalk Testi’nde ortalama 23,854,44 ve r=-0,600; Fonksiyonel Uzanma Testi’nde ortalama 20,004,52 ve r=-0,637; Mini BESTest’te ortalama 21,604,28 ve r=-0,781; Zamanlı Kalk Yürü Testi’nde ortalama 11,623,37 ve r=0,828; Dört Adım Kare Testi’nde ortalama 9,713,16 ve r=0,664 değerinde olduğu belirlenmiştir (p0,01). Aynı zamanda bu testlerin 3 ay sonraki değerlendirme sonrası düşme sayıları ile regresyonu değerlerinin Berg Denge Ölçeği’nde r² =0,738, Tinetti Denge ve Yürüme Değerlendirmesi’nde r² =0,550, Süreli Otur Kalk Testi’nde r² =0,360, Fonksiyonel Uzanma Testi’nde r² =0,406, Mini BESTest’te r² =0,610, Zamanlı Kalk Yürü Testi’nde r² =0,685, Dört Adım Kare Testi’nde r² =0,441 olduğu belirlenmiştir. Değerlendirme sonrası 3 ay boyunca; 3 katılımcı 4 defa, başka bir 3 katılımcı 3 defa, 11 katılımcı 2 defa, 14 katılımcı 1 defa düşerken, 33 katılımcıda düşme öyküsüne gözlenmedi.
Çalışmamızda, geriatrik bireylerde düşmeyi öngörmede kullanılabilinecek en etkili değerlendirme yöntemlerinin sırasıyla Berg Denge Ölçeği, Zamanlı Kalk Yürü Testi Ve Mini BESTest olduğu sonucuna ulaştık. Ayrıca diğerlerine göre daha az etkili olan değerlendirme yöntemlerinin sırasıyla Süreli Otur Kalk Testi, Fonksiyonel Uzanma Testi, Dört Adım Kare Testi olduğunu belirledik.This study aims to examine the effectiveness of methods to assess the risk of falls in geriatric individuals and which method can better predict falls.
64 healthy geriatric individuals aged 65 and over were included in the study. An assessment form including questions such as demographic information, activity, fear of falling was applied to the participants and general information was obtained. In addition to the Mini Mental Test, Berg Balance Scale, Tinetti Balance and Gait Assessment, Functional Reach Test, Four Square Step Test, Timed Sit-to-Stand Test, and Mini BESTest were applied to the participants to determine their mental status. After these assessments, the number of falls in the 3 months, the places of falls, and the types of falls were questioned by phone 3 months later.
The study included 64 elderly individuals with a mean age of 70.235.14. It was observed that the participants' Mini Mental Test scores were on average 26.921.76. Correlation of the tests with the number of falls after 3 months was examined and r values were calculated. On average, Berg Balance Scale was 50.545.01 and r=-0.859, on average, Tinetti Balance and Gait Assessment was 25.563.05 and r=-0.742; on average, Timed Sit-to-Stand Test was 23.854.44 and r=-0.600; on average, Functional Reach Test was 20.004.52 and r=-0.637; on average, Mini BESTest was 21.604.28 and r=-0.781; It was determined that the mean value of Timed Up and Go Test was 11.623.37 and r=0.828; and the mean value of Four Square Step Test was 9.713.16 and r=0.664 (p0.01). At the same time, it was determined that the regression values of these tests with the number of falls after the 3 month evaluation were r² =0.738 for Berg Balance Scale, r² =0.550 for Tinetti Balance and Gait Assessment, r² =0.360 for Timed Sit and Go Test, r² =0.406 for Functional Reach Test, r² =0.610 for Mini BESTest, r² =0.685 for Timed Up and Go Test, and r² =0.441 for Four Square Step Test. During the 3 months after the evaluation; While 3 participants fell 4 times, another 3 participants fell 3 times, 11 participants fell 2 times, 14 participants fell 1 time, no fall history was observed in 33 participants.
In our study, we concluded that the most effective assessment methods that can be used to predict falls in geriatric individuals are Berg Balance Scale, Timed Up and Go Test and Mini BESTest, respectively. We also determined that the less effective assessment methods compared to others are Timed Sit and Go Test, Functional Reach Test, Four Square Step Test, respectively
Kronik inmeli hastalarda aerobik egzersizin kognitif fonksiyonlar üzerine akut etkileri
No full textThe aim of this study is to examine the acute effects of aerobic exercise on cognitive functions in patients with chronic stroke.A total of 32 individuals who were diagnosed with stroke and were in the chronic phase were included in the study. Individuals were divided into two groups, the study group with a mean age of 54.93 ± 3.46 years (n=16) and the control group with a mean age of 52.81 ± 4.08 years (n=16). Individuals who scored 18 and above on the Standardized Mini Mental Test for both groups were included in the study. All measurements used in the study were made by the same physiotherapist. Standardized Mini-Mental Test, Stroop Test T-BAG form, Wechsler Digit Scale sub-parameter and Letter Marking Test were used for cognitive evaluation of individuals.Half an hour of moderate intensity bicycle ergometry was applied to the stroke individuals in the study group. Stroke individuals in the control group were kept in a quiet room for half an hour. In both groups, pulse, saturation and blood pressure, Stroop Test T-BAG Form, Wecshler Digit Index Tests and Letter Marking Tests were repeated half an hour later.When the values before and after exercise were compared in the study group, Stroop Section 1, Stroop Section 2, Stroop Section 3, Stroop Section 4, Stroop Section 5 were found to be statistically significant (p0.05). In addition, pre- and post-exercise values in Wechsler Plain Number Sequence, Wechsler Inverse Number Sequence and Letter Marking Test were found to be statistically significant (p0.05). In the control group, after resting for half an hour, no significant difference was found between the first test and the last test. The results of this study showed that aerobic exercise was acutely associated with cognition in individuals with chronic stroke.The results obtained from our study showed that aerobic exercise increased cognitive functions in patients with chronic stroke. The fact that aerobic exercise affects cognitive functions even in a short time shows that it should be included in the process when creating a stroke rehabilitation plan, unless there is a contraindication in the patients.Bu çalışmanın amacı, kronik inmeli hastalarda aerobik egzersizin kognitif fonksiyonlar üzerine akut etkilerini incelemektir.Çalışmaya inme tanısı almış, kronik dönemde olan toplam 32 birey dahil edildi. Bireyler yaş ortalaması 54,93 ± 3,46 yıl olan (n=16) çalışma grubu ile 52,81 ± 4,08 yıl olan (n=16) kontrol grubu olmak üzere iki gruba ayrıldı. Her iki grup için de Standardize Mini Mental Testinden 18 ve üzeri puan alan bireyler çalışmaya dahil edildi. Çalışmada kullanılan tüm ölçümler aynı fizyoterapist tarafından yapıldı.Bireylerin kognitif değerlendirmeleri için Standardize Mini Mental Test, Stroop Testi T-BAG formu, Wechsler Sayı Dizisi alt parametresi ile Harf İşaretleme Testi kullanıldı.Çalışma grubundaki inmeli bireylere yarım saat orta şiddette bisiklet ergometresi uygulandı. Kontrol grubundaki inmeli bireyler ise yarım saat sessiz bir odada bekletildi.Her iki grupta da bireylere yarım saat sonra nabız, saturasyon ve Kan basıncı ile birlikte Stroop Testi T-BAG Formu, Wecshler Sayı Dizini Testleri ve Harf İşaretleme Testleri tekrarlandı. Çalışma grubunda egzersiz öncesi ve sonrası değerler karşılaştırıldığında Stroop Bölüm 1, Stroop Bölüm 2, Stroop Bölüm 3, Stroop Bölüm 4, Stroop Bölüm 5 istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p0,05). Ayrıca Wechsler Düz Sayı Dizisi, Wechsler Ters Sayı Dizisi ve Harf İşaretleme Testininde egzersiz öncesi ve sonrası değerleri istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p0,05). Kontrol grubunda ise yarım saatlik dinlenmenin ardından ilk test ve son test arasında anlamlı bir fark bulunamadı. Bu çalışmanın sonuçları, aerobik egzersizin kronik inmeli bireylerde kognisyonla akut olarak ilişkili olduğunu gösterdi.Çalışmamızdan elde edilen sonuçlar kronik inmeli hastalarda aerobik egzersizin kognitif işlevleri arttırdığını göstermiştir. Aerobik egzersizin kısa sürede dahi kognitif fonksiyonlara etki etmesi, stroke rehabilitasyon planı oluşturulurken hastalarda kontraendike bir durum yoksa sürece dahil edilmesi gerekliliğini göstermektedir
İnme sonrası bireylerde vücut kompozisyonu, yorgunluk, mobilite ve fonksiyonel durumun değerlendirilmesi
No full textThe aim of this study is to evaluate body composition, fatigue, mobility, functional status and the relationship between these parameters in post-stroke individuals.21 stroke individuals (5 females and 16 males) with a mean age of 54.04 ± 13.52 years and 21 healthy individuals (4 females and 17 males) with a mean age of 57.14 ± 11.05 years were included in the study.The body composition of the participants was evaluated with the Bioelectrical Impedance Analysis (BIA), the fatigue level with the Fatigue Severity Scale, the mobility level with the Rivermead Mobility Index, and the functional status with the Functional Independence Scale.We found that total body fat percentage, right upper-lower extremity, left lower extremity and trunk fat percentage increased, while total bone mass, total muscle percentage, right upper-lower extremity muscle percentage and left lower extremity muscle percentage decreased in stroke individuals. However, there was no significant difference between the groups in terms of body weight, body mass index, total water percentage, visceral fat amount, trunk muscle percentage, left upper extremity muscle and fat percentage (p0,05). When the fatigue level between the groups was compared, there was a significant difference in favor of the stroke individuals, while when the mobility level and functional status between the groups were compared, a significant difference was found in favor of the healthy individuals (p>0,05).Stroke is associated with changes in body composition of the extremities, particularly bone and lean mass. Stroke probably increases the fat mass of the trunk rather than the extremities and causes loss of bone mineral content. At the end of our study, it was found that the percentage of fat in both general and segmental terms increased, both general and segmental muscle percentage and total bone mass decreased, while the level of fatigue increased and the level of mobility and functional independence decreased in post-stroke individuals.Bu çalışmanın amacı inme sonrası bireylerde vücut kompozisyonunun, yorgunluğun, mobilitenin, fonksiyonel durumun ve bu parametreler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesidir.Çalışmaya yaş ortalaması 54,04 ± 13,52 yıl olan 21 inmeli birey (5 kadın 16 erkek) ve yaş ortalaması 57,14 ± 11,05 yıl olan 21 sağlıklı birey (4 kadın 17 erkek) dahil edildi.Katılımcıların vücut kompozisyonu Biyoelektrik İmpedans Analizi (BİA), yorgunluk düzeyi Yorgunluk Şiddet Ölçeği, mobilite düzeyi Rivermead Mobilite İndeksi, fonksiyonel durumu Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği ile değerlendirildi.İnmeli bireylerde toplam vücut yağ yüzdesinin, sağ üst-alt ekstremite, sol alt ekstremite ve gövde yağ yüzdesinin arttığı öte yandan toplam kemik kütlesinin, toplam kas yüzdesinin ve sağ üst-alt ekstremite kas yüzdesi, sol alt ekstremite kas yüzdesinin azaldığını tespit ettik. Ancak vücut ağırlığı, vücut kitle indeksi, toplam su yüzdesi, visseral yağ miktarı, gövde kas yüzdesi, sol üst ekstremite kas ve yağ yüzdesi bakımından gruplar arası anlamlı bir fark bulunmadı (p0.05). Gruplar arası yorgunluk düzeyi karşılaştırıldığında inmeli bireyler lehine anlamlı fark bulunurken gruplar arası mobilite düzeyi ve fonksiyonel durum karşılaştırıldığında sağlıklı bireyler lehine anlamlı fark bulundu (p>0.05).İnme özellikle kemik ve yağsız kütle olmak üzere ekstremitelerin vücut kompozisyonu değişiklikleriyle ilişkilidir. İnme muhtemelen ekstremitelerden ziyade gövdenin yağ kütlesini arttırır ve kemik mineral içeriğinin kaybına neden olur.Çalışmamızın sonunda inme sonrası bireylerde hem genel hem segmental olarak yağ yüzdesinin arttığı, hem genel hem segmental kas yüzdesi ve toplam kemik kütlesinin azaldığı öte yandan yorgunluk düzeyinin arttığı, mobilite ve fonksiyonel bağımsızlık düzeyinin azaldığı bulundu
Latin dansı yapanlarda denge-koordinasyon, postür ve kas iskelet sistemi ağrılarının incelenmesi
No full textÇalışmamızın amacı Latin dansının kas-iskelet sistemi ağrısı, postür, esneklik, denge ve koordinasyon üzerindeki etkilerinin incelenmesidir.
Çalışmamıza yaş ortalaması 27,55 ± 3,48 yıl olan 20 sosyal Latin dansı yapan birey (10 kadın 10 erkek) ve yaş ortalaması 25,45 ± 2,91 yıl olan 20 sedanter birey (4 kadın 17 erkek) dahil edildi.
Katılımcıların dengesi SportKAT 550-TS Kinestetik Denge Cihazı, koordinasyonu altıgen testi (hexagonal obstacle test), postürü New York Postür Skalası, kas iskelet sistemi ağrıları Cornell Kas İskelet Sistemi Rahatsızlığı Anketi, esnekliği Otur-Uzan Testi ile değerlendirildi.
Yaptığımız değerlendirmeler sonucunda dans eden gruptaki bireylerin statik denge skorlarında istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar görüldü (p0,05). Ancak dinamik denge, esneklik, kas iskelet sistemi ağrıları, koordinasyon ve postür skorlarında iki grup arasında anlamlı bir fark bulunamadı (p>0,05). Çalışmamızın sonunda sosyal olarak yapılan Latin dansının statik denge gelişimine katkı sağladığını tespit ettik. Koordinasyon, esneklik, postür ve kas iskelet sistemi ağrıları dans eden bireyler ile ilişkilendirilememiştir. Sonuç olarak Latin dansının dengeyi pozitif yönde etkilediğini söyleyebiliriz. Dengeyi etkileyen rahatsızlıklarda kontraendike bir durum yok ise rehabilitasyon programını destekleme amaçlı Latin dansı önerilebilir.The aim of our study is to investigate the effects of Latin dance on musculoskeletal pain, posture, flexibility, balance, and coordination. The study included 20 socially active individuals (10 females and 10 males) with an average age of 27.55 ± 3.48 years practicing Latin dance, as well as 20 sedentary individuals (4 females and 17 males) with an average age of 25.45 ± 2.91 years.
Participant's balance was assessed using the SportKAT 550-TS Kinesthetic Balance Device, coordination through the hexagonal obstacle test, posture using the New York Posture Scale, musculoskeletal pain using the Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaire, and flexibility using the Sit-and-Reach Test.
Based on our evaluations, statistically significant results were observed in static balance scores of individuals in the dance group (p0.05). However, no significant differences were found between the two groups in dynamic balance, flexibility, musculoskeletal pain, coordination, and posture scores (p>0.05).
As a result of our study, we determined that socially engaged Latin dance contributes to the improvement of static balance. Coordination, flexibility, posture, and musculoskeletal pain were not associated with individuals who engaged in dancing. In conclusion, we can say that Latin dance has a positive impact on balance. If there are no contraindications for conditions affecting balance, Latin dance can be recommended to support rehabilitation programs
Inmeli bireylerde omuz ağrısına etki eden faktörlerin incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı inmeli bireylerde omuz ağrısına etki eden faktörlerin incelenmesi ve hangi faktörün omuz ağrısı üzerinde ne kadar etkisi olduğunun belirlenmesidir. Araştırmaya yaş ortalamaları 63,97±10,02 yıl olan 62 erişkin (21 kadın, 41 erkek) Brunnstrom üst ekstremite evresi 3 ve üzeri olan inmeli birey dahil edilmiştir. Katılımcıların omuz ağrısı Visual Analog Skala ile, kas tonusu Modifiye Ashworth Skalasına göre, miyofasiyal tetik noktaları manuel palpasyon ile, eklem hareket açıklıkları universal gonyometre ile değerlendirilmiştir. Üst ekstremite fonksiyonel durumu değerşendirmesi için Fugl-Mayer Skalası kullanılmıştır. Yumuşak doku değerlendirmeleri için Neer İmpingement, Rowe, Akromioklavikular Kayma ve Speed Testleri kullanılmıştır. Bu çalışmanın sonuçları rehabilitasyona başlama süresinin hemiplejik omuz ağrısı oluşmasına etki ettiğini göstermiştir (p0,01). Pektoralis majör (p0,01) ve subskapularis (p0,05) kaslarındaki kas tonusu artışı ile omuz ağrısı arasında istatiksel olarak anlamlı ilişki tespit edilmiştir, ayrıca inmeli taraf eklem fonksiyonelliğinin azalmasının ağrıya neden olduğunu ortaya koymuştur (p0,05). Hemiplejik omuz ağrısına miyofasiyal tetik noktaların ve yumuşak doku yaralanmalarının eşlik ettiğini göstermektedir. Rehabilitasyona geç başlama, kas tonusu artışı ve eklem fonksiyonelliğinin bozulması hemiplejik omuz ağrısına sebep olmaktadır.The aim of this study is to examine the factors affecting shoulder pain in stroke individuals and to determine how much the factors affect shoulder pain. The study included 62 adults stroke patients (21 female, 41 male) with a mean age of 63,97±10,02 years, those who got stage 3 or more from the Brunnstrom upper limp stage. Shoulder pain by Visual Anolog Scale, muscle tone by Modified Ashworth Scale, myofascial trigger by manuel palpation, range of motion bu universal goniometer were evolated. Fugl-Meyer Upper Extremity Assessment was used for upper extremity functional status also Neer İmpingement, Rowe, Acromioclavicular Shear and Speed Tests were used for soft tissue assessment. The results of this study showed that rehabilitation initiation time affects the occurrence of shoulder pain (p0.01), increase in muscle tone of the pectoralis majör (p0.01) and the subscapularis (p0.05) muscles caused shoulder pain, decrease in hemiplegic side joint functionality caused pain (p0.05) and myofascial trigger points and soft tissue injuries ascompany hemiplegic shoulder pain. Delayed onset of rehabilitation, increased muscle tone and deterioration of joint functionality cause hemiplegic shoulder pain
İnmeli hastalarda robotik cihazla yürüme eğitiminin fonksiyonel yürüme parametreleri üzerine etkisinin incelenmesi
No full textThis study was performed in stroke patients; in addition to conventional physiotherapy methods, it was planned to investigate the effect of robotic assisted walking devices on walking parameters. With the block randomization method, the mean age of the subjects was 29 (21 males, 8 females) who received neurophysiologic approach based walking training in addition to conventional physiotherapy with a mean age of 60,17 ± 6,97 (Group I) and 56,16 ± 7,34 31 (21 males, 10 females) stroke subjects (Group II) receiving training in physiotherapy with robotic gait training were included. Patients were treated before and after taking 30 sessions of treatment; walking speed was assessed with a 10-m walking test, spasticity Modifiye Ashworth scale, ambulatory functional ambulance classification and lower extremity motor scoring with the lower extremity of the Fugl-Meyer test. According to the results of the study, neurophysiologic approach based walking training group was found to be superior to robotic group in 10 meter walking test time (p 0,05). In the Fugl-Meyer test, there was a statistically significant difference in intra-group comparisons in the robotic walking training group (p 0,05). No statistically significant difference was found between the groups in the Fugl-Meyer test and functional ambulance classification scores (p> 0.05). According to the modified Ashworth scale; There was a statistically significant difference between the groups in both groups (p 0,05). There was no statistically significant difference in spasticity values between the hip and knee flexors after the program in both groups (p> 0,05) and group I better results than to group II in the plantar flexor spasticity values (p 0,05). At the end of our study; both physiotherapy methods were effective in the development of gait parameters but the methods were not superior to each other.Bu çalışma inmeli hastalarda; konvansiyonel fizyoterapi yöntemlerine ek olarak robotik yardımlı yürüme cihazlarının yürüme parametreleri üzerine etkisini incelemek amacıyla planlanmıştır. Çalışmaya blok randomizasyon yöntemi ile yaş ortalamaları 60,17±6,97 olan konvansiyonel fizyoterapiye ek olarak nörofizyolojik yaklaşım temelli yürüme eğitimi alan 29 (21erkek, 8 kadın) inmeli birey ile (Grup I) 56,16±7,34 olan konvansiyonel fizyoterapiye ek robotik cihazla yürüme eğitimi alan 31(21 erkek, 10 kadın) inmeli birey (Grup II) dahil edilmiştir. Hastalar 30 seans tedaviye alınmadan önce ve alındıktan sonra; yürüme hızı 10 metre yürüme testiyle, spastisite Modifiye Ashworth skalasıyla, ambulasyon fonksiyonel ambulasyon sınıflamasıyla ve alt ekstremite motor skorlaması Fugl-Meyer testinin alt ekstremite bölümüyle değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucuna göre 10 metre yürüme testi sürelerinde nörofizyolojik yaklaşım temelli yürüme eğitimi grubunun robotik gruba göre daha üstün olduğu bulunmuştur(p0,05). Fugl-Meyer testinde robotik cihazla yürüme eğitimi grubunda grup içi karşılaştırmalarda istatistiksel anlamlı fark saptanmıştır (p0,05). Fugl-Meyer testi ve fonksiyonel ambulasyon sınıflaması skorlarında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı(p>0,05). Modifiye Ashworth skalasına göre; her iki grupta da grup içi karşılaştırmalarda istatistiksel anlamlı fark bulundu(p0,05). Her iki grupta program sonrası kalça ve diz fleksörlerindeki spastisite değerlerinde istatistiksel anlamlı fark bulunamazken(p>0,05), plantar fleksör spastisite değerinde grup I’in grup II’ye göre daha üstün olduğu bulundu (p0,05). Çalışmamızın sonucunda; her iki fizyoterapi yönteminin de yürüme parametrelerinin gelişmesinde etkili olduğu ancak yöntemlerin birbirine üstünlüğü olmadığı sonucuna varılmıştır
Geriatrik bireylerde ‘nordic walking’ eğitiminin etkinliğinin incelenmesi: Randomize kontrollü bir çalışma
No full textAmaç: Bu çalışma Nordic Walking eğitiminin geriatrik bireylerde kas gücü ve
dayanıklılığı, denge, düşme korkusu, aerobik kapasite, yorgunluk, yaşam kalitesi ve
aktivite düzeyi üzerine etkilerini araştırmayı amaçladı.
Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya 65-80 yaş aralığında 32 sedanter birey katıldı.
Sistematik randomizasyon yöntemi ile Nordic Walking (NW) ve Geleneksel Yürüme
(GY) grupları oluşturuldu. Katılımcılara amaçlanan araştırma parametreleri
doğrultusunda 30sn otur kalk (30snOKT), 30sn biceps curl (30snBCT), süreli kalk yürü
(SKYT), 6dk yürüme (6DYT), Berg Balance Denge (BDÖ), tek ayak üstünde durma
(TAÜDT), Tinetti Düşme Etkinliği Ölçeği (TDÖ), Edmonton Kırılganlık Ölçeği (EKÖ),
Tampa Kinezyofobi Ölçeği (TKÖ), Yorgunluk Şiddeti Ölçeği (YŞÖ), Dünya Sağlık
Örgütü Yaşam Kalitesi Yaşlı Modülü (WHOQOL-Old), Yaşlılar İçin Aktivite Düzeyi
(PASE) test ve anketleri uygulandı. Ayrıca ağrı durumları Vizüel Ağrı Skalası (VAS) ile
sorgulandı. Değerlendirmeler çalışma öncesi ve sonrasında tekrarlandı. Çalışma her iki
grupta da haftada 3 gün 12 hafta boyunca fizyoterapist eşliğinde gerçekleştirildi.
Bulgular: NW ve GY gruplarındaki katılımcıların yaş ortalamaları sırasıyla 70,64 ± 5,39,
72,50 ± 5,96 yıldır (p>0,05). Her iki grupta 30snOKT, BDÖ, 6DYT, TDÖ, TKÖ, PASE
ve WHOQOL-Old ilk test son test ölçümleri istatistiksel olarak anlamlı olarak iyileşme
bildirirken, iyileşme NW grubunda daha yüksektir (p0,05). EKÖ, SKYT, YŞÖ
sonuçlarında istatistiksel olarak anlamlı düşüş vardır ancak gruplar arasında üstünlük
bulunmamaktadır. TAÜD testinde sağ ayakta anlamlı sonuçlar alınmış ancak gruplar
arasında fark yok, sol ayakta ise sadece NW grubunda istatistiksel iyileşme belirlenmiştir.
30snBCT sadece NW grubunda anlamlı olarak artmıştır. VAS değerlerinde ise iki grupta
da anlamlı bir değişiklik olmamıştır (p> 0,05).
Sonuç: Geriatrik bireylerde NW eğitimi denge, düşme korkusu, dayanıklılık, aerobik
kapasite, fiziksel aktivite gibi parametreleri geliştirmede geleneksel yürüyüşe göre
üstünlük sağlamıştır. NW eğitimi geriatri rehabilitasyon programları için etkili bir
yöntemdir.Aim: This study aimed to investigate the effects of Nordic Walking training on muscle
strength and endurance, balance, fear of falling, aerobic capacity, fatigue, quality of life
and activity level in geriatric individuals.
Materials and Methods: 32 sedentary individuals between the ages of 65-80 participated
in the study. Nordic Walking (NW) and Traditional Walking (GY) groups were created
by systematic randomization method. In line with the intended research parameters,
participants were given 30 sec sit-to-stand (30secCST), 30 sec biceps curl (30 sec ACT),
timed up and go (TUG) 6 min walk (6MWT), Berg Balance Balance (BBS), one-leg
standing (SLS). , Tinetti Fall Effectiveness (Tinetti FES), Edmonton Frailty Scale (EFS),
Tampa Kinesiophobia Scale (TSK), Fatigue Severity Scale (FSS), World Health
Organization Quality of Life Elderly Module (WHOQOL-Old), Activity Level for the
Elderly (PASE) test and surveys were administered. Additionally, pain conditions were
questioned with the Vasiual Pain Scale (VAS). Evaluations were repeated before and after
the study. The study was conducted under the supervision of a physiotherapist, 3 days a
week for 12 weeks in both groups.
Results: The average age of the participants in the NW and GY groups is 70.64 ± 5.39,
72.50 ± 5.96 years, respectively (p>0.05). While 30secCST, BBS, 6MWT, Tinetti FES,
TSK, PASE and WHOQOL-Old first test post test measurements reported statistically
significant improvement in both groups, the improvement was higher in the NW group
(p0.05). There is a statistically significant decrease in EFS, FSS and TUG results, but
there is no superiority between the groups. In the SLS test, significant results were
obtained in the right foot, but there was no difference between the groups, and in the left
foot, statistical improvement was determined only in the NW group. 30secACT increased
significantly only in the NW group. There was no significant change in VAS values in
both groups (p> 0.05).
Conclusion: NW training was superior to traditional walking in improving parameters
such as balance, fear of falling, endurance, aerobic capacity and physical activity in
geriatric individuals. NW training is an effective method for geriatric rehabilitation
programs
İnmeli hastalarda denge değerlendirmesinde kullanılan klinik ve kompüterize test yöntemlerinin incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı inmeli hastaların denge düzeylerinin belirlenmesinde kullanılan klinik ve kompüterize denge testlerinin ulaşılabilirliği, kullanılabilirliği, maliyeti, kullanım alanları gibi birçok yönden karşılaştırılması ve incelenmesidir. Araştırmaya yaş ortalamaları 51,30±17,15 yıl olan 30 inmeli erişkin (18 Erkek, 12 Kadın), Hodkinson Mental Testinden 7 ve üzeri puan alan, Fonksiyonel Ambulasyon Sınıflamasından 3 ve üzeri puan alan bireyler dahil edilmiştir. Katılımcıların denge değerlendirmeleri klinikte sıkça kullanılan Berg Denge Ölçeği, Fonksiyonel Uzanma Testi, Zamanlı Kalk Yürü Testi testleri ile SportKAT 550-TS Kinestetik Denge Cihazı kullanılarak yapılmıştır. Yapılan değerlendirmeler sonucunda Kompüterize test sistemleri ile klinik test yöntemleri arasında istatistiksel olarak anlamlı sonuç olduğu görülmüştür (p0,05). Çalışmamızda klinik ve kompüterize test yöntemlerinin avantaj ve dezavantajları karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak kompüterize test sistemlerinin verileri güvenilir ve kesindir ve klinik testlerin ulaşımı kolay ve güçlü geçerlilik sağlamaktadır. İnmeli bireylerde dengenin değerlendirmesinde kullanılan klinik testler kompüterize testler kadar etkilidir.The aim of this study is to compare and examine the clinical and computerized balance tests used in determining the balance levels of stroke patients in many aspects such as accessibility, usability, cost and areas of use. The study included 30 adults stroke patients (18 Male, 12 Female) with a mean age of 51,30±17,15 years, those who got a score of 7 and above from the Hodkinson Mental Test, and those who got 3 or more from the Functional Ambulation Classification. Balance evaluations of the participants were performed using Berg Balance Scale, Functional Reaching Test, Timed Up and Go Test which are frequently used in the clinic and SportKAT 550-TS Kinesthetic Balance Device. As a result of the evaluations, it was found that there was a statistically significant result between the computerized test systems and clinical test methods (p 0.05). In this study advantages and disadvantages of clinical and computerized test methods were compared. As a result, the data of the computerized test systems are reliable and precise and clinical tests are easily accessible and provide strong validity. Clinical tests used in the evaluation of balance in individuals with stroke are as effective as computerized tests
- …
