43 research outputs found
Exploration of the expression levels of molecules related to the appearance and treatment of breast cancer with a triple negative phenotype
No full textAIM: Angiogenesis plays a critical role in the growth and proliferation of cancer cells. In breast cancer it is mediated by the vascular endothelial growth factor (VEGF) signalling axis. Furthermore, it is regulated by different proangiogenic factors, such as heparin- binding – EGF- like growth factor (HB-EGF) and platelet – derived growth factor – CC (PDGF-CC) in addition to co – receptors, such as neuropilin – 1 (NRP-1), which are implicated in the prognosis and therapy of breast cancer patients. The purpose of the present study is to determine the expression of the aforementioned angiogenic factors in the systemic circulation of women with early breast cancer and the correlation with body mass index (BMI), menopausal status, histological types and molecular subtypes of breast cancer. PATIENTS AND METHOD: The study cohort consisted of 205 premenopausal and postmenopausal patients with early breast cancer and 31 healthy donors. We assessed the serum levels of VEGF, HB-EGF, PDGF -CC and NRP-1 and investigated the potential associations with clinical and histopathological parameters. RESULTS: VEGF serum levels were significantly higher in patients with invasive carcinoma in comparison to patients with ductal carcinoma in situ. PDGF-CC serum levels were significantly higher in patients with molecular subtype of LumB (Her2-) in comparison to patients with triple negative molecular subtype. Moreover, we observed a different expression of most biomarkers between overweight/obese and normal weight patients among the breast cancer molecular subtypes. Specifically, overweight/obese patients with triple negative breast cancer exhibited significantly higher HB-EGF serum levels in comparison to normal weight patients. CONCLUSION: The serum levels of angiogenic factors are associated with molecular subtypes of breast cancer. Moreover, some of these angiogenic factors are affected by the histological type, the ΒΜΙ and the menopausal status of patients with breast cancer. The current study suggests a potential interaction of obesity and HB-EGF in breast cancer and specifically in triple negative molecular subtype. Further studies could enhance our findings and designate these factors as prognostic biomarkers in breast cancer and especially in triple negative breast cancer (TNBC). ΣΚΟΠΟΣ: Η αγγειογένεση εμπλέκεται στην ανάπτυξη και στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Στον καρκίνο του μαστού ελέγχεται από τον σηματοδοτικό άξονα του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF). Επιπλέον ελέγχε¬ται από διάφορους προαγγειογενετικούς παράγοντες στους οποίους περιλαμβά¬νεται ο επιδερμικός αυξητικός παράγοντας συνδεδεμένος με ηπαρίνη (HB-EGF) και ο αυξητικός παράγοντας των αιμοπεταλίων – CC (PDGF-CC), καθώς επίσης και συνυποδοχείς όπως η νευροπιλίνη -1 (NRP-1) οι οποίοι εμπλέκο¬νται προγνωστικά και θεραπευτικά στους ασθενείς με καρκίνο μαστού. Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός της έκφρασης των προαναφερθέντων αγγειογενετικών παραγόντων στη συστηματική κυκλοφορία γυναικών με πρωτοεμφανιζόμενο καρκίνο μαστού και η συσχέτιση τους με τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), το εμμηνορρυσιακό status, τους ιστολογικούς τύπους και τους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 205 προεμμηνοπαυ-σιακές και μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με πρώιμο καρκίνο του μαστού και 31 υγιείς μάρτυρες. Μετρήθηκαν τα επίπεδα έκφρασης στον ορό των αγγειογενετικών παραγόντων VEGF, HB-EGF, PDGF-CC και την NRP-1 και διερευνήθηκε η πιθανή συσχέτιση τους με κλινικές και ιστοπαθολογικές παραμέτρους. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα επίπεδα του VEGF ήταν σημαντικά υψηλότερα στις ασθενείς με διηθητικό καρκίνωμα συγκριτικά με τις ασθενείς με in situ πορογενές καρκί-νωμα. Τα επίπεδα στον ορό του PDGF-CC ήταν σημαντικά υψηλότερα στις ασθενείς με τον μοριακό υπότυπο LumB (Her2-) συγκριτικά με τις ασθενείς με τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού. Επιπλέον παρατηρήθηκε διαφορετική έκφραση στα επίπεδα των περισσότερων βιοδεικτών μεταξύ υπέρβαρων/παχύσαρκων και φυσιολογικoύ βάρους ασθενών ανάμεσα στους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. Τα επίπεδα στον ορό του HB-EGF, όσο αφορά τον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού ήταν σημαντικά υψηλότερα στις υπέρβαρες/παχύσαρκες ασθενείς συγκριτικά με τις ασθενείς με φυσιολογικό βάρος σώματος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τα επίπεδα των αγγειογενετικών παραγόντων στον ορό σχετίζονται με τους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. Επίσης μερικοί από αυτούς τους αγγειογενετικούς παράγοντες επηρεάζονται από τον ιστολογικό τύπο, τον ΔΜΣ και το εμμηνορρυσιακό status των ασθενών με καρκίνο του μαστού. Η παρούσα μελέτη προτείνει μια πιθανή αλληλεπίδραση της παχυσαρκίας και του HB-EGF στον καρκίνο του μαστού και ειδικότερα στον τριπλά αρνητικό μοριακό υπότυπο. Περαιτέρω μελέτες θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα ευρήματα μας και να αναδείξουν τα μόρια αυτά ως προγνωστικούς βιοδείκτες στον καρκίνο του μαστού και ιδιαίτερα στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού
Διερεύνηση των επιπέδων έκφρασης μορίων σχετιζόμενων με την εμφάνιση και αντιμετώπιση καρκίνου του μαστού με τριπλά αρνητικό φαινότυπο
No full textΣΚΟΠΟΣ: Η αγγειογένεση εμπλέκεται στην ανάπτυξη και στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Στον καρκίνο του μαστού ελέγχεται από τον σηματοδοτικό άξονα του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF). Επιπλέον ελέγχε-ται από διάφορους προαγγειογενετικούς παράγοντες στους οποίους περιλαμβά¬νεται ο επιδερμικός αυξητικός παράγοντας συνδεδεμένος με ηπαρίνη (HB-EGF) και ο αυξητικός παράγοντας των αιμοπεταλίων – CC (PDGF-CC), καθώς επίσης και συνυποδοχείς όπως η νευροπιλίνη -1 (NRP-1) οι οποίοι εμπλέκο¬νται προγνωστικά και θεραπευτικά στους ασθενείς με καρκίνο μαστού. Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί ο προσδιορισμός της έκφρασης των προαναφερθέντων αγγειογενετικών παραγόντων στη συστηματική κυκλοφορία γυναικών με πρωτοεμφανιζόμενο καρκίνο μαστού και η συσχέτιση τους με τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), το εμμηνορρυσιακό status, τους ιστολογικούς τύπους και τους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 205 προεμμηνοπαυ-σιακές και μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με πρώιμο καρκίνο του μαστού και 31 υγιείς μάρτυρες. Μετρήθηκαν τα επίπεδα έκφρασης στον ορό των αγγειογενετικών παραγόντων VEGF, HB-EGF, PDGF-CC και την NRP-1 και διερευνήθηκε η πιθανή συσχέτιση τους με κλινικές και ιστοπαθολογικές παραμέτρους. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα επίπεδα του VEGF ήταν σημαντικά υψηλότερα στις ασθενείς με διηθητικό καρκίνωμα συγκριτικά με τις ασθενείς με in situ πορογενές καρκί¬νωμα. Τα επίπεδα στον ορό του PDGF-CC ήταν σημαντικά υψηλότερα στις ασθενείς με τον μοριακό υπότυπο LumB (Her2-) συγκριτικά με τις ασθενείς με τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού. Επιπλέον παρατηρήθηκε διαφορετική έκφραση στα επίπεδα των περισσότερων βιοδεικτών μεταξύ υπέρβαρων/παχύσαρκων και φυσιολογικoύ βάρους ασθενών ανάμεσα στους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. Τα επίπεδα στον ορό του HB-EGF, όσο αφορά τον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού ήταν σημαντικά υψηλότερα στις υπέρβαρες/παχύσαρκες ασθενείς συγκριτικά με τις ασθενείς με φυσιολογικό βάρος σώματος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τα επίπεδα των αγγειογενετικών παραγόντων στον ορό σχετίζονται με τους μοριακούς υπότυπους του καρκίνου του μαστού. Επίσης μερικοί από αυτούς τους αγγειογενετικούς παράγοντες επηρεάζονται από τον ιστολογικό τύπο, τον ΔΜΣ και το εμμηνορρυσιακό status των ασθενών με καρκίνο του μαστού. Η παρούσα μελέτη προτείνει μια πιθανή αλληλεπίδραση της παχυσαρκίας και του HB-EGF στον καρκίνο του μαστού και ειδικότερα στον τριπλά αρνητικό μοριακό υπότυπο. Περαιτέρω μελέτες θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα ευρήματα μας και να αναδείξουν τα μόρια αυτά ως προγνωστικούς βιοδείκτες στον καρκίνο του μαστού και ιδιαίτερα στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού.AIM: Angiogenesis plays a critical role in the growth and proliferation of cancer cells. In breast cancer it is mediated by the vascular endothelial growth factor (VEGF) signalling axis. Furthermore, it is regulated by different proangiogenic factors, such as heparin- binding – EGF- like growth factor (HB-EGF) and platelet – derived growth factor – CC (PDGF-CC) in addition to co – receptors, such as neuropilin – 1 (NRP-1), which are implicated in the prognosis and therapy of breast cancer patients. The purpose of the present study is to determine the expression of the aforementioned angiogenic factors in the systemic circulation of women with early breast cancer and the correlation with body mass index (BMI), menopausal status, histological types and molecular subtypes of breast cancer. PATIENTS AND METHOD: The study cohort consisted of 205 premenopausal and postmenopausal patients with early breast cancer and 31 healthy donors. We assessed the serum levels of VEGF, HB-EGF, PDGF -CC and NRP-1 and investigated the potential associations with clinical and histopathological parameters. RESULTS: VEGF serum levels were significantly higher in patients with invasive carcinoma in comparison to patients with ductal carcinoma in situ. PDGF-CC serum levels were significantly higher in patients with molecular subtype of LumB (Her2-) in comparison to patients with triple negative molecular subtype. Moreover, we observed a different expression of most biomarkers between overweight/obese and normal weight patients among the breast cancer molecular subtypes. Specifically, overweight/obese patients with triple negative breast cancer exhibited significantly higher HB-EGF serum levels in comparison to normal weight patients. CONCLUSION: The serum levels of angiogenic factors are associated with molecular subtypes of breast cancer. Moreover, some of these angiogenic factors are affected by the histological type, the ΒΜΙ and the menopausal status of patients with breast cancer. The current study suggests a potential interaction of obesity and HB-EGF in breast cancer and specifically in triple negative molecular subtype. Further studies could enhance our findings and designate these factors as prognostic biomarkers in breast cancer and especially in triple negative breast cancer (TNBC)
Ενδείξεις νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος
No full textΟ καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον θανατηφόρες μορφές καρκίνων, ενώ η 5 ετής επιβίωση παραμένει χαμηλή και ανέρχεται στο 9% για όλα τα στάδια της νόσου. Η νόσος παρουσιάζει γεωγραφική κατανομή και διακυμαίνεται μεταξύ των πληθυσμών και των φύλων. Στην αύξηση της επίπτωσης της νόσου στον γενικό πληθυσμό, πέραν από τους γενετικούς παράγοντες έχουν συμβάλλει σημαντικά η έκθεση σε διάφορους χημικούς παράγοντες, το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία. Σημαντικό ρόλο στη πρώιμη διάγνωση της νόσου διαδραματίζουν η αξονική τομογραφία και το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα. Όμως παρά την βελτίωση των διαγνωστικών μέσων, οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται με μεταστατική νόσο παρουσιάζοντας υψηλή αντίσταση στην χημειοθεραπεία. Περίπου το 20% των ασθενών με πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος διαγιγνώσκεται με εξαιρέσιμη ή οριακά εξαιρέσιμη νόσο. Παρά ταύτα η μόνη θεραπευτική προσέγγιση η οποία συμβάλλει στην αύξηση της επιβίωσης αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση, ακολουθούμενη από επικουρική χημειοθεραπεία. Βέβαια η χειρουργική εξαίρεση δεν αρκεί και γι΄αυτό απαιτείται να επιτευχθεί πλήρης εκτομή της νόσου ( R0 εκτομή ), χωρίς παρουσία μικροσκοπικής νόσου. Επίσης από το σύνολο των ασθενών που θα υποβληθούν σε παγρεατεκτομή, μόνο οι μισοί θα λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία και σε αυτό συμβάλλει η αυξημένη επίπτωση των μετεγχειρητικών επιπλοκών. Αν και η αποδεκτή θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι η χειρουργική με την εφαρμογή επικουρικής χημειοθεραπείας, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος. Οι μελέτες αυτές έχουν δείξει πως με την νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που θα επωφεληθούν από την χημειοθεραπεία προεγχειρητικά , βελτιώνεται η συνολική επιβίωση των ασθενών, αυξάνεται το ποσοστό των R0 εκτομών, γίνεται πιο αποτελεσματικά η διάχυση της χημειοθεραπείας μέσω του ακέραιου αγγειακού δικτύου, αποστειρώνεται τοπικά το χειρουργικό πεδίο προλαμβάνοντας την διασπορά της νόσου διεγχειρητικά και μειώνεται η επίπτωση του παγκρεατικού συριγγίου.Pancreatic cancer is globally considered one of the most deadly cancers, while the 5 - year survival rate remains low and achieves 9% for all stages of disease. The disease expounds geographical distribution and varies among populations and genders. Apart from the genetic factors, the exposure to chemicals, cigarette, diabetes mellitus and obesity have greatly contributed to the increase in the impact of the disease among general population. The computed tomography (CT) and endoscopic ultrasound (EUS) play an important role in the early diagnosis of the disease. However, in spite of the improvement of diagnostic imaging, most of the patients in admission have metastatic disease, presenting high resistance in cancer chemotherapy. Approximately 20% of the patients with pancreatic ductal adenocarcinoma have resectable or borderline resectable disease. Albeit the only treatment that contributes to augment survival is surgical resection followed by adjuvant chemotherapy. Certainly surgical excision is not sufficient, so it demands that a complete resection of disease (R0 resection) should be accomplished , without microscopic disease. Moreover only half of the patients who undergo pancreatectomy actually receive adjuvant chemotherapy and heightened effect of post – surgical complications contributes to this. Although the appropriate treatment for pancreatic cancer is surgical resection with adjuvant chemotherapy, during the last two decades, many clinical trials have been performed , for the assessment of the response of resectable pancreatic cancer to neoadjuvant chemotherapy. These clinical trials have shown that neoadjuvant chemotherapy can increase the number of patients who can be benefited from chemotherapy preoperatively, the overall survival of patients is improved , the percentage of R0 resections is increased , the delivery of chemotherapy becomes more effective (through intact vascular network) the surgical field is locally sterilized preventing disease’s diaspora and the incidence of pancreatic fistula is decreased
Incidental Parathyroidectomy during Total Thyroidectomy: Risk Factors and Consequences
No full textObjective. To evaluate the incidence of accidental parathyroidectomy in our series of total thyroidectomies, to investigate its clinical and biochemical consequences, and to identify potential risk factors. Methods. Patients who underwent total thyroidectomy between January 2006 and December 2015 were retrospectively analyzed. Pathology reports were reviewed to identify those cases who had an incidental parathyroidectomy and these were compared to patients with no parathyroidectomy, in terms of clinical (age, sex, and symptoms of hypocalcemia), pathological (thyroid specimen weight, Hashimoto thyroiditis, and malignancy), and biochemical (serum calcium and phosphate levels) factors. Results. 281 patients underwent total thyroidectomy during the study period. Incidental parathyroidectomy was noticed in 24.9% of cases, with 44.3% of parathyroid glands found in an intrathyroidal location. Evidence of postoperative biochemical hypocalcemia was noticed in 28.6% of patients with parathyroidectomy, compared with 13.3% in the no-parathyroidectomy group (p=0.003). Symptomatic hypocalcemia was observed in 5.7% and 3.8%, respectively (p=0.49). Age, sex, thyroid specimen weight, Hashimoto thyroiditis, and malignancy did not differ significantly between the two groups. Conclusions. Our study found an association of incidental parathyroidectomy with transient postoperative biochemical hypocalcemia, but not with clinically symptomatic disease. Age, sex, thyroid gland weight, Hashimoto thyroiditis, and malignancy were not identified as risk factors
Association of Baseline Neutrophil-to-Lymphocyte Ratio with Clinicopathological Characteristics of Papillary Thyroid Carcinoma
No full textObjective. To investigate the potential association of neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR), a surrogate systemic inflammatory biomarker, with clinical and pathological characteristics of papillary thyroid cancers. Methods. 205 patients with papillary carcinoma were identified from the institutional thyroid cancer database between 2006 and 2015 (55 males, 150 females, mean age 51.2 ± 14.7 years). NLR was calculated as the absolute neutrophil count divided by the absolute lymphocyte count, based on the preoperative complete blood cell counts. Results. NLR was significantly higher in carcinomas with extrathyroidal invasion (2.74 ± 01.24 versus 2.39 ± 0.96, p=0.04) and bilateral (2.67 ± 1.15 versus 2.35 ± 0.96, p=0.03) and multifocal tumours (2.65 ± 1.08 versus 2.29 ± 0.96, p=0.01), as well as lymph node-positive tumours (3.12 ± 1.07 versus 2.41 ± 1.02, p=0.03). On the other hand, NLR values were not associated with gender, age, tumour size, histologic subtype, the presence of thyroiditis, and TNM staging. Conclusions. As an index of inflammation, NLR is inexpensive, readily available, and easy to extract from routine blood tests. We found increased NLR values in papillary carcinomas with poorer histopathological profile and more aggressive clinical behaviour. Whether this systemic inflammatory response, as expressed by the NLR, represents the inflammatory microenvironment leading to tumourigenesis, or is a tumour-associated phenomenon, remains to be elucidated and warrants further study. © 2017 Dimitrios K. Manatakis et al
Diagnostic Accuracy of Preoperative Neutrophil-to-Lymphocyte and Platelet-to-Lymphocyte Ratios in Detecting Occult Papillary Thyroid Microcarcinomas in Benign Multinodular Goitres
No full textObjective. To investigate the diagnostic accuracy of neutrophil-to-lymphocyte (NLR) and platelet-to-lymphocyte (PLR) ratios in detecting occult papillary thyroid microcarcinomas in benign, multinodular goitres. Methods. 397 total thyroidectomy patients were identified from the institutional thyroid surgery database between 2007 and 2016 (94 males, 303 females, mean age 53 ± 14.5 years). NLR and PLR were calculated as the absolute neutrophil and absolute platelet counts divided by the absolute lymphocyte count, respectively, based on the preoperative complete blood cell count. Results. NLR was significantly higher in carcinomas and microcarcinomas compared to benign pathology (p=0.026), whereas a direct association could not be established for PLR. Both NLR and PLR scored low in all parameters of diagnostic accuracy, with overall accuracy ranging between 45 and 50%. Conclusions. As surrogate indices of the systemic inflammatory response, NLR and PLR are inexpensive and universally available from routine blood tests. Although we found higher NLR values in cases of malignancy, NLR and PLR cannot effectively predict the presence of occult papillary microcarcinomas in otherwise benign, multinodular goitres. © 2018 Dimitrios K. Manatakis et al
Association of Baseline Neutrophil-to-Lymphocyte Ratio with Clinicopathological Characteristics of Papillary Thyroid Carcinoma
No full textObjective. To investigate the potential association of neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR), a surrogate systemic inflammatory biomarker, with clinical and pathological characteristics of papillary thyroid cancers. Methods. 205 patients with papillary carcinoma were identified from the institutional thyroid cancer database between 2006 and 2015 (55 males, 150 females, mean age 51.2 ± 14.7 years). NLR was calculated as the absolute neutrophil count divided by the absolute lymphocyte count, based on the preoperative complete blood cell counts. Results. NLR was significantly higher in carcinomas with extrathyroidal invasion (2.74 ± 01.24 versus 2.39 ± 0.96, p=0.04) and bilateral (2.67 ± 1.15 versus 2.35 ± 0.96, p=0.03) and multifocal tumours (2.65 ± 1.08 versus 2.29 ± 0.96, p=0.01), as well as lymph node-positive tumours (3.12 ± 1.07 versus 2.41 ± 1.02, p=0.03). On the other hand, NLR values were not associated with gender, age, tumour size, histologic subtype, the presence of thyroiditis, and TNM staging. Conclusions. As an index of inflammation, NLR is inexpensive, readily available, and easy to extract from routine blood tests. We found increased NLR values in papillary carcinomas with poorer histopathological profile and more aggressive clinical behaviour. Whether this systemic inflammatory response, as expressed by the NLR, represents the inflammatory microenvironment leading to tumourigenesis, or is a tumour-associated phenomenon, remains to be elucidated and warrants further study
Diagnostic Accuracy of Preoperative Neutrophil-to-Lymphocyte and Platelet-to-Lymphocyte Ratios in Detecting Occult Papillary Thyroid Microcarcinomas in Benign Multinodular Goitres
No full textObjective. To investigate the diagnostic accuracy of neutrophil-to-lymphocyte (NLR) and platelet-to-lymphocyte (PLR) ratios in detecting occult papillary thyroid microcarcinomas in benign, multinodular goitres. Methods. 397 total thyroidectomy patients were identified from the institutional thyroid surgery database between 2007 and 2016 (94 males, 303 females, mean age 53 ± 14.5 years). NLR and PLR were calculated as the absolute neutrophil and absolute platelet counts divided by the absolute lymphocyte count, respectively, based on the preoperative complete blood cell count. Results. NLR was significantly higher in carcinomas and microcarcinomas compared to benign pathology (p=0.026), whereas a direct association could not be established for PLR. Both NLR and PLR scored low in all parameters of diagnostic accuracy, with overall accuracy ranging between 45 and 50%. Conclusions. As surrogate indices of the systemic inflammatory response, NLR and PLR are inexpensive and universally available from routine blood tests. Although we found higher NLR values in cases of malignancy, NLR and PLR cannot effectively predict the presence of occult papillary microcarcinomas in otherwise benign, multinodular goitres.</jats:p
Serum Concentration of Selected Angiogenesis-Related Molecules Differs among Molecular Subtypes, Body Mass Index and Menopausal Status in Breast Cancer Patients
No full textBackground: Angiogenesis is a hallmark of breast cancer (BC) and is mediated by the vascular endothelial growth factor (VEGF) signaling axis. It is regulated by different proangiogenic factors, including platelet-derived growth factor-CC (PDGF-CC) and heparin-binding EGF-like growth factor (HB-EGF), as well as co-receptors, such as neuropilin-1, which could have prognostic implications in BC patients. Patients and methods: We assessed the serum levels of VEGF, HB-EGF, PDGF-CC and neuropilin-1 in 205 patients with early BC (invasive, n = 187; in situ, n = 18) and in 31 healthy donors (HD) and investigated the potential associations with clinical and histopathological parameters. Results: VEGF serum levels were significantly higher in patients with invasive versus ductal carcinomas in situ. PDGF-CC serum concentrations varied among BC molecular subtypes. Furthermore, we observed a differential expression of most biomarkers between overweight/obese (body mass index (BMI) ≥ 25 kg/m(2)) and non-obese patients among the BC molecular subtypes. Finally, the classification of subjects according to menopausal status revealed a significant difference in specific biomarker levels between patients and HD. Conclusion: The serum concentrations of angiogenic molecules differ among breast cancer molecular subtypes and are affected by the BMI and menopausal status, which could have possible clinical or prognostic implications
