453 research outputs found
Muzaffer Kurtoğlu ile sözlü tarih görüşmesi
No full textBu görüşme Rahime Demir tarafından Yaşayanların Dilinden Kartal başlığı altında gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda yapılan görüşmelerin sayısı 46'dır.1955 yılında doğan Muzaffer Kurtoğlu, 1960 yılından beri İstanbul ilinin Kartal ilçesinde yaşamaktadır. Çocukluk döneminden, eğlencelerinden kısaca bahsettikten sonra ilçenin dünü ve geçirdiği değişim hakkında bilgiler verir.Rahime Demi
Arkaik ve Klasik Dönemde Tymnes Adlı Karialılar Üzerine Yeni Düşünceler
No full textBu makalede Arkaik ve Klasik dönem edebi ve epigrafık kaynaklarında Tymnes ismiyle Karialı kimliği öne* çıkan önemli şahsiyetler ele alınmaktadır. İlk olarak Atina'da bulunan ve 525 yılı civarına tarihlendirilen kouros türü mezar anıtı kaidesi üzerindeki Eski Yunanca (Attika lehçesi)-Karca yazıtın Karialı Tymnes'e ait olduğu iddia edilmektedir. Ancak yazıtta Tymnes isminin geçmeme olasılığı bulunmaktadır. Bu durum ve şimdiye kadar göz ardı edilen bazı ilgili tarihî gerçekler de dikkate alındığında mezar anıtının sahibiyle Herodotos'un bahsettiği ve ismi aynı zamanda 550-480 yılları arasına tarihlendirilen bir Termera gümüş sikkesinin ön yüzünde geçen Karia'daki Termera şehrinin tiranı Tymnes arasında bir bağlantı olmayabilir. Kouros türü mezar anıtı büyük bir ihtimalle Karialı bir soyluya aittir. Muhtemelen Pers kralı Kyros'un 546 yılında Karia'yı işgali sırasında veya sonrasındaki bir dönemde Atina'ya gelmiştir. Aynı dönemde Atina'da uranlığını güçlendiren Peisistratos'un paralı askerlerden oluşan koruma birliğinde görev alma ihtimali bulunmaktadır. Herodotos'un bahsettiği ve V. yy.'in ortalarında Skyth (İskit) sarayında kralın naipliğine kadar yükselen Tymnes'in de yine aynı şekilde kralın koruma birliğinde general olarak görev almak üzere maiyetindeki Karialı paralı askerlerle daha önceden bölgeye gitmesi muhtemeldir. Diğer taraftan Skyth sarayındaki Tymnes ile aynı dönemde Atina vergi listeleri'nde tam olarak nereyi yönettiği bilinmeyen Tymnes isminde bir tiranının ödemede bulunduğu görülmektedir. Şimdiye kadar düşünülenin aksine vergi listelerinde ismi geçen bu tiran ile Herodotos'un bahsettiği Termera tiranı Tymnes arasında da kesin bir bağlantı kurmak zordur.In this article, significant personalities with the name Tymnes, indicating Carian identity, are studied by using the literary and epigraphical sources of Archaic and Classical Periods. First of all, it is claimed that a bilingual Ancient Greek [Attic dialect] - Carian inscribed base of an archaic grave monument (kouros) found in Athens and dated ca. 525, belongs to a certain Carian named Tymnes. Contrary to this claim, this monument may belong to someone whose name is not Tymnes. When this reality and some other historical considerations are taken into account, one can not say that there is a relation between the owner of this grave monument and the tyrant of Termera in Caria, mentioned by Herodotos, whose name also appears on the front face of a silver coin of Termera dated between 550-480. This archaic grave monument is likely to belong to a noble Carian. This person probably came to Athens after the occupation and enslavement of Caria by the Persian forces of Kyros in 546 or afterwards. During this period, this deceased may have taken part as the leader of Carian mercenary soldiers in protecting the rule of Peisistratos who consolidated the tyranny in Athens in 546. It is possible that another Tymnes, mentioned by Herodotos and rose to the position of a regent of Scythian king in mid 5 th century, may have beforehand been hired by the Scythian kings in company of his Carian soldiers in order to be used as bodyguards. The name of another Tymnes, ruling the Carians in an unlocalized place in Caria and contemporary with Tymnes in Scythian palace, appears on the registry of Athenian Tribute Lists by the year, 445. This Tymnes appears to have continued to pay tribute until 425. As contfary to the recent views, it is not certain to relate this Tymnes to the previous one mentioned by Herodotos as the tyrant of Termera
Artemisia and Rhodos
No full textRomalı yazar ve mimar Vitruvius’a (İ.Ö. I. yy) göre, Hekatomnos hanedanı Mausolos’un ölümünden sonra eşi Artemisia 353/2 yılında tahta geçtiğinde bir kadının yönetici olmasını bahane eden Rhodoslular Halikarnassos’a saldırmaya karar verir. Fakat Artemisia kurnazca bir taktik uygular ve donanmalarını terk ederek şehre giren bütün Rhodosluları katlettirir. Artemisia bununla da kalmaz, hasarsız olarak ele geçirdiği Rhodos donanmasıyla birlikte Rhodos’a yelken açar. Kendi donanmalarının geldiğini zanneden Rhodoslular onları savunmasız karşılarlar ve böylelikle Artemisia Rhodos’u kolaylıkla ele geçirir. Derin bir etki bırakmak için orada zafer hatıraları diktirir. Genelde eskiçağ tarihi yazarları Vitruvius’un aktardığı olayın tarih gerçekliğini kabul etmektedirler. Ama konuyla ilgili olarak yakın geçmişte yapılan kapsamlı bir çalışmada bu olayın tamamen Vitruvius tarafından uydurulduğu öne sürülmektedir. Biz bu çalışmada, Sosyal Savaş öncesi ve sırasındaki konuyla ilgili antik kaynakları kapsamlı bir şekilde inceleyerek, bu olayın gerçek olduğu yönündeki görüşü desteklemekteyiz.According to the Roman writer and architect, Vitruvius (1st century BC), Rhodians attacked Halikarnassos by making use of the opportunity that a woman, Artemisia, had taken over the rule in Karia in 353/2 BC after the death of her husband, Mausolos, a member of the dynasty of Hekatamnos. Upon this, Artemisia commanded that her fleet should hide away in the hidden harbour of Halikarnassos, while her people were accepting the Rhodians with a warm welcome, who would arrive with their well-furnished fleet. By appealing to a clever tactic, Artemisia ordered all the leading Rhodians to be slain on the forum when they entered the city. Afterwards, Artemisia seized the fleet of Rhodians which had not been damaged at all and sailed with this fleet to Rhodos. Rhodian people, presuming that their own fleet was arriving, welcomed them without resistance. As a result of this, Artemisia subjugated the Rhodians and put up in the city of Rhodos a trophy of her victory. While the ancient historians generally accept that this event is real and historical, in a recently detailed discussion on this subject, it is claimed that the story of Vitruvius is a pure fiction. In this paper, we shall argue that, when the relevant sources, concerning the period before and during the Social War, are examined in detail, the view on the reality of this event appears stronger
Discovery of Some Military Equipment by Carians
No full textPek çok antik yazar doğrudan veya ima yoluyla Karyalıların Hellen askeri teçhizatı kısımlarından olan miğfer sorgucu (lophos), kalkan kulpu (ochanon) ve kalkan üzerine kazılan anblemleri (semeîa) keşfettiklerini bildirmektedirler. Diğer taraftan, konuyla ilgili olarak yapılan kapsamlı çalışmada ise, Karyalıların bu askeri donanımları keşfetmedikleri, sadece kullanımını geniş bir coğrafyada yaygınlaştırdıkları iddia edilmektedir. Halbuki, ilgili antik kaynakların taraflı değerlendirilmesinden dolayı bu sanının sağlam temellere dayanmadığı gözükmektedir. Bu kaynaklar iyi bir şekilde analiz edildiğinde, Karyalıların bu keşifleri yapma ihtimali ağırlık kazanmaktadır.Ancient authorities credit the Carians with the invention of some elements of Hellenic military equipment, which consist of the crest of a helmet (lophos), the holder of a shield (ochanon) and the shield-emblems (semeia). On the other hand, in a comprehensive work made on this subject, it is claimed that in fact the Carians did not invent various military devices but expanded the use of these devices among the public. However, this assumption does not appear to have been based on firm grounds, as it derives from a partial interpretation of relevant ancient sources. When these ancient sources analyzed properly, the reality of these Carian inven­ tions weighs more
Some Reconsideration on the Reasons for And Results of the Battle of Carrhae (53 B.C.)
No full textI. Triumvirliğin MÖ 60 yılında kurulmasından sonra Roma’nın en güçlü üç lideri arasında yerini alan Crassus’un Pompeius ve Caesar’ın askeri zaferlerine denk gelebilecek bir zafer kazanırsa, belki kendisinin de Roma’nın meşhur ve sayılan liderlerinden biri olabileceği düşüncesine kendisini kaptırdığı tezi genelde antik ve modern kaynaklarda kabul görmektedir. Bu sebeple onun Doğu’da Parthlara karşı bir sefer düzenlemeye ve onları egemenlik altına almaya karar verdiği öngörülmektedir. Özellikle Florus gibi bazı Roma yazarları Crassus’un bu siyasi hırsının kendi sonunu getirdiği konusunda hemfikirdirler. Crassus, Antiokheia’dan yola çıkarak Urfa yakınlarında bugünkü Harran, yani Carrhae’ye ulaşmıştır. Buranın batısına düşen bir yerde Parth generali Surena’nın yaptığı ani bir baskınla yenilgiye uğramış, Parthlara bayrak ve sancaklarını kaptırmış, kendisi de barış görüşmeleri sırasında tuzağa düşürülerek öldürülmüştür. Roma savaş alanında yirmi binden fazla askerini kaybetmiştir; Carrhae yenilgisinin kendine özgü sonuçlarından birisi de on bin Romalı askerin esir alınması ve nihayetinde bunların otuz üç yıl boyunca Uzak Doğu’da kalmalarıdır. Bu yenilgi aynı zamanda Roma’nın Doğu’da Fırat’ın ötesinde Büyük İskender gibi Hindistan’a kadar topraklarını genişletme hayallerinin sonu olması açısından önemlidir. Roma’nın güçlü imparatorları Traianus ve Septimius Severus, MS II. yüzyıl başları ve sonlarında Parthlara karşı düzenledikleri seferlerle benzer hayaller peşinde koşmuşlardır. Biz bu çalışmamızda Florus dışında, Cicero, Plutarkhos, Velleius Paterculus, Appianus ve Cassius Dio gibi antik yazarların metinlerini analiz ederek, Carrhae Savaşı’nın sebepleri, yeri, taktikleri ve sonuçları hakkında değerlendirmelerde bulunacağız. Özellikle Parth savaş taktiklerinin bu savaşta Roma’ya nasıl üstün geldiğinin sebeplerini araştıracağız. Ayrıca antik kaynakların genelinde savaşın kaybedilmesinin ana sebebi olarak Crassus’un gösterilmesinin abartılı olabileceği tezi üzerinde duracağız.It has been generally accepted in both ancient and modern sources that after the establishment of the First Triumvirate in 60 B.C., one of the most powerful men of Rome, Crassus had the idea that he had to win a great battle in order to promote his authority and popularity in Rome over his rivals, Pompeius and Caesar, who had already gained renown for their victories. To realize this thought, he is assumed to have decided to make an expedition against the Parthians in the East before they were strong enough to invade Syria. Some Roman writers, especially Florus, pointed out that the political ambitions of Crassus led to his end. Crassus, having set out on his expedition from Antiochia, reached Carrhae (Harran) near Edessa (Urfa). At the western vicinity of this place, he was surprised by the army of Surenas, the Parthian general. Roman banners and standards were captured and Crassus was also killed in turmoil while trying to make a truce with the Parthians. The number of casualties was more than twenty thousand. The interesting point is that the Parthians also took ten thousand Roman soldiers as prisoners and kept them in the East for a period of thirty-three years. This defeat also ended the dreams of those Romans who wished to extend their territories beyond the Euphrates as far as India, just as Alexander the Great did. Trajan and Septimius Severus, the strong emperors of Rome, also followed these same dreams, making expeditions against the Parthians in the early and late IInd century A.D. In this study, apart from Florus, by striving to analyze the works of Cicero, Plutarch, Velleius Paterculus, Appian and Cassius Dio, we comment on the reasons, tactics and results of the battle of Carrhae. In particular, we concentrate on the reasons why the Parthian war strategies prevailed upon the Roman ones. Further, we also concentrate attention on the thesis that the main reason for the loss of the battle was the character and the decisions of Crassus, and find both reasons, the importance of Crassus’s character and his decisions, have been exaggerated
The Role and the Significance of Herodotos in Ancient Historiography
No full textEskiçağ yazarlarının çoğu Herodotos'un objektif tarih yazmadığı ve eserinin büyük bir bölümünü kulağa hoş gelen ve cana yakm bir üslûpla yazılan gerçek dışı hikayelerden derlediği konusundaki görüşlerini yüzyıllar boyunca devam ettirdiler. Bu görüş modern yazarlar tarafından da benimsendi. Ancak, Herodotos'a yönelik uzun süreden beri devam eden bu tür akademik eleştirilerin temelinin onun eserindeki kusurlardan kaynaklanma ihtimali zayıflamaktadır. Bunun nedeninin daha çok Thukydides'in Herodotos'un rasyonel olmayan sözlü geleneğini eleştirmesiyle başladığı ve daha sonraki yazarlar tarafindan Herodotos'un metoduna karşı bu önyargılı benzer eleştirilere yüzyıllar boyunca dozu artırılarak devam edildiği görülmektedir. Aslında Herodotos sözlü geleneği kullanmada rasyonel bir yaklaşım sergilemektedir. Eserinde kullandığı doğruluğu ispatlanması mümkün olmayan değişik sözlü geleneklerle ilgili yorum yapmaktan sakınmakta ve başkalarmm ağzmdan konuşarak sadece işittiklerini aktardığmı sıkça belirtmektedir. Zaman zaman gerçek dışı olduğu bariz olan bazı hikayeleri doğrudan reddetmektedir. Hatta daha da ileri giderek belli konudaki farklı görüşleri bildirerek bazen onları kuşkulu, tezat dolu bulmakta ve zaman zaman delillerle destekleyerek kendi çözümünü ortaya koymaya çabalamaktadır. Herodotos genelde kullandığı sözlü kaynakların eleştiriye açık olduğunun bilincinde olduğundan, tapınaklardaki yazılı belgelerden de yararlanarak özellikle kendisinin de gezip gördüğü ve tarihsel bir gerçek olarak kabul ettiği Aigyptos (Mısır) geleneğinin güvenilirliğini ortaya koymak için rasyonel yöntemlere başvurur. Fakat Herodotos'un kendisinden çok daha öncesinin tarihini yazması, ahlâkî mesajlar içeren kaidelere yer vermeye niyetlenmesi ve Hellas (Yunanistan)'in dışmda geniş bir okuyucu kitlesine hitap etmek istemesi nedenleriyle sözlü anlatıma uygun olarak gerçek veya gerçek dışı olsun her türlü farklı.görüş açısını etkileyici ve eğlendirici bir şekilde ortaya koyduğu görülmektedir. Ancak anlattıklarının gerçeğe ve gerçeğe dayanmayan yönlerinin olduğunu kabul etmek gerekmektedir. Eserinin anlatımı geçmişten yakm zamana gelirken, özellikle ilk dört kitabından sonra daha bir doğruluk kazanmaktadır. Buradaki zorluk onun aktardığı bütün hikayeler içindeki tarihsel gerçekleri ortaya koymada yatmaktadır. Bu gerçekleri ortaya koyabilmek için onun eserini bütünüyle kavrama kabiliyeti olan bir okuyucu olmak gerekmektedir. Herodotos'un özellikle karşılaştırma yapmak için farklı kaynaklan sunuşu, modern tarihçilerin eski Hellen (Yunan) tarihî ile ilgili bazı gizemlerin parçalarını bir araya getirmelerine yardım etmektedir. Günümüz bilim adamları Herodotos'un muhtemelen ulaşamayacağı antik metinler ve 19. yüzyıldan itibaren ortaya çıkarılan arkeolojik buluntular sayesinde ortaya çıkan yeni bilgiler ışığında onun yazdığı tarihi yeniden inceleme fırsatı bulmaktadırlar. Böylece yüzyıllar geçtikten sonra eskiçağ tarih yazıcılığında Herodotos'u ilk bakışta ciddiye almayan bakış açısından yavaş yavaş kurtulmaktalar ve onun yardımıyla tarihî yeniden keşfetme gayretlerini çoğaltmaktadırlar.Throughout the centuries, most of the ancient writers continued to hold the view that Herodotos did not write an objective history and composed his work by fictional tales, written in an entertaining and conversational style. This view was also followed by modern writers. However, it is possible that these long-lasting academical critics about Herodotos do not result from any real mistake of his work, but do stem from the fact that Herodotos depended very much on irrational oral tradition, the critics of which seems to have first begun by Thucydides and these prejudicial critics of Herodotos' method were followed in a tougher manner by successive writers throughout centuries. As a matter of fact, Herodotos displays a rational aprroach in his use of oral tradition. He abstains from making comments about the unverifable oral traditions he uses and often repeats that he merely writes what he hears from others. From time to time, he rejects the tales which are obviously false. While expressing the different views about a certain subject, he even sometimes goes further by stating both his suspicions and contradictive points about these views and puts forward his solution by means of evidence. Being aware of the fact that the oral sources in general, available to him, are open to critics, Herodotos adheres to rational methods in order to confirm the realiability of Egyptian tradition, which he especially accepts as a historical fact, by making use of accessible archives of the temples and his observations when he visited there. Because of the facts that he writes about the events of a distant past; intends to convey a moral message and wishes to adress a broader section of readers outside Hellas, he presents various fictional and nonfictional points of view amusingly and persuasively in accordance with oral tradition. Yet one ought to accept that his narrative consists of both fictional and nonfictional tales. The truth of his narrative becomes gradually more recoverable as one nears the present and recedes gradually into fable as one moves backward in time. The difficulty lies here in sorting out the historical truths from all his narratives for the sake of humanity. In order to realize this, one should be a reader having a comprehensive perceptional capability of the totality of his work by means of intuitive judgements. Especially Herodotos' presentation of different sources for making an analogy on a certain subject helps modern historians to work out mysterious pieces of Ancient Greek History. The recent scholars are having the opportunity to re-examine Herodotos' Historiai in the lights of archaeological finds, having been found since the beginning of 19 th century, and the ancient texts to which Herodotos did probably not have an access. Thus, after the passing of centuries, they gradually exclude themselves from the point of view that did not take Herodotos seriously at first sight and they increase their efforts to rediscover history with Herodotos' contribution
Antik Dönem Atina Toplumunda Karyalı Köleler
No full textThe purpose of this paper, despite the limited and problematic nature of the sources, is to strive to render much more specific answers to the issues in question with regard to how and from where the Carian slaves were being brought; the existence of Carian slaves in Athens; their functions, role and characteristics within the Athenian Society. It is known that at the beginning of 5th century BC, the young and handsome slaves, having been procured from the Carian cities like Pedasa, were being transported and sold at the Greek cities, especially in Athens. The slave trade from Caria must have continued from the early period onwards, as the sources show that the Carian slaves were being traded to Hellas in convoys of ships during the Roman Period as well. The earliest existence of Carian slaves in Greece goes back to the Mycenaean Period. During the Early Archaic Period (800-600), the Carian slaves appear to have participated at the festival of Anthesteria in Athens. Besides, Carian names, possibly the slaves, appear on the Red and Black Figure vases during the last quarter of 6th century BC as kalos inscriptions or love names, dedicated by the vase painters to the most favourite or handsome boys from diffrent ethnic origins living in Athens. The most comprehensive source, testifying the existence of Carian slaves in Athens, stems from a fragmentary list of slaves confiscated and sold at public auction after their owners were convicted of sacrilege for mutilating the hermai and for the impiety toward the mysteries of Eleusis. In the list of slaves from the confiscation of the property of these Athenians, the Carian slaves are ranked second after the Thracian slaves in terms of number. This evidence could be taken as a base in predicting the intensity of domestic and other slaves in Athens with regard to their ethnic origins, which shows that there were relatively more Carian slaves in Athens. It is also a fact that the Carians roamed throughout the whole of Greece, serving on expeditions for pay and that the Greeks used them in risky and dangerous deeds as worthless slaves or mercenary troops rather than taking the risk themselves, which even became a common proverb in Greece throughout the centuries. That proverb is that & #8220; if it is necessary, take the risk, yet do it with a Carian& #8221; . It is likely that the poverty-stricken Carian lands were supplying slaves at cheaper prices and larger quantities. Additionally, the Carian slaves were also used in the building projects of the Athenian Empire during the late 5th century BC, as in the construction of Erektheion on Acropolis and there were skilled slave artisans in Athens from Caria like goldsmiths and stone masons, which is confirmed by the inscriptional evidence. In such inscriptions and in the playrights of Classical Period, especially the Carian name Karion is prominent, since it is easily determined due to its Carian connection from a linguistic point of view. Especially in the comedies, the character of Karion appears to represent a typical slave role. However, it seems difficult to determine the character of Carian slaves as a stereotype by taking into account the role of Karion in these plays or the other relevant evidence
The Battle of Tigranocerta (69 BC): A Reconsideration
No full textThe ancient city of Tigranocerta (Tigranakert) is thought to be localized to the site of Ancient A/Erzen near Bozhöyük, which is in the district of Siirt Province. The Armenian king, Tigranes II, established this city in 76 BC, as it would be more at the center of the borders of his empire, which had spread over Cappadocia, Cilicia, Syria, Palestine, and as far as Parthia. This city, described in ancient sources as rich and magnificent, became the empire’s new capital, where many people from various areas, especially Cappadocia, were forced to immigrate and settle. In 69 BC, it witnessed one of history’s most significant battles between the Roman proconsul Lucullus and Tigranes II. Before the pitched battle near the city, it appears that the legates of Lucullus, Sextilius, and Murena had been sent out to harass and cut off those who marched to the support of Tigranes II. They seem to have defeated the enemy in all these engagements. Eventually, Sextilius started to besiege Tigranocerta, where Mankaios was in command. As the size of the Roman army appeared inconsiderable to Tigranes II and his allies, even jeering at it, they did not listen to the advice of their ally, Mithradates VI, the king of Pontus (Black Sea), to try and cut off the supplies of the Roman army. They instead preferred to engage in a pitched battle, where they were heavily defeated by Lucullus. Thus, Tigranocerta fell and was sacked, and the city’s immigrant population was sent back to their homes. In this article, we first explain the circumstances before the battle and then concentrate on the question of army size on both sides, which appears to have been exaggerated by some ancient writers, and finally reevaluate their battle strategies within this conjecture
Cognitive Behavior Therapy: Basics and Beyond
No full text#nofulltext# -- Şahin, Muzaffer (Arel Author)
- …
