987 research outputs found
Interview with David Zee
No full textA brief interview with David Zee, MD, Professor of Neurology, Joint Appointments in Ophthalmology, Otolaryngology, Head & Neck Surgery, and Neuroscience, The Wilmer Eye Institute, The Johns Hopkins School of MedicineIC-H1-history-of-neuro-ophthalmolog
Dynamiek van het strand bij Noordwijk aan Zee en Egmond aan Zee en het effect van suppleties
No full textDEZE ENTRY BEVAT ZOWEL DE ORIGINELE RAPPORTAGE (T0-RAPPORT, 2006) ALS HET VERVOLG DAAROP (T1-RAPPORT, 2007). In deze studie beschrijven en analyseren we maandelijks hoogtemetingen uitgevoerd op twee intergetijdestranden langs de Hollandse kust. Naast de wetenschappelijk vragen bij het seizoensgebonden gedrag van het intergetijdestrand richten we ons op vragen omtrent kustbeheer. De kennis over de effecten van strand- en onderwatersuppleties op het intergetijdestrand is beperkt. Het doel van deze studie is daarom meer inzicht te verschaffen in het seizoensgebonden en langjarig gedrag van het intergetijdestrand en het effect van suppleties op deze zone. De stranden hier beschreven zijn dat bij Noordwijk (81.250-82.750), waar in 1998 een onderwatersuppletie is uitgevoerd, en het strand ten zuiden van Egmond (ruwweg 40.100-41.100), waar in de subgetijdezone en op het intergetijdestrand geen ingrepen hebben plaatsgevonden. Van beide intergetijdestranden wordt het seizoensgebonden gedrag bepaald aan de hand van duidelijk gedefinieerde strandparameters. Naast de maandelijkse hoogtemetingen hebben wij gebruik gemaakt van de jaarlijkse JARKUS raaien (raaien loodrecht in zee waarlangs de bodemdiepte wordt gemeten). CONCLUSIES BETREFFENDE HET EFFECT VAN SUPPLETIES Analyse van de hoogtemetingen op het strand en onderwateroever bij Egmond aan Zee tonen aan dat 2 jaar na aanleg van een serie van 8 strandsuppleties en 1 relatief kleine onderwatersuppletie < 1.000.000 m3) het strandvolume toeneemt tot +25^3/m boven het voorspelde niveau zonder suppleties. Ongeveer 5 jaar na aanleg van de onderwatersuppletie (de laatste van de serie) is het strandvolume echter weer op het niveau zoals voorspeld zonder suppleties. De combinatie van 1 strandsuppletie en 1 relatief grote onderwatersuppletie lijkt een vergelijkbaar effect te hebben als de 8 strandsuppletie en 1 kleine onderwatersuppletie. De suppleties (op het strand en onder water) bij Egmond lijken geen eenduidig positieve invloed te hebben op het binnenste brekerzonevolume (tussen -3 m en -0.76 m NAP). De huidige analyse van hoogtemetingen bij Egmond aan Zee toont aan dat het strand geen meetbaar effect ondervindt van suppleties welke ongeveer 1 km noordelijker zijn geplaatst. Analyse van de hoogtemetingen op het strand en onderwateroever bij Noordwijk aan Zee tonen aan dat drie jaar na plaatsing van een relatief grote onderwatersuppletie het strandvolume is toegenomen met +19 m^3/m. Dit is ongeveer 5% van het suppletievolume. Na deze drie jaar neemt het strandvolume niet verder toe. Ongeveer 7 jaar na het aanbrengen van de onderwatersuppletie is het strand volume teruggekeerd naar de voorspelde waarde zonder suppleties. Naast het strandvolume ondervindt ook het binnenste brekerzonevolume bij Noordwijk een positief effect van de onderwatersuppletie. Drie jaar na het aanbrengen van de onderwatersuppletie is het brekerzonevolume ongeveer 16 m^3/m meer dan zonder onderwatersuppletie. Ongeveer 8 jaar na het aanbrengen is het brekerzonevolume teruggekeerd naar de voorspelde waarde zonder suppleties. Onderwatersuppleties hebben vooral een beschermende invloed op het strand en in mindere mate, maar wel aanwezig, een voedende. Dit effect is zichtbaar gedurende 5 tot 7 jaar na aanbrengen van de onderwatersuppletie. In tegenstelling tot het positieve effect bij Noordwijk hebben de (onderwater) suppleties bij Egmond geen effect gehad op het binnenste brekerzonevolume (tussen -3 m en -0.76 m NAP). Redenen voor dit verschil zouden verband kunnen houden met verschillen in suppletie-ontwerp (grootte, vorm, locatie). Nader onderzoek aan de hand van een modelstudie waarin het effect van verschillende suppletie-ontwerpen wordt onderzocht zou hierover meer helderheid kunnen geven. Het effect van onderwatersuppleties op het strand is beperkter dan dat op het MKL-volume.RKZ-166
The translational vestibulo ocular reflex (TVOR) in humans: responses to abrupt, high-acceleration stimuli
No full text
Ocular motor responses to abrupt interaural head translation in normal humans
No full textWe characterized the interaural translational vestibulo-ocular reflex (tVOR) in 6 normal humans to brief (∼200 ms), high-acceleration (0.4-1.4g) stimuli, while they fixed targets at 15 or 30 cm. The latency was 19 ± 5 ms at 15-cm and 20 ± 12 ms at 30-cm viewing. The gain was quantified using the ratio of actual to ideal behavior. The median position gain (at time of peak head velocity) was 0.38 and 0.37, and the median velocity gain, 0.52 and 0.62, at 15- and 30-cm viewing, respectively. These results suggest the tVOR scales proportionally at these viewing distances. Likewise, at both viewing distances, peak eye velocity scaled linearly with peak head velocity and gain was independent of peak head acceleration. A saccade commonly occurred in the compensatory direction, with a greater latency (165 vs. 145 ms) and lesser amplitude (1.8 vs. 3.2 deg) at 30- than 15-cm viewing. Even with saccades, the overall gain at the end of head movement was still considerably undercompensatory (medians 0.68 and 0.77 at 15- and 30-cm viewing). Monocular viewing was also assessed at 15-cm viewing. In 4 of 6 subjects, gains were the same as during binocular viewing and scaled closely with vergence angle. In sum the low tVOR gain and scaling of the response with viewing distance and head velocity extend previous results to higher acceleration stimuli. tVOR latency (∼20 ms) was lower than previously reported. Saccades are an integral part of the tVOR, and also scale with viewing distance
Human responses to vestibular and visual stimuli moving in depth: similarities and differences
No full textBinocular coordination in fore/aft motion
No full textStabilization of images on the fovea during either fore/aft translation of a subject or fore/aft movement of a visual target in front of a stationary observer imposes complex geometrical requirements that depend upon the eccentricity of the object of interest with respect to the eyes. Each eye needs to be rotated independently with varying proportions of conjugate (version) and disconjugate (vergence) eye movements to maintain fixation of the target. Here, we describe binocular coordination in the early response to translational movements of normal subjects along their naso-occipital axis. We recorded the responses evoked by small (about 4 cm), abrupt (about 0.7 g), fore/aft translations in four normal subjects while they viewed a near target. In the for-ward and backward starting positions the target was 15 or 10.5 cm away, respectively. Each subject was tested with the target centered between the eyes, aligned on the right eye, and placed to the right of the right eye by ∼3 cm. The three conditions differed only in the lateral eccentricity of the target, yet the geometrical requirements for image stabilization are very different: pure vergence, one eye still, or mostly version. We found that the eye-movement responses closely matched what was needed for visual stabilization of the target, though responses to stimuli calling for divergence were less accurate than those for convergence. The latency of these responses ranged from 40 to 65 ms and achieved about 80% of the ideal response by 90 to 100 ms after the onset of the stimulus. Next, we asked whether these eye movements were generated by the vestibular system or by high-level strategies for image stabilization, such as pursuit. Thus, in a second set of experiments we used the mean profile of fore\aft body motion computed for each subject to drive a small visual target across the same distances and in the same eccentricities used during body translations. We found that visually driven responses had longer latencies (by at least 80 ms, ranging from 144 to 155 ms) and slower dynamics (with significantly lower peak eye velocities), highlighting the different subsystems producing the two types of responses. Saccades were also an important component of the response to both visual and vestibular stimuli, less frequent during the centered-target configuration and more frequent during viewing of eccentric targets. Visual stimuli evoked saccadic corrections more often and at shorter latencies than did vestibular stimuli. Both smooth and saccadic eye movements were appropriately disconjugate and their pattern depended on whether the eyes were converging or diverging. © 2005 New York Academy of Sciences
- …
