1,721,000 research outputs found
I summon thee, Thôbarrabau! Magical practice in Viminacium
Full text linkПериод Римског царства, нарочито
у источном делу медитеранског простора,
карактерише обиље артефаката, слика и
текстова у различитим медијима (метал,
папирус, мозаици, геме), чија је улога била
да заштите, излече или да доделе одређене
апстрактне благодати људима који их носе
или чувају у дому.1 Антички Виминацијум
није био изузетак у овом погледу, па нам
бројни материјални докази показују да су
становници горњомезијске престонице у
тренуцима невоље и зле коби прибегава-
ли магији.The times of the Roman Empire, especially
in the eastern part of the Mediterranean, are
characterised by an abundance of artefacts, images,
and texts in different media (metal, papyrus,
mosaics, intaglios), whose function was to protect,
heal or give certain abstract benefits to people who
wore them or kept them in their homes.1 Ancient
Viminacium was no exception in this regard, and
there are numerous pieces of material proof indicating
that the inhabitants of Upper Moesia’s capital
turned to magic in times of trouble and distress
Vivere in vrbe Viminacium. T. 2, Monetary finds and the Viminacium mints
No full textТоком дугогодишњих археолошких истраживања Виминацијума, од 70-их година прошлог века до данас, нађено је близу 16.000 новчића. Овај велики узорак монетарних налаза који потиче из археолошког контекста, у великој мери осликава циркулацију новца не само на Виминацијуму, него и ширем подручју Горње Мезије. У књизи су хронолошки приказани огледни монетарни налази од келтског и римског републиканског новца, преко најбројније групе римског новца царског периода, до малобројних налаза из средњег века. У највећем броју су илустровани примерци из римског царског периода, са посебним освртом на рад ковница новца у Виминацијуму: провинцијалном и секундарном империјалном
Roman bone distaffs and spindles: Could they have been used for spinning?
Full text linkRimske koštane alatke za predenje vune dugo su predstavljale zapostavljeni deo materijalne kulture antičkog perioda, što je u vezi sa generalnim nedostatkom interesovanja za sve teme koje se ne tiču dominantnih narativa arheologije klasičnog perioda, tj. takozvanog muškog domena. Posledica takve situacije je da su ručne preslice neretko tumačene na pogrešne načine, kao kozmetički štapići za nanošenje mirišljavih masti ili igle za visoku punđu, što je doprinosilo produbljivanju i jačanju stereotipa o ženama u antici. Nažalost, takva praksa je i dalje sporadično prisutna u domaćoj stručnoj literaturi. Zahvaljujući brojnim vizuelnim svedočanstvima na nadgrobnim spomenicima kao i sve većem broju nalaza preslica i vretena u jasno definisanim kontekstima, otklonjena je svaka sumnja o tome da se radi o alatkama za predenje. Međutim, gotovo isključivo javljanje ovih predmeta u celinama sepulkralnog karaktera, te njihova minuciozna izrada i fragilnost, naveli su određen broj autora na zaključak da se radi o predmetima simboličke vrednosti i ritualnog karaktera, koji nisu mogli biti korišćeni u svakodnevnim aktivnostima. Takve tvrdnje dodatno su potkrepljene postojanjem izuzetno luksuznih pribora za predenje, izrađenih od ćilibara, gagata, slonovače, stakla i plemenitih metala, koji pokazuju identičnu distribuciju u arheološkom registru. S druge strane, primerci od kosti nedvosmisleno poseduju elemente koji se ne mogu objasniti drugačije nego sa funkcionalnog stanovišta. U pitanju su centralni diskovi, tordirana tela i prstenovi za sigurnije držanje kod preslica, kao i vrhovi u vidu strelice kod vretena. U ovom radu je izvršen pokušaj sistematizacije svih saznanja o koštanom priboru za predenje vune, te su u obzir uzeta svedočanstva vizuelne kulture o procesu predenja u antici, uslovi nalaza, morfološke karakteristike artefakata, kao i eventualni tragovi upotrebe na samim alatkama. Poseban osvrt načinjen je na korpus nalaza iz antičkog Viminacijuma, budući da je ovaj lokalitet iznedrio jednu od najvećih kolekcija pribora za predenje na teritoriji celog Carstva (50 preslica i 9 vretena od kosti). S obzirom na trenutni stepen istraženosti, može se zaključiti da ne postoje ubedljivi dokazi o korišćenju koštanih alatki za predenje u svakodnevnom procesu obrade vune u Viminacijumu. Verovatnije je da su bile sredstvo za slanje simboličke poruke o ženi kao čuvarki domaćinstva, koja je svojim vrlinama garantovala opstanak porodice, osnovne jedinice u strukturi rimskog društva. Budući da je iz istorijskih izvora poznato da su preslica i vreteno bili neizostavni deo svadbene procesije, može se pretpostaviti da su luksuzni, minijaturni primerci pribora za predenje pribavljani upravo za ovu priliku, te da su ostajali u posedu žene do kraja njenog života i bivali položeni u grob nakon smrti.Bone spinning implements have traditionally been a neglected part of Roman material culture, due to a general lack of interest for topics outside of the so-called "male domain". The consequence of such a situation is that hand distaffs often remained unidentified, in manners that contributed to the persistence of stereotypes about women in the Roman world. The predominant occurrence of these artefacts in sepulchral contexts, as well as their supposed fragility and miniature dimensions, led some scholars to the conclusion that they had a symbolic and ritual role. On the other hand, most of bone spinning implements possess some undoubtedly functional elements. This article presents an attempt to systematize all available data on bone spinning equipment, with particular focus on the collection of distaffs and spindles from ancient Viminacium. At the current stage of research, it can be concluded that there is no compelling evidence for the use of bone spinning tools in everyday wool working in Viminacium
Medicus and his Instruments: Healthcare in Viminacium
Full text linkВелики број медицинских инструме-
ната, нађен у гробовима и слојевима током
археолошких истраживања Виминацијума,
подстакао нас је да се боље упознамо с ис-
торијом медицине. Становиште да је добро
здравље услов за срећу и благостање уткано
је одвајкада у људску свест. Не чуди онда да
су људи посвећивали велику пажњу очувању
здравља још од праисторије. Да ли су први
лекари били племенски поглавари, враче-
ви или травари... можемо само да нагађамо
јер нема писаних трагова. Развој медицине
почињемо да пратимо од старих Египћана
који су изнедрили првог познатог лекара –
Имхотепа. Преко вавилонских и најстаријих
индијских и кинеских медицинара, стижемо
до оснивача западне медицине, грчког лекара
Хипократа.The large number of medical instruments
discovered during the archaeological research of
Viminacium’s graves and layers induced us to become
better acquainted with the history of medicine.
The standpoint that good health is a condition
for happiness and well-being has always
been present in human minds. Therefore, it is not
surprising that ever since prehistory, people have
dedicated much attention to their health. Since
there are no written sources, we can only guess
whether the earliest doctors were tribal chieftains,
sorcerers or herbalists. The development of medicine
can be traced back to the ancient Egyptians
and their first known doctor – Imhotep. From the
Babylonians, and the oldest Hindu and Chinese
medicine men, we come to the founder of western
medicine, to the Greek doctor Hippocrates
Burial of a woman with an amber distaff at Viminacium
Full text linkPrilikom zaštitnih iskopavanja šire gradske teritorije antičkog Viminacijuma otkriven je grob žene preminule u tridesetim godinama života, a sahranjene sa luksuznim priborom za predenje. Posebno se izdvaja preslica, načinjena od ćilibarskih perli nanizanih na jezgro od bronze, koju jedinstvenom čini vrh koji je figuralno modelovan u vidu ženskog poprsja. Minijaturne kopije alata za upredanje vune, načinjene od različitih materijala, poznate su sa teritorije celog Rimskog carstva, i mahom potiču iz funerarnog konteksta. Vuna je za Rimljane imala poseban značaj, o čemu govori podatak da je latinski naziv za ovaj materijal - lana - ujedno bio i naziv za odeću. Odora sveštenika izrađivana je isključivo od vune, kao i tkanine upotrebljavane u religijskim ritualima. Predenje je smatrano ženskim poslom i od žena se očekivalo da opskrbe porodicu odećom. U isto vreme to je bila aktivnost koja je obavljana u okviru domaćinstva, te je u prenesenom smislu i to značilo da se o njemu stara žena. S vremenom je predenje postalo simbol ženskog roda i izraz ženske vrline, a osoba koja prede dobila je metaforično značenje u literaturi. Materijalna manifestacija simbolike predenja jeste luksuzni pribor što je polagan u grobove pokojnica. Antički pisani izvori nas obaveštavaju da su neveste nosile preslicu i vreteno tokom svadbene procesije koja se kretala od njihovog devojačkog doma ka kući budućeg muža. Može se pretpostaviti da je upravo za tako bitan životni događaj nabavljan skupoceni, ritualni pribor za predenje, koji bi tokom ceremonije naglašavao visok status i bogatstvo. Luksuzne preslice, kao izraženo lični predmeti koje su žene posedovale u toku života, postajale su deo grobnog inventara, što ih čini veoma korisnim alatom sa stanovišta studija životnog toka, budući da upućuju na pripadnice konkretne starosne grupe - udate individue. Primerak otkriven u Viminacijumu može se na osnovu raspoloživih pokazatelja opredeliti u period kraja II i početka III veka, što odgovara datovanju rimske vile u čijoj je blizini grob otkriven, tako da se pokojnica može dovesti u vezu s porodicom u čijem se vlasništvu nalazilo to gazdinstvo. Minijaturne dimenzije figuralne predstave ne dopuštaju precizno utvrđivanje božanstva ili osobe koja je prikazana. U radu je izneta pretpostavka da se radi o generalizovanoj predstavi rimske matrone, što je bio ideal kome je vlasnica predmeta težila.A luxurious set of spinning implements was discovered as part of the furnishings in the grave of a woman, unearthed in the surroundings of ancient Viminacium. A unique amber distaff with the upper part modelled in the form of a female bust stands out as the most important part of the grave assemblage. Similar artefacts were often misinterpreted, but this specimen was found together with a spindle, thus confirming that it actually is a distaff. Miniature copies of spinning equipment made out of precious materials are known from sepulchral contexts, and are described as objects expressing feminine virtue. It is considered that they were used in wedding rites, thus indicating the possible age of the deceased. Spinning implements can represent useful tools for studying the life course of Roman women. In this paper, an attempt was made to identify the divinity or person depicted on the distaff from Viminacium, considering the symbolic nature of these artefacts
Grave goods in female burials as indicators of age : a case study of Viminaciums cemeteries from the 1st to the 4th century
No full textPredmet istraživanja doktorske disertacije su starosne grupe stanovnica antičkog Viminacijuma, definisane na osnovu materijalne kulture otkrivene u sepulkralnim celinama. Analizirano je ukupno 810 inventara grobova otkrivenih tokom višedecenijskih iskopavanja viminacijumskih nekropola.
Osnovni cilj istraživanja bilo je utvrđivanje pravilnosti u izboru grobnog inventara za određene starosne kategorije i njihovo upoređivanje sa podacima dobijenim analizama fizičkih antropologa. Na ovaj način izvršen je pokušaj dobijanja obrasca za prepoznavanje starosnih grupa, čak i u situaciji kada usled loše očuvanosti kostiju nije moguće utvrditi biološki pol i starost. U širem smislu, cilj disertacije podrazumevao je stavljanje akcenta na proučavanje ženskog življa Viminacijuma i provincije Gornje Mezije koji je uglavnom zapostavljeni i „nevidljivi” deo populacije. Preokupacija istraživača temama vezanim za muški domen često dovodi i do previda u smislu interpretacije određenih artefakata koji se mogu vezati za žensko stanovništvo, čije sagledavanje u smislu čisto estetske ili kozmetičke funkcije dovodi do produbljivanja i istrajavanja rodnih stereotipa.
Analizom grobnih inventara poteklih iz sahrana ženskog dela populacije antičkog Viminacijuma sagledane su pravilnosti u izboru materijalne kulture polagane uz pokojnice u zavisnosti od njihove pripadnosti određenoj starosnoj kategoriji stanovništva. Uočena su četiri osnovna doba koja korespondiraju sa šturim podacima o stadijumima životnog toka dostupnim u delima antičkih pisaca. Najraniji period života (infantia) karakteriše prisustvo tzv. crepundia, predmeta apotropejskog karaktera, čija je uloga bila zaštita dece tokom života, ali i u smrti. Među zapažanjima vezanim za ovu starosnu kohortu ističe se ono o nepostojanju razlika u inventaru u odnosu na biološki pol deteta, što upućuje na zaključak da su svi pripadnici najmlađe kategorije stanovništva tretirani kao jedinstveni rod. Individue svrstane u drugo životno razdoblje (pueritia) najteže su uočljive u funerarnom kontekstu, i moguće ih je u izuzetno retkim slučajevima konstatovati na osnovu prvih kovčežića sa delovima polomljenog nakita. Treću starosnu grupu čine devojke, zakonski starije od 12 godina, s tim što je ta starosna granica mogla
da varira u zavisnosti od pojave simptoma puberteta1, pre svega menarhe. Za ovu kategoriju stanovništva vezan je posebni fenomen sahrana sa neuobičajeno raskošnim repertoarom grobnih inventara. Nakon udaje, centralnog momenta u životima žena u antici, konstrukcija identiteta kroz materijalnu kulturu zasnivala se na opštim mestima brige o domaćinstvu, porodici i sopstvenom telu, kroz model diskretne elegancije i ulepšavanja, koje je trebalo da naglasi razliku pripadnice rimskog društva od „necivilizovanog“ ostatka sveta.
Materijalna kultura koja je mogla sa sigurnošću biti vezana za pobrojane starosne kategorije reflektuje simboličke koncepte i načine konstruisanja identiteta tipične za grčko-rimske tradicije mediteranskog kulturnog kruga, sa brojnim analogijama na teritoriji rano romanizovanih provincija, ali i samog Apeninskog poluostrva.The research subject of this thesis are age groups of female inhabitants of ancient Viminacium, defined according to material culture discovered in sepulchral context. Inventories of 810 graves, discovered during several decades of excavations, have been analysed.
The main goal of the research was the determination of patterns in the choice of grave furnishings and their cross-referencing with data provided by physical anthropologists. In such a manner, an attempt was made to develop a system for determination of the age of the deceased, even in cases where skeletal remains are poorly preserved and unavailable for examining. In a broader sense, the goal of the thesis was emphasizing the need for studying the female population of Viminacium and the province of Upper Moesia which is usually neglected and „invisible“ part of the society. Scholars’ preoccupation with themes related to the male domain often leads to oversights in the interpretation of certain artefacts which are related to females. Attributing purely aesthetic or cosmetic functions to these objects results in strengthening and perpetuation of gender stereotypes.
Analysis of grave furnishings originating from burials of the female population of ancient Viminacium led to recognizing of the consistencies in choice of the material culture deposited with the deceased depending on their age cohort. Four main age groups have been observed, which is in accordance with modest evidence about the Roman life course that can be found in ancient literary works. The earliest period of life (infantia) is characterized by the presence of the so-called crepundia, objects of apotropaic character, which main purpose was the protection of children during life, but in death as well. Observations regarding this age cohort that stands out, is the one about the non-existence of differences in grave furnishings between two biological sexes. It further implies that
all members of this particular cohort were treated as a separate gender. Individuals classified into second life stage (pueritia) are hardest to observe in a funerary context and can be recognized in extremely rare cases based on the presence of girl's first caskets guarding pieces of broken jewellery and other trinkets. The third age group consists of maidens, legally above the f 12 years of age, having in mind that this threshold could vary depending on the occurrence of the symptoms of puberty, above all the menarche. This social category is connected with the distinct phenomenon of burials with unusually lavish repertoires of grave furnishings. After the wedding, focal point in the lives of women in the Roman world, construction of identity through material culture was based on the care for the household, the family and the body, through model of discreet elegance and beautification, which was intended to highlight the disparity between the Roman woman and the „uncivilized“ rest of the world.
The material culture that could be brought in connection with the aforementioned age categories with certainty, reflects symbolical concepts and ways of identity construction typical of Graeco-Roman traditions of the Mediterranean cultural circle, with numerous analogies from the territories of early Romanized provinces, as well as Apennine peninsula itself
Grave goods in female burials as indicators of age : a case study of Viminaciums cemeteries from the 1st to the 4th century
Full text linkPredmet istraživanja doktorske disertacije su starosne grupe stanovnica antičkog Viminacijuma, definisane na osnovu materijalne kulture otkrivene u sepulkralnim celinama. Analizirano je ukupno 810 inventara grobova otkrivenih tokom višedecenijskih iskopavanja viminacijumskih nekropola.
Osnovni cilj istraživanja bilo je utvrđivanje pravilnosti u izboru grobnog inventara za određene starosne kategorije i njihovo upoređivanje sa podacima dobijenim analizama fizičkih antropologa. Na ovaj način izvršen je pokušaj dobijanja obrasca za prepoznavanje starosnih grupa, čak i u situaciji kada usled loše očuvanosti kostiju nije moguće utvrditi biološki pol i starost. U širem smislu, cilj disertacije podrazumevao je stavljanje akcenta na proučavanje ženskog življa Viminacijuma i provincije Gornje Mezije koji je uglavnom zapostavljeni i „nevidljivi” deo populacije. Preokupacija istraživača temama vezanim za muški domen često dovodi i do previda u smislu interpretacije određenih artefakata koji se mogu vezati za žensko stanovništvo, čije sagledavanje u smislu čisto estetske ili kozmetičke funkcije dovodi do produbljivanja i istrajavanja rodnih stereotipa.
Analizom grobnih inventara poteklih iz sahrana ženskog dela populacije antičkog Viminacijuma sagledane su pravilnosti u izboru materijalne kulture polagane uz pokojnice u zavisnosti od njihove pripadnosti određenoj starosnoj kategoriji stanovništva. Uočena su četiri osnovna doba koja korespondiraju sa šturim podacima o stadijumima životnog toka dostupnim u delima antičkih pisaca. Najraniji period života (infantia) karakteriše prisustvo tzv. crepundia, predmeta apotropejskog karaktera, čija je uloga bila zaštita dece tokom života, ali i u smrti. Među zapažanjima vezanim za ovu starosnu kohortu ističe se ono o nepostojanju razlika u inventaru u odnosu na biološki pol deteta, što upućuje na zaključak da su svi pripadnici najmlađe kategorije stanovništva tretirani kao jedinstveni rod. Individue svrstane u drugo životno razdoblje (pueritia) najteže su uočljive u funerarnom kontekstu, i moguće ih je u izuzetno retkim slučajevima konstatovati na osnovu prvih kovčežića sa delovima polomljenog nakita. Treću starosnu grupu čine devojke, zakonski starije od 12 godina, s tim što je ta starosna granica mogla
da varira u zavisnosti od pojave simptoma puberteta1, pre svega menarhe. Za ovu kategoriju stanovništva vezan je posebni fenomen sahrana sa neuobičajeno raskošnim repertoarom grobnih inventara. Nakon udaje, centralnog momenta u životima žena u antici, konstrukcija identiteta kroz materijalnu kulturu zasnivala se na opštim mestima brige o domaćinstvu, porodici i sopstvenom telu, kroz model diskretne elegancije i ulepšavanja, koje je trebalo da naglasi razliku pripadnice rimskog društva od „necivilizovanog“ ostatka sveta.
Materijalna kultura koja je mogla sa sigurnošću biti vezana za pobrojane starosne kategorije reflektuje simboličke koncepte i načine konstruisanja identiteta tipične za grčko-rimske tradicije mediteranskog kulturnog kruga, sa brojnim analogijama na teritoriji rano romanizovanih provincija, ali i samog Apeninskog poluostrva.The research subject of this thesis are age groups of female inhabitants of ancient Viminacium, defined according to material culture discovered in sepulchral context. Inventories of 810 graves, discovered during several decades of excavations, have been analysed.
The main goal of the research was the determination of patterns in the choice of grave furnishings and their cross-referencing with data provided by physical anthropologists. In such a manner, an attempt was made to develop a system for determination of the age of the deceased, even in cases where skeletal remains are poorly preserved and unavailable for examining. In a broader sense, the goal of the thesis was emphasizing the need for studying the female population of Viminacium and the province of Upper Moesia which is usually neglected and „invisible“ part of the society. Scholars’ preoccupation with themes related to the male domain often leads to oversights in the interpretation of certain artefacts which are related to females. Attributing purely aesthetic or cosmetic functions to these objects results in strengthening and perpetuation of gender stereotypes.
Analysis of grave furnishings originating from burials of the female population of ancient Viminacium led to recognizing of the consistencies in choice of the material culture deposited with the deceased depending on their age cohort. Four main age groups have been observed, which is in accordance with modest evidence about the Roman life course that can be found in ancient literary works. The earliest period of life (infantia) is characterized by the presence of the so-called crepundia, objects of apotropaic character, which main purpose was the protection of children during life, but in death as well. Observations regarding this age cohort that stands out, is the one about the non-existence of differences in grave furnishings between two biological sexes. It further implies that
all members of this particular cohort were treated as a separate gender. Individuals classified into second life stage (pueritia) are hardest to observe in a funerary context and can be recognized in extremely rare cases based on the presence of girl's first caskets guarding pieces of broken jewellery and other trinkets. The third age group consists of maidens, legally above the f 12 years of age, having in mind that this threshold could vary depending on the occurrence of the symptoms of puberty, above all the menarche. This social category is connected with the distinct phenomenon of burials with unusually lavish repertoires of grave furnishings. After the wedding, focal point in the lives of women in the Roman world, construction of identity through material culture was based on the care for the household, the family and the body, through model of discreet elegance and beautification, which was intended to highlight the disparity between the Roman woman and the „uncivilized“ rest of the world.
The material culture that could be brought in connection with the aforementioned age categories with certainty, reflects symbolical concepts and ways of identity construction typical of Graeco-Roman traditions of the Mediterranean cultural circle, with numerous analogies from the territories of early Romanized provinces, as well as Apennine peninsula itself
Viminacijum – istorijat i istraživanja
Full text linkВојни логор у Виминацијуму настао је
највероватније већ почетком 1. века н. е. када
Римљани продиру у овај део Подунавља. Војна
организација на Дунаву била је по својој при-
лици истовремена са оснивањем провинције
Мезије, које се датује у 15. годину н. е. Тежња
Римљана за успостављањем легијских логора
на Дунаву, чиме су добили сигурнију границу,
била је мотивисана потребом да се заштите
римске области на југу Балкана од пљачкаш-
ких похода са севера. Покоравање слободних
племена између провинције Македоније и Ду-
нава трајало је током последње три деценије 1.
века пре н. е. и завршило се постепеним поме-
рањем легија из Македоније на север и осни-
вањем провинције Мезије, која се простирала
од Саве до Црног мора. Врло брзо се показало
да је провинција сувише велика да би се могла
ефикасно штитити и због тога је 86. године н.
е. подељена на две: Горњу и Доњу Мезију.The legionary fort in Viminacium was
most likely established at the beginning of the
1st century CE, as the Romans reached this part
of the Danube Valley. It seems that organising
the military on the Danube occurred simultaneously
with the establishment of the province
of Moesia, in the year 15 CE. The Romans’ tendency
to establish legionary forts on the Danube
and to obtain a border that would be more
secure was motivated by the need to protect the
Roman provinces in the south of the Balkans
from plunderers from the north. Subordinating
free tribes that used to dwell between the province
of Macedonia and the Danube occurred
over the three final decades of the 1st century
BCE and ended with a gradual movement of legions
from Macedonia towards the north and
the establishment the province of Moesia. This
stretched from the river Sava to the Black Sea. It
soon became apparent that the province was too
big to be effectively controlled and, as a result,
in the year 86 CE, it was divided into two parts:
Upper and Lower Moesia
A review of the study of human skeletal material from Viminacium
Full text linkНа Виминацијуму је до сада, током архе-
олошких истраживања, откривено око 14.000
гробова. Једну трећину чине гробови с крема-
цијом, а остало су гробови са инхумацијом у
којима је нађено преко 20.000 скелета. Антро-
полошким анализама и савременим методама
истраживања, као што је метода древне ДНК,
показало се да су становници Виминацијума
били претежно аутохтоног порекла, али да је
било и придошлица, углавном из Анадолије.
Мањи део становништва био је пореклом из
источних области Африке и средње и западне
Европе (кат. 1–12).1 То се надовезује на пре-
тходна антрополошка истраживања којима је
доказано присуство најмање седам антропо-
лошких типоваDuring the archaeological research of
Viminacium, around 14,000 graves have been unearthed
to date. One third of these are cremated
graves, while the rest are graves with inhumations,
in which over 20,000 skeletons were discovered.
With anthropological analyses and modern research
methods, such as the analysis of ancient
DNA, it has been shown that the Viminacium
inhabitants were mostly of autochthonous origin,
but that there were also foreigners, mostly
from Anatolia. A small percentage of inhabitants
originated from the eastern African regions, and
middle and western Europe (Cat. nos. 1–12).1 This
correlates to previous anthropological research
that proved the existence of at least seven anthropological
type
- …
