1,720,975 research outputs found
“Paradise” (Andrei Konchalovsky)
FILM: Paradise is een Russische film van Andrei Konchalovsky uit 2016. In de rolprent geven drie personages, tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog, hun eigen interpretatie aan het begrip ‘Paradijs’. Naast een bespreking onderzoeken we ook kort in welke mate we de thematiek van het epische gedicht Paradise Lost van de zeventiende-eeuwse Engelse dichter John Milton kunnen toepassen op de film
Ritstier, Willem en de Heij, Fred, De Witte Dood
Het gaat uitstekend met de Nederlandse stripscène. Oudgedienden Peter van Dongen en Teun Berserik werken mee aan de prestigieuze Belgische stripreeks Blake en Mortimer, Paul Teng neemt de tekenpen ter hand voor Klaagzang van de Verloren Gewesten en aanstormend talent Aimée de Jongh kreeg dit jaar de toestemming van de erven van William Golding om The Lord of the Flies voor het allereerst te verstrippen. Scenarist Willem Ritstier en tekenaar Fred de Heij zetten nu hun tanden in een genre waar..
“Risttuules, Crosswind : la croisée des vents” (Martti Helde) : Prisonniers du tourbillon de l’histoire
CINÉMA : En 2017, l’Adviesraad Internationale Vraagstukken (Conseil néerlandais consultatif pour les questions internationales) arrive à la conclusion – dans son rapport intitulé « L’avenir de l’OTAN et de la sécurité de l’Europe » – que l’OTAN doit revoir de toute urgence la défense de l’Estonie, la Lettonie et la Lituanie dans un contexte d’aggravation des tensions avec la Russie. Avec Donald Trump à la présidence des États-Unis, certains diplomates des pays membres de l’Est doutent en effet de l’engagement militaire des Américains. Pour eux, le retour à une occupation de leur région par les Russes est inconcevable. Dans les États baltes, à l’heure actuelle, le souvenir des cinquante ans de régime soviétique reste toujours dominé par l’amertume. Mais petit à petit, ils parviennent à se libérer des chaînes du passé et à ausculter leurs traumatismes nationaux de façon constructive. Le cinéma est un des meilleurs remèdes. Depuis 2010, un nombre croissant de films produits dans les pays baltes s’intéressent à leur passé commun avec la Russie. Un des exemples le plus réussi et le plus marquant est probablement Risttuules, du réalisateur estonien Martti Helde.FILM. In 2017 kwam het rapport ‘De toekomst van de NAVO en de veiligheid van Europa’, uitgevoerd door de Adviesraad Internationale Vraagstukken, tot de slotsom dat de NAVO dringend de verdediging van Estland, Letland en Litouwen moet herbekijken in het kader van de stijgende Russische agressie. Nu Donald Trump president van de Verenigde Staten is, twijfelen diplomaten van de oostelijke lidstaten van de Navo immers aan het militaire engagement van de Amerikanen. Een terugkeer naar de voormalige bezetting van de regio door de Russen is ondenkbaar voor hen. Tot op heden kijken de Baltische staten met wrange gevoelens terug op het vijftigjarige Sovjetbewind. Niettemin slagen ze er stilaan in om het juk van het verleden van zich af te werpen en op een constructieve manier om te gaan met nationale trauma’s. Een van de hulpmiddelen bij uitstek hierbij is film. Sinds 2010 zoomen steeds meer films uit de Baltische staten in op hun gedeelde Russische verleden. Een van de succesvolste en meest in het oog springende voorbeelden is wellicht Risttuules van de Estse regisseur Martti Helde
“Onoda : 10 000 nuits dans la jungle”. Een filmische studie in onverzettelijkheid
FILM: Op 11 maart 1974 vindt er een onwaarschijnlijke gebeurtenis plaats op het eiland Lubang in de Filipijnen. Hiroo Onoda, een Japanse inlichtingenofficier, geeft zich na negenentwintig jaar ‘verzet’ over aan de autoriteiten
Homecoming (1945): een terugkeer in mineur voor de Joden
FILM. Dertig jaar geleden speelde Hongarije een belangrijke rol in de uiteindelijke val van het IJzeren Gordijn en de Berlijnse Muur. Op 2 mei 1989 werden aan de grens met Oostenrijk enkele grensposten geopend. In een mum van tijd troepten vele inwoners van de DDR er samen in de hoop om via Oostenrijk te kunnen doorsteken naar het vrije West-Duitsland. Een duidelijkere vuist naar het beleid van de Sovjetunie konden de Hongaren niet maken. Vandaag blijft er weinig over van de Hongaarse drang naar een inclusieve samenleving. Zo werd een Coca-Cola reclame met holebikoppels recent nog zwaar geboycot in het land. Een mooi voorbeeld van de extreme verrechtsing sinds het aantreden van eerste minister Viktor Orban in 2010. In zijn film Homecoming (1945) richt de Hongaarse cineast Ferenc Török de lens op de terugkeer van de Joden in zijn land kort na de Tweede Wereldoorlog. Een rolprent over het verleden, die door de huidige gebeurtenissen in Hongarije echter verrassend actueel aanvoelt
“Holocauste” (Marvin J. Chomsky) : retour sur une mini‑série controversée
CINÉMA : Le 16 avril 1978 était diffusé pour la première fois sur la chaîne américaine NBC The Gathering Darkness (La montée des ténèbres), premier des quatre épisodes de la mini-série Holocauste. Son impact fut colossal : pour la première fois, le spectateur américain moyen était confronté à l’horreur de l’extermination des Juifs sous la forme d’un drame télévisé. Les réactions furent encore plus extrêmes lors de la diffusion en Allemagne de l’Ouest en janvier 1979. À Coblence, des militants d’extrême droite tentèrent même de faire sauter les tours de transmission de la chaîne ARD afin d’empêcher l’émission. Quarante ans plus tard, la tempête s’est apaisée, et nous pouvons aborder la série d’un œil nouveau et analyser sa pertinence à notre époque. Nous approfondirons aussi la critique d’Elie Wiesel, qui trouvait « infidèle » et « offensante » la dramatisation de la Shoah à des fins de fiction.FILM: Op 16 april 1978 ging ‘The Gathering Darkness’, het eerste deel van de vierdelige miniserie Holocaust in première op de Amerikaanse zender NBC. De impact was gigantisch. Voor het eerst werd de gemiddelde Amerikaanse kijker geconfronteerd met de horror van de Jodenuitroeiing in de vorm van een televisiedrama. Toen de miniserie in januari 1979 ook in West-Duitsland werd uitgezonden, was de respons nog extremer. In Koblenz probeerden rechtse activisten zelfs de ARD-transmissietorens op te blazen om de uitzending te beletten. Veertig jaar later is de storm gaan liggen en kunnen we met een heldere blik kijken naar de serie en naar de relevantie ervan in onze tijd. We gaan ook in op de kritiek van Elie Wiesel, die de dramatisering van de Holocaust voor fictiedoeleinden ‘onwaar’ en ‘beledigend’ vond
Hiroshima selon Keiji Nakazawa : dans l’ombre de la bombe
LIVRE : Le 8 juillet 2022, l’assassinat de l’ancien Premier ministre japonais Shinzo Abe secoue le monde entier… et surtout les Japonais. D’après une étude de l’Institute for Health Metrics and Évaluation, le taux d’homicides par armes à feu ne s’élève pourtant qu’à 0,02 victime pour 100 000 habitants au pays du Soleil levant. Par comparaison, ce chiffre monte à 4,12 aux États-Unis, plaçant cette nation en tête d’un bien sombre classement. Le pacifisme qui caractérise la politique intérieure et extérieure nipponne depuis la fin de la Seconde Guerre mondiale a très certainement contribué à ce score historiquement bas, tout comme la culture populaire japonaise. Gen d’Hiroshima, chronique antiguerre de plus de 2 500 pages livrée par le mangaka Keiji Nakazawa, est sans l’ombre d’un doute l’ultime témoignage de la résistance japonaise face à tout ce qui se rapporte à la violence et à la militarisatio
Entretien avec Peter Van Dongen
Le titre Rampokan renvoie aux combats de tigre organisés sur l’île de Java jusqu’au début du XXe siècle. Le rampokan consistait à faire sortir des tigres ou des panthères de leurs cages en bois, et de les tuer à l’aide de lances trempées dans de l’encens avant qu’ils ne brisent le cercle de guerriers javanais formé autour d’eux. Le rampokan se déroulait toujours vers la fin du ramadan. Cette cérémonie symbolisait la victoire contre le mal. Si les tigres ou les panthères parvenaient à sortir du cercle, la défaite des Javanais était considérée comme un mauvais présage, un signe de catastrophe imminente. Dans le roman graphique, le personnage principal, Johan Knevel, part à la recherche de Ninih, la nounou de son enfance. Au cours de sa quête, il se retrouve malgré lui au cœur de la guerre d’indépendance indonésienne.In het vorige nummer van Getuigen hadden we het uitgebreid over ‘De Oost’ en hoe deze rolprent een eerder troebele blik wierp op de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog (1945-1949). Nog troebeler wordt het nu blijkt dat er heel wat gelijkenissen zijn tussen de film en Rampokan, de stripklassieker van Peter van Dongen. “Veel beeldrijm valt niet te bewijzen, behalve wat ‘Dutch go Home’ betreft. En toch blijven de gelijkenissen frappant, ook al hebben we in dezelfde vijver gevist wat betreft archiefmateriaal. Zeker als je weet dat mijn boek van hand tot hand ging op de set,” vertelde van Dongen ons in een mailgesprek dat voorafging aan het interview
Berlijn wordt ons Graf. Een requiem voor de goddelozen
STRIPS. ‘Het Verdrag van Versailles is niets meer en niets minder dan een wapenstilstand van twintig jaar’. Deze profetische quote van de Franse maarschalk Ferdinand Foch werd niet alleen gedeeld door John J. Pershing - de Amerikaanse generaal had ten tijde van de wapenstilstand zelfs vergevorderde plannen om Berlijn aan te vallen. Volgens hem kon alleen in het hart van het Duitse keizerrijk de Eerste Wereldoorlog definitief worden beëindigd. Het is dan ook bijzonder sarcastisch dat de Tweede Wereldoorlog uitgerekend in datzelfde Berlijn werd beslist. Het wordt nog complexer als je weet dat de laatste verdedigingslinie van het Derde Rijk grotendeels uit buitenlandse vrijwilligers bestond. Een van die verdedigers was de SS-divisie Charlemagne. Striptekenaar Michel Koeniguer maakte een indrukwekkend stripdrieluik over haar exploten in die turbulente nadagen van het nazisme
Kivu: een grafische excursie naar het donkere hart van Afrika
Stripverhaal: ‘Mijn naam is Denis Mukwege en ik kom uit een van de rijkste landen ter wereld. Niettemin behoort mijn volk tot de armsten van de wereld’. Aan het woord is de Congolese gynaecoloog en Nobelprijswinnaar voor de Vrede tijdens zijn speech in Oslo op vrijdag 5 oktober 2018.BD : « Mon nom est Denis Mukwege. Je fais partie d’un des pays les plus riches de la planète et pourtant, le peuple de mon pays fait partie des plus pauvres du monde. » Ces mots sont ceux du gynécologue congolais Prix Nobel de la paix lors de son discours prononcé à Oslo le vendredi 5 octobre 2018
- …
