1,720,977 research outputs found
Unraveling the role of abdominal venous congestion leading to worsening renal function in heart failure: impact of exercise training
No full textVenous congestion is an important cardiorenal connector in HF, leading to WRF
and worsen the patient’s prognosis in time. Venous congestion is caused by
redundant filling of the venous system and the central venous capacitance veins,
resulting in an increased CVP. Because patients already demonstrate heart or
kidney dysfunction before venous congestion sets in, the mechanisms by which
venous congestion drives disease progression are not yet established. As a result,
it is difficult to understand the contribution of isolated venous congestion to
disease pathophysiology in clinical settings. Moreover, the ideal therapeutic
intervention in the battle against venous congestion has not yet been discovered
and consequently, congestive patients receive nowadays a combination of
therapeutic options proven to be suitable for both heart and kidney failure
separately.
This doctoral thesis focusses on isolated abdominal venous congestion in a rat
model. The first goal was to develop and validate a clinically relevant rat model of
isolated abdominal venous congestion because the existing backward failure
models are not yet truly a valid model of selective venous congestion, (Chapter
2). Therefore, we developed a rat model of isolated abdominal venous
congestion, without pre-existing heart or kidney dysfunction, by permanently
constricting the IVC. IVCc constriction leads to an increased abdominal venous
pressure and signs and symptoms of congestion, thereby validating the rat model
as a model of abdominal venous congestion (IVCc model) (Chapter 3). This new
IVCc rat model is unique because selective abdominal venous congestion is
induced without compromising cardiac function and this model overcomes all
drawbacks of the previous models. Next, this IVCc rat model was investigated for
a longer time and cardiac, renal and hepatic function and morphology were
examined (Chapter 4). We demonstrated that abdominal venous congestion
leads to hepatic deterioration over time. In the same model, kidney function
adapts after 21 weeks, suggesting that the liver is more susceptible or vulnerable
to abdominal venous congestion. The management of venous congestion has been
proven to be challenging. Exercise training could be a promising new treatment strategy to relief venous congestion, as exercise training has already been proven
to favorably affect prognosis in patients with either heart or kidney failure
(Chapter 5). To investigate this assumption, moderate intense endurance
exercise training was implemented in the IVCc rat model to investigate the effects
on heart and kidney function and morphology (Chapter 6). We demonstrated that
even a small reduction in abdominal venous pressure by moderate intense
endurance exercise training is important to maintain kidney function. Moreover,
cardiac and hepatic function were not affected by the exercise training
intervention.
The main conclusions of this thesis (Chapter 7) are that; (1) IVC constriction is
efficient to induce selective abdominal venous congestion without compromising
cardiac function, (2) abdominal venous congestion leads to hepatic deterioration
while kidney function adapts over time and (3) moderate intense endurance
exercise reduces abdominal venous congestion and is beneficial to kidney
function.Veneuze congestie (vocht/bloed ophoping in de aders) is een belangrijke speler
die bijdraagt tot een verergering van het hartfalen syndroom doordat veneuze
congestie leidt tot een slechtere nierfunctie en algemene prognose na verloop van
tijd. Veneuze congestie wordt veroorzaakt door een overmatige vulling van het
veneuze systeem en de zogenaamde veneuze “capacitantie” vaten en dit
resulteert in een toegenomen centrale veneuze druk (CVD). Omdat patiënten al
hart- of nierfalen hebben ontwikkeld voordat veneuze congestie tot uiting komt,
is het niet duidelijk hoe veneuze congestie bijdraagt aan het ziekteproces. Als
gevolg hiervan is het dan ook moeilijk om te bepalen wat de exacte bijdrage is
van veneuze congestie tot ziekteontwikkeling bij patiënten. Verder is de ideale
behandeling voor veneuze congestie nog niet gevonden. Daarom krijgen patiënten
die congestie vertonen, vandaag nog steeds een combinatie van behandelingen
die geschikt blijken te zijn voor zowel afzonderlijk hart- of nierfalen, in de hoop
dat deze middelen ook geschikt zijn in de strijd tegen veneuze congestie.
Omdat er zo weinig is geweten omtrent congestie, focust deze doctoraatsthesis
op geïsoleerde veneuze congestie in een rat model. Het eerste doel was de
ontwikkeling en validatie van een klinisch relevant rat model voor geïsoleerde
abdominale veneuze congestie, omdat de bestaande diermodellen geen valide
modellen zijn (hoofdstuk 2). Daarom hebben we zelf een rat model voor
geïsoleerde abdominale veneuze congestie ontwikkeld door middel van het
vernauwen van de inferior vena cava (IVC). Het is belangrijk om te vermelden dat
dit model geen reeds bestaande hart- of nierfalen heeft, in tegenstelling tot
patiënten. Vernauwing van de IVC leidt tot een verhoogde abdominale veneuze
druk en de vergezellende symptomen wijzen ook op aanwezigheid van congestie.
Daardoor werd ons rat model gevalideerd als het “IVCc rat model” (hoofdstuk
3). Dit nieuwe IVCc rat model is uniek omdat het niet de nadelen vertoont van de
alreeds bestaande modellen. In een volgende fase werd dit rat model voor langere
tijd bestudeerd en werden zowel de hart-, nier- en leverfunctie en morfologie
onderzocht (hoofdstuk 4). In deze studie toonden we aan dat abdominale
veneuze congestie leidt tot de achteruitgang van de leverfunctie en -morfologie en dat de nierfunctie ook verslechtert maar zicht toch lijkt aan te passen na
verloop van tijd. Dit suggereert dat de lever meer vatbaar of kwetsbaar is voor
beschadiging door abdominale veneuze congestie. Zoals al eerder vermeld, is de
behandeling van veneuze congestie nog steeds een uitdaging. In dit opzicht zou
inspanning een veelbelovende nieuwe behandelingsmethode kunnen zijn om
veneuze congestie te verlichten. Bij patiënten met hart- of nierfalen werd al
bewezen dat inspanning een positieve invloed heeft op hun prognose (hoofdstuk
5). Om de veronderstelling te kunnen bevestigen dat inspanning congestie kan
tegengaan, werden IVCc ratten onderworpen aan gematigde duurtraining en
werden de effecten op hart en nierfunctie onderzocht (hoofdstuk 6). We toonden
aan dat zelfs een kleine verlaging in de abdominale veneuze druk door gematigde
duurtraining belangrijk is om de nierfunctie te behouden. Overigens waren harten leverfunctie niet aangetast door de gematigde duurtraining.
De belangrijkste conclusies van deze thesis (hoofdstuk 7) zijn dat: (1)
vernauwing van de IVC leidt tot geïsoleerd abdominale veneuze congestie, waarbij
de hartfunctie niet aangetast wordt, (2) op zijn beurt leidt abdominale veneuze
congestie tot een achteruitgang in de leverwerking terwijl de nierfunctie zich
aanpast na verloop van tijd en (3) gematigde duurtraining vermindert de
abdominale veneuze congestie en is daarenboven ook nog voordelig tegenover de
nieren.FWO travel grant (2019) to attend EuroPrevent 2019 in Lisbon, Portuga
Het gebruik en de effectiviteit van digitale technologie in het anatomie onderwijs: de virtuele dissectietafel Anatomage
No full textHet anatomie onderwijs heeft de laatste jaren een belangrijke evolutie ondergaan en wordt meer en meer ondersteund door digitale technologie. Er is ook een toenemende nood aan het gebruik van technologie in het anatomisch curriculum. Het is echter nog onduidelijk op welke manier digitale technologie kan bijdragen aan het toekomstige anatomie onderwijs en wat de impact is van deze technologische hulpmiddelen op de kennis van anatomie, leerprestaties, leeruitkomsten, retentie, motivatie en autonomie van de studenten. Het eerste deel van deze masterproef biedt een uitgebreide en diepgaande literatuurstudie met een overzicht van nieuwe digitale hulpmiddelen of technologieën die ingezet kunnen worden in het anatomie onderwijs. Het tweede deel van deze masterproef heeft als doel om door middel van een eigen onderzoek de impact na te gaan van de virtuele dissectietafel “Anatomage” op de perceptie van de studenten omtrent de effectiviteit van hun leerproces, de motivatie, het inzicht in de anatomie, het gebruiksgemak van de tafel en de voorkeur van studenten met betrekking tot onderwijsvorm bij studenten in een anatomisch curriculum
Het gebruik en de effectiviteit van digitale technologie in het anatomie onderwijs: de virtuele dissectietafel Anatomage
No full textHet anatomie onderwijs heeft de laatste jaren een belangrijke evolutie ondergaan en wordt meer en meer ondersteund door digitale technologie. Er is ook een toenemende nood aan het gebruik van technologie in het anatomisch curriculum. Het is echter nog onduidelijk op welke manier digitale technologie kan bijdragen aan het toekomstige anatomie onderwijs en wat de impact is van deze technologische hulpmiddelen op de kennis van anatomie, leerprestaties, leeruitkomsten, retentie, motivatie en autonomie van de studenten. Het eerste deel van deze masterproef biedt een uitgebreide en diepgaande literatuurstudie met een overzicht van nieuwe digitale hulpmiddelen of technologieën die ingezet kunnen worden in het anatomie onderwijs. Het tweede deel van deze masterproef heeft als doel om door middel van een eigen onderzoek de impact na te gaan van de virtuele dissectietafel “Anatomage” op de perceptie van de studenten omtrent de effectiviteit van hun leerproces, de motivatie, het inzicht in de anatomie, het gebruiksgemak van de tafel en de voorkeur van studenten met betrekking tot onderwijsvorm bij studenten in een anatomisch curriculum
Current animal models for the study of congestion in heart failure: an overview
No full textCongestion (i.e., backward failure) is an important culprit mechanism driving disease progression in heart failure. Nevertheless, congestion remains often underappreciated and clinicians underestimate the importance of congestion on the pathophysiology of decompensation in heart failure. In patients, it is however difficult to study how isolated congestion contributes to organ dysfunction, since heart failure and chronic kidney disease very often coexist in the so-called cardiorenal syndrome. Here, we review the existing relevant and suitable backward heart failure animal models to induce congestion, induced in the left- (i.e., myocardial infarction, rapid ventricular pacing) or right-sided heart (i.e., aorta-caval shunt, mitral valve regurgitation, and monocrotaline), and more specific animal models of congestion, induced by saline infusion or inferior vena cava constriction. Next, we examine critically how representative they are for the clinical situation. After all, a relevant animal model of isolated congestion offers the unique possibility of studying the effects of congestion in heart failure and the cardiorenal syndrome, separately from forward failure (i.e., impaired cardiac output). In this respect, new treatment options can be discovered.Bijzonder Onderzoeksfonds (BOF) from UHasselt/BIOME
Exercise intervention in hospitalized heart failure patients, with emphasis on congestion-related complications: a review
No full textThe importance of physical activity has become evident since a sedentary lifestyle drives cardiovascular disease progression and is associated with increased morbidity and mortality. The favorable effects of exercise training in chronic heart failure (HF) and chronic kidney disease (CKD) are widely recognized and exercise training is recommended by European and American guidelines. However, the application of exercise intervention in HF patients hospitalized for acute decompensation or acute worsening in cardiac function has not been explored extensively and, as a result, knowledge about the effects of exercise training in the inpatient setting of acute HF is limited. Acute HF is often accompanied by signs and symptoms of congestion, termed acute decompensated heart failure (ADHF), which leads to worsening renal function (WRF) and eventually negatively affects both thoracic and abdominal organs. Therefore, we first provide a comprehensive overview of the impact of exercise training in hospitalized patients demonstrating acute decompensating HF. In the second part, we will focus on the effects of exercise training on congestion in a setting of ADHF complicated by renal dysfunction. This review suggests that exercise intervention is beneficial in the inpatient setting of acute HF, but that more clinical studies focusing on the application of exercise training to counteract venous congestion are needed.This work was funded by Bijzonder Onderzoeks Fonds (BOF) from UHasselt/BIOMED to JC
Development and characterization of a clinically relevant rat model of diabetic cardiomyopathy
No full textDiabetic cardiomyopathy (DCM) is a devastating disease of the heart, which increases the risk of heart failure in individuals with diabetes mellitus (DM). DCM is characterized by structural and functional changes of the myocardium, which are attributable only to the presence of DM and not to confounding factors or diseases. To date, little is known about the pathophysiology of this disease and there is no specific treatment available. Therefore, a clinically relevant animal model, in which DCM is developed after induction of DM, is warranted.
This study showed that the combination of a high fat diet and a low dose of streptozotocin is efficient to induce type 2 diabetes, a deteriorated left ventricular relaxation and an increased left ventricular pressure in a rat model. Moreover, rats which are fed only a high fat diet, will develop the insulin resistance syndrome. This nongenetic rat model has the additional advantage of being easy to induce and can be used in the future to unravel the molecular mechanisms of DCM
Development and characterization of a clinically relevant rat model of diabetic cardiomyopathy
No full textDiabetic cardiomyopathy (DCM) is a devastating disease of the heart, which increases the risk of heart failure in individuals with diabetes mellitus (DM). DCM is characterized by structural and functional changes of the myocardium, which are attributable only to the presence of DM and not to confounding factors or diseases. To date, little is known about the pathophysiology of this disease and there is no specific treatment available. Therefore, a clinically relevant animal model, in which DCM is developed after induction of DM, is warranted.
This study showed that the combination of a high fat diet and a low dose of streptozotocin is efficient to induce type 2 diabetes, a deteriorated left ventricular relaxation and an increased left ventricular pressure in a rat model. Moreover, rats which are fed only a high fat diet, will develop the insulin resistance syndrome. This nongenetic rat model has the additional advantage of being easy to induce and can be used in the future to unravel the molecular mechanisms of DCM
Spinal anesthesia in patients with aortic stenosis: a research report
No full textThe authors have not declared a specific grant for this research from any funding agency in the public, commercial or not-for-profit sectors.
Acknowledgements
The authors would like to acknowledge the help of Ben Goethuys for the computerized data collection as well as the support of drs. Katarzyna Korwin-Kochanowska, Ruben Schreurs, Robbert Buck and Bram Byloos and block nurses at Ziekenhuis Oost-Limburg, Genk, Belgium. We would also like to thank Darren Jacobs for his assistanc
Selective abdominal venous congestion to investigate cardiorenal interactions in a rat model.
No full textAbdominal congestion may play an important role in the cardiorenal syndrome and has been demonstrated to drive disease progression. An animal model for abdominal congestion, without other culprit mechanisms that are often present in patients such as low cardiac output or chronic kidney disease, might be interesting to allow a better study of the pathophysiology of the cardiorenal syndrome. The objective of this study was to develop a clinically relevant and valid rat model with abdominal venous congestion and without pre-existing heart and/or kidney dysfunction. To do so, a permanent surgical constriction (20 Gauge) of the thoracic inferior vena cava (IVC) was applied in male Sprague Dawley rats (IVCc, n = 7), which were compared to sham-operated rats (SHAM, n = 6). Twelve weeks after surgery, abdominal venous pressure (mean: 13.8 vs 4.9 mmHg, p < 0.01), plasma creatinine (p < 0.05), plasma cystatin c (p < 0.01), urinary albumin (p < 0.05), glomerular surface area (p < 0.01) and width of Bowman's space (p < 0.05) of the IVCc group were significantly increased compared to the SHAM group for a comparable absolute body weight between groups (559 vs 530g, respectively, p = 0.73). Conventional cardiac echocardiographic and hemodynamic parameters did not differ significantly between both groups, indicating that cardiac function was not compromised by the surgery. In conclusion, we demonstrate that constriction of the thoracic IVC in adult rats is feasible and significantly increases the abdominal venous pressure to a clinically relevant level, thereby inducing abdominal venous congestion
- …
