9 research outputs found
Study and characterization of microstructure parameters and paper properties as criteria for evaluating compatible and effective paper maintenance
No full textThe natural aging of paper is a complex process of chemical, physicochemical, biological and mechanical processes that are usually not independent of each other but work cooperatively. These processes are accelerated or slowed down by the microenvironment of the paper (humidity and temperature). The parameters affecting paper aging can be broadly divided into intrinsic and extrinsic. The aim of this work is to check the effectiveness of the methods applied and if there is an improvement in the microstructure and micromechanical properties of the paper in samples from the Historical Archive of the Communist Party of Greece. In all studies to date artificial aging has been the dominant method for evaluating preservation methods. The results of «artificial aging» of paper can often be insufficient and do not reflect the phenomena that occur during natural aging (Zervos, 2010; Zou et al., 1996a; Brandis et al., 1997). In this work, the evaluation of the effectiveness of the applied methods was done with paper samples that have undergone «natural aging». Similar studies on records are not available or are rare. In the past, samples from the archive of the Communist Party of Greece (GCP) were used and by applying «artificial aging» to the samples, conclusions were drawn about preservation methods. Fungi and insects in the samples have been combated with ethylene oxide, C2H4O, in a ratio of 90/10% CO2, which is widely accepted for the disinfection of libraries and archives, highly effective against insects and micro-organisms - fungi, with few negative consequences in collections in archives and museums (Ballard et al., 1986; Hengemihle et al., 1995 Craig, 1986). The KKE has carried out the largest decontamination operation that has been carried out worldwide in archival material and for the first and only time in Greece with ethylene oxide (T-Gas). I had the honor of coordinating this business personally and for many years its effectiveness is indisputable. We must emphasize here that due to its danger, the method requires strictly qualified personnel and strict control of residual gas for a long period of time. The control for the condition of the fungi and the effectiveness of the method is carried out by special microbiological analyzes approximately once a year (Ballard et al., 1986; Hengemihle et al., 1995). Results from such analyzes are presented.Chemical treatment was done following the wet Barrow William method with high purity Ca(OH)2 (Barrow, 1974; Bansa, 1998; Fengel et al., 1983). In some cases, very old documents are additionally treated with a dilute solution of 0.5-0.75% methyl cellulose (MC). 4% Ca(OH)2 solution and 0.5-0.75% MC solution were used. The changes in the microstructure of the paper as a consequence of conservation and natural aging, the formation of models of changes in the properties of the paper as a function of the aging time and the evaluation of the methods used (washing with deionized water, deacidification with semi-saturated calcium hydroxide solution, fixation with methylcellulose and simultaneous deacidification and fixation) was done based on PH measurements on standard samples within 30 years. At the beginning of the process of preservation and restoration of the historical archive, the following have been created since 1994: Fixed untreated samples with 4% Ca(OH)2 solution, treated samples with 4% Ca(OH)2 solution and treated samples with 4% Ca(OH)2 solution and 0.5-0.75% MC solution. All samples are located14in the archive area where specific humidity and temperature conditions exist (T = 16 ± 2 °C and RH = 50 ± 5%). The coding of the samples, their chemical state (PH) and their chemical treatment are shown in tables 9.3, 10.1, 10.2, 12.1. The acidity (PH), %CaCO3 percentages and their stability over these 30 years, the change in %crystallinity, the percentages of –COOH groups, the change in the oxidized species of C, the activation of microorganisms are some of the parameters which are always controlled in relation to humidity and temperature, the main degradation factors of the cellulose chain (Mavrantonis et al., 2022; Moropoulou et al., 2001). It is the first time that work goes beyond the well-established measurement of mechanical properties with artificial aging to assess the effects of paper conservation and goes deep into the cellulosic chain molecule with modern methods. Also, for the first time, the constant humidity and temperature in an archival space is taken into account and how this affects the microstructure and physicochemical properties of the paper over time. The scanning electron microscope (SEM-Scanning Electron Microscopy – microanalysis-EDS Energy Dispersive Spectrometer), the X-Ray Diffraction (XRD) technique, Infrared Spectrophotometry with Fourier Transformation ( FTIR) and X-Ray Photoelectron Spectroscopy (XPS). With theSEM beyond the quantitative, elemental analysis, and the determination of the Ca we are interested in, we see in various parts of the samples affected by fungi how far this has progressed and broken down the cellulose fiber. XRD confirms the quantitative, elemental analyzes of SEM and gives clear results for the crystallinity of the cellulose molecule before and after chemical treatment. Let's say again that the "slightly" increased value of the percentage of the crystalline area in relation to the amorphous area is desirable. Major changes that chemical processing can bring about destabilize the cellulose macromolecule (Maxwell et al., 2008; French et al., 1987). With FTIR and based on the bending vibrations of the bonds, conclusions are drawn about the oxidized groups as well as the crystallinity of the cellulose. The absorption of the band at 1317 cm-1 is attributed to the C-H bending vibration of crystalline cellulose, while the absorption of the band at 1330 cm-1 is attributed to the C-H bending vibration of amorphous cellulose (Abidi et al., 2014; Hajji et. al., 2015). The phenomenon of natural aging and degradation of cellulose is firstly associated with the appearance and increase of a new absorption signal between 1800-1500 cm-1 and secondly, by changes in the ratio of crystalline/amorphous content in the region of 1500-1100 cm-1. The appearance of new bands can be attributed to the carbonyl groups (1740, 1575 and 1539 cm-1). XPS measurements of nitrogen and sulfur (and by extension their oxides), two exogenous main degradants, whose peaks are very attenuated, which is explained by the controlled preservation conditions of the archival material. The oxidized carbon species, -CO, -C=O, -COOH, which play a dominant role in cellulose chain degradation, are reduced in the samples treated with Ca(OH)2. It should be emphasized that for the first time in a historical archive, processed and non-archival material is tested by FTIR and from the few times that archival material (cellulose) is tested by XPS (Fras et al., 2005; Heijnesson et al., 2006; Fardim, 2017). In conclusion we can say that constant humidity and temperature conditions have a great contribution to the natural aging of paper. And the archive material not treated with Ca(OH)2 has stability in the evolution of its physicochemical characteristics in conditions predicted by the international literature, T = 16 ± 2 °C and RH = 50 ± 5% (Moropoulou, 2001; Zervos, 2010).15 The treated with Ca(OH)2 keeps and improves in most cases the characteristics of its microstructure. The alkaline stock CaCO3 has a uniform distribution, improves the percentage of crystalline areas, reduces the percentages of oxidized species of cellulose, inactivates the action of fungi. It should be noted that the improvement of the percentage of crystalline areas is desirable to a small extent in order not to disturb the microstructure of the cellulose. Based on the results presented in this work, it is estimated that the life time of paper kept in archives and libraries and in constant conditions of humidity and temperature is longer than that predicted by the current models based on «artificial aging» techniques. Papers that have been chemically treated and have an alkaline CaCO3 reserve have an advantage in life. As an additional measure to preserve historical paper, it is recommended to ventilate the storage areas, in order to remove possible acidic volatile products of paper aging that cause an acceleration of its degradation.Η φυσική γήρανση του χαρτιού είναι μια σύνθετη διαδικασία χημικών, φυσικοχημικών, βιολογικών και μηχανικών διεργασιών που κατά κανόνα δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους αλλά λειτουργούν συνεργαστικά. Οι διεργασίες αυτές επιταχύνονται ή επιβραδύνονται από το μικροπεριβάλλον του χαρτιού (υγρασία και θερμοκρασία). Οι παράμετροι που επηρεάζουν τη γήρανση του χαρτιού μπορούν να χωριστούν γενικά σε ενδογενείς και εξωγενείς. Στόχος αυτής της εργασίας είναι να ελέγξει την αποτελεσματικότητα των μεθόδων που εφαρμόζονται και εάν υπάρχει βελτίωση στη μικροδομή και στις φυσικοχημικές ιδιότητες του χαρτιού σε δείγματα από το Ιστορικό αρχείο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Σε όλες τις μελέτες μέχρι σήμερα η τεχνητή γήρανση ήταν η κυρίαρχη μέθοδος για την αποτίμηση των μεθόδων συντήρησης. Τα αποτελέσματα της «τεχνητής γήρανσης» του χαρτιού μπορεί συχνά να είναι ανεπαρκή και να μην αντικατοπτρίζουν τα φαινόμενα που προκύπτουν κατά τη φυσική γήρανση (Zervos, 2010; Zou et al., 1996a; Brandis et al., 1997). Σε αυτή την εργασία η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των εφαρμοζόμενων μεθόδων έγινε με δείγματα χαρτιού που έχουν υποστεί «φυσική γήρανση». Παρόμοιες μελέτες για αρχεία δεν είναι διαθέσιμες ή είναι σπάνιες. Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν δείγματα από το αρχείο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) και με εφαρμογή «τεχνητής γήρανσης» στα δείγματα εξήχθησαν συμπεράσματα για τις μεθόδους συντήρησης. Οι μύκητες και τα έντομα στα δείγματα έχουν καταπολεμηθεί με οξείδιο του αιθυλενίου, C2H4O, (T-Gas, EtO, βιομηχανικές ονομασίες) σε αναλογία 90/10% CO2, το οποίο θεωρείται ευρέως αποδεκτό για την απολύμανση βιβλιοθηκών και αρχείων, εξαιρετικά αποτελεσματικό κατά των εντόμων και μικροοργανισμών - μυκήτων, με λίγες αρνητικές συνέπειες στις συλλογές σε αρχεία και μουσεία (Ballard et al., 1986; Hengemihle et al., 1995 Craig, 1986). Το ΚΚΕ έχει πραγματοποιήσει την μεγαλύτερη επιχείρηση απολύμανσης που έχει γίνει παγκοσμίως σε αρχειακό υλικό και για πρώτη και μοναδική φορά στην Ελλάδα με οξείδιο του αιθυλενίου (Τ-Gas,EtO). Την επιχείρηση αυτή είχα την τιμή να την συντονίσω προσωπικά και εδώ και πολλά χρόνια, η αποτελεσματικότητα της είναι αδιαμφισβήτητη. Να τονίσουμε εδώ ότι λόγω της επικινδυνότητας της, η μέθοδος απαιτεί αυστηρά εξειδικευμένο προσωπικό και αυστηρούς ελέγχους υπολειματικότητας του αερίου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο έλεγχος για την κατάσταση των μυκήτων και την αποτελεσματικότητα της μεθόδου πραγματοποιείται με ειδικές μικροβιολογικές αναλύσεις περίπου μία φορά το χρόνο (Ballard et al., 1986; Hengemihle et al., 1995). Αποτελέσματα από τέτοιες αναλύσεις παρουσιάζονται στην παρούσα διδακτορική διατριβή (ΔΔ).Η χημική επεξεργασία έγινε ακολουθώντας την υγρή μέθοδο Barrow William με Ca(OH)2 υψηλής καθαρότητας (Barrow,1974;Bansa,1998;Fengel et al.,1983). Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα πολύ παλιά έγγραφα επεξεργάζονται επιπλέον με ένα αραιό διάλυμα 0,5-0,75% μεθυλοκυτταρίνης (MC). Χρησιμοποιήθηκε διάλυμα 4% Ca(OH)2 και διάλυμα MC 0,5-0,75%. Οι μεταβολές της μικροδομής του χαρτιού ως συνέπεια της συντήρησης και της φυσικής γήρανσης, η διαμόρφωση μοντέλων μεταβολής των ιδιοτήτων του χαρτιού ως συνάρτηση του χρόνου της γήρανσης και η αποτίμηση των μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν (πλύσιμο με11απιονισμένο νερό, αποξίνιση με ημικορεσμένο διάλυμα υδροξειδίου του ασβεστίου, στερέωση με μεθυλοκυτταρίνη και ταυτόχρονη αποξίνιση και στερέωση) έγινε βάσει μετρήσεων PH σε τυπικά δείγματα εντός 30 ετών. Στην αρχή της διαδικασίας συντήρησης και αποκατάστασης του ιστορικού αρχείου έχουν από το 1994 δημιουργηθεί τα εξής: Σταθερά μη επεξεργασμένα δείγματα με διάλυμα 4%, Ca(OH)2, επεξεργασμένα δείγματα με διάλυμα 4% Ca(OH)2 και επεξεργασμένα δείγματα με 4 % διάλυμα Ca(OH)2 και 0,5-0,75% διάλυμα MC. Όλα τα δείγματα βρίσκονται στην περιοχή του αρχείου όπου υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας (T = 16 ± 2 °C και RH = 50 ± 5%). Η κωδικοποίηση των δειγμάτων, η χημική τους κατάσταση (PH) και η χημική επεξεργασία τους φαίνονται στους πίνακες 9.3,10.1,10.2,12.1. H οξύτητα (PH), τα ποσοστά % CaCO3 και η σταθερότητά τους τα 30 αυτά χρόνια, η μεταβολή της %κρυσταλλικότητας, τα ποσοστά των ομάδων του –COOH, η μεταβολή των οξειδωμένων ειδών του C, η ενεργοποίηση των μικροοργανισμών είναι κάποιες από τις παραμέτρους που ελέγχονται σε συνάρτηση πάντοτε με την υγρασία και την θερμοκρασία, τους βασικότερους παράγοντες αποδόμησης της κυτταρινικής αλυσίδας (Mavrantonis et al., 2022; Moropoulou et al., 2001). Είναι πρώτη φορά που εργασία ξεφεύγει από την παγιωμένη μέτρηση των μηχανικών ιδιοτήτων με τεχνητή γήρανση για να αποτιμήσει τα αποτελέσματα της συντήρησης του χαρτιού και μπαίνει σε βάθος στο μόριο της κυτταρινικής αλυσίδας με σύγχρονες μεθόδους. Επίσης για πρώτη φορά λαμβάνεται υπόψη η σταθερή υγρασία και θερμοκρασία σε έναν αρχειακό χώρο και πως αυτό επηρεάζει την μικροδομή και τις φυσικοχημικές ιδιότητες του χαρτιού σε βάθος χρόνου. Για τον χαρακτηρισμό των δειγμάτων χρησιμοποιήθηκε το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης (SEM-Scanning Electron Microscopy – microanalysis-EDS Energy Disper-sive Spectrometer), η τεχνική της περίθλασης ακτίνων-Χ (Χ-Ray Diffraction, XRD), η Φασματοφωτομετρία Υπερύθρου με Μετασχηματισμό Fourier (FTIR) και η φασματοσκοπία φωτοηλεκτρονίου (XPS, X-Ray Photoelectron Spectroscopy). Με το SEM πέρα από την ποσοτική, στοιχειακή ανάλυση, και τον προσδιορισμό του Ca μας ενδιαφέρει, βλέπουμε σε διάφορα σημεία των δειγμάτων που έχουν προσβληθεί από μύκητες κατά πόσο αυτό έχει προχωρήσει και έχει διασπάσει την ίνα της κυτταρίνης. Το XRD επιβεβαιώνει τις ποσοτικές, στοιχειακές αναλύσεις του SEM-EDS και δίνει σαφή αποτελέσματα για την κρυσταλλικότητα του μορίου της κυτταρίνης πριν και μετά την χημική επεξεργασία. Να ξαναπούμε ότι επιθυμητή είναι η «ελαφρώς» αυξημένη τιμή του % ποσοστού της κρυσταλλικής περιοχής σε σχέση με την άμορφη. Μεγάλες μεταβολές που μπορεί να επιφέρει η χημική επεξεργασία αποσταθεροποιούν το μακρομόριο της κυτταρίνης (Maxwell et al., 2008; French et al., 1987).Mε το FTIR και με βάση τις δονήσεις κάμψης των δεσμών βγαίνουν συμπεράσματα για τις οξειδωμένες ομάδες καθώς και για την κρυσταλλικότητα της κυτταρίνης. Η απορρόφηση της ζώνης στα 1317 cm-1 αποδίδεται στη δόνηση κάμψης C-H της κρυσταλλικής κυτταρίνης, ενώ η απορρόφηση της ζώνης στα 1330 cm-1 αποδίδεται στη δόνηση κάμψης C-H της άμορφης κυτταρίνης (Abidi et al., 2014; Hajji et. al., 2015). Το φαινόμενο της φυσικής γήρανσης και αποδόμησης της κυτταρίνης συνδέεται πρώτον με την εμφάνιση και αύξηση ενός νέου σήματος απορρόφησης μεταξύ 1800-1500 cm-1 και δεύτερον, από αλλαγές στην αναλογία κρυσταλλικής/άμορφης περιεκτικότητας στην περιοχή 1500-1100 cm-1.12Η εμφάνιση νέων ζωνών μπορεί να αποδοθεί στις καρβονυλικές ομάδες (1740, 1575 και 1539 cm-1).Οι ΧPS μετρήσεις αζώτου και θείου (και κατ' επέκταση των οξειδίων τους), δύο εξωγενών βασικών παραγόντων αποδόμησης, δίνουν κορυφές πολύ εξασθενημένες, γεγονός που ερμηνεύεται από τις ελεγχόμενες συνθήκες διατήρησης του αρχειακού υλικού. Τα οξειδωμένα είδη άνθρακα, -CO, -C=O, -COOH, που παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην αποικοδόμηση της αλυσίδας της κυτταρίνης, μειώνονται στα δείγματα που έχουν υποστεί επεξεργασία με Ca(OH)2, Πρέπει να τονισθεί ότι για πρώτη φορά σε ιστορικό αρχείο, επεξεργασμένο και μη αρχειακό υλικό δοκιμάζεται με FTIR και από τις λίγες φορές που αρχειακό υλικό (κυτταρίνη) ελέγχεται με XPS (Fras et al., 2005, Heijnesson et al., 2006; Fardim, 2017). Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι οι σταθερές συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας έχουν μεγάλη συμβολή στη φυσική γήρανση του χαρτιού. Και το μη επεξεργασμένο με Ca(OH)2 αρχειακό υλικό έχει σταθερότητα στην εξέλιξη των φυσικοχημικών του χαρακτηριστικών σε συνθήκες που προβλέπονται από τη διεθνή βιβλιογραφία, T = 16 ± 2 °C και RH = 50 ± 5% (Μοροπούλου, 2001 ; Ζερβός, 2010) . Το επεξεργασμένο με Ca(OH)2 κρατάει και βελτιώνει στις περισσότερες περιπτώσεις τα χαρακτηριστικά της μικροδομής του. Το αλκαλικό απόθεμα CaCO3 έχει ομοιόμορφη κατανομή, βελτιώνει το ποσοστό % των κρυσταλλικών περιοχών, μειώνει τα ποσοστά των οξειδωμένων ειδών της κυτταρίνης ,αδρανοποιεί τη δράση των μυκήτων. Να επισημάνουμε ότι η βελτίωση του % ποσοστό των κρυσταλλικών περιοχών είναι επιθυμητό να γίνει σε μικρό βαθμό για να μην διαταραχθεί η μικροδομή της κυτταρίνης. Με βάση τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται στην εργασία αυτή , εκτιμάται ότι ο χρόνος ζωής του χαρτιού που φυλάγεται σε αρχεία και βιβλιοθήκες και σε σταθερές συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας είναι μεγαλύτερος από αυτόν που προέβλεπαν τα ισχύοντα μοντέλα τα οποία βασίζονται σε τεχνικές «τεχνητής γήρανσης». Πλεονεκτούν στο χρόνο ζωής τα χαρτιά τα οποία έχουν υποστεί χημική επεξεργασία και διαθέτουν αλκαλικό απόθεμα CaCO3. Σαν πρόσθετο μέτρο διατήρησης του ιστορικού χαρτιού, προτείνεται ο εξαερισμός των αποθηκευτικών χώρων, ώστε να απομακρύνονται τα πιθανά όξινα πτητικά προϊόντα της γήρανσης του χαρτιού που προκαλούν επιτάχυνση της υποβάθμισής του
Pelvic floor reconstruction after major cancer surgery
No full textBACKGROUND: Many surgical techniques to keep the small intestine out of the pelvis after cancer surgery have been developed. METHODS: We used part of the ileum and its mesentery sutured around the linea terminalis in ten patients who underwent surgery for rectal or gynecologic carcinomas. RESULTS: All imaging studies of our patients on the tenth postoperative day confirmed the position of the bowel above the pelvis. Four of ten patients had radiation treatment postoperatively without any problems. CONCLUSION: Use of the ileum to reconstruct the pelvic floor seems to be a simple and efficacious technique to keep the pelvic area free. We believe this warrants further investigation in a larger number of patients
Implantation of microballoons in the management of fecal incontinence
No full textPURPOSE: The implantation of expandable microballoons has proved successful for the treatment of stress urinary incontinence. This led us to test its effectiveness in the treatment of severe fecal incontinence. METHODS: Six patients (four male), of average age of 43 (range, 29-60) years, with severe fecal incontinence, underwent implantation of expandable microballoons in the submucosa of the anal canal. The implantation was performed under intravenous sedation as an outpatient procedure. Anal manometry, endosonography, and incontinence assessment with a scoring system were performed before and after the implantation. RESULTS: With a mean follow-up of 8.6 (range, 7-12) months, the incontinence scores improved in all patients from an average of 16.16 (standard deviation: +/- 1.6) before the implantation to an average of 5 (standard deviation: +/- 1.26) after the procedure, The anal pressure at rest was not improved in any patient (mean: 50.16 before treatment to a mean of 53 after treatment). No significant adverse events were associated with the procedure, and no serious postimplantation complications were noted. DISCUSSION: Anal implantation of expandable microballoons seems to be a simple, safe, and effective method that restores the fecal continence without hindering normal defecation
Recommended from our members
A pilot assessment of whether external coil MRI is useful to assess evacuatory disorders
No full textThis study assessed the value of common surface coil magnetic resonance imaging (MRI) in patients with evacuatory disorders including fecal incontinence and constipation. These findings were then compared with those from other standard physiological examinations and/or surgical findings. From July 1996 to June 1997, 14 consecutive patients underwent surface coil MRI for evaluation of either fecal incontinence (n=5) or constipation (n=9). In patients with incontinence we compared the findings from endoanal ultrasound (EAUS), anal MRI, and surgery regarding morphopathological findings of the internal and external anal sphincter components. In constipated patients the findings of videoprography and dynamic pelvic MRI were compared regarding the presence of rectocele, rectoanal intussusception, and sigmoidocele as well as the measurements of anorectal angle and perineal descent. The five incontinent patients were all women, with a median age of 67 years (range 43-77). EAUS revealed an anterior sphincter defect in two patients, a posterior defect in one, and normal anal sphincter images in two. Surgical findings confirmed an anterior external anal sphincter scar in two patients, an internal anal sphincter defect in one, and an anatomically normal anal sphincter in two. In one patient, although anal MRI showed posterior external anal sphincter defect, EAUS and surgery revealed normal external anal sphincter appearance. The accuracy rate between EAUS and anal MRI was only 20%, that between surgery and anal MRI 40%, and that between surgery and EAUS 80%. Thus EAUS was more accurate than anal MRI in incontinent patients. The nine constipated patients were all women, with a mean age of 59 years (range 40-78). Videoproctography revealed an anterior rectocele in six patients, rectoanal intussusception in three, and sigmoidocele in five; no abnormalities were identified in two patients. On dynamic pelvic MRI anterior rectocele was seen in three patients and sigmoidocele in two, and five studies were interpreted as normal. One of the patients underwent sigmoidectomy for sigmoidocele, and five patients were treated by biofeedback. Thus the accuracy rate of dynamic pelvic MRI against videoproctography was 60% for anterior rectocele, 40% for sigmoidocele, and zero for rectoanal intussusception. In conclusion, neither MRI for the evaluation of patients with fecal incontinence nor for the evaluation of patients with constipation added any significant information that would warrant its continued use in these patient groups. Perhaps the more widespread availability of an endoanal coil will alter this conclusion; however, at the present time we cannot routinely endorse the expense, time, or inconvenience of these MRI investigations in patients with these diagnoses. Larger prospective comparative studies are required prior to endorsing the technique
Evolución de la continencia y de la calidad de vida tras esfinteroplastia por incontinencia fecal de origen obstétrico
No full textLa incontinencia fecal es un síntoma de gran trascendencia social que puede incapacitar a la persona que la padece. El traumatismo obstétrico es la causa más frecuente en pacientes atendidas en una unidad de coloproctología. El 13% de las mujeres desarrollan algún grado de incontinencia o urgencia tras su primer parto vaginal.
En las pacientes con lesión esfinteriana asociada a incontinencia fecal grave subsidiarias de tratamiento quirúrgico, la técnica de elección es la esfinteroplastia anterior del esfínter anal externo, descrita originalmente por Parks y Mc Partlin.
Los resultados publicados a corto plazo son buenos en la mayoría de las series pero en aquellas con seguimientos mayores se evidencia un empeoramiento de los mismos. Este deterioro en los resultados ha llevado a que sea cuestionada como técnica de elección en favor de la neuromodulación de raíces sacras, técnica que ha demostrado buenos resultados en pacientes con esfínter lesionado.
OBJETIVOS
• Evaluar el resultado de la esfinteroplastia en la continencia de las pacientes con lesiones esfinterianas de origen obstétrico y analizar su posible deterioro clínico a largo plazo.
• Determinar el valor pronóstico en dichos resultados que tienen factores como: la edad, el número de partos vaginales, las intervenciones previas, la neuropatía pudenda o la lesión concomitante del esfínter anal interno.
• Valorar el impacto que el tratamiento tiene sobre la calidad de vida de las pacientes y analizar su evolución en el tiempo.
METODOLOGIA
Se ha realizado un estudio de cohortes de seguimiento prospectivo que incluye a las pacientes intervenidas de forma consecutiva por incontinencia fecal de origen obstétrico en el Hospital de Sagunto entre marzo de 1990 y marzo de 2004.
El estudio se ha confeccionado en dos fases. En la primera de ellas realizada en 2004 se analizó el cambio en la continencia de las pacientes tras el tratamiento quirúrgico y su impacto en la calidad de vida. Por otro lado se estudio el valor pronóstico de diversos factores como: la edad, el número de partos vaginales, las intervenciones previas, la neuropatía pudenda o la lesión concomitante del esfínter anal interno. En la segunda fase, realizada seis años después, se ha estudiado la evolución de la continencia y de la calidad de vida a largo plazo.
Para la evaluación de los aspectos anatómicos, clínicos y funcionales se realizó valoración clínica, manometría anal, ecografía endoanal y electroestimulación pudenda. Para la obtención de información específica acerca de la función intestinal habitual de las pacientes se les ha entregado, en las diferentes fases del estudio, un diario evacuatorio a cumplimentar durante 4 semanas. El grado de incontinencia ha sido valorado mediante el Cleveland Clinic Score (CCS), donde 0 representa la continencia anal completa y 20 el grado máximo de incontinencia. Para la valoración de la calidad de vida se ha utilizado la Fecal Incontinence Quality of Life Scale (FIQLS) validada para la lengua española.
BIBLIOGRAFIA BASICA
• Sultan AH, Kamm MA, Hudson CN, Thomas JM, Bartman CI. Anal-sphincter disruption during vaginal delivery. N Engl J Med 1993; 329: 1905–11.
• Parks AG, McPartlin JF. Late repair of injuries of the anal sphincter. Proc R Soc Med 1971; 64: 1187–9.
• Malouf AJ, Norton CS, Engel AF, Nichols RJ, Kamm MA. Long-term results of overlapping anterior anal sphincter repair for obstetric trauma. Lancet 2000; 355: 260–5.
• Fornell EU, Matthiesen L, Sjodahl R, Berg G. Obstetric anal sphincter injury ten years after: subjective and objective long term effects. Br J Obstet Gynaecol 2005; 112: 312–6.
• Jarrett ME, Dudding TC, Nicholls RJ, Vaizey CJ, Cohen CR, Kamm MA. Sacral nerve stimulation for fecal incontinence related to obstetric anal sphincter damage. Dis Colon Rectum 2008; 51: 531-53.
• Brouwer R, Duthie G. Sacral nerve neuromodulation is effective treatment for fecal incontinence in the presence of a sphincter defect, pudendal neuropathy, or previous sphincter repair. Dis Colon Rectum 2010; 53: 273-278
• Pla-Martí V, Moro-Valdezate D, Alos-Company R, Solana-Bueno A, Roig-Vila JV. The effect of surgery on quality of life in patients with faecal incontinence of obstetric origin. Colorectal Dis 2007; 9: 90-95.
• Jorge JMN, Wexner SD. Etiology and management of fecal incontinence. Dis Colon Rectum 1993; 36: 77–97.
• Rockwood TH, Church JM, Fleshman JW, Kane RL, Mavrantonis C, Thorson AG, Wexner SD, Bliss D, Lowry AC. Fecal incontinence quality of life scale. Quality of life instrument for patients with fecal incontinence. Dis Colon Rectum 2000; 43: 9–17.
• Minguez M, Garriges V, Soria MJ, Andreu M, Mearin F, Clave P. adaptation to spanish lenguaje and validation of fecal incontinence quality of life scale. Dis Colon Rectum 2006; 49: 490-9.
• Rothbarth J, Bemelman WA, Wilhemus J et al. What is the impact of fecal incontinence on quality of life? Dis Colon Rectum 2001; 44: 67–71.
• Bravo Gutierrez A, Madoff RD, Lowry AC, Parker SC, Buie WD, Baxter NN. Long-term results of anterior sphincteroplasty. Dis Colon Rectum 2004; 47: 727-731; discussion 731-732
• Oom DM, Gosselink MP, Schouten WR. Anterior sphincteroplasty for fecal incontinence: a single center experience in the era of sacral neuromodulation. Dis Colon Rectum 2009; 52: 1681-1687
• Matzel KE, Lux P, Heuer S, Besendörfer M, Zhang W. Sacral nerve stimulation for faecal incontinence: long-term outcome. Colorectal Dis 2009; 11: 636-641
• Altomare DF, De Fazio M, Giuliani RT, Catalano G, Cuccia F. Sphincteroplasty for fecal incontinence in the era of sacral nerve modulation. World J Gastroenterol 2010;16(42): 5267-527
Towards safer colorectal surgery worldwide: Outcomes and benchmarks from the ESCP CORREA 2022 audit
No full textIntroduction: Benchmarking colorectal surgery outcomes informs quality improvement. The ESCP CORREA 2022 snapshot audit aimed to assess contemporary colorectal resection practices and short-term outcomes across European countries and beyond. Methods: An international prospective multicentre audit was conducted in which adults undergoing elective or emergency colorectal resection during a 6-week period (January-April 2022) at participating hospitals were included. Data on patient demographics, indications, surgical approach (open, laparoscopic or robotic) and 30-day postoperative outcomes (complications, reoperation and mortality) were collected for analysis. The outcomes were analysed and compared with those of previous audits to identify trends in colorectal surgery. Results: The study enrolled 3521 patients (56.8% men) from 216 hospitals across 53 countries. In 72.2% of the cases, the indication for resection was malignancy, followed by diverticular disease in 9.0%, Crohn's disease in 3.7% and ulcerative colitis in 2.3% of the cases. Of the surgeries, 74.4% were elective. Minimally invasive surgery was performed in 55.2% of the cases (48.7% laparoscopic and 6.5% robotic). Primary anastomosis was performed in 90.3% of the patients. The 30-day anastomotic leak rate was 7.96%; in malignant and benign diseases, the leak rates were 7.3% and 10.2%, respectively. The leak rates for right, left, anterior rectal resection, pouch and subtotal colectomy were 6.9%, 7.7%, 9.7%, 16.0% and 11.8%, respectively. In the multivariable analysis, the risk factors for leakage included male sex (9.3% vs. 6.3%, OR = 0.69, 95% CI 0.51-0.95, p = 0.023) and emergency surgery (11.4% vs. 7.1%, OR = 1.58, 95% CI 1.10-2.27, p = 0.013). Thirty-day mortality was 2.38%. Conclusions: This large international audit provides the status of the management of colorectal surgery. This shows that minimally invasive techniques are widely adopted, and 30-day mortality is low; however, anastomotic leak rates remain persistently high. These findings highlight the ongoing need for targeted research and quality-improvement initiatives to reduce anastomotic failure and improve outcomes of colorectal surgery
