1,720,997 research outputs found
Yaşam Kullanım Kılavuzu
No full textYaşam Kullanım Kılavuzu filmi, günümüz insanının yaşamını sürdürebilmesi için günlük hayatta yaptığı tekrarları ve ''Modern hayat'' diye tabir edilen tüketim odaklı yaşam tarzını konu alır. Filmde teknolojinin ve şehir hayatının, insan üzerindeki yıpratıcı etkilerine dikkat çekebilmek hedeflenmiştir. Kurmaca bir karakter üzerinden, eleştirel bir yaklaşım ve ritmik bir kurgu ile ilerleyen film, oluşturmaya çalıştığı yeni gerçeklikte izleyicinin kendisine dayatılan yaşam şeklini sorgulamasını amaçlar. Film, mutsuz modern insanın zamanla bir nesne haline gelmekten kurtulamaması ve varoluş amacını sorgulaması sürecini inceler. Filmin hikaye eğrisi, karakterin tesadüfen eline geçen "Yaşam Kullanım Kılavuzu" adlı kitabı okuması ile şekillenir. Zihninde canlanan düşünceler, oyuncunun kendi hayatına dışarıdan bakabilmesine ve kısa süreliğine de olsa bir farkındalık yaşamasına fırsat tanır. Filmde karakterin ismi belli değildir. İsminin bir önemi yoktur çünkü herkesin, her an sergileyebileceği davranışları sembolize eden ortalama bir insandır. Karakterin popüler kültürü yansıtan yaşam tarzı, toplumdaki herhangi bir bireyi tasvir eder. Filmde karakter bulduğu kitabı okurken, bir yandan da kendi yaşamını sorgulamaktadır. Dolayısıyla oyuncuya içinde bulunduğu gerçekleri söyleyen kitap, aslında seyirci eleştirmektedir. Böylece 4. duvarın yıkılması amaçlanır. Kamera olağan ve sıradan şehir hayatı görüntülerini çeşitli ölçeklerde müdahale etmeden kaydetmiştir. Bu görüntülere ilaveten, karakterin yaşamından görüntüler üzerinden hikaye anlatılır ve dış görüntüler yardımıyla duygu yoğunluğunu arttırmak hedeflenir. Kadrajda insan hayatında gerçekleşmiş ve gerçekleşebilecek olaylara yer vermeye çaba gösterilmiştir. Uzak ve orta planlar ile seyircinin karakter ve mekan hakkında fikir edinmesi, yakın ve aşırı yakın planlarla ise her gün yanımızdan geçen insanların ortak davranışlarını resmetmek hedeflenir. Oyuncunun kadrajda olduğu zamanlar insanın nesneleşmesi sürecini yansıtmaya çalışırken, kadrajda olmadığı zamanlarda ise bu süreçte sistem ve toplumun içinde seyircinin kendi yerini sorgulaması istenmektedir. Kullanılan bazı dış görüntülerle bu amaç desteklenir. Kamera kayıt esnasında ortamın doğal ışığını ve ortam seslerini, mümkün olduğunca müdahale etmeden kaydeder. Filmde 3 yapılı bir hikaye anlatımı söz konusudur. Jump Cut tekniği ile akıcılık kazanması hedeflenen hikayenin giriş bölümünde, karakterin kim olduğuna ve hikaye evreni hakkında bir fikir oluşturmak amaçlanır. Hikaye eğrisi, karakterin kitabı bulması ve okuması ile şekillenir. Oyuncunun kitabı okurken duyduğumuz seslere, bahsi geçen görüntüler eşlik eder. Filmin başlangıç kısmında yavaş bir ritimle ilerleyen ses ve görüntü senkronizasyonu, gelişme bölümünde giderek hızlanır ve final bölümü öncesi oluşacak kaotik atmosfer için bir ön hazırlık oluşturur. Final bölümünde karakterin içinde bulunduğu karmaşayı vurgulamak için sesler ve görüntüler, ses köprüleri ve grafiksel geçişlerle ilerler. Giderek artan ve yoğun bir tempoda süren bu durum, farkındalık anından hemen önce rahatsız edici bir hal alır. Çözülme bölümünde ise karmaşa sonlanır ve karakterin yaşadığı anlık farkındalık ile beraber kurgu ritmi de durağanlaşır. Mesaj verilir ve film sonlanır.The short film "Manual to Life," is on the repetitions the contemporary person makes in his daily life in order to lead his life and the consumption based way of life, which is considered to be "modern life." The aim of the film is to draw the audience's attention to the abrasive impact technology and city life has on a human being. Through a fictional character, the film assumes a critical approach and maintains a rhythmic editing, and venturing forth from the reality it wishes to create it seeks to make the audience question the way of life imposed upon them. The film analyzes the process during which the unhappy, modern man cannot help but become an object and questions the purpose of his existence. The protagonist coincidentally finds and reads the "Manual to Life," and thus is the narrative curve of the film is shaped. The thoughts that arise in the protagonist's mind lets him take a look at his own life from the outside and experience awareness even if it's only for a limited amount of time. We do not know the name of the protagonist. His name is of no importance because he simply symbolizes the average man that behaves the way anybody at any given time may behave. His way of life, which reflects popular culture, denotes the life-style of one or the other member of the society. As he reads the book he found he questions his own life. Thus the book, which depicts the reality the protagonist's in, actually criticizes the audience. The purpose thus is to tear down the fourth wall. The camera has in various scales taken everyday, ordinary city frames with no intervention. In addition to those images the story is told through images taken from the protagonist's life and with the help of external images it is aimed to increase the emotional intensity. The purpose has been to show instances that have happened or may happen in a person's life. The purpose of the long and middle shots is to inform the audience about the protagonist and the place, and the close and zoomed in shots serve to show the common points of behavior among the people that pass us by everyday. The times when the protagonist is in the frame seeks to reflect the process of objectification of man, and when he is out of the frame the film urges the audience to question its own place within the system and society. During shooting the camera has recorded the natural light and the sounds of the place with least intervention possible. The film has a three layered narrative structure. The introduction, which employs the Jump Cut technique so as to have a smooth flow, aims to describe the world in which the story is told and who the protagonist is. The narrative curve is shaped after the protagonist finds and reads the book. The sounds we hear when the protagonist reads the book is accompanied with the aforementioned images. The slowly progressing rhythm of the sound and image synchronization we find in the beginning of the film gets increasingly faster towards the end and sets the scene for the chaotic atmosphere that is to occur in the final scene. The final scene comprises sounds, images, sound bridges and graphic transitions which aim to emphasize the confusion the protagonist has. This intense rhythm which slowly accelerates becomes disturbing right before the moment of awareness. And in the resolution part the confusion ends and the set up rhythm becomes static with the momentary awareness of the protagonist. The moral of the story is given and the film ends
Taverna Kapısının Önünde Kısa Filmi Üzerinden Sinemada Edebiyat Uyarlaması Tanımları
No full textLiterature adaptation has been practiced throughout the history of cinema and it has become a tradition to resurrect literary works in a different medium. Adaptations are made for cultural and artistic aims, however the popularity of the literary sources sometimes engenders commercial purposes. In this thesis study, my short film named Taverna Kapısının Önünde (In Front of the Tavern Door), which is also a literary adaptation, will be evaluated under the title of literary work to cinema adaptations. The project I have done, will explain how I perceive literature adaptation as a film director. The film Taverna Kapısının Önünde (In Front of the Tavern Door) aims to bring a new dimension to the perception of short stories to big screen adaptation and it also aims to add an innovative work to the field.Edebiyat uyarlaması sinema tarihi boyunca uygulanmış olup edebi eserlerin farklı bir mecrada
yeniden yaşatılması bir gelenek haline gelmiştir. Uyarlamalarda bazen bir kültür için değer
taşıyan eserler sanatsal kaygılarla sinema perdesine aktarılırken bazen de popülarite kazanmış
eserlerin izleyici üzerindeki bilinirliği ticari amaçlı kullanılmaktadır. Bu uygulamalı tez
çalışmasında çekmiş olduğum edebiyat adaptasyonu bir eser olan Taverna Kapısının Önünde
isimli kısa metraj filmim sinemada uyarlama teması üzerinden değerlendirilmesi yapılacaktır.
Yapmış olduğum proje kapsamında filmin yönetmeni olarak sinemada uyarlamayı benim nasıl
algıladığım ve uyguladığım açıklanacaktır.
Taverna Kapısının Önünde filmi kısa hikayelerin sinema dilinde uyarlanması algısına yeni bir
boyut kazandırmayı ve bu yapıya uygun, yenilikçi bir eser eklemeyi amaç edinmiştir
Exploring Genre's Natural Borders: Bromantic Comedy as a Subgenre
No full textThis thesis aims to investigate a recent trend in contemporary American cinema which i call “bromantic comedy.” These comedy films have been increasingly coming out since the early 2000s. They are defined by their considerable use of gross-out humor and their depiction of the average American male. Bromantic comedies direct their attention to homosocial interaction or “bromance” as well as heterosexual relationships. Since it is a fairly recent phenomenon there is little relevant academic research conducted on the genre. Although many terms have been coined to refer to these films they tend to cover various films from different genres that only share the bromance theme. -- Abstract'tan.Bu tez çağdaş Amerikan sinemasında ?bromantic? komedi olarak isimlendireceğim yeni bir eğilimi incelemektedir. Muazzam ölçüde vücut mizahı kullanımları ve sıradan Amerikan erkeği tasvirleriyle diğer komedi filmlerinden ayrılan bu filmler özellikle 2000li yılların başından beri artarak görülmektedir. Bu tür filmler eş-sosyal etkileşime, ya da ?bromance? temasına odaklandıkları gibi, heteroseksüel ilişkilere de yer verir. Oldukça yeni bir tür olması nedeniyle, çok az akademik çalışmaya konu olmuştur. Bu türe birçok farklı isim verilmiş olmasına rağmen, bunlar tek ortak noktaları ?bromance? teması olan farklı türlerden çeşitli filmleri içermektedir. Tez boyunca Knocked Up, Superbad, Crazy, Stupid, Love., Funny People, I Love You, Man, ve The 40 Year Old Virgin gibi filmler bu türün özelliklerine sahip olarak nitelendirilir ve ?bromantic? komedi yeni bir alt-tür olarak tanımlanır. Bu alt-türün belirleyici niteliklerini tespit ederken de ağırlıklı olarak tür kuramından faydalanır. Söz konusu komediler özellikle erkek karakterleriyle ön plana çıktığı için, filmlerdeki erkek karakterlerin genel özellikleri ve birbirleriyle ilişkileri detaylı olarak incelenir. Tezimdeki asıl amacım ?bromantic? komedileri belirgin kadın karakterleri olmayan yukarıda bahsi geçen filmlerden ayırmaktır; zira ?bromantic? komedilerde heteroseksüel romansın ne denli önemli rol oynadığı açıktır. Dolayısıyla ?bromantic? komedi hem romantik komedi klişelerinden yararlanmakta, hem de türlerin değişkenliğini kanıtlarcasına bunların bir kısmını kendi özelliklerine göre yorumlamaktadır
Yolculuk Filmlerinin Karakterler Üzerinde Yakınlaştırma Etkisi Bağlamında Gökkuşağı Uzun Metraj Film Senaryosu
No full textYolculuk Filmleri; macera, dram veya kara film gibi bir çok türe ait özellikler göstermesine rağmen, belirli başlı kendine ait formlar taşıyan bir tür olarak kabul edilmektedir. Seyirci tarafından da 1960'larda kabul görmüş bu tür; biçim, içerik ve de anlatım olarak sınıflandırılmıştır. Bu tür filmlerinde genel olarak görülen; karakterin başından geçen olaylar zinciri sonucunda belirli bir değişime uğraması ve bu değişimde etkileşim içinde olduğu yol arkadaşı ile belirli bir yakınlaşma içerisine girmesidir. Bu bağlamda, Türk ve Dünya Sinemasından örnekler üzerinden, yol filmlerinin karakterler üzerine etkide bulunduğu yaklaşma duygusu araştırılacak ve de Gökkuşağı filmi senaryosu üzerinden bu kavram tartışılacaktır.Road films has many points from the genres of adventure, drama and film noir but road films also accepted as a genre independently who has it's own properites and points. Audience has accepted road films as a genre at 60's and this genre is classified as style, content and narration. As we see generally in this genre is ; main character is usually being effected by the cases and happenings on the road. Character starts to change with these events and starts to get closer with his/her fellow traveller. Also the other character or characters effects and to get more and more closer to each other. In this study, we will see some examples from Turkish Cinema and World Cinema. Also we will see the changes of characters as getting more closer at our long feature script Rainbow film
Community Beyond the Screen: '!f People' of the !f Istanbul Independent Film Festival
No full textBu tez, Türkiye'nin ilk bağımsız film festivali olarak ortaya çıkan !f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'nin ortaya attığı '!f'çiler' kavramını ve bu kavramın imlediği festival izleyicisini aşan bir topluluk oluşturma düşüncesini ele almaktadır. Konvansiyonel bir topluluk festivali olarak tanımlanamayacak olan festivalin topluluk hissi yaratımını önceleyen yaklaşımı, Chavis ve McMillan'ın 1986 yılında önerdiği topluluk hissi tanımı ve dört kriter çerçevesinde incelemektedir. Festivali uluslararası ve ulusal film festivali tarihçesi ve döngüsünde konumlandıran tez, festivalin bu topluluk hissini yaratma konusundaki motivasyonlarını araştıyor. Bu motivasyonları bütüncül bir şekilde değerlendirmek amacıyla festivalin programlamasından, etkinliklerine, tanıtım kitapçıkları ve filmlerinden, sosyal medya içeriklerine kadar festivalin ürettiği birçok içerik ve festivalin çekirdek ekibiyle yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelerden yararlanıyor. Böylelikle, ilk bakışta bir topluluk festivali gibi görünmeyen film festivallerin topluluk hissini teşvik etme konusundaki etkinliği sorgulanmaktadır.This thesis examines the !f Istanbul Independent Film Festival, which emerged as the first independent film festival in Turkey, based on the concept of '!f People' and explores how this concept envisions creating a community that transcends the festival audience. The approach of the festival, which cannot be defined as a traditional community-based film festival, yet prioritizes establishing a sense of community, is read through the lens of Chavis and McMillan's 1986 definition of a sense of community and the four criteria necessary for the allocation of such a sense. Positioning the festival in international and national film festival history and circuit, the study explores the festival's motivations for fostering this sense of community. To assess these motivations holistically, it uses semi-structured interviews with the festival's core team to explore the various elements produced by the festival, from its programming, side events, promotional booklets, and videos to social media content. Thus, it aims to challenge the efficacy of film festivals that may not at first glance appear to be community-based festivals in fostering a sense of community
Transgressive Mockumentary as a Critique of Conventional Filmmaking Practices
Full text linkMockumentary film is the parodic conjoint of fiction narrative with documentary-style narration, popularized since the 1980s with the release of the iconic This is Spinal Tap. While many mockumentaries take advantage of canonical documentary forms merely for comedic purposes, certain examples exploit their hybridism for critical purposes by the use of self-reflexive strategies. Certain critical mockumentaries instrumentalize the self reflexive narration to indicate opponent statements about the filmmaking codes and conventions beyond the subversion of the canons. Counter-cinematic particularities of these mockumentaries share similarities with the transgressive characteristics indicated by the Cinema of Transgression Manifesto such as counter-cultural, shocking, and humorous narratives, anti-structuralist and anti-conventional narrations, and anti authoritarian and independent filmmaking practices. Regarding the interdisciplinary use of the term transgressive, categorization of such critical mockumentaries as transgressive mockumentary is pertinent. Cinema of Transgression manifesto proposes a transformation through transgression that is liberating and transfiguring. Through parodical counter-practices on the margins of canonical forms and texts, the instrumentalization of self-reflexivity in transgressive mockumentaries raises a critique of conventional filmmaking practices. Their critique function as the unveiling of the illusionism and ideological and emotional imposition of conventional practices and is transformative for the spectator’s understanding of conventional film
Sonsuz Uzay : Invisible Woman in the Man's World
No full textBu tezde başlangıç noktam, feminist film teorisyenlerinin kadının sinemada nasıl temsil edildiği ve kadın hakları gerçekliğinin filmlere nasıl yansıtıldığıyla ilgili çalışmaları oldu. Buradan hareketle tezimde, geçmiş yüzyıllardan günümüze sinemada kadın gerçekliğinin nasıl temsil edildiğini tartıştım. Hollywood sinemasının Western türünden ve Orta Doğu Sinemasının Mısır filmlerinden örnekler vererek, sinemanın bu konuda ne denli haklı olduğunu ve sosyal olarak filmler ve gerçeklik arasında nasıl bir benzerlik yakalanabileceğini araştırdım. Ele aldığım bu filmlerde, 60'ların ataerkil döneminden şimdiye, kadın dilini tartışırken diğer bir yandan 90'ların sonundan günümüze 3.akım feminizm dalgası ve sonrasında kadınların alternatif sinemasınında kadın temsillerine de değindim.In this thesis, I began to review feminist film theorists writing about how women has been represented in cinema and reflect on reality of women rights, discussing how cinema represented the reality of women in the previous century and now, how far cinema was right in this representation and how socially is it as similar, with giving examples from Hollywood films as a western example and Egyptian films as an example from Middle East cinema. Also discussing the female language in films from the 60's patriarchal era and now, also talking about women's alternative cinema that has begun to represent women from late 90's till now with the third wave of feminism and after
Arthouse Cinema Experience And Changing Practices: A Case Study On Kadıköy Cinema
No full textGünümüzde arthouse kavramı tanımı oldukça muğlak ve sınırları belirsiz bir alana işaret etmektedir. Genelde "niş" bir izleyici kitlesine hitap ettiği düşünülen alan Bordwell'e göre hafif bir "züppeliği" de beraberinde getirir. Belki biraz da bu yüzden arthouse sinema hep kendi alternatif alanlarını üretip hayatta kalmak için bir mücadele vererek kendi kurumlarını yaratmak zorunda kalmıştır. Kadıköy Sineması, salonun film seçkisinin tamamının arthouse ve bağımsız filmlerden oluşması açısından İstanbul sinema hayatı benzersiz bir mekân görevi üstlenmektedir. Bu tez, Bourdieu sosyolojisi çerçevesinde habitus-sermaye-alan ilişkileri ve "Yeni Sinema Tarihi" disiplinini kavramsal bir araç olarak kullanarak, Kadıköy Sineması bağlamında sinema deneyimini ve değişen pratikleri araştırmaktadır. Bir vaka çalışması olarak Kadıköy Sineması'na odaklanan araştırma, İstanbul'daki arthouse seyircisinin ve arthouse kültürünün dinamiklerini anlamayı amaçlamaktadır. Sinemanın sadece bir eğlence aracı değil, aynı zamanda toplumsal değerleri, beğenileri ve pratikleri yansıtan ve şekillendiren sosyal ve kültürel bir kurum olduğu unutulmamalıdır. Kuramsal çerçevede Bourdieu'nün habitus-sermaye-alan ilişkiselliğine odaklanarak seyirciyi ele almak, arthouse sahnesinde kültürel pratikler ve sosyal yapılar arasındaki etkileşimi anlamak için teorik bir çerçeve sunmaktadır. Bu araştırmanın bulguları, Kadıköy'deki sinema deneyimine ve değişen pratiklere dair değerli veriler sunmakta, arthouse sinemaların alternatif film kültürlerini üzerindeki rolünü vurgulamaktadır. Çalışma, İstanbul'daki arthouse sahnesinin daha geniş bir şekilde anlaşılmasına katkıda bulunmakta ve sinema, kültür ve toplumun kesişimi üzerine daha fazla araştırma için bir temel oluşturmaktadır.Today, the term "arthouse" refers to an area whose definition is quite vague and whose boundaries are unclear. The field, which is generally considered to appeal to a "niche" audience, brings with it a slight "snobbery" according to Bordwell. Perhaps this is partly why arthouse cinema has always had to create its own alternative spaces and create its own institutions in a struggle for survival. Kadıköy Sineması serves as a unique space in Istanbul's cinema life in the sense that the theater's film selection consists entirely of arthouse and independent films. This thesis explores the cinema experience and changing practices within the context of the Kadıköy Cinema, employing the theoretical framework of Bourdieu's habitus-capital-field relations, and utilizing "New Cinema History" as a conceptual tool. By focusing on Kadıköy Cinema as a case study, the research aims to comprehend the dynamics of the arthouse audience and the arthouse scene in Istanbul. It should not be forgotten that cinema is not only a means of entertainment, but also a social and cultural institution that reflects and shapes social values, tastes and practices. The application of Bourdieu's habitus-capital-field relations offers a theoretical framework to understand the interplay between cultural practices and social structures within the arthouse scene. The findings of this research provide valuable insights into the cinema experience and changing practices in Kadıköy, highlighting the role of arthouse cinemas in fostering alternative film cultures. The study contributes to the broader understanding of the arthouse scene in Istanbul and provides a foundation for further research on the intersection of cinema, culture, and society
Memory and History Unchained: Narration Strategies in Inglourious Basterds (2009) and Django Unchained (2012)
No full textIn this thesis study, Tarantino’s two films, Inglourious Basterds (2009) and Django Unchained (2012), were analyzed in terms of narration strategies. These films, which could be described as Historiographic Metafiction shaped by postmodern perspective, stand out as examples to distinctive storytelling frequently employed by Tarantino. Narratives in these films bend the social traumas in cultural memories and the narratives found in history. In this study, these films, in which Jews capture and kill Adolf Hitler in 1940s, a black hero rides a horse and takes revenge on white slave owners in 1860s, were subject to a film analysis on the use of memory, space and characterization. The current study on these two films, which challenge audience’s knowledge of history and ways of seeing it, has demonstrated that Tarantino’s films are not just pastiches where the director arbitrarily collaged the concepts, events and motifs selected from written and cinematic history. On the contrary, they are metafictions which first expose the conventional ways of knowing and seeing, and then create an alternative to these forms of narrative. However, these metafictions are not merely “unreal”. Instead, memory and history can function as instruments to reshape the present, freed from simply being a burden of the past on the present
Mesafe Senaryosu Bağlamında Günümüz Türk Sinemasında Erkeklik Krizi
No full textAtaerkil toplumun beklentileriyle kurgulanan erkek olma sureci ve bu surecte erkege atfedilen gorevler bireyi eril krize surukleyebilmektedir. Bu durum Turk Sinemasinda ozellikle 1990’lardan gunumuze kadar erkek karakterler araciligiyla pek cok kez orneklendirilmistir. Bu calismanin ana konusu olan Mesafe (Zafer Akar 2017) filmi senaryosunun ana karakteri Mehmet uzerinden erkeklik krizine neden olan hadiseler anlasilmaya calisilmaktadir. ote yandan bu calismada analiz edilecek olan Uzak (Nuri Bilge Ceylan 2002) Kader (Zeki Demirkubuz 2006) ve Kis Uykusu (Nuri Bilge Ceylan 2015) Gunumuz Turk Sinemasi’nda erkeklik krizini carpici bir bicimde gostermeleri ve soz konusu filmlerin karakterlerinin Mesafe senaryosunun Mehmet’i ile benzerlikler barindirmalari bakimindan secilmistir.Becoming a man with patriarchal society's expectations and attributed duties to the male can led one to a masculinity crisis. This case has been exemplifed many times, through to the male characters in Turkish Cinema starting especially from 1990s. This study aims to comprehend incidents causing masculinity crisis via the character Mehmet in the screenplay Distance (Zafer Akar 2017). On the other hand Distant (Nuri Bilge Ceylan 2002), Destiny (Zeki Demirkubuz 2005) and Winter Sleep (Nuri Bilge Ceylan 2015) are being analyzed because of their striking demonstrations of the masculinity crisis and the resemblances to Mehmet of Mesaf
- …
