2 research outputs found
Evaluation of Different Modelling Techniques with Fusion of Satellite, Soil and Agro-Meteorological Data for the Assessment of Durum Wheat Yield under a Large Scale Application
No full textFood and feed production must be increased or maintained in order to meet the demands of the earth’s population. Under this scenario, the question that arises is how to address the demand for agricultural products given that the pressures on land use have already increased. In addition, it is obvious that climate change will have a serious negative impact and threaten the productivity and sustainability of food production systems. Therefore, understanding and predicting the outcome of crop production, while considering adaptation and sustainability, is essential. The need for information on decision making at all levels, from crop management to adaptation strategies, is constantly increasing and methods for providing such information are urgently needed in a relatively short period of time. Thus arises the need to use effective data, such as satellite and meteorological data, but also operational tools, to assess crop yields over local, regional, national, and global scales. In this work, three modeling approaches built on a fusion of satellite-derived vegetation indices, agro-meteorological indicators, and crop phenology are tested and evaluated in terms of data intensiveness for the prediction of wheat yields in large scale applications. The obtained results indicated that medium input data intensity methods are effective tools for yield assessments. The methods, namely, a semi-empirical regression model, a machine learning regression model, and a process-based model, provided high to moderate accuracies by fully relying on freely available datasets as sources of input data. The findings are comparable with those reported in the literature for detailed field experiments, thereby introducing a promising framework that can support operational platforms for dynamic yield forecasting, operating at the administrative or regional unit scale
Η ερμηνεία της σύμβασης του 1951 για την προστασία των προσφύγων από την Ελλάδα και την Τουρκία μετά τη συριακή προσφυγική κρίση
No full textΠεριέχει βιβλιογραφικές παραπομπέςΟι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας δεν ήταν ποτέ εύκολες, η Ελλάδα και η Τουρκία ως γείτονες χώρες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μοιράζονται κοινή ιστορία και παρελθόν. Και οι δύο χώρες βρέθηκαν αντιμέτωπες με την προσφυγική κρίση από το 2015 και έπειτα μέχρι σήμερα και έπρεπε να βρουν λύσεις, λαμβάνοντας ευθύνη και εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους με βάση την Σύμβαση της Γενεύης του 1951 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Η καινοτομία της έρευνας είναι ότι επιδιώκεται να εξεταστούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μέσα από το πρίσμα της ανταπόκρισης των δύο χωρών στο προσφυγικό ρεύμα των Σύρων και πώς ερμηνεύτηκε η Σύμβαση για το καθεστώς των προσφύγων, η μεθοδολογία της έρευνας είναι συγκριτική μελέτη βάσει των δεδομένων από την έρευνα πεδίου που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια με πρόσφυγες, κοινότητες, διαμορφωτές κοινής γνώμης και ακτιβιστές στην Ελλάδα και Τουρκία αντίστοιχα. H έρευνα εξετάζει ποιοι ήταν οι μηχανισμοί προσφυγικής προστασίας που υιοθετήθηκαν καθώς και πώς εφαρμόστηκαν οι κανόνες διεθνούς προστασίας στις δύο χώρες, εάν ήταν αποδοτικοί προς την κατεύθυνση και προώθηση των δικαιωμάτων των προσφύγων, ποιες ήταν οι συνθήκες υποδοχής και η διαδικασία ενσωμάτωσης, ποιος ήταν ο ρόλος της ΕΕ και των Ηνωμένων Εθνών, με ποιο τρόπο επηρεάστηκαν οι διμερείς σχέσεις. Συνολικά, 70.8 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους σε όλο τον κόσμο και 1 άτομο εγκαταλείπει την εστία του κάθε δύο δευτερόλεπτα ως αποτέλεσμα σύρραξης ή δίωξης. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι η πολιτική της ΕΕ που εφαρμόστηκε στην περίπτωση της Ελλάδος και της Τουρκίας (συμπεριλαμβανόμενης της πολιτικής του εγκλωβισμού στα ελληνικά νησιά, τη μετατόπιση ευθύνης στην επονομαζόμενη “ασφαλή” τρίτη χώρα Τουρκίας και τον άνισο και άδικο καταμερισμό ευθυνών οδήγησε σε συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων των προσφύγων με την εφαρμογή της ευρωτουρκικής συμφωνίας και τις μαζικές απελάσεις βασιζόμενη στην λογική «σας χρηματοδοτούμε για να τους κρατήσετε στα σύνορά σας», με αυτόν τον τρόπο ένα ανθρωπιστικό ζήτημα μετατρέπεται σε πολιτικό ζήτημα μέγιστης σημασίας και ως προς αυτό ασκείται κριτική από τη γράφουσα. Η παρούσα διατριβή υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιβαίνει στις βασικές αρχές της Σύμβασης της Γενεύης για την Προστασία των Προσφύγων, 1951 και το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από τη νομολογία διεθνών, ευρωπαϊκών και εθνικών δικαιοδοτικών οργάνων στις προς εξέταση χώρες αυτή είναι η κεντρική θεματική που εξετάζεται στην παρούσα διατριβή. To επιχείρημά μου είναι ότι αυτή η πολιτική απόφαση και οι εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόζονται δεν εκπληρώνουν τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα αναφορικά με τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών και καταλήγουμε ότι μια δυνατή και ειλικρινής συνεργασία βασισμένη στα δικαιώματα του ανθρώπου και τις αρχές της προστασίας των δικαιωμάτων από την ελληνικά και τουρκική πλευρά θα συνέβαλε στην ευμάρεια, πρόοδο και σταθερότητα της περιοχής και θα προωθούσε τα δικαιώματα των προσφύγων μέσω της ομαλής ενσωμάτωσής τους στις τοπικές κοινωνίες.At this time, approximately 70.8 million people have been forced from their homes around the world, and one person is forcibly displaced every two seconds as a result of conflict or persecution. In a context of rampant – and global – xenophobia, internal and international displacement remains an important issue.The Mediterranean has become the world’s most deadly crossing point for migrants. In 2015, there were 856,732 recorded arrivals in Greece as well as an estimated total of more than 6,600 missing persons or deaths in the Central and Eastern Mediterranean routes in 2015 and the first half of 2016. The aim of this research is to assess how Greece has responded to this influx, and identify lessons for addressing large scale refugee movements at a European and global level.Based on research and fieldwork in Greece, mainly in Athens and Lesvos and Turkey, this thesis focuses on the critical period 2015 until nowadays with main emphasis to the critical period of October 2015-May 2016, which saw high flows of asylum seekers into Greece and predates the EU-Turkey deal signed in March 2016 until nowadays. The research focuses on the ways in which the Greek and Turkish government as well as the EU struggled to address the “crisis” during that period, outlining the challenges of implementing sustainable solutions and efficient policies given the obstacles at national and European level. In particular, it focuses on the island of Lesvos, the main entry point of refugees from Turkey to Greece, and the island’s reception capacity. The findings highlight the need for a more effective common asylum system in the EU that includes adequate support and assistance to frontline states and makes suggestions for preventing future crises in situations of large-scale arrivals from third countries to the EU border countries. Relations between Greece and Turkey have long been contentious, despite sharing a common history and situation as a border country in the Mediterranean region. Moreover, both have been asked to find solutions to the refugee crisis since 2015. My research focuses on the extent to which each state takes responsibility and fulfills their obligations under the 1951 Geneva Convention Relating to the Status of Refugees, commonly called the Refugee Convention. The innovation of the research is that the author attempts to examine Greek-Turkey relations under the prism of the Refugee Convention after the Syrian influx, through a comparative study based on field work via interviews with refugees, refugee communities, local communities, policy makers and activists from field visits in Greece and Turkey (during the period 2015 until nowadays). The thesis examines the refugee protection mechanisms in the two countries and how protection norms were implemented by both Greece and Turkey in terms of effectiveness and efficiency for refugees, reception conditions and integration processes. Additionally, the role of EU and UN mechanisms and how they influenced Greek-Turkey relations at a bilateral level are further examined. My main argument is that the EU policies implemented in Greece and Turkey (including containment, externalization, dehumanisation (process of offshoring or extra territorialisation) and shifting responsibility for refugees to a “safe” third country led to violations of refugee rights with the implementation of the infamous EU-Turkey deal/statement, criminalisation and massive deportations based on the logic of exchanging money for refugee containment resulting to state responsibility and accountability. The usual problem with off shoring is that applicants are subjected to a much-restricted process in terms of due process and protection . Those fleeing armed conflict and other human rights violations will not simply stop coming just because politicians try to outdo themselves with empty rhetoric while failing to full international obligations they would prefer to impose on other, less well-off states. Humanitarian issues thereby became part of accession negotiations for Turkey and developed into a highly politicized issue that the author criticizes. The author further argues that the political decision of the EU-Turkey deal signature does not fulfil European and international legal standards of refugee rights. Finally, a strong and sincere cooperation between Greece and Turkey, based on human rights and refugee protection norms, would benefit both the region and refugees.The author concludes that both Greece and Turkey accepted the restrictive policy instruments and policies for various reasons each. Displacement and policy responses to this phenomenon is not about nationality of refugees and politicization of the refugee issue but how states and the international community are handling issues of displacement, migration and mobility, with recommendations for EU, Greek and Turkish policy makers.391 σ
