117 research outputs found

    Reading architecture through the concept of dao

    No full text
    Ερευνητική εργασία Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πολυτεχνείου ΚρήτηςΠερίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία επιδιώκει να εξετάσει την διαδικασία της αρχιτεκτονικής σκέψης και σύνθεσης και την κατανόηση και τον επαναπροσδιορισμό του κατοικείν μέσω του ταοϊσμού. Το πρώτο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην κατανόηση του φιλοσοφικού ρεύματος του ταοϊσμού. Αρχικά γίνεται ανάλυση των φιλοσοφικών εννοιών του γιν (yin) και του γιανγκ (yang), οι οποίες εμφανίζονται σε ένα από τα αρχαιότερα κείμενα του κινέζικου πολιτισμού, το Βιβλίο των Αλλαγών. Οι έννοιες αυτές και η ανάγνωση του κόσμου μέσω αυτών, όπως παρουσιάζεται στα τρίγραμμα του Βιβλίου των Αλλαγών, θα αποτελέσουν τα θεμέλια της ταοϊστικής φιλοσοφίας και της δικής μας προσπάθειας να την αντιληφθούμε. Αυτή η προσπάθεια γίνεται με την μελέτη του Ντάο-Τε-Τσινγκ, του Λάοτζι, διερευνώντας έννοιες-κλειδιά του μυστικού φιλοσόφου της Κίνας. Μέσα από την φιλοσοφία του ταοϊσμού ξεπροβάλλει μια θεώρηση για την σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο και την έννοια του χώρου, ενώ ταυτόχρονα προτείνεται ένας διαφορετικός τρόπος εναρμόνισης του ανθρώπου με τη φύση και το πνεύμα. Στην εποχή μας, που η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη αποτελεί πραγματικότητα, τα οικιστικά έργα απαντούν ως επί το πλείστον σε θέματα λειτουργικότητας και αντοχής. Παραβλέπουν την ανάγκη του ανθρώπου να κατοικεί και όχι απλώς να στεγάζεται, απομακρύνοντας τον από την πιθανότητα η ζωή στο δομημένο χώρο να αποτελέσει πηγή έμπνευσης. Έτσι το δεύτερο κεφάλαιο της εργασίας πραγματεύεται την ανάγνωση του αρχιτεκτονικού χώρου υπό το πρίσμα της ταοϊστικής φιλοσοφίας, με στόχο την αναδιατύπωση του χώρου του “κατοικείν”. Τέλος η εργασία αποπειράται να αναγνώσει τη θεωρία του Λάοτζι σε στοιχεία της σημερινής αρχιτεκτονικής πραγματικότητας.Presented on

    Seeking new versions of hellenism in Architecture using as reference Seferis – Tsatsos dialogue

    No full text
    Περίληψη: Σκοπός της εργασίας είναι η αναζήτηση νέων εκδοχών ελληνικότητας στην αρχιτεκτονική, την πόλη και την τέχνη την περίοδο του ελληνικού Μεσοπολέμου μέσω της αναγωγής των θεωρητικών θέσεων για την ελληνικότητα από το πεδίο των γραμμάτων όπως αυτές αναφύονται στο Διάλογο Σεφέρη – Τσάτσου στο πεδίο της αρχιτεκτονικής, πόλης και τέχνης. Παρότι το ζήτημα της ελληνικότητας και η σχέση της νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής την περίοδο του Μεσοπολέμου έχει θιγεί και έχει αποτελέσει αντικείμενο ερευνητικών και διδακτορικών μελετών, απόπειρες συσχετισμού περισσότερων πνευματικών και καλλιτεχνικών συμπορεύσεων που αναζητούν ενδεχομένως νέες εκδοχές της ελληνικότητας στην αρχιτεκτονική, σπανίζουν. Το κενό αυτό επιχειρεί να διαπραγματευθεί η παρούσα ερευνητική εργασία. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος παρουσιάζει μια πιο στατική αντίληψη για την έννοια της ελληνικότητας, γεγονός που βαίνει αντίθετα στις προσδοκίες της γενιάς του ’30 , που φιλοδοξούσε να δώσει στους Έλλησες την εθνική τους ταυτότητα και να τονίσει την πολιτισμική τους ετερότητα. Αν, επομένως, η ελληνικότητα θεωρούνταν κάτι το δεδομένο και συντελεσμένο, τότε όλοι οι φιλόδοξοι οραματισμοί των νέων της εποχής του ’30 θα έπεφταν στο κενό. Με άλλα λόγια το ότι η εθνική φυσιογνωμία και η ελληνικότητα δεν ήταν ακόμη αποκρυσταλλωμένες, εξυπηρετούσε τις μεγαλεπήβολες διαθέσεις της γενιάς του ’30 να νομοθετήσει. Ταυτόχρονα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Σεφέρης, αποφεύγει την λέξη ελληνικότητα, γιατί εμπεριείχε την απαίτηση για ιθαγένεια και προτιμά τον όρο ελληνισμός, που αντιπροσώπευε κυρίως την ιστορική και πνευματική παράδοση. Και αυτή είναι μια καίρια προτίμηση, η οποία δεν προσέχτηκε από όσους βιάστηκαν να ταυτίσουν συλλήβδην τη λεγόμενη γενιά του ’30 με την ελληνικότητα., παρόλο που ο Θεοτοκάς, έστω και αργά, προειδοποιεί για τη διαφορά. Στο παραγόμενο έργο της αρχιτεκτονικής και της τέχνης του μεσοπολέμου, θα μπορούσαμε να πούμε, οι δύο αυτές θέσεις βρίσκουν αντίκτυπο. Σε μια προσπάθεια άμεσου αντικατοπτρισμού, τόσο η πιο «συντηρητική» εκδοχή του Κ. Τσάτσου για την έννοια της ελληνικότητας, όσο και η πιο «μοντέρνα» άποψη του Γ. Σεφέρη αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αναζήτησης της ταυτότητας την εποχή εκείνη.Presented on

    Spatial issues in Erotokritos of Vitzenzos Kornaros : renaissance visions and expressions

    No full text
    Περίληψη: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον αποδίδεται ο χώρος στον Ερωτόκριτο του Βιτζέντζου Κορνάρου ως έκφραση των αναγεννησιακών οραμάτων του ποιητή. Αντικείμενο της εργασίας αποτελούν οι στίχοι του ποιήματος καθώς και τρεις σκηνογραφικές αποδόσεις του έργου (Διασκευή του Θ. Συναδινού 1929, του Σ. Ευαγγελάτου 1975 και του Δ. Μαραμή 2016/17). Η πλοκή του έργου βασισμένη σε αναχρονισμούς του ποιητή, όσον αφορά την τοποθέτηση της ιστορίας και του τόπου, τον οδηγεί στην επιλογή στοιχείων από διαφορετικές ιστορικές περιόδους και περιοχές, όπως η Αρχαία Αθήνα, η μινωϊκή και δωρική Κρήτη, το βασίλειο της Μακεδονίας, η Κωνσταντινούπολη, οι βενετικές κτήσεις την περίοδο της Ενετοκρατίας, όπως η Μοθώνη, η Koρώνη, το Ναύπλιο, μεταξύ άλλων) και η Κρήτη. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η ανάλυση  της συμβολικής έκφρασης και της έκφρασης του χώρου των συγκεκριμένων περιοχών δίνοντας  έμφαση στην αρχαία προχριστιανική Αθήνα ως μείζονος σημασίας αναφορά του αναγεννησιακού οράματος του ποιητή. Τα νεοπλατωνικά ιδεώδη του ποιητή αποδίδουν τον συμβολικό χαρακτήρα του έργου. Ακόμα ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Κρήτη, τη γενέτειρα του ποιητή, καθώς αναλύεται το γεωγραφικό περιβάλλον της Κρήτης στη μινωϊκή περίοδο και το πολιτισμικό περιβάλλον του νησιού την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ο μύθος του Ερωτόκριτου, γεννημένος σε μία ''έκκεντρη'' περιοχή της Ευρώπης, την Κρήτη, την περίοδο της ''Κρητικής Αναγέννησης'' με τον συμβολικό και αλληγορικό του χαρακτήρα αποτελεί διδακτικό και μυητικό στοιχείο για την πόλη και την αρχιτεκτονική.Presented on

    Το υπερβατικό στις παραστατικές τέχνες και στην αρχιτεκτονική

    No full text
    Ερευνητική εργασίαΠερίληψη: Σήμερα οι έννοιες του Ιερού και του Υπερβατικού δεν σχετίζονται πλέον τόσο με το Θεό, όσο με την ίδια την Ύπαρξη. Ερμηνεύονται στις τέχνες μέσω της αισθητικής κατηγορίας του Υψηλού και αρχιτεκτονικά ενσαρκώνονται όχι πλέον μόνο σε χώρους λατρείας αλλά σε πολλά πεδία εκδήλωσης της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Στην παρούσα μελέτη επιχειρείται η ανίχνευση ενός λεξιλογίου για την απόδοση μιας επιβλητικής και εξυψωμένης σύγχρονης καλλιτεχνικής σύνθεσης με βάση κοινά γνωρίσματα αρχιτεκτονικής και παραστατικών τεχνών.Presented on

    Ζώντας, δρώντας και αντιδρώντας στο υπέδαφος: η υπόγεια βιώσιμη πόλη

    No full text
    Ερευνητική εργασία που υποβλήθηκε στη σχολή ΑΡΜΗΧ του Πολυτεχνείου Κρήτης για την πλήρωση προϋποθέσεων λήψης του Πτυχιακού Διπλώματος.Περίληψη: Το υπόγειο -ασαφής εννοιολογικά και παρεξηγημένος συναισθηματικά χώρος- μελετάται διεξοδικά και αναδεικνύεται μέσα από την ιστορία του, τις χρήσεις του και τη νέα δυναμική που αναπτύσσει στο παρόν και το μέλλον. Ποτέ άλλοτε χώρος δε συνδέθηκε με τόσες αντιφατικές καταστάσεις, όπως μύθοι, συνομωσιολογίες, μυστήρια και συμβατικές πραγματικότητες. Ποτέ άλλοτε χώρος δε φιλοξένησε τόσες ποικίλες χρήσεις και δραστηριότητες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρξε καταφύγιο του ανθρώπου, της ψυχής του, των διωγμών του, της παράνομης δραστηριότητάς του, καθώς και χώρος εργασίας, αποθήκευσης, ταφής των νεκρών, ακόμη και μόνιμης κατοικίας. Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν είχαν τόσα αρνητικά συναισθήματα για έναν χώρο, και ταυτόχρονα να συμπορεύονται με αυτόν σε όλη την ιστορική τους διαδρομή. Σήμερα, το καίριο και οξύ πρόβλημα της περιβαλλοντικής κρίσης, μεταξύ άλλων δράσεων, ανασύρει το περιθωριοποιημένο υπόγειο και το τοποθετεί στο κάδρο των νέων εναλλακτικών, σχεδιαστικών προτάσεων και εξελίξεων. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του, όπως αυτό της θερμικής αδράνειας του εδάφους και κατά συνέπεια της μείωσης του ενεργειακού αποτυπώματος στο περιβάλλον, το καθιστούν ανταγωνιστικό, με αποτέλεσμα η αξιοποίησή του στον τομέα της δόμησης να είναι πια γεγονός. Η υπόγεια πόλη βρίσκεται σε πρώτο πλάνο σε όλες τις νέες, καινοτόμες και αποτελεσματικές σχεδιαστικές προτάσεις ή μελέτες αρχιτεκτόνων που οραματίζονται και επιχειρούν τη δημιουργία βιώσιμων πόλεων. Αυτό που μένει είναι να βρεθούν αντισταθμιστικές λύσεις στις αρνητικές αντιδράσεις και τους συνειρμούς του ανθρώπου που εγείρονται σχετικά με τη χρήση του υπογείου χώρου, ως μόνιμη κατοικία.Presented on

    Places of social disorder, case study: Exarcheia, 1974-2024

    No full text
    Περίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία έχει στόχο την διερεύνηση και καταγραφή των κοινωνικών αναταραχών, οι οποίες διεξήχθησαν στην περιοχή των Εξαρχείων κατά την πεντηκονταετία από 1974 έως το 2024. Συγκεκριμένα, επιχειρείται η χρήση νέων θεωρητικών εργαλείων για την ανάλυση των χωρο-κοινωνικών φαινομένων και η χρήση ληφθεισών συνεντεύξεων με στόχο την ανάδειξη της προφορικής ιστορίας και ορισμένων πτυχών των εντάσεων. Η χρονική εξέλιξη των Εξαρχείων διαχωρίζεται σε πέντε ιστορικές περιόδους, καθώς παρατηρούνται διαφορετικά γνωρίσματα και αναδυόμενες συγκρούσεις. Ειδικότερα, στην εργασία αναλύεται η παραβατικότητα, η οποία παρατηρείται στην περιοχή, μέσα από διαφορετικές εκφάνσεις της, όπως η χρήση ουσιών, οι καταλήψεις και γενικότερα οι αντιδράσεις των πολιτικών ομάδων των Εξαρχείων. Αξίζει να γίνει ιδιαίτερη μνεία σε ορισμένα δίπολα, όπως το «δράση- αντίδραση» για την καλύτερη κατανόηση των συγκρούσεων και την αποσαφήνιση των κρατικών πολιτικών στην περιοχή των Εξαρχείων. Τέλος, η χωρική πραγμάτωση των κοινωνικών αναταραχών, φέρνει στο προσκήνιο ποικίλες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας αλλά, ταυτόχρονα, μαρτυρά τις αντικρουόμενες, έως και σήμερα, θεωρήσεις για την σχεδίαση των πόλεών μας.Presented on
    corecore