63,790 research outputs found
De voorgeschiedenis van het AST
No full textThe Prehistory of the AST.
The first issue of the AST appeared in the spring of 1974. What seems to be the start of something new can also be seen as the outcome of a rather tumultuous episode preceding the foundation of the new journal. Recently appointed teachers at the Sociology Department of the University of Amsterdam, in collaboration with promising students, wanted to create a new forum where \u27the Coming Crisis of Western sociology\u27 (as the then Amsterdam-based sociologist Alvin Gouldner had termed it) would be debated. In order to do this, the founders of AST invited Marxist sociologists to join them, but this led to bitter disputes about the aims of the new journal. The Marxist editors wanted to concentrate on the political struggles within the Sociology Department and on the national political debates about university education. Their adversaries favored a discussion about the content of the sociological enterprise in the light of a worldwide debate about the value and relevance of the social sciences. The outcome was that the Marxist editors left the journal, even before the first issue appeared. In a few years, the AST was recognized as one of the three major sociology journals in the Netherlands, whereas the Marxist current in Dutch sociology was submerged in its own provincialism. Adapted from the source document
Ant Colony Optimization for Control
No full textThe very basis of this thesis is the collective behavior of ants in colonies. Ants are an excellent example of how rather simple behavior on a local level can lead to complex behavior on a global level that is beneficial for the individuals. The key in the self-organization of ants is communication through pheromones. When an ant forages for food, it is biased to search along trails of stronger pheromone concentrations. The moment it finds food, it will walk back to the nest while depositing pheromones and thereby contributing to the reinforcement of a successful trail. Inspired by this mechanism, research within an engineering context has led to the development of the field of Ant Colony Optimization (ACO). Specifically developed for efficiently solving combinatorial optimization problems, ACO has been successfully applied to routing in road traffic and Internet networks. In this thesis, we take the principles behind ACO to the domain of control policy learning. A control policy is a mapping from states to actions and our objective is to develop methods to learn the optimal control policy for a given dynamic system by interacting with it. We call our methods Ant Colony Learning (ACL) and their power lies in the fact that there is a set of ants, from which each ant interacts with the system and influences the other ants through updating pheromone levels associated with the visited state-action pairs. In experiments involving control problems that have a discrete state space and deterministic state transitions, it turns out that ACL converges quickly to the optimal solution. We also observe that increasing the number of ants in the algorithm results in a decrease of the number of trials required for convergence to the optimal policy. An analytical study of the convergence behavior of ACL reveals that for systems with discrete and noiseless state transitions, the expected policy converges to the optimal policy in the case of using only one ant. Another major part of this thesis deals with the application of ACL to control problems with continuous state spaces. In order to capture a continuous space with a finite number of elements, we study two ways of partitioning the state space and their incorporation in the ACL framework. In crisp ACL, the state space is partitioned using bins. Each state measurement is assigned to exactly one bin, which leads to the introduction of discretization noise, rendering an originally deterministic system non-deterministic and restricting the performance of the algorithm. We find that a better way of partitioning the state space is by using fuzzy triangular membership functions. The continuous state measurement then belongs to multiple membership functions to a certain degree. With fuzzy partitioning, the continuity of the state variables is preserved and no non-determinism is introduced. We call this method fuzzy ACL. The developed generalized ACL algorithm unifies both crisp and fuzzy ACL. The behavior and performance of crisp and fuzzy ACL are further studied using simulation experiments. We study the influence of the local and global pheromone decay rates, the number of ants, and the density of the state space partitioning grid on the learning performance. Especially, the performance of crisp ACL improves for a small local pheromone decay rate, while fuzzy ACL outperforms crisp ACL over the whole line. In general, crisp ACL is much more sensitive to the choice of the pheromone decay parameters than fuzzy ACL. We find that using more ants leads to faster convergence, but that the number of ants does not need to be extremely large to obtain a satisfactory performance. With regard to the scaling of ACL, crisp ACL reveals a slow, but gradual improvement of the learning for an increasing state space partitioning density. Fuzzy ACL, on the other hand, improves more rapidly and requires fewer ants to learn a better control policy. Finally, we present a general modeling framework for swarms of moving agents. It turns out that ACL fits within this framework and as such can be unified with other swarm intelligence techniques. In the future, this could result in beneficial integration of elements from other swarm intelligence techniques into ACL, or the other way around.Delft Center for Systems and ControlMechanical, Maritime and Materials Engineerin
Inleiding. Dertig jaar AST
No full textIntroduction: 30 years AST (Amsterdam\u27s Sociology Journal).
This article briefly describes the start, evolution, and end of AST. The journal was first published in 1974 as a result of the so-called "sociology crisis" and because there was a need for theoretical discussions. The articles in the journal were well written and geared towards a broad range of intellectual readers, for which it gained national fame and recognition. In the early 1980s, the AST adopted a program for the first time, namely that sociology must be considered an all-encompassing societal science. To this end, a historical-comparative approach, in particular represented by Norbert Elias\u27s figuration or process sociology, was emphasized. Throughout the years, the AST has covered an amazingly wide array of subjects. In conclusion, the article describes the reasons for the merger between AST and another sociology journal. A. Michau
Allemaal op de bok: Naar de implementatie van nieuw waterveiligheidsbeleid
No full textDe Nederlandse burger heeft veel vertrouwen in de waterkeringen en maakt zich weinig zorgen. Maar hoe klein de kans ook is, een overstroming is nooit geheel uit te sluiten. Er is dan ook een groeiende aandacht voor het beperken van de gevolgen van een overstroming. Het nieuwe waterveiligheidsbeleid gaat uit van een risicobenadering. Zo’n ontwikkeling roept nieuwe vragen op. Hoe verhouden zich de voor- en nadelen van een meerlaags veiligheidsbeleid? Wat is de risicoperceptie van de burger? Weet de burger wat hij moet doen als zich onverhoopt een overstroming voordoet? Is hij ook van plan om zelf maatregelen te nemen of ziet hij dat als een taak van de overheid?Multi Actor SystemsTechnology, Policy and Managemen
Waterstandsverloop Markermeer: Hydraulische randvoorwaarden t.b.v. grondmechanische toetsing van dijken
No full textAANLEIDING VOOR HET ONDERZOEK Rijkswaterstaat RIZA is aan GeoDelft gevraagd een methode voor te stellen om waterstandsverlopen voor het Markermeer te karakteriseren ten behoeve van de geotechnische toetsing van de dijken rond het Markermeer. Aanleiding was een vraag van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier. Bij de toetsing van de Markermeerdijken zijn de vigerende randvoorwaarden toegepast (randvoorwaardenboek 2001, toetspeilen 2006 [HR 2001 ]). Dit leidde bij de toetsing tot afkeuringen, die omvangrijker waren dan eerder werd verwacht op basis van een verkennende studie door Infram [DWW/lnfram 2000]. Dit leidde in het MER-traject tot kritiek (van Infram) welke zich toespitste op de vraag of de gehanteerde hydraulische randvoorwaarde bij de toetsing (conform het randvoorwaardenboek) wel realistisch was. Het toetspeil is gebaseerd op (een combinatie van) de gebeurtenissen "hoog meerpeil" (door onvoldoende gelegenheid tot spuien) en windopzet. Deze twee gebeurtenissen lijken elkaar kansmatig uit te sluiten (de kans is klein dat langdurend hoog meerpeil bij westenwind en relatief kort durende windopzet bij de Noord-Hollandse dijken bij zuiden en zuidwestenwind samengaan). Voorgesteld werd om bij het vaststellen van toetspeilen onderscheid te maken tussen deze situaties. Een verkennende analyse wees uit dat het gescheiden behandelen van deze situaties praktisch niet erg veel invloed heeft op het toetsresultaat en de beslissing om te versterken, mede ook gelet op ongewenste versnippering van te versterken delen van de dijkstrekkingen [Fugro 2004]. Echter de principiële vraag bleef bestaan of en hoe met het opstellen van het randvoorwaarden boek 2006 (toetspeilen 2011) dit onderscheid in oorzaken voor hoge waterstand voor Marker- en Ijsselmeer kan worden meegenomen. TIJDSAFHANKELIJKHEID BIJ GRONDMECHANISCHE TOETSING VAN DIJKEN Tijdseffecten in de waterspanningsrespons in dijken, als gevolg van waterstandsverloop, worden bij de geotechnische toetsing van dijken slechts in beperkte mate meegenomen. De praktijk is dat tijdsafhankelijke respons doorgaans alleen berekend wordt voor waterspanningen in de watervoerende zandlaag onder de dijk en voor de indringing van waterspanning onder in de klei/veenlaag boven de watervoerende zandlaag. Vanwege de aanpassingstijd (1 of hooguit enkele etmalen) van het geohydrologische systeem is dat alleen zinvol bij verlopen van de buitenwaterstand waarvan de top een beperkte duur heeft. Voor de indringing van stijghoogte in het klei/veen-pakket vanuit de onderliggende watervoerende zandlaag wordt vaak uitgegaan van vaste waarden voor de indringingshoogte, afhankelijk van het type waterkering (zeedijk, rivierdijk). Voor meerdijken zou onderscheid gemaakt moeten worden naar type belasting: langdurige meerpeilen 3 m en kortdurende windopzet 1 m. Bij de freatische respons is vermoedelijk sprake van een langere aanpassingstijd, echter, vanwege onzekerheden in de berekening van freatische waterspanningen wordt in de praktijk doorgaans gekozen voor een empirisch vastgestelde schematisering waarin tijdseffecten geen rol spelen. Een ruwe schatting is overigens dat de aanpassingstijd voor freatische waterspanning in de orde van 1 week ligt. Geconcludeerd wordt dat bij de karakterisering van het waterstandsverloop van het Markermeer het feitelijke verloop van de meerpeilcomponent als stationair mag worden geschematiseerd terwijl de windopzetcomponent als tijdafhankelijk moet worden geschematiseerd. SPECIFIEKE SITUATIE BIJ HET TOETSEN VAN MARKERMEERDIJKEN De geotechnische toetsing van de Markermeerdijken is door Fugro uitgevoerd op basis van het vigerende voorschrift voor de hydraulische randvoorwaarde. Voor windopzet gedomineerde toetspeilen wordt een waterstandsverloop voorgeschreven, opgebouwd uit een component meerpeil en een component windopzet. Voor de hoogte van de component meerpeil wordt uitgegaan van het 1/10.000 meerpeil en voor de component windopzet van het verschil tussen het toetspeil volgens Hydra-M en het 1/10.000 meerpeil. Aan de meerpeilcomponent wordt een langzaam verloop toegekend, aan de windopzetcomponent een relatief snel verloop (standaard 35-uur verloop voor een storm). Op basis van deze toetsing werden meer dijken afgekeurd dan op basis van een eerdere inventariserende studie verwacht werd [DWW/lnfram 2000]. Dit heeft geleid tot de kritiek dat onvoldoende rekening is gehouden met de specifieke aard van het hydraulische systeem in het Markermeer. Hierbij moet onderscheid gemaakt worden tussen een toestand met extreeem meerpeil en een toestand met extreme windopzet (voor die locaties langs de dijken waar dit relevant is), die elkaar min of meer uitsluiten, of waarvan de kans op samenvallen in de tijd erg klein is. De vigerende hydraulische randvoorwaarde is dus conservatief en leidt, aldus de kritiek, tot onnodig afkeuren van grote delen van de Markermeerdijken. Voor een realistische toetsing moet onderscheid gemaakt worden tussen een toestand met extreem meerpeil en een toestand met extreme windopzet, maar waarbij een "normaal" meerpeil heerst. Deze toestanden moeten apart worden beschouwd ("gesplitste randvoorwaarden"). VOORGESTELDE KARAKTERISERING VAN RANDVOORWAARDEN VOOR (GRONDMECHANISCHE) TOETSING Tegemoet komend hieraan zijn verschillende voorstellen voor het werken met gesplitste randvoorwaarden geopperd door dijkbeheerders van Marker en IJsselmeerdijken (Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier en de Regionale Directie IJsselmeergebied van Rijkswaterstaat) en door GeoDelft. Deze voorstellen zijn door GeoDelft voorgelegd aan RIZA om de haalbaarheid te toetsen (zowel vanuit een oogpunt van veiligheid als vanuit een oogpunt van werkbaarheid en de benodigde inspanning om het programma Hydra-M aan te passen). Hierbij kwam naar voren dat de geopperde voorstellen niet zonder meer haalbaar zijn. In het verlengde hiervan is door RIZA een voorstel gedaan voor het opstellen van gesplitste randvoorwaarden, dat tegemoet komt aan de bezwaren bij de eerdere voorstellen. Dit voorstel wordt niet gezien als ideale werkwijze, maar lijkt gezien de mogelijkheden en beperkingen, het best haalbare. GeoDelft deelt die conclusie met RIZA en denkt dat hiermee voor een belangrijk deel tegemoet wordt gekomen aan de bezwaren tegen het vigerende conservatieve randvoorwaardenvoorschrift. Dit voorstel is als volgt: 1. Bij het berekende toetspeil met Hydra-M wordt, als het toetspeil wordt bepaald door windopzet (en dat is afhankelijk van de locatie), het waterstandsverloop aangenomen: conform onderstaande figuur S.1 waarbij: - de top van het windopzetverloop wordt gevormd door het toetspeil en - als drempel (de horizontale lijn waar het windopzetverloop op wordt gesuperponeerd) wordt het 90-percentiel van het meerpeil "gegeven overschrijden van het toets peil" genomen. Dit peil noemen we hier Mgo% en het is dus de 90 % bovengrens van de conditionele kansverdeling van de meerpeilen, gegeven dat het toetspeil wordt overschreden. Onder bepaalde omstandigheden kan Mgo% hoger zijn dan het toetspeil. Bijvoorbeeld, indien het toetspeil volledig bepaald wordt door de meerpeilstatistiek, is Mgo% de 90% bovengrens van de conditionele kansverdeling van meerpeilen gegeven dat het 1/10.000 meerpeil wordt overschreden. In dat geval is Mgo% dus per definitie hoger dan het toetspeil. Daarom wordt de beperking ingevoerd dat de drempelwaarde waar de windopzet op wordt gesuperponeerd nooit hoger is dan het toetspeil zelf. In gevallen waarin de windopzet domineert in het toetspeil zal Mgo% aanzienlijk lager zijn dan het 1/10.000 meerpeil. 2. Naast dit waterstandsverloop wordt de geotechnische toetsing ook uitgevoerd met een in de tijd constante waterstand gelijk aan het 1/10.000 meerpeil. Het Mgo% peil wordt niet door Hydra-M berekend. Echter de inspanning voor het berekenen van het Mgo% peil is waarschijnlijk redelijk beperkt en kan desgewenst door RWS RIZA uitgevoerd worden. De dijkbeheerder kan hiervoor RWS RIZA benaderen. Als voor de gebieden waarvan de dijken getoetst moeten worden een andere veiligheidsnorm geldt dan 1/10.000, geldt dat in bovenstaande voor 1/10.000 gelezen moet worden de voor dat gebied geldende gebiedsnorm (1/4.000, enz.). Hoewel exacte getallen nog niet zijn te geven is een voorlopige schatting dat met deze methode de drempelwaarde voor het waterstandsverloop, voor locaties met een toetspeil dat sterk door windopzet wordt bepaald, in de orde van NAP-0,1 0 m ligt. In dat geval is het voorgestelde waterstandsverloop voor de geotechnische toetsingen aanzienlijk gunstiger dan volgens de vigerende regel (namelijk het waterstandsverloop rond toetspeil door windopzet combineren met het 1/10.000 meerpeil als drempel). Voor locaties waar zowel meerpeil als wind belangrijk zijn, is de verwachting dat Mgo% substantieel hoger zal zijn dan het normale meerpeil (het streefpeil) en het meerpeil uit het illustratiepunt bij de belangrijkste windrichting, zoals berekend met Hydra-M. Deze peilen waren eerder voorgesteld als drempelwaarden voor het verloop van de windopzet
Optimalisatie van de controlvariabelen van een Heavy-Duty Dieselmotor (II)
No full textDe eisen die de overheid en de klant aan moderne heavy-duty dieselmotoren stellen, worden steeds hoger. Hierdoor treden twee effecten op die het afstellen van de motor moeilijker maken: De eisen die aan de responsvariabelen van de motor worden gesteld, worden steeds hoger. Er komen steeds meer controlvariabelen aan de motor die ingesteld moeten worden, om een betere respons van de motor mogelijk te maken. In dit verslag is bekeken of het mogelijk is, de interpretatie van de metingen te scheiden van de uitvoering van de metingen.Mechanical, Maritime and Materials EngineeringMarine and Transport TechnologyShip Design, Production and OperationOEMO 95/1
Havendammen van IJmuiden, modelonderzoek
No full textDe Bouwdienst van Rijkswaterstaat heeft WL Delft Hydraulics opdracht gegeven voor het uitvoeren van 2D fysisch modelonderzoek ten behoeve van een mogelijke renovatie van de havendammen van IJmuiden. Het betreft enerzijds modelonderzoek om meer inzicht te verkrijgen in mogelijk optredende schademechanismen bij de huidige constructie (Proevenserie A) en anderzijds modelonderzoek ten behoeve van de afweging tussen drie verschillende overlagingsvarianten (Proevenserie B). De mogelijke schade mechanismen die zijn onderzocht in Proevenserie A zijn: \u95 Het bepalen van de stabiliteit van de huidige teenconstructie. \u95 Het meten van waterdrukken op de bodem ten behoeve van het bepalen van interne verhangen in het filtermateriaal en de kern, om mogelijke uitspoeling van zand te kunnen beoordelen. \u95 Het meten van opwaartse krachten onder de asfaltlaag. Ten behoeve van de onderlinge afweging van overlagingsvarianten zijn drie varianten getest: 1. Variant 3b; Nieuwe toplaag bestaande uit een enkele laag hoge dichtheid kubussen, waarbij de ruimte tussen de oude toplaag en de nieuwe toplaag is uitgevuld met breuksteen. 2. Variant 4; Nieuwe toplaag bestaande uit een dubbele laag hoge dichtheid kubussen, waarbij de ruimte tussen de oude toplaag en de nieuwe toplaag is uitgevuld met breuksteen 3. Nieuwe toplaag bestaande uit een dubbele laag hoge dichtheid kubussen, waarbij de ruimte tussen de oude toplaag en de nieuwe toplaag niet is uitgevuld. Het belangrijkste doel van de modelproeven voor de overlagingsvarianten was om de stabiliteit van de toplaag, de teen en de bodembescherming van de drie varianten te vergelijken.IJmuiden, Havenda
Zettingsgedrag en draagvermogen van een kleiballenstort
No full textBij het baggeren van stijve klei kunnen zogenaamde kleiballen ontstaan. De klei wordt door de cutterzuiger in brokken gesneden en vervolgens met een persleiding hydraulisch getransporteerd. In het geval van normale klei gaan de brokken tijdens dit transport gewoonlijk in suspensie over. Bij stijve kleien daarentegen is het mogelijk dat de brokken niet in suspensie overgaan maar afslijten tot kleiballen.In hoofdstuk 1 tim 3 is het probleem afgebakend en is de doelstelling vastgelegd. In hoofdstuk 4 wordt het baggerproces behandeld. In het volgende hoofdstuk komt de vorming van kleiballen ter sprake. Hoofdstuk 6 behandelt het gedrag van het stort in kwalitatieve zin. In hoofdstuk 7 komen de rekenmodellen voor de zetting aan de orde. Ais eerste wordt aangegeven welke bestaande formules gebruikt kunnen worden. Vervolgens wordt het stort gefaseerd waarna voor elke fase een model wordt opgesteld. De meeste aandacht gaat uit naar de fase waarin er gebouwd gaat worden op het stort. Het betreffende rekenmodel maakt gebruik van de zettingsformule van Koppejan waarbij rekening gehouden wordt met de invloed van de grensspanning. Ten opzichte van een massieve kleilaag zal, als gevolg van spanningsconcentraties, de grensspanning in een kleiballenstort veel sneller bereikt worden. Als gevolg van de extreem hoge spanningen in de contactpunten tussen de kleiballen ontstaat bovendien een afplatting. De grootte hiervan is eveneens bepaald, zowel met een elastische als een plastische methode. De invloed van consolidatie van de kleiballen is verrekend met de benaderingsmethode van Verruijt. am te kunnen rekenen is een vereenvoudigde balstapeling aangenomen. De fout die hiermee gemaakt wordt is gecompenseerd met een omrekeningsfactor. Het uiteindelijk rekenmodel bleek dermate ingewikkeld te zijn dat een handberekening vrijwel onmogelijk was. Derhalve is een computerprogramma geschreven waarmee de berekeningen snel uit te voeren zijn. Een bijkomend voordeel van een dergelijk programma is dat het eenvoudig gebruikt kan worden om na te gaan in hoeverre het rekenproces afhangt van de grootte van de diverse parameters. Om te kunnen beoordelen of de gevonden zetting nu groot of klein is, is ook een berekening gemaakt van de zetting van een massief stort en een suspensiestort. Bovendien is nagegaan hoe groot de zetting is wanneer de kleiballen op het stort verweken. De zetting van het massieve stort komt in hoofdstuk 8 ter sprake. In hoofdstuk 9 wordt het computerprogramma behandeld. Hoofdstuk 10 gaat over de rekenmodellen van het draagvermogen. Een belangrijk mechanisme blijkt het zg. squeezing te zijn. Hierbij wordt de klei, als bij een ijswafel waarin te hard wordt geknepen, weggeperst tussen de opgelegde belasting en de onderlaag. Met de plasticiteitstheorie zijn diverse grenswaarden bepaald. Een rekenvoorbeeld toonde aan dat het werkelijke draagvermogen voldoende wordt ingesloten door de gevonden grenswaarden. In hoofdstuk 11 wordt een rekenvoorbeeld van het zettingsmodel behandeld waarbij tevens een gevoeligheidsanalyse van de parameters wordt gemaakt. Het zettingsmodel is gecontroleerd aan de hand van laboratoriumproeven waarbij de samendrukking van een mengsel van kleine kleiballetjes gemeten is. Deze schaalproeven komen in hoofdstuk 12 ter sprake. Metingen op een kleiballenstort zullen uit moeten wijzen in hoeverre de gemaakte rekenmodellen de werkelijkheid benaderen. Uit de zettingsmodellen blijkt dat consolidatie-effecten verwaarloosbaar zijn, zodat de primaire zetting vrijwel direct optreedt. De grootte van de zetting wordt voor een belangrijk deel bepaald door de grootte van de grensspanning. Dit wordt veroorzaakt door het feit dat de korrelspanningen in een kleiballenstort groter zijn dan in een massieve laag waardoor de grensspanning relatief snel bereikt wordt. Opmerkelijk is het feit dat de grootte van de kleiballen nagenoeg niet van invloed is op de zetting. De vorm daarentegen is wei van invloed omdat bij kleine contactoppervlakken de spanningen tussen de kleiballen groter worden waardoor grotere vervormingen ontstaan.Geo-EngineeringGeotechnologyCivil Engineering and Geoscience
Dimensioneren op \u91wateroverdrukken\u92 van gesloten dijkbekledingen op taluds
No full textIn de waterbouw worden veel typen asfalt gebruikt, zowel open als gesloten typen. Alleen bij gesloten asfaltbekledingen is het mechanisme 'wateroverdrukken' van belang. Met de huidige rekenregels is de vereiste laagdikte van de asfaltbekledingen op taluds te bepalen. Hierbij wordt gekeken naar het voorkomen van oplichten en afschuiven en naar het evenwicht van de bekleding. De bestaande rekenregels uit de 'Leidraad Asfalt' geven een conservatieve benadering van het probleem. In de 'Leidraad Toetsing' dienen gereedschappen te worden opgenomen waarmee het mechanisme 'wateroverdrukken' op een eenvoudige wijze beschreven wordt en uit te werken valt. In het onderhavige rapport zijn de ontwerpregels weergegeven. Hierbij is geen rekening gehouden met het feit dat asfalt dwars-, normaalkrachten en momenten kan opnemen. Met betrekking tot dit aspect is nog onderzoek gaande. Uit de voorlopige analyses van de geboekte resultaten is op te maken dat de invloed gering is. Dit aspect is verder niet uitgewerkt.TAW A4 Asfalttoepassinge
Een vereenvoudigd mathematisch model van het slagaderlijk deel van de bloedsomloop
No full textDit afstudeerwerk bevat het onderzoek naar de werking van de bloedsomloop, met name de volgende punten: - de toename van de amplitude van de bloeddruk - Wat is de invloed van wijziging van significante parameters op het functioneren van de bloedsomloop met name een wijziging van de elastisciteitsmodules, zoals die zich bij het ouder worden van de mens voor doet?VloeistofmechanicaHydraulic EngineeringCivil Engineering and Geoscience
- …
