20 research outputs found
De l'emploi des pointes à cran latéral
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. De l'emploi des pointes à cran latéral. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 21, n°4, 1924. pp. 121-124
Préhistoire et Folklore. Amulette paléolithique
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. Préhistoire et Folklore. Amulette paléolithique. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 17, n°7, 1920. pp. 173-174
Age du Bronze. Epée à antennes de Castanet (Tarn-et-Garonne)
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. Age du Bronze. Epée à antennes de Castanet (Tarn-et-Garonne). In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 22, n°3, 1925. pp. 132-134
Une figuration humaine cornue de l'époque Magdalénienne au Musée de Montauban.
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. Une figuration humaine cornue de l'époque Magdalénienne au Musée de Montauban. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 18, n°12, 1921. pp. 336-337
Découverte d'une petite Idole de l'Age de la Pierre polie aux environs de Montauban (Tarn-et-Garonne) . [Nouvelles observations sur l'Idole Néolithique de Lezoux (Puy-de-Dôme)]
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. Découverte d'une petite Idole de l'Age de la Pierre polie aux environs de Montauban (Tarn-et-Garonne) . [Nouvelles observations sur l'Idole Néolithique de Lezoux (Puy-de-Dôme)]. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 15, n°6, 1918. pp. 290-296
Terrasses alluviales des environs de Montauban (Tarn-et-Garonne). — Epoque de l'apparition de l'homme
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse. Terrasses alluviales des environs de Montauban (Tarn-et-Garonne). — Epoque de l'apparition de l'homme. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 19, n°10, 1922. pp. 215-220
Hypothèses sur l'outillage de la trépanation préhistorique
No full textAlibert Ismin, Aymar Alphonse, Boudou Charles. Hypothèses sur l'outillage de la trépanation préhistorique. In: Bulletin de la Société préhistorique de France, tome 21, n°4, 1924. pp. 112-115
ABDULLAH BOSNEVÎ’NİN ALLAH İSMİNİN HARFLERİYLE İLGİLİ BİR RİSÂLESİ: TAHLÎL, TAHKĪK VE TERCÜME
No full textMuḥyiddīn Ibn al-‘Arabī’s (d. 638/1240) Fuṣūṣ al-ḥikem is one of the most annotated works in the history of mysticism. In these commentaries, we see Muayyed al-Jandī’s(d. 711/1311) work is about all the text of Fuṣuṣ and analiyses ‘Arabī’s metaphysical views. One of the subjects which Jandī deals in the introduction is the secrets andtruths of the letters of Allah. The author touches on the order in which the letters of this name correspond in which is accepted by Ibn al-‘Arabī. Muḥammed al-Baqqānīal-Shamī thought that Jandī was thinking differently from the Sheikh and asked the problem to ‘Abdullah al-Bosnawī who is known as ‘Shārih al-Fuṣuṣ” in his period. Bosnawī writed a treatise in Arabic for the explanation of the matter. In our study,we aimed to determine the views of Jandī and Bosnawī on the subject and to revealthe critical edition of the manuscript.Muhyiddîn İbnü'l-Arabî’nin (ö. 638/1240) Fusûsu’l-hikem adlı eseri tasavvuftarihinde üzerine en çok şerh yazılan eserlerin başında gelir. Bu şerhlerin içinde,Fusûs metninin tamamına yönelik olan Müeyyed Cendî’nin (ö. 711/1311) şerhi İbnü'l-Arabî’nin metafizik görüşlerinin ağırlıklı olarak incelendiği bir eser olarak karşımıza çıkmaktadır. Cendî’nin, şerhinin mukaddimesinde geniş bir biçimde ele aldığı konulardan biri Allah isminin harflerinin sırları ve hakîkatleridir. Allah ismininkökenini de ele alan müellif, bu ismin harflerinin İbnü'l-Arabî’nin kabul ettiği sistemde hangi mertebelere karşılık geldiğine değinir. Cendî’nin konuları oldukça dağınık işlemesi ve üslûbunun zorluğu sebebiyle Allah isminin harf sayısı ve karşılık geldiği mertebeler hakkında Şeyh’in kabul ettiğinin aksine bir görüşte olduğu zehâbına kapılan Muhammed el-Bakkānî eş-Şâmî, konuyu devrinde “Şârihu’l-Fusûs” olarak tanınan Abdullah Bosnevî’ye sormuş, Bosnevî de meselenin izâhı için Arapçaolarak bir risâle kaleme almıştır. Çalışmamızda Cendî ve Bosnevî’nin konuyla ilgili görüşlerini doğru olarak tespit etmeyi ve risâlenin tahkīkli olarak gün yüzüne çıkmasını hedefledik
Fethu’l-Kadîr Özelinde Şevkânî’nin Kırâat-i Seb‘a ile Kırâat-i Aşereye Yaklaşımı
No full textFath al-Qadir al-Jami‘ Bayna Fannay al-Riwayah Wa al-Dirayah Min ‘İlm al-Tafsir is the most important work of al-Shawkanî (d. 1834), who is known as one of the pioneers of Yemen’s early tajdid movement. The work consists about 2,500 recitation issues narrated by about 300 different names. This shows that the work and the author are worth investigating in terms of recitation. However, the fact that the author does not have any other work on recitation makes it compulsory to evaluate his position in this field through a single work. In Fath al-Qadir, al-Shawkanî details the recitations in many aspects. Namely, he classifies the recitations, uses various preference patterns in the narrations, gives place to the Ahl al-Bayt recitations, examines the recitations in terms of linguistics, compares the recitations with poetry, establishes the relationship between fiqh and qirâat, enters into the details of meaning and comments on the basis of the recitations. However, it is understood that he could not systematically deal with the framework between seven recitations and ten recitations. As a matter of fact, he sometimes mentions some of the three imams who carry the seven recitations to the ten recitations in the same tajweed, and overlooks the others. This situation sometimes occurs in close narrations. Again at that time, while overlooking the narrations of the imams of seven recitations and ten recitations, he refers to shad qirâats in the same narrations. This situation means that the author may have intellectual contradictions regarding the recitation method.Fethu’l-Kadîr el-Câmi‘ beyne Fenni’r-Rivâye ve’d-Dirâye min ‘İlmi’t-Tefsîr isimli eser, Yemen’in erken dönem tecdîd hareketi öncülerinden Şevkânî’nin (ö. 1834) en önemli telifi olarak bilinmektedir. Eserde yaklaşık 300 ayrı ismin rivâyet ettiği 2.500 civarında kırâat meselesinden bahsedilmektedir. Bu durum eserin ve müellifin kırâat açısından araştırılmaya değer olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte müellifin kırâate dair başka bir eserinin bulunmaması, onun bu sahadaki durumunun tek eser üzerinden değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır. Şevkânî Fethu’l-Kadîr’de kırâatleri birçok yönden detaylandırmaktadır. Şöyle ki o, kırâatleri tasnif etmekte, rivâyetlerde çeşitli tercih kalıpları kullanmakta, ehl-i beyt kırâatlerine yer vermekte, kırâatleri dilbilim açısından incelemekte, kırâatlere şiir ile istişhâdda bulunmakta, fıkıh-kırâat ilişkisi kurmakta, kırâatler sebebiyle mana ayrıntılarına girmekte ve yorumlarda bulunmaktadır. Ancak onun kırâat-i seb‘a ile kırâat-i aşere arasındaki çerçeveyi sistemli bir biçimde ele alamadığı anlaşılmaktadır. Nitekim o; bazen aynı tevcîh içerisinde kırâat-i seb‘ayı kırâat-i aşereye taşıyan üç imamdan kimini zikretmekte kimini ise ihmal etmektedir. Bu durum bazen de yakın tevcîhlerde meydana gelmektedir. Yine o zaman zaman kırâat-i seb‘a ve kırâat-i aşere imamlarının rivâyetlerini ihmal ederken, aynı tevcîhte şâz kırâatlere değinmektedir. Bu durum, müellifin kırâat usulüne dair fikrî tezatlarının olabileceği anlamı taşımaktadır
Traces of existentialism in Selçuk Baran's stories
No full text19. yüzyılın sonlarında geleneksel felsefeye bir tepki mahiyetinde ortaya çıkan özellikle de II. Dünya Savaşı sonrası dünya üzerinde yaşanan politik, ekonomik ve kültürel değişmelerin birey üzerindeki tesirini yansıtan varoluşçuluk, modern dönemin en etkili felsefe akımıdır. Kökleri İlk Çağ’a kadar dayandırılabilecek olan bu akım, 20. yüzyıl insanının problemlerini esas alır; bireyin varoluş amacını araştırır. Edebiyat ise çoğu zaman toplumsal gelişimlere ve değişimlere paralel bir düzlemde ilerler. Bu açıdan bilhassa 1950’lerden sonra meydana getirilmiş edebî eserlerde varoluşçuluk, kurmaca metinlerdeki kahramanların varoluş sancısı çerçevesinde kendisine yer bulur. Varoluşçuluğun bu etkisi herhangi bir akımın savunucusu olmayan, ancak 1970’lerden sonra okuyucusu ile buluşan Selçuk Baran’ın eserlerinde de kendisini gösterir. Selçuk Baran içinde bulunduğu dönemin koşulları ve şahsî yaşamının getirmiş olduğu birtakım olumsuzlukların etkisiyle varoluşçu felsefenin başat özelliklerini kahramanlarına yansıtmış bir yazardır. Baran’ın çalışmamıza konu edilen öykülerindeki karakterler, “bunalım”, “ölüm”, “yalnızlık”, “özgürlük” ve “cinsellik” başlıkları altında incelemeye tabi tutulmuştur. Çalışmamızda varoluşçuluğun en mühim filozofları arasında anılabilecek Kierkegaard, Sartre, Heidegger, Jaspers gibi birçok ismin görüşleri ışığında öykülerdeki karakterlerin varoluşsal çıkmazları ortaya konulmaya çalışılmıştır.Reflecting the effects of the political, economic, and cultural changes experienced in the world after World War II on the individual, existentialism is the most influential philosophy movement of the modern period experienced at the end of the 19th century, especially as a reaction to traditional philosophy. This movement going back to the First Age is based on the challenges faced in the twenty-first century and analyzes the meaning of one's existence. On the other hand, literature often progresses in parallel with social developments and changes. In this respect, existentialism, especially in literary works after 1950s, finds its place within the framework of heroes’ existential pain in fictional texts. Although Selçuk Baran is not a supporter of any movement. He came into contact with his readers after the 1970s and this effect of existentialism can also be seen in his works. Selçuk Baran is an author reflecting the dominant characteristics of existential philosophy to his heroes with the impact of the period he lived in and some negative aspects of his personal life. The characters in Baran's stories, which are the subject of our study, were examined under the headings of "depression," "death," "loneliness," "freedom", and "sexuality". The existential crises of the characters in the stories were addressed in light of the opinions of a number of prominent existentialist philosophers, including Kierkegaard, Sartre, Heidegger and Jaspers
