59 research outputs found
Contribution of Genetic Factors to Sjögren's Syndrome and Sjögren's Syndrome Related Lymphomagenesis
No full textWe aimed to summarize the current evidence related to the contributory role of genetic factors in the pathogenesis of Sjögren's syndrome (SS) and SS-related lymphoma. Genes within the major histocompatibility complex (MHC) locus previously considered conferring increased susceptibility to SS development have been also revealed as important contributors in recent genome wide association studies. Moreover, genetic variations outside the MHC locus involving genes in type I interferon pathway, NF-B signaling, B- and T-cell function and methylation processes have been shown to be associated with both SS and SS-related lymphoma development. Appreciating the functional implications of SS-related genetic variants could provide further insights into our understanding of SS heterogeneity, allowing the design of tailored therapeutic interventions. © 2015 Adrianos Nezos and Clio P. Mavragani
Type I interferon signature may influence the effect of belimumab on immunoglobulin levels, including rheumatoid factor in Sjögren's syndrome
No full textO Ρόλος της Δραστικότητας της Lp-PLA2 Φωσφολιπάσης στη Λεμφωμαγένεση του Συνδρόμου Sjogren
No full textΕΙΣΑΓΩΓΗ- ΣΚΟΠΟΣ: Μία από τις κυριότερες επιπλοκές του συνδρόμου Sjogren (σS) αποτελεί η ανάπτυξη Β-κυτταρικού non Hodgkin λεμφώματος (B-NHL), στην παθογένεια του οποίου η συμβολή των ιστικών μακροφάγων φαίνεται να είναι σημαντική βάσει προηγούμενων ιστοπαθολογικών μελετών. Ένα προϊόν των ιστικών μακροφάγων με εμπλοκή τόσο σε καρδιαγγειακά όσο και κακοήθη νοσήματα, συμπεριλαμβανομένων του Β-NHL λεμφώματος, αποτελεί η εκκριτική φωσφολιπάση Lp-PLA2, η οποία ανευρίσκεται στην κυκλοφορία συνδεδεμένη με λιποπρωτεΐνες. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση του ρόλου της Lp-PLA2 ως πιθανού βιοδείκτη για την ανάπτυξη Β-NHL στα πλαίσια του σS. ΥΛΙΚΟ: Η δραστικότητα της Lp-PLA2 μετρήθηκε αρχικά στον ορό 48 ασθενών με σS, 9 ασθενών με σS-λέμφωμα και 40 υγιών μαρτύρων με την μέθοδο των Blank et al. Στη συνέχεια, σε μια ανεξάρτητη κοορτή 25 ασθενών με σS, 17 ασθενών με σS-λέμφωμα και 10 υγιών μαρτύρων, η δραστικότητα της Lp-PLA2 προσδιορίστηκε με μια εμπορικώς διαθέσιμη ELISA. Διενεργήθηκε στατιστική ανάλυση με τα λογισμικά SPSS και GraphPad. Η mRNA και η πρωτεϊνική έκφραση της Lp-PLA2 προσδιορίστηκε, επίσης, σε επίπεδο ιστού βιοψίας ελασσόνων σιελογόνων αδένων σε διαθέσιμα δείγματα από τους συμμετέχοντες στη μελέτη (μάρτυρες, ασθενείς με σS και σS-λέμφωμα), με τις τεχνικές της ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού χρόνου και ανοσοαποτύπωσης κατά Western, αντιστοίχως. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η δραστικότητα της Lp-PLA2 ήταν στατιστικώς σημαντικά αυξημένη στους ασθενείς με σS-λέμφωμα σε σχέση με τους ασθενείς με σS χωρίς λέμφωμα (p=0,003 και p=0,005, αντιστοίχως), καθώς και με τους υγιείς μάρτυρες (p=0,03 και p=0,06, αντιστοίχως). Η mRNA και η πρωτεϊνική έκφραση της Lp-PLA2 στη βιοψία ελασσόνων σιελογόνων αδένων ασθενών με σS που εμφάνιζαν λέμφωμα ήταν σημαντικά αυξημένη σε σχέση με τους ασθενείς με σS χωρίς λέμφωμα και τους ξηροστομικούς μάρτυρες (p<0.05). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η εκτίμηση της Lp-PLA2 δραστικότητας σε ασθενείς με σS θα μπορούσε να είναι ένας χρήσιμος ορολογικός βιοδείκτης για την ανάπτυξη Β-NHL στο πλαίσιο του σS.Background: One of the major complications of primary Sjogren's syndrome (SS) is the development of B-cell non-Hodgkin's lymphoma (B-NHL). The contribution of tissue macrophages in the pathogenesis of B-NHL, based on previous histopathological studies, is significant. Extracellular lipoprotein-associated phospholipase A2 (Lp-PLA2) is a product of tissue macrophages which is found in the circulation associated with lipoproteins and has been involved in both cardiovascular and malignant diseases, including B-NHL lymphoma. Objective: The purpose of the current study was to investigate the role of serum Lp-PLA2 activity as a potential biomarker for the development of B-NHL in the setting of primary SS. Methods: Lp-PLA2 activity in serum was determined by measuring [3H]PAF degradation products by liquid scintillation. The samples were obtained from 48 primary SS patients, 9 primary SS patients with lymphoma (SS-lymphoma) and 40 healthy controls. Additionally, an independent cohort of 25 primary SS patients, 17 primary SS-lymphoma and 10 healthy controls were tested using a commercially available ELISA kit. Lp-PLA2 mRNA and protein expression in minor salivary gland tissue samples derived from our cohort patients were also evaluated by Real-Time PCR and Western Blot, respectively. Results: The activity of Lp-PLA2 showed statistically significant increase in patients with primary SS-lymphoma compared to primary SS patients without lymphoma [mean±SD (nmol/min/ml): 62.0±13.4 vs 47.7±14.7, p=0.003 and 19.7±4.7 vs 15.2±3.2, p=0.005, respectively], as well as healthy controls [mean±SD (nmol/min/ml): 62.0±13.4 vs 52.0±16.3, p=0.03 and 19.7±4.7 vs 15.7±3.1, p=0.06, respectively]. No statistically significant difference in Lp-PLA2 activity was observed between primary SS patients without lymphoma development and healthy controls. Lp-PLA2 mRNA and protein expression were found to be increased in SS patients with lymphoma, compared to SS without lymphoma and sicca controls (p<0.05). Conclusions: Evaluation of extracellular Lp-PLA2 activity in primary SS patients may serve as a useful serological biomarker for B-NHL development in the context of primary SS
Molecular staging of melanoma by Multiplex PCR
No full textMalignant melanoma (MM) is a form of skin cancer originating from melanocytes (cells that produce the photoprotective pigment melanin). MM has a great metastatic potential via the lymphatic root or the bloodstream almost everywhere in the body, thus ranking as one of the most aggressive forms of cancer. Therefore, early diagnosis, accurate staging and appropriate therapy are essential for increasing life expectancy of melanoma patients. Prognosis of melanoma patients is based on histological data and the clinical image of the patients leading to misdiagnosis and downstaged subjects. Recently, the use of molecular markers has been tested for more precise staging of the disease. These markers may help diagnose early melanoma for better clinical management, better treatment follow-up, and more accurate detection of recurrence. Therefore, the detection of circulating melanoma cells (CMCs) in peripheral blood could screen-out patients with higher risk of relapse at the time of the diagnosis. The aims of this study are:• The design of a prognostic model for melanoma, using the detection of melanoma markers in blood specimens that may help reveal the minimal residual disease.• The correlation of CMCs detection with clinicopathological data, the prognosis (progression-free survival and overall survival) and the response to multiple protocols of treatment.• The creation of an easy and low cost technique that can be applied in any hospital lab to discriminate in a brief protocol, patients with subclinical residual disease.In this work, a group of melanoma specific markers has been studied that can be detected in mRNA samples from blood of melanoma patients. These markers were: tyrosinase (TYR), melanoma antigen recognized by T cells 1 (MELAN-A/MART-1), micropthalmia transcription factor isoform 4 (MITF-M) and GAPDH as internal control. A protocol has been set up to find the efficiency of our technique by spiking the melanoma cell line SK-MEL 28 cells in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) of healthy donors. Then a multiplex PCR protocol has been developed in which we could detect 1 SK-MEL 28 cell in 1.000.000 PBMCs for TYR and 1 SK-MEL 28 cell in 10.000.000 PBMCs for MART-1 and MITF-M. This protocol was tested in 81 melanoma patients of all stages in a blind study. Then the clinicopathological data of patients were collected correlated with our protocols’ results and statistic analysis was performed.The conclusions of this work are summarized as follows: the multiplex PCR protocol is correlated statistically with the stage of the disease as well as with the viability of patients. Specifically we can discriminate early staged patients from advanced staged patients with the number of markers that have been detected (p<0.001). Moreover the number of the markers detected correlates with survival or subclinical minimal residual disease that causes metastasis (p<0.01). We have set up a non interventional, low cost, easy and reliable protocol that could help the clinician to specify more accurately the stage of the disease and the prognosis of each patient.Το κακόηθες μελάνωμα είναι μία μορφή καρκίνου του δέρματος που αναπτύσσεται από τα μελανοκύτταρα (κύτταρα του δέρματος που παράγουν τη φωτοπροστατευτική χρωστική μελανίνη) και διαθέτει υψηλή ικανότητα μετάστασης μέσω του λεμφικού συστήματος και μέσω του αίματος (αιματογενής διασπορά) σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος με πολύ υψηλή, πλέον, την πιθανότητα θνησιμότητας. Η έγκαιρη διάγνωση, η ακριβής σταδιοποίηση και η κατάλληλη αντιμετώπιση αποτελούν τις προϋποθέσεις για καλή πρόγνωση της νόσου. Όσον αφορά τα κύρια κριτήρια πρόγνωσης και σταδιοποίησης του μελανώματος αυτά προέρχονται από ιστοπαθολογικά δεδομένα και την κλινική εικόνα του ασθενούς, δεδομένα περιορισμένης αξίας που συχνά οδηγούν σε λανθασμένη διάγνωση και υψηλό ποσοστό υποσταδιοποιημένων ασθενών. Τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει προσπάθειες να καθορισθούν μοριακοί (καρκινικοί) δείκτες, η ανίχνευση των οποίων στο αίμα θα μπορούσε να συμβάλλει στην πρώιμη διάγνωση της νόσου, στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της θεραπευτικής αγωγής και στην παρακολούθηση των ασθενών μετά τη θεραπεία τους για την έγκαιρη διάγνωση τυχόν υποτροπής. Υπό αυτό το πρίσμα, η ανίχνευση των κυκλοφορούντων καρκινικών κυττάρων στο αίμα είναι ένας υποψήφιος μάρτυρας υποκλινικής-υπολειπόμενης νόσου, που δύναται να οδηγήσει σε μεταστάσεις και δεν ανιχνεύεται μέχρι σήμερα με τις συμβατικές μεθόδους. Η μελέτη αυτή έχει σαν σκοπό:• Το σχεδιασμό ενός προγνωστικού μοντέλου για το μελάνωμα, χρησιμοποιώντας την ανίχνευση έκφρασης ειδικών μοριακών καρκινικών δεικτών στο αίμα, αποβλέποντας στον καθορισμό της ελάχιστης υπολειπόμενης νόσου.• Συσχέτιση της ύπαρξης των CΜCs με κλινικο-εργαστηριακά δεδομένα του πρωτοπαθούς όγκου, την εξέλιξη της νόσου (progression-free survival και overall survival) καθώς και σε μελλοντική μελέτη της αντικειμενικής απόκρισης της νόσου σε δεδομένα θεραπευτικά σχήματα.• Την δημιουργία μιας τεχνικής εφικτής στην καθημερινή κλινική χρήση η οποία και θα μπορεί σύντομα και με ακρίβεια να καθορίσει την ύπαρξη ασθενών με υποκλινική υπολειπομένη νόσο.Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε μια ομάδα εξειδικευμένων δεικτών για το μελάνωμα με σκοπό την ανίχνευση τους σε μεταγραφικό επίπεδο (RNA) σεπεριφερικό αίμα ασθενών με μελάνωμα. Επιλέχθηκαν η τυροσινάση (TYR: tyrosinase), το αντιγόνο μελανώματος αναγνωριζόμενο από τα Τ κύτταρα 1 (MELAN-A/MART-1: melanoma antigen recognized by T cells 1), την πρωτεΐνη με ενεργότητα αναστολής μελανώματος και το μεταγραφικό παράγοντα MITF (MITF-M, ισομορφή 4) και ως εσωτερικό μάρτυρα του πειράματος χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης γκυκεραλδεϋδη-3-φωσφορική δεϋδρογονάση GAPDH. Επίσης, αναπτύχθηκε ένα πρωτόκολλο για εύρεση της ευαισθησίας της μεθόδου, με αραιώσεις κυττάρων μελανώματος SK-MEL 28 σε μονοπύρηνα φυσιολογικού δότη. Με την ανάπτυξη της multiplex PCR, όπου σε μία αντίδραση χρησιμοποιήσαμε όλους τους δείκτες (TYR, MART-1, MITF-M και GAPDH) προσδιορίσαμε ότι μπορούμε να ανιχνεύσουμε τα mRNA αντίγραφα για την τυροσινάση μέχρι 1 κύτταρο SK-MEL 28 σε υπόβαθρο 1.000.000 μονοπύρηνων κυττάρων αίματος, ενώ ανιχνεύουμε τα mRNA αντίγραφα για το MART-1 και το MITF-M μέχρι 1 κύτταρο SK-MEL 28 σε υπόβαθρο 10.000.000 μονοπύρηνων κυττάρων αίματος. Στη συνέχεια προχωρήσουμε σε ασθενείς οι οποίοι πάσχουν από μελάνωμα. Συλλέξαμε 81 δείγματα μελανώματος χωρίς να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά κάθε ασθενούς. Απομονώσαμε το γενετικό υλικό (RNA) σε αυτά τα δείγματα και εφαρμόσαμε το πρωτόκολλο μας όπως ακριβώς αυτό είχε στηθεί κατά την εύρεση της ευαισθησίας της μεθόδου μας. Μετά το πέρας των αναλύσεων μας, συλλέξαμε τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το επόμενο βήμα ήταν η συσχέτιση με τα αποτελέσματα της multiplex PCR, η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων και η τελική αξιολόγηση της μεθόδου μας.Η ιδιαίτερη αξία της multiplex PCR έγκειται στην ανίχνευση των δεικτών μας ανάλογα του σταδίου και κυρίως ως προς την επίπτωση αυτής της ανίχνευσης στην επιβίωση. Στα αποτελέσματα μας αποδεικνύουμε ότι μπορούμε να ταυτίσουμε την ανίχνευση των δεικτών με τη νόσο ακόμα και με τα αρχικά στάδια, ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να διακρίνουμε τις περιπτώσεις προχωρημένων σταδίων καθώς και ότι το στάδιο σχετίζεται με τον αριθμό των δεικτών που ανιχνεύονται (p<0,001). Επίσης, αποδείχθηκε ότι ο αριθμός των δεικτών που ανιχνεύονται σχετίζεται θετικά με την επιβίωση ή την πορεία για υποτροπή (p<0,01). Με αυτά τα αποτελέσματα αποδεικνύουμε ότι έχουμε στήσει μια μη επεμβατική, φθηνή, αξιόπιστη, γρήγορη, εύκολη και απλή διαδικασία που μπορεί να μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε ακριβέστερα το στάδιο και την πρόγνωση του ασθενούς (υποτροπή, πιθανότητα θανάτου)
Contribution of Genetic Factors to Sjögren’s Syndrome and Sjögren’s Syndrome Related Lymphomagenesis
No full textWe aimed to summarize the current evidence related to the contributory role of genetic factors in the pathogenesis of Sjögren’s syndrome (SS) and SS-related lymphoma. Genes within the major histocompatibility complex (MHC) locus previously considered conferring increased susceptibility to SS development have been also revealed as important contributors in recent genome wide association studies. Moreover, genetic variations outside the MHC locus involving genes in type I interferon pathway, NF-κB signaling, B- and T-cell function and methylation processes have been shown to be associated with both SS and SS-related lymphoma development. Appreciating the functional implications of SS-related genetic variants could provide further insights into our understanding of SS heterogeneity, allowing the design of tailored therapeutic interventions
TNFAIP3 F127C coding variation in Greek primary sjogren's syndrome patients
No full textTumor necrosis factor, alpha-induced protein 3 (TNFAIP3) gene encodes the A20 protein, an important negative feedback regulator of the nuclear factor kappa-light-chain-enhancer of activated B cell (NF-κB) pathway. A coding TNFAIP3 variant, namely rs2230926, has been previously linked to B cell non-Hodgkin's lymphoma (NHL) development in patients with Sjogren's syndrome (SS) of French and UK origin. Herein, we aimed to determine the prevalence of rs2230926 in a Greek primary SS cohort and explore possible associations with disease characteristics. The rs2230926 gene variant was genotyped in 327 primary Greek SS patients (ninety-one complicated by NHL (SS-lymphoma)) and 448 Greek healthy controls (HC) of similar age and sex distribution. Clinical and laboratory characteristics were also recorded and gene expression of relevant genes of the NF-κB pathway was quantitated by real-time PCR in available whole peripheral blood (PB) from 165 primary SS patients. Increased prevalence of the rs2230926 mutant variant was detected in both SS-lymphoma and SS-nonlymphoma subgroups compared to HC (8.8% vs. 7.6% vs. 3.6%, p values: 0.04 and 0.03, respectively) in association with higher IgM, LDH serum levels, and PB Bcl-XL transcripts but lower leucocyte and neutrophil counts. Of interest, approximately one-fifth of SSlymphoma cases with age at disease onset ≤ 40 years carried the rs2230926 variant (18.2% vs. 3.6%, OR 95% (CI): 6.0 (1.8-19.8), p value: 0.01). We postulate that deregulation of the NF-κB pathway as a result of the TNFAIP3 rs2230926 aberration increases SS and SS lymphoma susceptibility particularly in patients with early disease onset. Copyright © 2018 Adrianos Nezos et al
AB0182 RECEPTOR ACTIVATOR OF NUCLEAR FACTOR-KAPPA B LIGAND (RANKL)/RANK AND OSTEOPROTEGERIN (OPG) PATHWAY ACTIVATION IN SJöGREN’S SYNDROME
No full text
RECEPTOR ACTIVATOR OF NUCLEAR FACTOR-KAPPA B LIGAND (RANKL)/RANK AND OSTEOPROTEGERIN (OPG) PATHWAY ACTIVATION IN SJOGREN'S SYNDROME
No full text- …
